ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 4 เตือนแล้ว

ชื่อตอน : chapter 4 เตือนแล้ว

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุุฃ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 09:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 4 เตือนแล้ว
แบบอักษร

ระหว่างที่ทุกคนกำลังชุลมุนหาที่หลบ แววตาคมสวยคู่หนึ่งกำลังจดจ้องไปยังชายหนุ่มที่ถูกจับมัดไม่ได้ต่างไปจากเธอ และเพราะเขาและเธอถูกมัดอยู่จึงหลบหนีไปที่อื่นไม่ได้ ทว่าทีท่าไม่ยี่หระของเขาก็ชวนให้เธอรู้สึกตะขิดตะขวงใจ


“ก็ถามแล้วว่าคิดจะจับฉันมาจริงๆใช่ไหม...” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากทว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงแววตา มุมปากของเขาอาบเลือดยิ่งชวนให้ดูน่าหวาดผวามากกว่าเดิม


“ฆ่ามันนั่นแหละ!” เสียงของชายที่หลบอยู่หลังลังไม้ร้องตะโกน


ฟิ้ว...ปึง ฉึก!


ไร้ซึ่งเสียงร้องโหยหวน มีเพียงลังไม้ที่แตกกระจายไม่เหลือชิ้นดีและร่างของชายคนหนึ่งที่นอนกองไร้ซึ่งลมหายใจอยู่ด้านหลัง


กลุ่มชายฉกรรจ์ที่ได้เห็นฉากการตายของเพื่อนรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เหงื่อเม็ดโตผุดเต็มหลังจนเสื้อเปียกแนบเนื้อ ไม่มีใครเห็นมือปืน ทว่าคนของตนกลับล้มตายราวใบไม้ล่วง นับเป็นความอันตรายอย่างถึงที่สุด


ชายคนที่เสียมือยังคงนั่งขุกเข่าอยู่กับพื้น สายตาที่ชื้นไปด้วยหยาดน้ำมองดูฝ่ามือขวาที่แหลกเหลวไม่เหลือชิ้นดีของตน


“แบบนั้นต้องตัดทิ้ง ไม่อย่างนั้นก็จะกลายเป็นเนื้อตาย” เสียงดังมาจากร่างของคนที่ยืนติดอยู่กับเสาโกดัง ครั้นเงยหน้าขึ้นไปมองกลับพบว่าสองมือของคนผู้นั้นไม่ได้ถูกมัดอยู่แล้ว


“อ๊ากกกกกก” ชายคนนั้นร้องดังลั่นเหมือนอย่างความถูกเชือด เพราะมือข้างที่โดนยิงของเขาถูกรองเท้าหนังเหยียบกระแทกอย่างแรงจนชิ้นเนื้อที่ห้อยเติ่งอยู่ขาดกระเด็นออกจากกัน


“น่าเสียดาย คู่นี้หนังแท้ด้วย” น้ำเสียงของคนผู้นั้นดูไม่สะทกสะท้านสักนิดกับสิ่งที่ตนทำ


เสียงปืนยังคงดังอย่างต่อเนื่องพร้อมกับร่างของแก๊งค้ายาที่ล่วงลงไปทีละคนสองคน เด็กสาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางดงกระสุนรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัว ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอกลัวกลับไปใช่เสียงปืน แต่เป็นการกระทำของคนตรงหน้าต่างหาก!


สายตาคมลึกของเขามองไปที่ข้อมือกุดด้วนที่อาบไปด้วยเลือดก่อนจะยกยิ้มน้อยๆและชักเอาหัวเข็มขัดออกมา ปรากฏว่าหัวเข็มขัดของเขามันเป็นมีดพกขนาดกระทันรัดพอเหมาะมือ


เขาหมุนควงอย่างชำนาญก่อนจะนั่งหยองๆลงด้านหน้าของชายเคราะห์ร้ายผู้เสียมือ ใช้ใบมีดเชิดค้างของชายคนนั้นให้เงยหน้าขึ้นมามองเขาชัดๆถนัดตา


“จะฆ่าก็ฆ่าสิวะ!” ชายคนนั้นสั่นไปทั้งตัว น้ำหูน้ำตาก็ไหลอาบหน้าอย่างไม่อายใคร สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ความตาย หากแต่เป็นการถูกทรมานต่างหากเล่า!


ทว่าคนถือมีดกลับหัวเราะในลำคอเหมือนอย่างเห็นเป็นเรื่องตลก


“ฉันไม่ฆ่าคนหรอก ฉันทำอะไร ‘โหดร้าย’ อย่างนั้นไม่เป็น” คำพูดนั้นเหมือนเขาเป็นคุณชายเจ้าสำอางที่หวาดกลัวหยดเลือดอย่างไรอย่างนั้น


มิลาณียืนดูการกระทำของตัวประกันฝ่ายชายอย่างไม่เชื่อสายตา แทบคิดไม่ถึงเลยว่าคนที่ดูไร้น้ำยาคนนั้นจะหลายเป็นคนโหดเหี้ยมได้ถึงขนาดนี้


เขากำลังใช้ใบมีดปาดไปตามผิวหนังของชายคนนั้นอย่างเชื่องช้า ไม่รีบร้อนจนอีกฝ่ายสามารถรับรู้ได้ถึงทุกจังหวะที่ใบมีดขยับผ่านเนื้อหนังของตน


