ไข่ตุ๋น หมูอืด

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

BAD'S VICTER 7 : เริ่มซ้อม

ชื่อตอน : BAD'S VICTER 7 : เริ่มซ้อม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 660

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 10:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD'S VICTER 7 : เริ่มซ้อม
แบบอักษร

BAD'S VICTER 7


เริ่มซ้อม


@ห้องชมรมบาสเกตบอล


ฉันกับมีนาเรียนเสร็จเราสองคนก็รีบมาที่ชมรมทันที ฉันแบ่งหน้าที่ให้มีนาดูแลเรื่องน้ำดื่มแล้วตรวจเช็คสภาพนักกีฬา


"แก ตอนนี้มีสมาชิกในชมรมบาสเกตบอลสิบสองคน " มีนาพูดขึ้นพรางมองสมุดจดบันทึกไปด้วย


"อืม แล้วนี่กี่โมงแล้ว" ฉันถามขึ้นเพราะตอนนี้คนอื่นๆมากันครบแล้วเหลือแค่กลุ่มพวกพี่วิคเตอร์ยังไม่มานะสิ


"อีกห้านาทีก็ห้าโมงเย็นแล้วจ้ะ" มีนาพูดขึ้นพรางดูนาฬิกา


"ใกล้เวลาแล้วทุกคนเรียงแถวหน้ากระดานเลยนะ" ฉันตะโกนบอกทุกคนซึ่งทุกคนก็น่ารักมากทำตามที่ฉันบอก


"มาแล้วค้าบบบบ" พี่คริสพูดเสียงดังบวกกับรอยยิ้มที่ร่าเริง เขาเดินมากับเพื่อนของเขายกเว้นพี่วิคเตอร์ เขาไปไหนนะ


"มาแล้วก็ยืนเรียงแถวเลย" ฉันพูดพรางมองหาคนที่หายไป


"วิคเตอร์มาช้าหน่อยนะไปส่งสาว" พี่เอสพูดขึ้นแบบไม่ใส่ใจทำเอาใจฉันดิ่งลงไปตาตุ่ม ความรู้สึกนี้มันอะไรเนี่ย ฉันพยักหน้ารับทำเป็นว่าไม่สนใจและไม่รู้สึกอะไร


"เริ่มจากวิ่งรอบสนามบาสเกตบอลยี่สิบรอบ จากนั้นจับคู่รับส่งลูกบาสเกตบอลไปกลับที่ห่วงนั่นสิบรอบ แล้วก็โยนลูกบาสเกตบอลสามเส้าไปกลับห่วงนั่นเช่นกันสิบรอบ แล้วก็วิ่งเดี่ยวไปกลับแล้วชูทให้ได้สิบรอบ" ฉันพูดขึ้นอย่างจริงจัง


"วันนี้จะซ้อมวอมร่างกายก่อนนะคะ เราจะเพิ่มไปเรื่อยๆเพื่อปรับร่างกายนะคะ"มีนาพูดพรางส่งยิ้มมาให้ฉัน ฉันยิ้มตอบแห้งๆ


"โห่!!~" ทุกคนต่างส่งเสียงโห่ร้อง


"อยากได้แชมป์ แต่ไม่อยากซ้อม ไม่ได้หรอกนะ ถ้าไม่พยายาม" เมื่อฉันพูดจบทุกคนต่างเงียบแล้วก็เริ่มวอมร่างกายเรียงลำดับตามที่บอก


หลังจากที่ทุกคนเริ่มซ้อมฉันมานั่งลงตรงที่นั่งอัศจรรย์ ฉันมองประตูทางเข้าเป็นระยะว่าเมื่อไหร่เขาจะมา เขาไปส่งสาวจริงๆหรอ ถ้าจริงฉันจะเสียใจมากๆเลยละ


"เดี๋ยวเขาก็มา" มีนาพูดขึ้นพรางยื่นน้ำหวานใส่ขวดมาให้


"อื้ม ขอบคุณนะ" ฉันรับน้ำหวานมาดื่ม ก่อนจะมองพวกพี่ๆเขาซ้อม นานพอสมควรกว่าพวกพี่ๆเขาจะวอมร่างกายตามตารางที่ฉันบอกเสร็จ


"ถ้าครบรอบกันแล้วมาดื่มน้ำหวานแล้วพักกันก่อนนะคะ สักห้านาที" มีนาลุกขึ้นตะโกนบอก ก่อนจะทะยอยเดินเสิร์ฟน้ำหวานให้พวกพี่ๆเขาแต่ละคน


แกร้ก!


