บ่ายสอง
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 เก็บเด็กมาเลี้ยงต้อย

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 เก็บเด็กมาเลี้ยงต้อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2562 22:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 เก็บเด็กมาเลี้ยงต้อย
แบบอักษร

ห้างสรรพสินค้าชั้นนำศูนย์รวมร้านค้ารวมถึงร้านหนังสือที่ใหญ่ที่สุดในเมืองคือเป้าหมายของสองพี่น้องปีศาจ  ลีโอขับรถพาน้องสาวมาซื้อด้วยตนเองเพราะการรับผิดชอบฐานขโมยหนังสือที่มีความจำเป็นสำหรับนักศึกษาไปให้สาวสวยวัยมหาวิทยาลัยคนหนึ่ง  ทั้งๆ ที่เขาเพียรอธิบายแล้วว่าเขาแค่สนับสนุนการเรียนเพื่ออนาคตของชาติแต่ควีนนี่กลับกระตุกยิ้มพร้อมจิกหัวเขาด้วยกรงเล็บไท่ซือน้อยมรณะ 

หลังจากนั้นดวงตางดงามแต่แสนเย็นชามุ่งร้ายก็ตามจ้องแผ่นหลังเขาตลอดเวลาแม้แต่ตอนนอนก็ยังมานั่งจ้อง  ถามจริงๆ ว่าการตามรังควานที่แสนเงียบแต่เกาะติดตลอดเวลาใครกันจะทนได้  “ได้ๆ พรุ่งนี้พี่พาไปซื้อแต่ขอร้องเถอะ  แบบนี้มันน่ากลัวนะควีน”  ตอนตี 3 ลีโอผุดลุกจากเตียงหันมาถลึงตาใส่น้องสาว  ที่ลากเก้าอี้มานั่งหลังตรงจ้องเขาไม่หยุดตั้งแต่หัวค่ำ

ด้วยเหตุนี้เช้าวันต่อมาเวลาห้างสรรพสินค้าเปิดเขาและน้องสาวจึงได้มาอยู่ที่นี่อย่างไม่ต้องสงสัย

“เอาบัตรเครดิตมาแล้วพี่จะไปไหนก็ไป”  ควีนนี่แบมือหลังลีโอจอดรถ

“เดี๋ยวพี่ไปด้วย”  ขืนเขาปล่อยควีนนี่อยู่คนเดียวพ่อวินเซนต์ได้เอาเขาตายแน่น

“เดี๋ยวควีนโทรให้มารับ  พี่อยู่ด้วยแล้ววุ่นวาย”  ควีนนี่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เพราะตลอดมาไม่ว่าลีโออยู่ที่ไหนเพียงชั่วเวลาไม่เกิน 5 นาทีรอบกายเขาก็จะมีสาวๆ มารายล้อมส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเต็มไปหมด

“ไม่เอา”

“ถ้าแบบนั้นก็รอที่ร้านกาแฟ”

“เธออยากให้พี่ตายเรอะ!  จะอยู่ด้วย”  ชายหนุ่มลงจากรถแล้วจับจูงมือน้องสาวแบบให้ตายฉันก็จะอยู่กับเธอ  สิงได้ก็จะทำ  อันที่จริงตัวเขาเองนั้นไม่ได้หวงน้องสาวสักเท่าไหร่  หากมีคนที่น้องสาวชอบและดีพอเขาก็พร้อมจะสนับสนุน  แต่ทว่าพ่อๆ เขานั้นมันอีกเรื่อง