เสียงร้องทุรนทุรายของคนตรงหน้ากำลังทำให้เธอขาดสิ้นซึ่งสติ แม้อีกฝ่ายจะดิ้นเหมือนอย่างหมูถูกเชือดแต่คนร่างสูงกลับเดินตามเชือดเฉือนอย่างเสือที่กระหายเลือดของเหยื่ออย่างไรอย่างนั้น


“ชะ...ช่วยด้วย...” ชายคนนั้นร้องเรียกมิลาณีที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล เขาพยายามคลานมาหาเธอด้วยสภาพเลือดท้วมกาย ที่แก้มข้างขวาถูกตัดขาดเสียจนมองเห็นขากรรไกรและฟันด้านใน


สภาพของชายคนนั้นเหมือนกลับจะขาดลมหายใจลงไปได้ทุกเมื่อ มิลาณีรู้สึกว่าสองขาเริ่มเบาและไร้เรี่ยวแรง สายตาเริ่มพร่าเลือนก่อนที่ภาพทั้งหมดจะตัดไป


ชั่วขณะที่เธอยังมีสติอยู่น้อยนิด เธอคิดแต่เพียงว่า ‘ตัวประกันฝ่ายชาย’ ยังมีหน้ามาพูดว่า ‘ตนทำอะไรโหดๆไม่เป็น’ ได้อย่างไร


หากเขาเป็นที่สองในเรื่องของความโหดเหี้ยม ก็คงไม่มีใครกล้าเป็นที่หนึ่งแน่นอน!


“อีกสิบเอ็ดคนที่หลบอยู่ตายหมดแล้วครับ” ลูกน้องคนหนึ่งเข้ามารายงานกับผู้เป็นนายซึ่งกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการเชือดเฉือนชิ้นเนื้อ


ร่างของคนดวงกุดสั่นสะท้านไปทั้งตัว หยาดเลือดไหลอาบเสียจนมองไม่เห็นเค้าเดิมว่าเป็นคนที่มีหน้าตาอย่างไร ทุกส่วนที่มองไปมีแต่สีแดง


เลยขึ้นไปเล็กน้อยมีร่างของผู้หญิงคนหนึ่งถูกผูกมัดเอาไว้กับเสา ทว่าตอนนี้หล่อนสลบไปเสียแล้วไม่รู้ว่าเป็นหรือตายกันแน่


“เอายังไงกับผู้หญิงดีครับนาย” ลูกน้องคนเดิมเอ่ยถาม


“พากลับไปส่งที่ร้าน” เสียงของนายบอกอย่างไม่ใส่ใจ เพราะตอนนี้เขากำลังสนุกกับการทรมานตรงหน้า


เสียงร้องของชายเคราะห์ร้ายแหบพร่าเพราะทนทรมานมาอย่างเนินนาน เอ็นข้อเท้าทั้งสองข้างของเขาถูกตัดขาด ทำได้เพียงไถไปกับพื้นเหมือนอย่างสัตว์เลื้อยคลาน ‘มือมีด’ ช่างอำมหิตเพราะไม่ว่าเขาจะทำอย่างไร จะกรีดตรงไหนก็ไม่เคยทำให้เขาทรมานจนขาดใจตายเสียที กลับสร้างความทุข์ทนไม่รู้จบเสียแทน


ลูกน้องเห็นสภาพน่าอเนจอนาถของชายคนนั้นก็ส่ายหน้าเบาๆ หากเขาเป็นคนพวกนั้นจะไม่บ้าลากคนอย่างนายมาที่รังของตัวเอง อีกทั้งจะไม่ตัดชะตาชีวิตด้วยการทำให้นายเลือดตกยางออกเป็นอันขาด


ปลายมีดชุ่มไปด้วยเลือดค่อยๆยกขึ้นจากข้อเข่าที่ถูกเลาะเนื้อออกจนเห็นกระดูกปูดกลม ร่างสูงค่อยๆลุกขึ้นยืนก่อนจะรับผ้าเช็ดมือมาจากลูกน้อง สายตาคมลึกจ้องมองไปยัง ‘ผลงาน’ ของตนอย่างภาคภูมิใจ


ร่างนั้นยังคงนอนหายใจรวยรินและสายตาอาฆาตก็จดจ้องมาทางเขาไม่กระพิบ


ริมฝีปากบางค่อยๆคลี่ยิ้มก่อนจะจัดการเก็บหัวเข็มขัดเข้าที่ตามเดิม


“ก็ถามก่อนแล้วแท้ๆ ว่าจะจับฉันมาจริงเหรอ” เขาบอกเหมือนกำลังบ่นเด็กน้อยที่ไม่ยอมเชื่อฟังคำเตือนของผู้ใหญ่


“นายครับ เจอเงินแปดล้านใต้เบาะคนขับรถตู้” ลูกน้องยื่นกระเป๋าเงินที่เปิดซิปค้างไว้ให้ผู้เป็นนายดู


“อย่างน้อยก็ยังจิตใจดี เงินก้อนนี้ฉันจะเอาไปใช้แทนพวกแกเอง”สายตาคมไม่ผละออกจากร่างของชายคนนั้นสักนิด 


******************************************************************************************************************************************************


พระเอกสายโหด 2019 เดี๋ยวอีกตอนมาบ่ายๆนะคะ เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย สี่ตอนแล้ววว รีวิวกันหน่อยเร็ววววว

ความคิดเห็น