Lunarlith

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 16 : จะกินเองหรือจะให้ผมป้อน (หวานนนๆ)

ชื่อตอน : Chapter 16 : จะกินเองหรือจะให้ผมป้อน (หวานนนๆ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 11:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 16 : จะกินเองหรือจะให้ผมป้อน (หวานนนๆ)
แบบอักษร

-CHAPTER 16-


image

image

แสงแดดที่ลอดเข้ามาในห้องทำเอาร่างบางเจ้าของห้องที่เพิ่งตื่นต้องหรี่ตา เพราะปกติผ้าม่านในห้องเธอจะถูกปิดให้ห้องมืดราวกับกลางคืนอยู่ตลอดเวลา แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ห้องเธอจะมีอะไร ผิดปกติ ไปหลายส่วน

นอกจากผ้าม่านก็มีหมอนข้างที่เธอกอดอยู่ ถึงจะให้ความอบอุ่นดีแต่มันแข็งแปลกๆ แถมยังมีกลิ่นสะอาดเหมือนกับ...

“หมอแทนคุณ” วีนัสเงยหน้าไปเจอใบหน้าหล่อที่กำลังหลับใหลอยู่ในภวังค์ 

นี่เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แถมขึ้นมานอนบนเตียงของเธออีก เขาไม่รู้หรือไงว่าห้องของเธอถือเป็นเหตุต้องห้าม โดยเฉพาะเตียงนอนของเธอ ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนได้มานอนข้ามคืนบนเตียงเธอ 

แม้จะค่อนข้างฟรีเซ็กส์ แต่เธอถือคติน้ำแตกแล้วแยกทางมาเสมอ ไม่เคยมีความผูกพันแบบนอนกอดก่ายและตื่นขึ้นมาด้วยกันบนเตียงเธอแน่ๆ 

เธอนึกฉุนขึ้นมาอย่างลืมนึกไปว่าเมื่อคืนตัวเองกำลัง เทรนด์ คุณหมออยู่ ก่อนจะเป็นลมไป

หญิงสาวขยับตัวยุกยิกจะออกจากอ้อมกอดที่ให้ความอบอุ่นเธอมาทั้งคืน ทำเอาเจ้าของร่างหนาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย วีนัสรีบลุกขึ้นมานั่งจ้องเขาตาเขียว

“คุณกล้าดียังไงขึ้นมานอนบนเตียงฉัน” ภาพหญิงสาวขู่ฟ่อๆ ดวงตาวาววับ ไม่ได้เป็นสิ่งที่เขาคาดว่าจะเกิดขึ้นเป็นอย่างแรกของวัน

“นี่คุณพูดกับคนที่เช็ดตัวให้คุณทั้งคืนแบบนี้เหรอ” แทนคุณขยี้ตา

“เช็ดตัว?”  ดูเหมือนวีนัสจะต้องทบทวนความจำสักครู่ เธอพยายามนึกว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นและเธอจำได้แค่ถึงตอนอาบน้ำอยู่กับเขาในอ่างและภาพก็ตัดไป

“เมื่อคืนคุณเป็นลมไปแล้วก็ไข้ขึ้น ผมเลยอยู่ดูแล” เขาทวนความทรงจำให้

“ขอบคุณ แต่ทีหลังไม่ต้อง” เสียงแข็งๆ ที่เอ่ยออกมาจากปากอวบอิ่มทำเอาแทนคุณหายง่วง เขารู้สึกอยากจะจับร่างบางมาตีก้นสักสองสามที 

หมอหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเก็บอุปกรณ์แพทย์เข้ากล่อง ทำไมเธอถึงอารมณ์เปลี่ยนไวขนาดนี้ เมื่อคืนยังดีๆ อยู่เลย ตื่นมากลับทำเหมือนเขาทำความผิดร้ายแรงแถมแส่ไม่เข้าเรื่องไปซะอย่างนั้น

“ผมจะกลับละ อย่าลืมทานโจ๊กแล้วก็ยาบนโต๊ะด้วย” ยังมีแก่ใจหันไปสั่งร่างที่นั่งกอดอกอยู่บนเตียง