“รอหน้าร้านนะ”  ควีนนี่ยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง

“น่ารัก  มาหอมหัวที”  ลีโอหอมขมับน้องสาวไปฟอดใหญ่  ก่อนจะโอบบ่าพาเธอเข้าห้างไป

ควีนนี่ปากกระตุกเพราะตั้งแต่เด็กเธอก็ไม่ชอบให้ลีโอกับฟอลคอนจูบแก้มหรือหอมเธอเท่าไหร่นักเพราะทั้งคู่ชอบทิ้งคราบน้ำลายเปียกๆ เอาไว้เสมอ  พวกเขาทำตัวเหมือนหมาที่ถ้าไม่ได้ทิ้งกลิ่นไว้กับครอบครัวก็จะไม่สบายใจ  และทุกวันนี้พ่ออีธานกับพ่อมาร์กก็ยังได้รับจูบน้ำลายจากลูกชายทั้งสองทุกๆ วันแม้จะกลับดึกกลับเช้าแค่ไหนพวกเขาก็ต้องไปเจ๋อหน้าจูบสักทีสองที  และกับพ่อวินเซนต์ก็ตามแต่วาระโอกาสเผลอเมื่อไหร่เป็นได้ปาดน้ำลายเสี่ยงตายพอให้ใจเต้นเร็วเลือดสูบฉีด  ส่วนแม่ลิซ่านั้นหอมแก้มได้ทีก็เต็มกลืนแล้วเพราะพื้นที่ส่วนอื่นถือเป็นเขตหวงห้ามของพ่อวินเซนต์

ร้านหนังสือชั้น 3 เป็นเป้าหมายของสองพี่น้อง  ลีโอปล่อยให้น้องสาวเข้าร้านส่วนตัวเขายืนรออยู่ด้านหน้าแบบไม่ยอมไปไหน  ของแก้เบื่อและง่วงเหงาของเขาคือการโปรยยิ้มและชื่นชมสาวขาสวยในกระโปรงสั้นแสนเปิดเผยที่เดินผ่านไปมา  สุดท้ายจนแล้วจนรอดไม่เกิน 5 นาทีรอบตัวเขาก็รายล้อมไปด้วยสาวงามที่กำลังแลกเบอร์หาทางติดต่อเขาอย่างใจกล้า  เสน่ห์เหลือล้นขนาดนี้มันช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะเขาดันหน้าตาคล้ายพ่อวินเซนต์นี่นะ  เขาคิดว่าเรื่องนี้แม่ลิซ่าต้องภูมิใจในตัวเขามากแน่ๆ

“ตอนนี้คงไม่ได้หรอกจ้ะสาวน้อย  ผมพาน้องสาวมาซื้อของ”  เขาพูดปฏิเสธหญิงสาวคนหนึ่งที่ชวนเขาไปนั่งดื่มในร้านกาแฟ

“ไปเหอะ”  ควีนนี่มายืนกอดอกอยู่ด้านหลังเงียบๆ  “พี่ทำให้คนในร้านเขารำคาญ”

“พี่เปล่า”  ลีโอสะดุ้ง

“งั้นพวกเธอทำให้คนในร้านรำคาญ  ไปกันทั้งหมดนั่นแหละ”  ควีนนี่เปลี่ยนคำพูดใหม่  ไม่แคร์สายตาวาววามของสาวๆ ที่หน้าชาเลยแม่แต่น้อย  ฉายาเสาน้ำแข็งต้นที่สอง  ปากคอเราะร้ายเชือดเฉือนแสนเย็นชาเหมือนต้นฉบับของเสาน้ำแข็งรุ่นพ่อวินเซนต์เป็นเรื่องล้อเล่นหรือ  เธอคิดว่าเรื่องนี้แม่ลิซ่าต้องภูมิใจในตัวเธอแน่

“พี่รออยู่ตรงร้านนู้นนะ”  ชายหนุ่มชี้ไปยังร้านคาเฟ่ที่อยู่ไม่ไกลนักเห็นด้วยที่ว่าตัวเขากำลังสร้างความรำคาญให้ลูกค้าคนอื่นเพราะมันขวางทางเข้าร้าน  “เรียบร้อยแล้วโทรหาพี่เข้าใจไหม”

“อืม”  ต้องโทรอยู่แล้วเพราะเขาเป็นคนจ่ายเงิน

ควีนนี่กลับเข้าร้านสีหน้ายังเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก  ที่จริงแล้วนิสัยเธอไม่ได้คร่ำครึอะไรขนาดนั้น  ออกจะชอบความรื่นเริงสนุกสนานด้วยซ้ำ  แต่ในความหมายที่ว่าเห็นคนอื่นรื่นเริงเต้นเร้าให้เธอดูยามที่คนพวกนั้นตกลงไปอยู่ในวังวนการกลั้นแกล้งของเธอ  เธอไม่ชอบแสดงความรู้สึกทางสีหน้าเพราะมันจะทำให้คนอื่นรู้ความคิดของเธอได้ง่าย  เธอชอบอยู่คนเดียวแต่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีเพื่อน  ที่จริงตอนเด็กๆ เธอเคยเข้าเรียนโรงเรียนเอกชนใกล้ๆ ในเมือง  แต่เพราะพ่อทั้งสามผลัดกันไปนั่งเฝ้าทั้งวันทำให้ครูสาวๆ อ่อนระทดระทวยไม่เป็นอันสอน  เธอจึงได้เพื่อนแบบผิวเผินและห่างหายกันไป  ที่จริงตอนนั้นพวกครูสาวๆ ก็ตลกดีเหมือนกันทำให้เธอชอบไปโรงเรียนกับพ่อๆ อยู่พักหนึ่ง

