MyJM

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP. 2 กาลครั้งหนึ่ง 1/3

ชื่อตอน : EP. 2 กาลครั้งหนึ่ง 1/3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2562 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 2 กาลครั้งหนึ่ง 1/3
แบบอักษร

image


เหตุการณ์หลังจากนี้เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีต



‘ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆค่ะ ขอโทษจริงๆค่ะ’น้ำเสียงรู้สึกผิดออกจาก ‘ลฏาภา’ที่กำลังกล่าวขอโทษให้กับความสะเพร่าของเธอที่รีบจนไม่ทันได้ดูตาม้าตาเรือมาเป็นเวลากว่าห้านาที ถึงแม้ตนจะรีบเหมือนกันแต่ก็ไม่สามารถปลีกตัวออกไปได้เพราะผลจากความสะเพร่าของเธอนั้นทำเอาผู้เคราะห์ร้ายยืนจ้องมองเธอด้วยความโกรธจนแทบจะกินหัว เธอจึงไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว เพราะโมเดลของนักศึกษาสถาปัตยกรรมที่ขึ้นชื่อว่าต้องใช้เวลาอดหลับอดนอนทำกว่าเสร็จนั้น ตอนนี้เจ้าโมเดลนั้นกระจายอยู่บนพื้นแบบไม่เหลือโครงสร้างของมันเลย

‘หนูขอโทษจริงๆค่ะ พี่ต้องส่งวันไหนคะ เดี๋ยวหนูมาช่วยทำใหม่ก็ได้ค่ะ’

ร่างบางยิ่งร้องบอกเเววตาอ้อนวอนเพราะความเงียบของฝ่ายตรงข้าม นัยตาที่เคยสดใสจากบุคลิกของเจ้าตัวนั้นตอนนี้ปริ่มไปด้วยน้ำตาแห่งความรู้สึกผิด

‘ขอโท..’ และประโยคขอโทษถัดไปยังไม่ทันจะเอ่ยออกไป ฝ่ายตรงข้ามก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงรำคาญ

‘เลิกขอโทษสักที ขอโทษแล้วมันจะประกอบขึ้นมาอีกไหมล่ะครับ’ พลิศน์พูดขึ้นบ้าง เมื่อร่างบางตรงหน้าไม่หยุดพูดขอโทษสักที

‘ห หนู แล้วหนูช่วยอะไรพี่ได้ไหมคะ ช่วยประกอบก็ได้ค่ะ หรือให้ช่วยไปบอกอาจารย์ให้ไหมคะ ว่าหนูเป็นคนทำมันพังเอง’ ร่างบางยังคงหาทางรับผิดชอบในสิ่งที่ทำไป ไม่ทางใดก็ทางนึง

‘อาจารย์เขาไม่ฟังหรอกครับ มีงานมาส่งก็ได้คะแนน ไม่มีมาส่งก็ไม่ได้คะแนนเท่านั้นแหละ’

ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียหัวเสียกว่าเก่า

‘ฮึกก..หนูไม่ได้ตั้งใจ ฮือออ’ร่างบางยิ่งปล่อยโฮออกมาเมื่อเขาพูดประโยคนั้นออกมา เธอรู้ดีว่าถ้าไม่มีงานมาส่งมันหมายถึงมันอาจจะหมายถึงเขาไม่จบ หรืออย่างน้อยๆก็คงจะไม่ผ่านวิชานั้นไปเลย

‘พอๆลุกขึ้น คนมองเต็มไปหมดแล้ว’

ร่างสูงกันมองซ้ายขวาเมื่อรู้สึกเหมือนมีคนมอง แล้วก็เป็นไปตามคาด ใต้ตึกคณะตอนนี้มีนักศึกษาต่างมองมาทางนี้ด้วยแววตาที่ลุ้นว่าเธอคนนี้จะโดนอะไรบ้าง

‘แล้วหนูจะช่วยอะไรได้บ้างไหมคะ’ร่างบางถามด้วยน้ำเสียงพึมพำเสียงเบา

‘เอาโทรศัพท์มา’

ร่างบางแม้จะงงแต่ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าอย่างว่าง่ายพร้อมปลดล็อกโทรศัพท์เรียบร้อยแล้ว

ไม่นานก็มีเสียงโทรศัพท์ของฝ่ายตรงข้ามดังขึ้น

ครืด ครืด ครืด

‘เลิกเรียนกี่โมง’ ร่างสูงถามขึ้น พร้อมยื่นโทรศัพท์มาคืน

‘วันนี้หนูเลิกเรียนทุ่มนึงค่ะ’ร่างบางตอบไปพร้อมกับเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า