“ฉันไม่กินข้าวเช้า”

“คุณต้องกินครับ! กินข้าวแล้วจะได้กินยา” เขาเผลอดุคนที่เป็นเจ้านายโดยที่ไม่รู้ตัว

“ฉันไม่กิน ไม่ได้เป็นไรสักหน่อย” และท่าทีเถียงถอดๆ เหมือนเขาคุยอยู่กับเด็กอนุบาลทำให้เขารู้สึกว่าอารมณ์ตัวเองกำลังจะปะทุ 

สิ่งที่คุณหมอหนุ่มไม่ชอบมากๆ ก็คือคนที่ไม่ยอมดูแลสุขภาพตัวเอง โดยเฉพาะคนที่ป่วยแต่ไม่ยอมกินยา ไม่ยอมรักษาตัวให้หาย เพราะการทำแบบนั้นมันเปลืองทรัพยากรทั้งหมอและยา แถมเป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์ 

โดยเฉพาะเธอ...ที่ใช้ทั้งเขาและยาของเขาเมื่อคืน 

ชายหนุ่มวางกล่องอุปกรณ์ลงแล้วเดินมานั่งที่ขอบเตียง ใช้หลังมือแตะลำคอเธอ

“ตัวคุณยังรุมๆ อยู่เลย ต้องกินยา ผมจะไม่ยอมให้สิ่งที่ผมทำทั้งคืนมันสูญเปล่าหรอกนะ หมายถึงเช็ดตัวน่ะ”

แทนคุณรีบพูดเมื่อเธอมองมาอย่างสงสัย แถมเมื่อเช้าเขายังออกไปซื้อโจ๊กหวังให้เธอตื่นมากินอีกต่างหาก

“นี่คุณหมอ กลับไปได้แล้ว บอกว่าไม่กินก็ไม่กินสิ” เธอตวาด ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วลุกพรวดออกไปจากห้อง

“คุณหมอ คุณลืม...” หญิงสาวเกือบจะตะโกนบอกว่าเขาลืมกล่องยาแต่คุณหมอหนุ่มก็กลับมาในห้องซะก่อนแถมยังถือถ้วยโจ๊กเข้ามาในมืออีกด้วย

“จะกินเองหรือจะให้ผมป้อน”

“นี่! ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบนะ” หญิงสาวถลึงตา เขาคิดได้ไงว่าจะมาป้อนข้าวเธอ ทำไมจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย “ถ้าคุณบังคับฉันจะไล่คุณออก”

“คุณไม่ไล่คนที่ป้อนข้าวคุณออกหรอก” แทนคุณพูดเสียงอ่อน 

ทำไมผู้ชายที่ดูท่าทางหัวอ่อนแถมเขายังเป็นเบี้ยล่างเพราะเป็นลูกน้องเธอถึงได้กล้าเถียงเธออยุ่ตั้งนานแบบนี้ วีนัสนึกสงสัย ทั้งสองมองหน้าแบบไม่มีใครยอมใครก่อนที่เธอจะสะบัดหน้าหนี 

อุ้บบบ ทันใดนั้นแทนคุณก็ใช้นิ้วบีบจมูกจนวีนัสตกใจ ขณะที่อ้าปากกำลังจะพูด เขาก็ตักโจ๊กเข้าปากเธอทันที วีนัสตาโต รีบกลืนข้าวในปาก

“นี่คุณกล้า...อุ้บบบ” คำที่สองตามไปติดๆ จนเธอต้องรีบเคี้ยวและกลืน

“คุณหมอ!... อุ้บบบบ” ทันทีที่แผดเสียง คำที่สามก็ถูกยัดเข้ามาในปาก พอเห็นเธอกำลังจะอ้าปากด่าแทนคุณก็ยกช้อนขู่ขึ้นมา 

“ทีนี้จะกินเองหรือจะให้ป้อน”

ไอ้หมอบ้า เธอร้องด่าเขาในใจก่อนจะยกชามข้าวมากินเอง คุณหมอหนุ่มอมยิ้มให้กับตาขวางๆ ของเธอ เห็นคนไข้กินข้าว ค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย

