ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 17::ศึกชิงนาง(1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.3k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 10:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
17::ศึกชิงนาง(1)
แบบอักษร

เรนเดียร์เข้าร้านสายกว่าปกติเพราะยุ่งอยู่กับเจ้าเสือ มันงอนที่เธอไปตัดเล็บยาวของมัน ตื่นเช้ามาก็ไม่ยอมให้จับ  ต้องเกลี่ยกล่อมเป็นชั่วโมงกว่าจะยอมเข้ากระเป๋าเดินทางมาร้านด้วยกัน

โรงจอดรถของร้าน ระหว่างที่เรนเดียร์เอารถไปจอด ลงมาจากรถก็เตรียมสัมภาระอยู่นั่นเอง ก็มีรถคันหรูขับเข้ามาจอดข้างๆ รถของเธอ เรนเดียร์ไม่ได้สนใจ สายแล้วและเธอก็รีบเข้าไปในร้าน ทว่าด้วยความที่สัมภาระเยอะไปหน่อย เธอจึงทำผ้าคลุมไหล่ตก

“อุ้ย!!” หญิงสาวอุทานก่อนจะหยุดฝีเท้าแล้วหมุนตัวกลับ และเธอกำลังจะย่อตัวไปเก็บผ้าคลุมที่ตกบนพื้นหากว่ามันไม่มีใครบางคนเก็บผ้าคลุมขึ้นมาให้เธอก่อน

“นี่ครับ”

“คะ.....คุณ......” เรนเดียร์ตกใจมากเธอพูดเสียงตะกุกตะกัก ทางด้านคนที่เก็บผ้าคลุมมาให้คลี่ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

“เจอร์ราร์ดครับแต่คุณไม่ต้องกลัวผมหรอกนะครับ วีรกรรมที่ผมเคยทำก็แค่อยากยั่วโมโหเอ็กซาเวียร์ก็เท่านั้นเอง จริงๆ แล้วผมเป็นคนดีและน่ารักมากคนหนึ่ง”

ชายหนุ่มพูดเสร็จก็ยิ้มน้ำเสียงของเขาทุ้มและนุ่มมาก เรนเดียร์เสียมารยาทมองเจอร์ราร์ดอย่างประเมิน แต่เขาไม่ได้มีรังสีอันตรายเหมือนเมื่อก่อน หากเทียบกับเอ็กซาเวียร์แล้ว เอ็กซาเวียร์กินขาดเรื่องความน่ากลัว

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” เรนเดียร์รับผ้าคลุมจากมือหนามาถือเอาไว้

“คุณมาทานอาหารที่นี่เหรอครับ”

“เปล่าค่ะ ที่นี่เป็นร้านของฉันเอง”

“อ้อ ผมเพิ่งเคยมาไทยน่ะครับ โรงแรมอยู่แถวนี้พอดีเบื่ออาหารโรงแรมเขาเลยแนะนำร้านนี้มาให้”

“ค่ะ เชิญข้างในสิคะ”

“ครับ”

เจอร์ราร์ดให้เรนเดียร์เดินเข้าไปก่อน ส่วนเขากับแบร์กิลก็เดินตามหลังเข้าไป เจอร์ราร์ดไม่ได้แสดงท่าทีที่เป็นอันตราย เขาวางตัวสบายๆ และไม่ได้รุกหนักจนน่าเกลียด

“ที่นี่มีอาหารหลายเมนูทั้งไทยและเทศ มีเครื่องดื่มกาแฟและเบเกอรี่คุณสนใจจะรับแบบไหนคะ ลองดูเมนูก่อนนะคะ”

เรนเดียร์ทำงานอย่างมืออาชีพ เธอต้องต้อนรับลูกค้าทุกเพศทุกวัยและทุกประเภท แม้เจอร์ราร์ดจะเคยสร้างวีรกรรมกับเธอแต่เขาก็ไม่ถึงขนาดเอ็กซาเวียร์ เรียกว่าวีรกรรมของเจอร์ราร์ดมันเล็กนิดเดียว อีกอย่างเจอร์ราร์ดมีน้ำใจเก็บผ้าคลุมให้ เรนเดียร์ไม่ทำใจจืดใจ   

“อาหารไทย? ผมอยากกินอาหารไทยครับ แต่ผมไม่รู้ว่าเมนูไทยอร่อย ขอเอาแบบที่คนเขาสั่งกินเยอะๆ บ่อยๆ แล้วกันครับ จัดมาเลย”