แต่คนที่น่าสงสารที่สุดคือแม่ลิซ่า  แม่อยากให้เธอได้ใช้ชีวิตวัยเด็กและวัยรุ่นแบบสาวมหาวิทยาลัย  แต่จนใจที่เหล่าพ่อๆ ถึงกับจัดตารางเวลาตามเฝ้าถึงหน้าห้องไม่ห่าง  เรื่องนี้จึงถูกยกเลิกไปเมื่อเธอขึ้นสู่เกรด 10 เพราะอายชาวบ้านเขา  ซึ่งเธอเองก็ไม่มีปัญหาอะไร  เรียนก็ได้ไม่เรียนก็ได้เพราะเธออ่านหนังสือออกตั้งแต่อยู่ในท้องแม่

ควีนนี่คว้าหนังสือแบบเดียวกับที่ถูกขโมยไปมาถือก่อนจะเลือกเล่มใหม่ๆ ได้อีกสองสามเล่มเธอก็ต่อสายโทรหาพี่ชายทันที  “มาจ่ายเงิน”

“ควีนทำไงดี  แป๊บนะ”  เสียงสั่นๆ ของลีโอตอบกลับมาก่อนที่เขาจะวางสายแล้วเปลี่ยนเป็นส่งรูปเขายิ้มแป้นถ่ายกับเด็กทารกที่ยกชูมาแนบหน้า  แล้วโทรกลับมาใหม่

“ลูกพี่เหรอ”  ควีนนี่รับสายแล้วถามทันที

“ไม่ใช่  แต่ว่าน่ารักใช่มะโตขึ้นต้องเป็นสาวสวยแน่ๆ”

“อืม”

“พี่น่ะเหมือนเจอรักแรกพบเลย  ไม่ใช่ในความหมายไม่ดีหรอกนะ”

“เธอยังเป็นทารกอยู่นะ”  ควีนนี่ตัดสินใจจ่ายค่าหนังสือเองเพราะดูท่าพี่ชายเธอจะไม่สนเรื่องอื่นแล้วนอกจากทารกในอ้อมกอด

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่แบบนั้น!”  ลีโอตะโกนกลับก่อนจะโอ๋เด็กในอ้อมแขนเพราะดูแม่หนูน้อยจะตกใจ

“พี่อยู่ตรงไหน  เดี๋ยวควีนไปหาเอง”

หลังลีโอบอกสถานที่ที่เขาอยู่ตอนนี้ก็วางสายก่อนจะก้มหยอกล้อเด็กทารกที่อุ้มเอาไว้  แก้มกลมๆ กับหน้าเล็กกว่าฝ่ามือชวนให้เขานึกถึงซาลาเปาลูกขาวๆ  ดวงตากลมๆ เหมือนเม็ดลำไยดูน่ารักน่าเอ็นดูจนเขาไม่อาจละสายตา

 ส่วนที่มาของเด็กคนนี้นั้นมันเป็นเรื่องของเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน  ในร้านกาแฟรอบกายเขาเต็มไปด้วยสวยน้อยวัยสดใสพาให้กระชุ่มกระชวยหัวใจเล่น  แต่ทว่ามีสาวน้อยคนหนึ่งที่แม้ยามมองเขาจะตาเป็นประกายแต่ก็แฝงแววยุ่งยากใจอยู่  ดังนั้นในฐานะที่เขาเป็นชายหนุ่มผู้รับหน้าที่ปัดเป่าปัญหาของเหล่านักศึกษาสาวจึงลอบถามเธอว่าเดือดร้อนอะไรไหม  ยอมรับตามความเป็นจริงว่าตอนที่ถามเขาไม่ได้มีเจตนาแฝงเลยแม้แต่น้อยเพราะเขามีสถานที่ให้ทำแบบนั้นมากมายพออยู่แล้ว

ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าและลำบากใจที่จะพูดเขาจึงทำทีขอตัวไปเข้าห้องน้ำและเธอก็ตามมาพร้อมพาเขาไปยังบันไดหนีไฟที่แสนลับตาคน  เอาล่ะ...พอถึงจังหวะนี้ใจเขาก็อกุศลนิดหน่อยเพราะแม่หนูดันยั่วทิ้งสายตาใส่เสียอย่างนั้น  ก่อนเธอจะก้มลงไปที่พื้นแล้วหยิบกระเป๋าใบใหญ่ส่งให้เขา

“นี่ปัญหาของหนูพี่  ไม่รู้ว่าจะเอามันไปทิ้งไว้ที่ไหน  หนูยกให้พี่นะเอกสารก็มีพี่อยากได้ก็เซ็นรับมันไปเลย  ถ้าไม่อยากได้ก็ฝากจัดการให้ที”  เธอพูดรัวๆ เหมือนกลัวเขาจะเปลี่ยนใจและเมื่อพูดจบใบหน้าสวยใสก็สะบัดแล้ววิ่งหนีไป

ลีโอยืนอ้าปากค้างก่อนจะรู้สึกได้ว่าของที่อยู่ในกระเป๋าผ้ามันดิ้นได้  หากไม่คิดว่าเขาเป็นปีศาจแสนมาดแมนเขาคงโยนทิ้งด้วยความตกใจจริงๆ 

ปากกระเป๋าถูกเขาเปิดอย่างเบามือของสิ่งแรกที่เขาเห็นด้านในคือเด็กทารกคนหนึ่ง  เด็กตัวอ้วนขาวที่กำลังยิ้มจนเห็นเหงือก  ดวงตากลมใสจ้องเขาเขม็งฉายแววขี้อ้อนเหมือนลูกหมาลูกแมวหลงทาง  มือลีโออุ้มเด็กขึ้นมาก่อนจะเห็นของที่อัดเต็มแน่นอยู่ด้านในทั้งขวดนม  เสื้อผ้าสองสามชุด  เขาอยากจะสบถด่าผู้หญิงคนนั้นนักคิดอย่างไรถึงเอาเด็กยัดไว้ในกระเป๋าแล้ววางทิ้งไว้ตรงที่ลับตาคนแบบนี้

ลีโอใช้อีกมือหยิบกระดาษที่คาดว่าเป็นเอกสารบางอย่าง  ซึ่งก็ใช่เพราะมันเป็นเอกสารโอนกรรมสิทธิ์การเลี้ยงดูเด็กที่เซ็นชื่อแม่ไว้ว่าโอลิเวียและนอกนั้นก็ไม่มีอะไรอีกแม้แต่ใบแจ้งเกิด  ให้เดาก็คงคลอดเองอย่างไม่ต้องสงสัย  แถมทุกอย่างยังทำแบบลวกๆ อย่างกระดาษใบนี้ก็คงพิมพ์เองปริ้นเองด้วยล่ะมั้ง

“แล้วเธอชื่ออะไร”  ลีโอจ้องหน้าเด็กให้หอผ้าก่อนตัวเขาจะถูกดวงตาสุกใสสะกดจนอ่อนระทวย  “แบบนี้มันจะทำให้ลุงใจอ่อนนะ  หลับตาลงเร็ว”

นอกจากเด็กทารกตัวน้อยจะไม่ฟังยังยิ้มแถมให้จนแก้มป่อง  มือเล็กป้อมป่ายแปะไปตามแผงอกชายหนุ่มก่อนจะทำปากหมุบหมับเหมือนจะหิว

“ลุงไม่มีนม!”  ลีโอส่ายตัวหนีเพราะจั๊กจี้แล้วก็โยกตัวมาให้เด็กทารกแตะใหม่แล้วก็ส่ายหนี  เขาทำแบบนั้นไปมาแล้วก็หัวเราะคนเดียวเหมือนคนโง่ก่อนจะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์ของน้องสาว  และนั่นคือก็ที่มาของเด็กคนนี้นั่นเอง

ควีนนี่มองพี่ชายยืนอุ้มเด็กทารกอย่างสมเพชเพราะเขาพยายามจับเด็กน้อยโยนขึ้นโยนลงเหวี่ยงซ้ายไปขวาอย่างบ้าระห่ำ  “เด็กจะอ้วกนะ”  เธอเตือนเขาและไม่ทันขาดคำน้ำสีขาวที่คงเป็นนมยังไม่ย่อยก็สาดกระจายใส่หน้าลีโอ