‘โอเค เดี๋ยวพี่ติดต่อไปว่าจะให้ทำไง’

‘โอเคค่ะ’ร่างบางพยักหน้าตอบอย่างเข้าใจ

‘เฮ้ย ไอ้พีท ทำไมช้าวะ’ คนมาใหม่ซึ่งหน้าจะเป็นเพื่อนเขาทักขึ้นด้วยใบหน้าหงุดหงิดราวกับรอเพื่อนของเขามานานแล้ว แต่เขาน่าจะยังไม่เห็นเหตุผลที่ทำไมเพื่อนเขาถึงช้า ‘พีท’ซึ่งน่าจะเป็นชื่อของเขา เดาจากที่เพื่อนเขาเรียก กดหัวเพื่อนให้ก้มลงไปดูปัญหาที่กระจายอยู่บนพื้น

‘เชี่ยยยย เวรแล้วไง’เมื่อเห็นซากที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นก็ร้องออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ แล้วเงยหน้าขึ้นมามองคู่กรณีด้วยสายตาอย่างอดสงสารไม่ได้ ที่ชนใครไม่ชนดันมาชนไอ้โหดนี่

ร่างบางเห็นดังนั้นจึงก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดพร้อมจะเอ่ยขอโทษต่อ

‘หนูขอโท..’

‘เราไปเรียนเถอะ เดี๋ยวพี่เก็บเอง’ เหมือนร่างสูงจะรู้ว่าประโยคอะไรที่จะออกมาจากปากจึงตัดบทสนทนานั้น

‘ค่ะ..’ ร่างบางตอบอุบอิบเสียงอ่อน แล้วเดินออกมาทันที

ครืด ครืด ครืด

(ยัยสวยยย อยู่ไหนแล้ว อาจารย์เข้าแล้วนะ)

เสียงจากปลายสายของ’พลอยลลินณ์’ดังออกมาแม้จะยังไม่ได้นำโทรศัพท์แนบหูก็สามารถได้ยินได้ชัดเจน ทำให้ร่างบางที่กำลังจะเอาโทรศัพท์แนบหูต้องเอาออกให้ห่างจากหูทันที

‘ใต้ตึกแล้วเนี่ยย แป๊บนึง กำลังวิ่งแล้ว แค่นี้ก่อนนะ’

สวยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงรีบร้อนพลางกดวางสายและกระชับกระเป๋าแล้ววิ่งขึ้นไปยังชั้นเรียนทันที

เมื่อวิ่งขึ้นมาถึงหน้าห้อง ปรากฎว่าขณะนี้ภายในห้องนักศึกษานั่งกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบ้างก็จดจ่ออยู่กับจอโปรเจคเตอร์บ้างก็จดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ใต้โต๊ะเลคเชอร์ แต่หากจะให้เปิดประตูหน้าเข้าไปก็คงเด่นไม่น้อย คิดได้ดังนั้นสวยจึงตัดสินใจไปเข้าห้องเรียนทางประตูหลังแทน พร้อมส่งข้อความบอกเพื่อน

Suayy: พลอย ฉันไปนั่งเรียนด้านหลังนะ ไม่กล้าเข้าทางหน้าห้องวะ

และเพียงไม่นานเพื่อนของเธอก็ตอบกับมา

Ployy: อื้อ นั่งข้างหลังก่อน แล้วเบรคค่อยย้าย

หลังจากนั้นเธอจึงเก็บโทรศัพท์แล้วเดินอ้อมมาทางบันไดหนีไฟอละเดินลัดเลาะไปยังห้องเรียนห้องเดิม

กริ๊ก!