“คุณกินเผ็ดไหมคะ”

“ปานกลางครับแล้วนายล่ะแบร์กิลเผ็ดมากแค่ไหน”

“ปานกลางเหมือนกันครับ”

“ค่ะ อย่างนั้นรอสักครู่นะคะ”

เรนเดียร์รับออเดอร์ไปก็เข้าครัวแล้วก็หายไปเลย  ส่วนที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของพนักงานหนุ่มหล่อสามคนที่วันนี้มีเวรอยู่ร้าน ส่วนอีกสามคนติดสอบจะเข้ามาช่วงบ่าย

เจอร์ราร์ดกินอาหารด้วยความสุข มั่นใจว่าอาหารตรงหน้านี้เรนเดียร์ต้องเป็นคนทำสักอย่างสองอย่าง ให้คนสืบมาหมดแล้วเธอมีเชฟแซนดี้คอยช่วยเหลือ เจอร์ราร์ดกินเสร็จก็ไม่อยู่รอ เขามาเพื่อดูสถานการณ์เท่านั้น แล้วก็จากไปเงียบๆ พร้อมทิ้งทิปหนักๆ ให้พนักงาน

“มึงทำอะไรวะนิลกาฬ” นักรบเดินเข้ามาหานิลกาฬแล้วชะโงกหน้ามองโทรศัพท์ แต่นิลกาฬกดปิดหน้าจอให้มืดดำได้ทำ

“คุยกับสาวน่ะคืนนี้ว่าจะไปจัดหนักสักหน่อย” นิลกาฬหันไปบอกนักรบ ซึ่งนักรบก็มองนิลกาฬอย่างประเมิน มาแรกๆ ก็ไม่ค่อยถูกกันเท่าไร แต่เพราะอยู่ด้วยกันตลอดเลยทำให้ถูกกันและเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

“มึงไม่ได้โกหกใช่ไหม”

“กูจะโกหกทำไมไม่มีอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว”

“หน้ามึงอ่ะดูเจ้าเล่ห์รู้ตัวไหม”

“สัส!! กูไม่ได้เจ้าเล่ห์แต่กูหล่อมาก ตาคมเฉียวเหมือนพญาเหยี่ยว”

“ชมตัวเองก็เป็นนะมึงเนี่ย”

“เออ ลูกค้ามาแล้วรีบไปรับออเดอร์สิ” นิลกาฬบอกแล้วก็เดินไปหลังร้านเพื่อเอาโทรศัพท์ไปเก็บในล็อคเกอร์ส่วนตัว

เขาจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ ช่วยไม่ได้นี่นา เม็ดเงินมันหอมหวานช่วงนี้ถูกพี่ชายอย่างรังสิมันต์เล่นงานหนัก ต้องหาเงินใช้รายวันเพื่อไปเรียน ดื่มเหล้า เข้าผับ เรื่องเปย์สาวไม่จำเป็นเพราะหล่อสาวๆ เลยเป็นฝ่ายเสนอตัวให้ฟรีตลอด

เกิดเป็นนิลกาฬมันดีแบบนี้นี่เอง

15 นาทีต่อมา

“มันกลับไปแล้วเหรอ”

เอ็กซาเวียร์เลือกนั่งโซนนอกร้านท่ามกลางธรรมชาติที่ร่มรื่นเพื่อความเป็นส่วนตัวในการพูดคุย วันนี้ที่ต้องรีบแจ้นมาเป็นลูกค้าที่ร้านของเรนเดียร์เร็วกว่าปกติก็เพราะรูปที่นิลกาฬส่งไปให้ทางไลน์

“กลับไปแล้วครับแถมยังทิ้งทิปหนักให้ไอ้นักรบอีกด้วย”

“เท่าไร”

“5,000 บาท”

“บัดซบ!!”