“แหยะ!”  ชายหนุ่มเบ้หน้าแต่ก็ไม่ยอมปล่อยเด็ก  เขาชอบไปแล้วจึงคิดจะเอากลับไปเล่นที่บ้าน

“เอากระเป๋านั่นมาสิ  ควีนถือให้”  ควีนนี่เองก็ไม่ได้ถามพี่ชายเพราะเห็นท่าทางแล้ววันนี้ให้ตายก็คงไม่ปล่อยเด็กแน่

สุดท้ายทำไปทำมาขากลับกลายเป็นควีนนี่ที่ขับรถ  หูก็ฟังเสียงเล็กเสียงน้อยของลีโอหยอกเย้าทารกตัวขาว  “นี่พี่ควีนนะ  มีอาห้ามฉี่ใส่หนังสือพี่เขาเด็ดขาดระวังจะถูกจิกผม”

“มีอา?”  หญิงสาวเลิกคิ้ว

“มีอาของลุงลีโอไง”  ลีโอขุดหลุมฝังตัวเองไว้ตั้งแต่ต้น  แทนตัวเองลุงอย่างนั้นลุงอย่างนี้โดยไม่รู้ว่าในอนาคตเขาอยากจะตบปากตัวเองแค่ไหน...จะให้เรียกพี่ก็ไม่ทันแล้ว

เมื่อถึงปราสาทเหล่าสมาชิกปีศาจทั้ง 7 คนก็รุมล้อมเด็กทารกมนุษย์ด้วยความตื่นตาตื่นใจ  โดยเฉพาะลิซ่าที่น้ำตาแทบไหลด้วยความตื้นตันเพราะเธออยากมีลูกที่เป็นเด็กไร้เดียงสามากจริงๆ  เอาแบบว่าให้เธอสอนพูดสอนเขียน  กินนมป้อนข้าว  ดุบ้างถ้าไม่กินผัก  เพราะลูกสามคนที่ผ่านมาสวาปามทุกอย่างจนแทบเลียหม้อ  7 เดือนหนีเที่ยว  1 ขวบแอบไปซิ่งจนหลุดโค้ง 5 ขวบเข้าบ่อน 14 จีบพริตตี้แล้วพาเข้าโรงแรม  เด็กคนนี้เธอจึงตั้งใจจะเลี้ยงให้เป็นสาวน้อยที่เรียบร้อยว่าง่าย  โตหน่อยส่งเข้าโรงเรียนแต่เรื่องสำคัญคือต้องทำให้มีอาเข้าใจเรื่องการมีอยู่ของปีศาจควบคู่ไปด้วย

“น่ารักจังเลย”  ฟอลคอนทำเสียงสองปากงับแขนนุ่มๆ ของเด็กสาวเบาๆ  “มีอาของพี่ฟอลคอน”

“หยุดนะแง้น  อย่ากัด”  ลีโอกางปีกปกป้องสาวน้อยสมาชิกใหม่ของบ้าน  เขาจะดูแลแบบยุ่งไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม  อันที่จริงเขาพอจะเข้าใจความรู้สึกของพ่อๆ ที่มีต่อควีนนี่นิดหน่อยแล้วด้วย...ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ

“เปล่ากัดสักหน่อย”  ฟอลคอนหน้าบึ้ง  แตะนิดแตะหน่อยทำเป็นโมโห

“น้ำลายเปียกน้อง”  วินเซนต์ใช้ผ้าเช็ดแขนเด็กทารกอย่างคล่องแคล่ว  เพราะเขาเคยเช็ดอึแต่ฉี่ของพวกสามแสบมาอย่างช่ำชอง

“ยี้!  เหม็ง”  มาร์กทำหน้าเบ้ใส่ลูกชายคนเล็ก  แต่ก็คันมือคันไม้อยากเลี้ยงเด็กมนุษย์ดูสักครั้ง

“ทำเอกสารให้ถูกต้องเถอะ”  อีธานที่รอบคอบที่สุดคิดซิกแซกนิดหน่อยจัดการให้มีอาเป็นสิทธิ์ขาดของบ้านเขา  กันเรื่องอนาคตหากมีคนมาอ้างสิทธิ์เป็นพ่อแม่ของมีอา