เสียงเปิดประตูห้องเรียนดังขึ้น เธอชะโงกหน้ามาดูและปรากฎว่าไม่มีใครหันมามองดังนั้นจึงย่องเข้ามาในห้องพร้อมหันกลับไปปิดประตูอย่างเบามือแล้วเดินไปเลือกที่นั่งแถวหลังสุดเพื่อไม่ให้รบกวนนักศึกษาคนอื่น

จนกระทั่งเวลาดำเนินมาถึงช่วงพักเบรคนักศึกษาต่างลุกออกจากที่นั่งตัวเองบ้างก็ไปเข้าห้องน้ำ บ้างก็หันหน้าเข้าหากันเพื่อนพูดคุย สวยจึงลุกขึ้นออกจากที่นั่งตัวเองแถวหลังสุดเพื่อนย้ายข้าวของไปนั่งข้างเพื่อนด้านหน้าแทน

‘ทำไมมาช้าเนี่ย แกออกมานานแล้วไม่ใช่หรอ’

เมื้อเธอมาถึงที่นั่งของเพื่อน เพื่อนของเธอก็ถามขึ้นมันทีด้วยความสงสัย

‘อื้อ ออกมานานแล้ว พอดีเดินชนพี่เขา ของหล่นกระจายเลยมาช้าอ่ะ’ เธอเล่าเหตุการณ์ที่ทำให้เธอมาช้าให้เพื่อนฟัง

‘อ้าว ละเป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม’พลอยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

‘ฉันอ่ะไม่เป็นไร แต่พี่เขานี่สิ โมเดลกระจายเลย รู้สึกผิดจนไม่รู้จะทำยังไงเลยเนี่ย’ เธอตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงและเเววตาที่รู้สึกผิด

‘จริงป่ะ! แหะๆ ขอโทษค่ะ ละพี่เขาว่าไง’ เพื่อนฟังคำตอบขอบเพื่อนพลอยจึงอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ ทำให้นักศึกษาบริเวณนั้นหันมามองว่าเกิดอะไรขึ้นพอเจ้าตัวรู้ว่าทำให้คนอื่นตกใจจึงหันไปยิ้มแล้วกล่าวขอโทษและถามต่อ

‘จะว่าไงละ ก็คงโกรธแหละสายตานี่แทบจะกินหัวฉันเข้าไป ฮึ่ยย’ สวยตอบไปพลางนึกสถานการณ์ตอนนั้นแล้วนำมือขึ้นมาลูบแขนตัวเอง

‘เอาหน่า ก็แกผิดจริงๆนี่’ เพื่อนสาวพูดพลางตบไหล่เพื่อนสนิทตัวเองอย่างอดสงสารไม่ได้

‘จารย์เข้าแล้ว’ บนสนทนาของทั้งคู่ก็จบไปเมื่อเพื่อนทะยอยเข้าเข้าเรียนและอาจารย์ผู้สอนเริ่มเปิดสไลด์อีกครั้ง


หลังเลิกเรียน


‘แกกลับบ้านเลยใช่ป่ะ ฉันกลับก่อนนะที่บ้านมารอรับแล้ว ไปนะ’

เมื่ออาจารย์บอกเลิกคลาสก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่า ถือว่าเป็นการเลิกช้ากว่าปกติ พลอยที่มีคนขับรถที่บ้านมารับมาส่งจึงต้องรีบวิ่งออกจากห้องเพราะทางกลับบ้านของเธอรถค่อนข้างที่จะติดจึงต้องรีบกลับไปก่อน ส่วนสวยเธอเดินทางกลับด้วยรถไฟฟ้าจึงไม่จำเป็นต้องรีบร้อนมากนัก และโดยปกติเธอจะกลับไปทานข้าวกับที่บ้านแต่ด้วยวันนี้ที่มีเรียนถึงค่อนข้างจะช้า ทำให้เธอส่งข้อความไปบอกครอบครัวของเธอซะก่อน ว่าแล้วจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเข้าแอบพลิเคชันไลน์

➕ครอบครัวของฉัน➕

Suayy : วันนี้ทานข้าวกันก่อนเลยนะคะ ไม่ต้องรอสวย วันนี้สวยเลิกช้า

และไม่นานแม่เธอก็ตอบกลับมา

MOM : แล้วสวยจะกินข้าวมาเลยหรือกินข้าวบ้าน

P’ sing : แล้วเรากลับได้ไหม ให้พี่ไปรับป่าว

Suayy: เดี๋ยวสวยทานข้างนอกไปก็ได้ค่ะ แม่จะได้ไม่ต้องรอ

Suayy: ไม่เป็นไรค่ะพี่สิงห์สวยกลับได้

MOM : ถ้าคนเยอะไม่ต้องรีบนะลูก เดี๋ยวแม่ให้พี่สิงห์ไปรับปากซอย ถ้าถึงแล้วก็โทรมาบอกพี่เขา