“คุณบังคับคนไข้กินข้าวด้วยวิธีนี้เหรอ หมออะไรโหดเป็นบ้าเลย” แน่นอนว่าเธอกินข้าวพร่องไปครึ่งชามแล้วถึงได้ถามร่างหนาที่นั่งรอด้วยการหยิบแทปเล็ตมานั่งอ่านข่าวข้างๆ 

“เป็นวิธีที่ผมใช้ป้อนข้าวน้องสาวต่างหาก เวลาไม่สบายก็ไม่ยอมกินข้าวแบบนี้แหละ”

“ยังมีหน้ามายิ้มภูมิใจอีกเหรอ” เธอมองคนที่นั่งอมยิ้มแก้มตุ่ยอย่างหมั่นไส้ ไม่คิดเลยว่าคนหงอๆ แบบเขาจะแข็งข้อแถมยังกล้าบังคับให้เธอกินข้าวด้วยวิธีนี้อีก

“ก็คุณดื้อเหมือนน้องสาวผมไม่มีผิด” เขาย่นจมูก ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปโดนเส้นอะไรของเธอ ถึงได้ดื้อแบบนี้

“ฉันไม่ใช่น้องสาวคุณ” ใครจะอยากเป็นน้องสาวเขากัน เป็นน้องสาวก็ทำอะไรสนุกๆ ไม่ได้น่ะสิ

“ใช่ เพราะว่าคุณดื้อยิ่งกว่าซะอีก ทีนี้ก็ได้เวลากินยาแล้วครับ” เสียงเนิบๆ ทำเอาเธอเบิกตากว้าง สิ่งที่เธอขยาดยิ่งกว่ากินข้าวก็คือกินยาเนี่ยแหละ 

“ใครจะไปรู้ว่าเจ้าของโฮสต์คลับคนเก่งเป็นโรคดื้อ (ไม่ยอมกิน) ยามาตั้งแต่เด็ก เวลาไม่สบายที วีนัสเลยหายช้าเพราะเธอกลัวยาเม็ดเล็กๆ ที่มีรสขมที่สุด

“ฉันไม่กินยาได้ไหม” วีนัสเริ่มเปลี่ยนจากเสียงแข็งๆ มาเป็นเสียงอ่อน เพราะกลัวคุณหมอหนุ่มจะจับยายัดปากเธอเหมือนตอนป้อนข้าว

“คุณไม่ชอบกินยาเหรอ” เขาขมวดคิ้ว เดาได้ตรงจุดเพราะเจอคนไข้มามากมาย 

“ก็ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย จะกินยาไปทำไม” แต่จะให้ยอมรับง่ายๆ มันก็เสียฟอร์ม เธอเลยเถียงข้างๆ คูๆ 

“คุณมีไข้อยู่นะ เม็ดนิดเดียวไม่ขมหรอก” เธอจ้องหน้าชายหนุ่มนิ่ง ทำไมจะต้องมาบังคับเธอด้วย ทำไมๆๆ 

“คุณจะกินเองหรือให้ผมป้อน แต่ถ้าผมป้อนมันอาจจะขมหน่อยนะ” นั่นไง เริ่มขู่เธอแล้ว ใบหน้าหล่อที่กลับมาทำหน้าดุทำเอาเธอต้องรับเม็ดยามาไว้ในมือ

“อ๊ะ บอกไว้ก่อนว่าถ้าทำยาหล่นผมมีให้คุณกินอีกเป็นกระปุก” เธอค้อนคนรู้ทันอย่างเหลืออด ในที่สุดวีนัสก็ยอมกินยาเข้าไป เธอน้ำตาคลอระหว่างที่กลืนเม็ดยาขมๆ เข้าไปในคอ แล้วรีบคว้าแก้วน้ำจากมือเขามากิน