“พี่รู้จักหมอนั่นเหรอ”

“รู้จักดีเลยล่ะไอ้หมอนั่นมันอันตรายนายต้องจับตาดูเรนเดียร์ให้ดีๆ นะนิลกาฬ มีอะไรต้องโทรรายงานพี่ตลอดเลยนะ” เอ็กซาเวียร์กำชับหน้าเครียด

“ครับ ผมต้องจับตาดูเจ้เรนเดียร์อยู่แล้วล่ะ” นิลกาฬพูดแล้วก็แบมือไปตรงหน้า

“เอาไป” เอ็กซาเวียร์ยัดแบงค์พันปึกหนึ่งให้นิลกาฬ กว่าจะได้นิลกาฬมาเป็นสายลับให้มันไม่ง่ายเลยนะ นิลกาฬเป็นจอมเล่นตัวและจอมอัพค่าตัว ซึ่งค่าตัวแพงกว่าดาราซะอีก

แต่ทำไงได้เอ็กซาเวียร์ต้องคอยสอดคอยส่องเรนเดียร์อย่างใกล้ชิดเพราะเธอเอาแต่หลบเขาอยู่ในครัวตลอด แทบพอจะเข้าไปหาก็เอาแซนดี้มาขวาง เอ็กซาเวียร์และบรู๊คจากที่ไม่กลัวแซนดี้ก็กลายเป็นกลัวขึ้นมา

แซนดี้ดูหื่นและหิวมากจนน่ากลัว!!

“แล้วลูกชายพี่ล่ะ”

“อ้อไอ้แมวอ้วนนั่นน่ะเหรอ”

“ลีโอต่างหาก”

“หัวแตกขนาดนี้ยังจะไปตั้งชื่อเจ้าแมวอ้วนอีกนะพี่นะไม่เข็ดหรือไง”

“ไม่เข็ด! นายรีบตอบคำถามพี่มาได้แล้ว พี่หิวข้าวจะกินข้าวฝีมือเมีย”

“ตอนนี้เจ้าแมวอ้วนมันงอนเจ้าของมันอยู่ เจ้ไปตัดเล็บให้มันเพราะกลัวมันวิ่งมาข่วนลูกค้า แต่เอาจริงๆ กับลูกค้ามันก็ไม่ข่วนไม่กัดหรอกนะ มันจะเป็นเสือก็ตอนอยู่กับพวกผมเนี่ยแหละ กับคนอื่นก็แมวใสๆ”

“เพราะลีโอมันรู้ไงว่าพวกนายทั้งหกมันร้าย”

“แหม่....แต่อย่างน้อยพวกผมก็ไม่มีใครถูกเจ้าแมวอ้วนเล่นงานหนักถึงขั้นนอนโรงพยาบาลหรอกนะครับ”

“ไอ้น้องเลวปากหมาฉิบ!!”

“ผมไปแล้ว วันนี้เอาเหมือนเดินใช่ไหม”

“เออ”

นิลกาฬเดินรับออเดอร์ไปให้คนในครัว เรนเดียร์ไม่ว่างจึงเป็นหน้าที่ของแซนดี้ที่ทำเมนูให้เอ็กซาเวียร์ นิลกาฬรู้ว่าใครทำอาหารแต่เมื่อถึงเวลายกอาหารมาเสริฟ นิลกาฬก็จะพูดเหมือนเดิมว่า.....

“เจ้ตั้งใจทำมากเลยนะครับพอรู้ว่าออเดอร์นี้เป็นของพี่”

“แหง่ล่ะ ก็ยัยนั่นชอบฉันแต่ไม่แสดงออก”

“กินให้อร่อยนะครับผมขอไปทำงานก่อน”

“อืม อีกหนึ่งชั่วโมงเดินมาตรงนี้นะ”

“ครับ”

 เอ็กซาเวียร์ตั้งหน้าตั้งตากินอาหารตรงหน้าจนหมดเกลี้ยง แม้แต่น้ำซุปก็ไม่หลงเหลือ เข้าใจว่าเรนเดียร์ทำอาหารให้เขาตามที่นิลกาฬบอก แต่แท้จริงแล้วแซนดี้มักจะรับออเดอร์ของเอ็กซาเวียร์ไปทำให้เองเสมอ เอ็กซาเวียร์ไม่รู้เพราะรสฝีมือทำอาหารของเรนเดียร์และแซนดี้ใกล้เคียงกันมาก

หากวันใดวันหนึ่งแซนดี้ใช้ยาเสน่ห์ลงไปจริงๆ เอ็กซาเวียร์คงได้หลงรักแซนดี้หัวปักหัวปำแน่ๆ

>>>>>>>>>>>>>

มันคือสงครามมมมมมมมมม

วันนี้3ตอนเหมือนเดิมนะคะตอนที่3อาจจะช้าหน่อยนะคะ เมื่อคืนก็มาเกือบเที่ยงคืน

ปล.แบร์กิลมากับเจอร์ราร์ดนะคะ โทษๆ พอดีสับสนนิดหน่อย อิอิ

ความคิดเห็น