Suayy: ค่าาา


หลังจากนั้นสวยจึงเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วเดินเข้าไปในเซเว่นเพื่อนหาอะไรทานเล่นกันหิวไปพลางๆ เพราะเธอคิดว่าคงจะค่อยไปซื้อข้าวร้านประจำหน้าปากซอยทาน ดังนั้นเธอเลือกหยิบขนมปังและนมหนึ่งกล่องเพื่อทานเล่นจากนั้นก็เดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ และในระหว่างต่อแถวจ่ายเงินโทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นขึ้นราวกับมีสายเข้า และในขณะที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับถึงคิวเธอจ่ายเงินพอดีเธอจึงว่างของไว้บนเคาน์เตอร์แล้วนำโทรศัพท์มากดรับโดยที่ยังไม่ได้ดูว่าใครโทรมา แล้วนำไปแนบหูและเอียงคอเพื่อยึดโทรศัพท์เอาไว้ไม่ให้ตก มือทั้งสองข้างก็ใช้เปิดกระเป๋าสตางค์

‘ฮัลโหลค่ะ’ เธอรับสาย

(เลิกเรียนแล้วใช่ไหม ตอนนี้อยู่ไหน) เสียงปลายสายถามกลับมาโดยไม่มีการบอกกล่าวก่อนว่าตนเองเป็นใครจึงทำให้เธอเกิดอาการงุงงงเล็กน้อย

‘นี่ใครพูดหรอคะ’เธอจึงถามกลับไป

‘ทั้งหมด 75 บาทค่ะ รับมาหนึ่งร้อยนะคะ’

เสียงคนกล่าวถึงยอดเงินทำให้ปลายสายรู้ทันทีโดยไม่ต้องรอเธอตอบคำถาม

(พี่เอง เมื่อเช้าอ่ะ) เมื่อปลายสายบอกดังนั้นเธอจึงเหมือนจะนึกเหตการณ์เมื่อเช้าได้ทันที

‘อ๋อออ หนูนึกออกแล้ว หนูอยู่เซเว่นหน้ามอค่ะ’

‘เงินทอน 25 บาทค่ะ ขอบคุณค่ะ’

เมื่อได้รับเงินทอนเธอจึงเก็บของทุกอย่างลงกระเป๋ารวมถึงถุงเซเว่นด้วยมือทั้งสองของเธอจึงทำให้ตอนนี้มือทั้งสองเป็นอิสระ เธอจึงหยิบโทรศัพท์ที่เหน็บไว้มาถืออย่างปกติแทน

(อ่ออครับ งั้นวันนี้เราจะมาช่วยพี่ทำโมเดลป่าว)

‘ไปสิคะ แล้วหนูต้องไปที่ไหนหรอคะ’ เมื่อเขาพูดมาดังนั้นเธอจะปฏิเสธได้อย่างไร ในเมื่อเธอเป็นคนทำมันพังเองนี่นา

(งั้นตอนนี้เราอยู่ตรงเซเว่นใช่ไหม เดี๋ยวพี่แวะรับ)

‘ค่ะได้ค่ะ’

(อย่าเพิ่งวางนะ แป๊บนึง) เธอทำตามอย่างที่เขาบอกโดยยืนรออยู่ที่เดิมและมือก็ถือสายโทรศัพท์ไว้

(หันซ้ายหน่อย รถคันสีดำ ฝั่งตรงข้าม)

เธอหันซ้ายตามที่เขาบอกแล้วก็เจอรถสีดำตามที่เขาบอกจึงข้ามถนนเพื่อไปหารถคันนั้น

เมื่อมาถึงรถของเขาเธอจึงเปิดประตูและไปนั่งตรงฝั่งข้างคนขับทันที

‘ไม่วางสายหรอ’เขาพูดขึ้นเมื่อเธอเข้ามานั่งข้างๆเรียบร้อยแล้วโดยที่โทรศัพท์ก็ยังถือสายไว้อยู่

‘ว วางค่ะ’ เธอตอบอย่างตะกุกตะกักแล้วหยิบโทรศัพท์มากดวางสายตามที่บอกเขาไป



Talk: มาแล้ววววววว เย้ เรื่องราวหลังจากนี้จะเป็นในอดีตตอนเจอกันนะคะ จะได้รู้ว่าพวกเขามีความหลังอะไรกัน เย้

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้า ยังไงคอมเมนท์บอกไรต์ได้

ปล. บรรยายแบบบุคคลที่สามหรือความรู้สึกของนางเอกอันไหนดีกว่ากันหรอคะ5555

ความคิดเห็น