ในโลกใบนี้ใช่ว่ามีกลุ่มบ้านป่วนประสาทเป็นปีศาจอยู่กลุ่มเดียว  แม้พวกเขาจะมีกันน้อยแต่ก็พอมีและการอยู่บนโลกใบนี้ให้สุขสบายไร้กังวลก็ต้องมีหน่วยงานปีศาจจัดการให้  เพราะหลังจากพ่อบ้านชราที่รับหน้าที่ตายไปเมื่อเกือบร้อยปีก่อน  อีธานก็เป็นฝ่ายดำเนินงานเรื่องเอกสารที่มักเปลี่ยนแปลงจากทายาทตระกูลกลายเป็นทายาทตระกูลรุ่นต่อๆ ไปอยู่เสมอถึงแม้จริงๆ แล้วจะไม่มีใครสืบทายาทก็เถอะ 

แน่นอนว่ารวมถึงธุระการเงินต่างๆ ที่พวกเขาไม่เดือดร้อนอะไร  หนังสือสักเล่มของวินเซนต์ที่โบราณขนานแท้ก็แทบประเมินค่าไม่ได้  เหล้าอีธานสักขวดราคาไม่เคยตก  ภาพวาดลิซ่าที่กลายเป็นศิลปินล่วงลับแต่ทว่าลิซ่าตัวจริงยังอยู่หากเดือดร้อนจริงๆ ก็แค่วาดแล้วปล่อยขายประมูลว่าเป็นสมบัติตระกูลก็ยังทำได้

ที่กล่าวมาทั้งหมดทำให้การทำเอกสารรับเลี้ยงเด็กคนหนึ่งจึงไม่ยากแถมยังมีลายเซ็นผู้เป็นแม่ที่ให้มาก่อนหน้าจึงเรียกได้ว่าผ่านฉลุยภายในวันเดียว  และตามด้วยการที่อีธานจัดห้องนอนใหม่ให้สมกับเป็นเด็กสาวอ่อนหวานเต็มไปด้วยเครื่องเรือนเจ้าหญิง  แปลก็ยังเป็นแบบเจ้าหญิง  วอลเปเปอร์ดอกเดซี่กระจุ๋มกระจิ๋มน่ารัก  และต่อด้วยพาลูกสาวคนใหม่ไปตรวจสุขภาพอย่างรอบคอบสมเป็นบุรุษแสนเพอร์แฟค

“มีอาของลุง”  ลีโอที่ต่อให้ไปเที่ยวดึกแค่ไหนหลังจากนี้เขาก็ยังต้องกลับบ้านเพื่อไปเล่นกับเด็กทารกที่หลังพาไปตรวจสุขภาพและฉีดวัคซีนถึงได้รู้ว่าเธออายุ 7 เดือนแล้ว

“พี่ตัวเหม็น”  ควีนนี่ยกเท้ายันอกพี่ชายอย่างทันท่วงทีก่อนจะจมูกและลมหายใจที่เต็มไปด้วยกลิ่นสาปผู้หญิงและแอลกอฮอล์จะโดนแก้มนิ่มๆ ของมีอา

“พี่เป็นเจ้าของนะ”  เขาเป็นคนเจอแม่ตุ๊กตาน้อยตัวนี้  อย่างน้อยก็ควรให้สิทธิ์พิเศษกับเขา

“ลูกแม่ลิซ่า  ตอนนี้พ่อมาร์กกำลังจะไว้หนวดแล้วด้วย  ถ้าพี่กล้าแตะก็ลองดู”  ควีนนี้ตบก้นมีอาเบาๆ เมื่อใบหน้ากลมๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนรำคาญ

“แล้วทำไมเธอมาอยู่ในห้องมีอาล่ะ”  ลีโอเกาะขอบเปลจ้องเด็กน้อยไม่วางตา  เผลอเมื่อไหร่พ่อจะฟัดแก้มให้หนำใจ

“พ่อวินเซนต์สั่งมา”

ลีโอกลอกตา...รู้สินะว่าเขาจะเข้ามาขโมยหอมแก้มลูกสาวคนใหม่  เขาอยากจะตะโกนและประท้วงนัก  เด็กคนนี้เป็นเขาที่พามานะทำไมทุกคนถึงกีดกันเขาเล่า!  เขาจะจับจะแตะใครจะทำไม...ไม่เชื่อก็ลองดูสิ

----

คู่สองเจอกันแล้ว  แต่นางเอกเพิ่ง 7 เดือนเองนะ 5555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}