"แฮ่กๆ ขะ ขอโทษที่มาช้า" ผู้มาใหม่ทำเอาหัวใจของฉันกระตุก


"มาแล้วก็วิ่งรอบสนามห้าสิบรอบ" ฉันพูดไม่มองหน้าพี่วิคเตอร์ เขาก็ยอมวิ่งแต่โดยดีโดยไม่โต้แย้ง


ฉันมองพี่วิคเตอร์แปบหนึ่งก่อนที่จะจัดทีมให้ลงกัน ดูจากการซ้อมเมื่อกี้คงต้องเปลี่ยนตำแหน่งพี่ๆเขาเล็กน้อย


"พี่เอสกับพี่เปปเปอร์เล่นปีกซ้ายขวานะ ส่วนพี่ยูเนี่ยนกับพี่คริสเล่นกลาง เดี๋ยวรอพี่วิคเตอร์วอมเสร็จแล้วเราจะเริ่มซ้อมทีมกันนะ ตอนนี้พักกันก่อนค่ะ"ฉันพูดขึ้นทำเอาคนที่วิ่งอยู่ถึงกับชะงักแล้วมองฉันอย่างรู้สึกผิด


"แล้วพวกพี่ละน้องอิงฟ้า" พี่โซ่พูดขึ้น


"พี่โซ่กับพี่ไทน์เล่นปีกนะ ส่วนพี่พอลกับพี่ดอนเล่นกลาง ส่วนพี่ไตตัลเป็นเซ็นเตอร์นะคะ" ฉันบอกพวกเขาดูจากการซ้อมเมื่อกี้ไม่น่าจะผิดพลาดถ้าวิเคราะห์จากตำแหน่ง อ่ะ! ลืมบอกไปเมื่อกี้ก่อนซ้อมมีพี่สองคนถอนตัวเท่ากับตอนนี้มีนักกีฬาสิบคน


ตอนนี้ทุกคนก็แยกย้ายกันไปนั่งพัก พี่วิคเตอร์หลังจากวิ่งเสร็จเขาก็ทำตามตารางซ้อมโดยมีเพื่อนของเขามาจับคู่ให้


"เอาละ เริ่มซ้อมแบบทีมเลยนะคะ"มีนาที่อยู่กลางสนามพูดขึ้นพรางเป่านกหวีดแล้วโยนบอลขึ้นฟ้าให้คนที่สนามแย่งเพื่อเริ่มเกมส์


ปรี๊ดดดดดดดดดดด!


"ไงย้ะ หน้าตูดเป็นหมาง้อยเลย" มีนาหลังเดินออกมาจากสนามพูดขึ้นพรางนั่งลงข้างๆ


"อะไรก็ปกติป่ะ" ฉันส่งยิ้มแบบฝืนๆให้


"เขาอาจจะไม่ได้ไปหาสาวจริงๆก็ได้" มีนาหันมายิ้มสดใสให้ฉัน


"ฉันก็หวังแบบนั้น" ฉันยิ้มตอบมีนาพรางพูดเบาๆ


ฉันกับมีนามองดูการซ้อมที่ทุกคนต่างให้ความร่วมมือดีมาก ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เราสองคนดูคนที่กำลังฝึกซ้อมจนจบเกมส์


"วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ ต่อไปใครมาถึงก่อนวอมได้ก่อนเลย" ฉันพูดขึ้นไม่ค่อยร่าเริงเหมือนที่เคย ไม่รู้สิ รู้สึกไม่อยากจะยิ้ม


"ดื่มน้ำหวานก่อนนะคะ" มีนาพูดขึ้นพร้อมกับเดินเสิร์ฟน้ำ


"งั้นพวกพี่กลับก่อนนะ" พี่โซ่และคนอื่นๆเดินออกจากห้องชมรมไป ฉันพยักหน้ายิ้มให้พรางโค้งเป็นการขอบคุณให้เขา


"ไอ้แสบกลับกันเถอะ เห้ย! กูกลับละนะ" พี่วิคเตอร์เดินมาจับมือฉันแล้วเดินออกจากห้องชมรมทันที ฉันยังไม่ลามีนาเลย


"นี่! ปล่อยได้แล้ว" ฉันบิดข้อมือให้พ้นจากมือเขา ก่อนจะเดินขึ้นรถ


บนรถ


"เป็นไรอ่ะ ไม่ค่อยร่าเริงเลย"เขาที่ขึ้นมานั่งบนรถเปิดเครื่องติดไว้แต่ไม่ออกรถสักที


"ออกรถได้แล้วอยากกลับบ้าน!" ฉันพูดอย่างหงุดหงิดโดยไม่หันมองเขา


"ไม่ จนกว่าจะบอกว่าเป็นไร" เขาทำเสียงจริงจัง


"ไปส่งสาวจริงไหมที่มาสายอ่ะ"ฉันพูดแล้วมองหน้าเขา สายตาของเขามีแต่ความว่างเปล่า


"อืม" พี่วิคเตอร์ยอมรับเขาไม่พูดอะไรต่อ แต่เขามีท่าทีจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ฉันหยิบหูฟังมาใส่หูก่อนจะเปิดเพลงเสียงดังแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง คำตอบของเขามีผลต่อฉันมาก มันหน่วงยังไงก็ไม่รู้ ความรู้สึกแบบนี้คืออะไรกันแน่ ไม่นานพี่วิคเตอร์ก็ขับรถออกมาจากโรงเรียนตรงไปบ้านของฉัน..





---------------------------------

ไอ้แสบงอนแบบนี้พี่วิคเตอร์ของเราจะง้อไหมเนี้ย

กดไลค์+คอมเม้นท์=การให้กำลังใจไรท์นะคะ🙏🏻❤️




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น