Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 11 : พลาดท่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 11:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 11 : พลาดท่า
แบบอักษร


“พวกมึงเข้ามาเลยดีกว่า!! มัวแต่เห่ากันอยู่ได้ กูจะซัดให้พูดไม่ออกเลยซักคน” ภีมท้าทายพวกมันอย่างไม่เกรงกลัว

ชายร่างใหญ่ก้าวเข้าหาภีมอย่างย่ามใจเป็นคนแรก ตัวบางๆ อย่างนี้ทำอะไรมันไม่ได้หรอก มันยิ้มอย่างได้ใจ แต่มันคิดผิดเมื่อมือที่เอื้อมไปจับภีมโดนสะบัดออกอย่างแรงและสวนด้วยหมัดหนักๆ กลับออกมาแทน

พลั่กก!!

“สัส!...มึงไอ้หน้าหวานเก่งนักหรอมึง!” ชายร่างใหญ่ที่โดนต่อยจนเซกระเด็นออกจากร่างบางจับที่แก้มด้านสากที่เป็นรอยช้ำอย่างโมโห

“พวกมึงจับมันไว้!! กูจะเอ็นดูมันให้สาสมเลยชอบแบบรุนแรงนักใช่มั้ยมึง” ชายร่างใหญ่สั่งลูกน้องให้เข้าจู่โจมภีมที่ตั้งท่ารออยู่แล้ว

พลั่กก!! พลั่กก!! โครมมม!!...

ร่างบางหลบพายุหมัดที่พุ่งเข้ามาอย่างต่อเนื่องอย่างคล่องแคล่ว เขาปล่อยหมัดสวนกลับเข้าไปอย่างแรงจนพวกมันล้มระเนระนาดบาดเจ็บไปหลายคน ลูกเตะกลับหลังที่เขาพลิกตัวถีบเข้าที่ลำตัวคนที่เข้ามาทำร้ายเขาจากด้านหลังจนมันไถลล้มไปกับพื้นอย่างหมดท่า

“สัส! พวกมึงมันรีบจัดการมันสิวะ คนแค่คนเดียวมันจะยากอะไรนักหนา!!” ชายร่างใหญ่บ่นอย่างเดือดดาล

หมับ!!

“ดีมากไอ้แมน”

พวกหมาหมู่อาศัยจำนวนคนที่มากกว่าเข้ารุมภีมพลพร้อมกัน ช่วงที่เขาไม่ทันระวังตัวไอ้แมนอ้อมไปข้างหลังจับแขนบางของภีมไพล่หลังไว้

“ปล่อยกู” ภีมพยายามออกแรงดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของคนที่แอบย่องมาจากข้างหลัง

แคว่กกก!!

ชายร่างใหญ่คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อกีฬาแขนกุดของภีมพล มันออกแรงกระชากจนเสื้อของเขาขาดติดมือออกมาเผยให้เห็นหน้าอกขาวสดที่เป็นกล้ามเนื้อสวยจากการออกกำลังกาย แววตาของมันดูหื่นกระหายกว่าเดิมเมื่อเห็นผิวกายร่างบางจนเต็มตา

“โอโห! หัวนมแม่งแดงแจ๋เลยว่ะ” ชายร่างใหญ่เลียริมฝีปากหนาอย่างน่าขยะแขยง จ้องมาที่อกบางอย่างไม่วางตา เสื้อวอร์มที่สวมอยู่ถูกดึงรั้งไปข้างหลัง ไหล่ขาวบางที่โผล่พ้นเสื้อออกมาช่างดูยั่วยวนทั้งที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน

“สัส...ปล่อย! ปล่อยกูนะโว๊ยย...!! ไอ้พวกหมาหมู่พวกมึงไม่แน่จริงนี่หว่า” ภีมดิ้นแรงขึ้นเมื่อพวกมันอีกคนเข้ามาล็อคตัวเขาจนขยับไม่ได้

“แม่งโคตรเนียนเลย...ขาวไปหมด อาาา...กลิ่นตัวแม่งยังหอมเลย...ซี๊ดดด...” ชายร่างใหญ่ไม่สนใจเสียงภีมพล มันเดินเลียริมฝีปากหนาก้าวเข้าหาร่างบางอย่างใจเย็นยื่นหน้าด้านๆ เข้าไปใกล้ซอกคอขาวสูดกลิ่นหอมจนสุดลมหายใจ

หมับบ!!

“เหี้ยเอ๊ยยย...ทำไมมันนุ่มมือแบบนี้วะ?! เมียกูที่บ้านยังสู้ไม่ได้เลย นี่มึงเป็นผู้ชายจริงๆ หรือเปล่าวะ ฮ่าๆๆ” ชายร่างใหญ่หน้าเหี้ยมหนวดเครารุงรังดูสกปรก ใบหน้าแดงก่ำเหมือนคนเมา มีดวงตาที่ดูหื่นกระหายตลอดเวลา คว้าหมับเข้าที่อกบางขยำอย่างแรงราวกับจะให้แหลกคามือจนร่างบางสะดุ้งโหยงอย่างแรง

“โอ๊ยยย...ไอ้เหี้ยย...จะทำอะไรกู?! ปล่อยโว๊ยย...ถ้าหลุดไปได้กูจะฆ่าแม่งให้หมดทุกคนเลย!!” ภีมพลโวยวายพยายามเบือนแก้มใสหลบหน้าด้านๆ ที่เหม็นสาบของคนตรงหน้า

พลั่ก!!

“โอ๊ยย!!”

“ปากดีนักนะมึง! กูจะดูดปากให้แม่งพูดไม่ออกเลย” ชายร่างใหญ่ชกเข้าที่หน้าหวานๆ จนหน้าหันไปอีกทาง เขารู้สึกถึงความคาวที่คละคลุ้งอยู่ในโพรงปากเล็กๆ

“อ๊ะ! โอ๊ยย...ปล่อยกู” ภีมพยายามขืนใบหน้าไม่ให้หันไปตามแรงดึงของฝ่ามือใหญ่สาก

“โอ๊ยยย...อืมม....” ร่างบางส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อโดนบีบเข้าที่กรามอย่างแรง ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวหันมาตามแรงดึงของฝ่ามือหนา

“ขอกูชิมหน่อยสิ ปากดีๆ อย่างนี้จะหวานแค่ไหน” ชายร่างใหญ่ยื่นริมฝีปากหนาแห้งกร้านเข้าใกล้ริมฝีปากบางแดงฉ่ำอย่างช้าๆ ลมหายใจเหม็นสาบสัมผัสอยู่ที่ปลายจมูกจนร่างบางแทบจะอาเจียนออกมาให้ได้

“อืมมม...อ่อยยอู!!!” ร่างบางพยายามเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ ส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่เป็นคำเพราะแรงบีบจากฝ่ามือสาก




::::::::::

ความคิดเห็น