“พอใจยัง” จ้องเขาด้วยสายตาไม่ยอมแพ้ผ่านม่านน้ำตา

“พอให้กินยาก็น้ำตาไหล นี่น่ะเหรอเจ้าของโฮสต์คลับคนเก่ง” แทนคุณพูดเสียงอ่อนอย่างเอ็นดู ใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาบนใบหน้าเนียน 

วีนัสเม้มปากแน่น ทำไมตาหมอบ้านี่จะต้องมารู้มุมน่าอับอายของเธอด้วย

“รอเดี๋ยวนะ ผมมีของขวัญปลอบใจ” แทนคุณหันไปรื้อกระเป๋าแล้วหยิบบางสิ่งออกมาให้เธอ

“ลูกอม! นี่ ฉันบอกว่าฉันไม่ใช่เด็กไงคุณหมอ ไม่ต้องเอาขนมมาล่อเลย” ทำไมเขาถึงขยันทำให้เธอโกรธจนเนื้อเต้นขนาดนี้นะ

“งั้นผมกินเองนะ” หญิงสาวสะบัดหน้าหนีแต่ยังแอบมองเขาจากหางตา คุณหมอหนุ่มหัวเราะหึหึแล้วแกะห่อลูกอมไปด้วย

“ไม่กินจริงอะ จะกินแล้วน้าา” เขาแกล้งยั่วเธอด้วยการถือลูกอมโบกไปโบกมาข้างหน้า พอเห็นหญิงสาวยังคงเมินหน้าหนีก็เลยเอามันเข้าปาก

“อื้มมม รสพีชซะด้วย อร่อยจัง” ยังมีหน้ามายั่วเธออีก ชอบยั่วนักใช่ไหม ได้หมอได้

หมับ จุ๊บบบ

“อ้ะ” แทนคุณเบิกตากว้าง เพราะอยู่ๆ วีนัสก็คว้าหน้าเขาไปจูบ 

“อื้ออ” หญิงสาวส่งลิ้นเล็กเข้าไปในริมฝีปากได้รูป แล้วค่อยๆ ส่งไปสัมผัสลิ้นของเขา ขณะที่ค่อยๆ ปีนไปนั่งตักแข็งๆ แขนเรียวโอบรอบลำคอ ทิ้งน้ำหนักและลำตัวถูไถร่างหนาด้วยร่างเล็กละมุน

“อื้มม จุ๊บบ” เธอดูดซับความหวานจนในโพรงปากของทั้งสองซ่านไปรสพีช ลิ้นเล็กดูดดึงลิ้นหนาของเขาจนคุณหมอส่งลิ้นไปกระหวัดรัดตอบอย่างเก้ๆ กังๆ ในที่สุดเธอก็ปล้นเอาลูกอมรสหวานจากปากเขา ดูดริมฝีปากแดงๆ ส่งท้ายก่อนจะผละมา

“หวานจริงด้วย” แลบลิ้นโชว์ลูกอมที่ขโมยมาได้ มองดวงตาฉ่ำเยิ้มของคุณหมออย่างผู้ชนะ ยังไงเขาก็ไม่มีทางชนะเธอไปได้หรอก โดยเฉพาะ...

สะโพกสาวขยับเบาๆ ตรงตักที่เธอนั่งทับดูเหมือนจะมีบางสิ่งพองขยาย ยังไงเขาก็แพ้ทางเธอ 

“จุ๊บบบ” จุมพิตปากแดงๆ ส่งท้าย คุณหมอเผยอปากตามแต่ร่างเล็กกลับไถลตัวลงมาจากตักแล้วเอนตัวลงบนเตียง

“ฝากปิดห้องให้ด้วยนะคุณหมอ”

เธอหาวส่งท้าย ปล่อยให้แทนคุณนั่งนิ่งราวถูกสะกด บ้าชะมัด เขาแพ้เธออีกจนได้


+++

มาต่อแล้วค่าา หายไปหลายวันเลย 

พอดีมีเรื่องเครียดๆ นิดหน่อย แถมสต็อคก็หมดแล้วด้วยย ฮือออ

เม้นต์ให้กำลังใจเรากันหน่อยนะ พลีสส

เจอกันตอนหน้าจ้าา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น