ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 05 :: เข็มกลัด

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 05 :: เข็มกลัด

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 36.5k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2562 20:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 05 :: เข็มกลัด
แบบอักษร

ผมเดินมาที่ตึกวิศวะทันทีที่ออกจากตึกแพทย์ บอกตามตรงว่าผมไม่มั่นใจเลยว่ากระดาษผมอยู่ไหนแล้วตอนนี้มันจะเที่ยงคืนแล้วด้วย ผมเสียเวลาไปกับตึกแพทย์ที่ไม่ใช่เป้าหมายของผม ผมยังเคืองไอ้พี่สิงฆ์อยู่เลยอ่ะและอย่าให้เจอนะ ผมด่าจริงๆด้วย

Rrrrr~

ผมสะดุ้งนิดๆแล้วกดรับสายเพราะเบอร์ที่โทรเข้ามาคือเบอร์พ่อ

"ครับพ่อ"

(เสร็จยังแคต มันดึกมากแล้วนะลูก)

"ยังเลยครับ พ่อนอนเลยก็ได้นะเพราะรุ่นพี่จะไปส่งผมอ่ะ"

(แน่ใจนะ?)

"ครับ พ่อนอนเลย"

พ่อบ่นให้ฟังเล็กน้อยก่อนวางสายไป ผมเปิดไฟฉายแล้วเดินขึ้นตึกวิศวะไป บอกตามตรงว่าความกลัวหายหมดแล้วและเหมือนจะมีคนอยู่ที่ตึกนี้นะเพราะผมเห็นแสงไฟฉายอ่ะ มันแวบๆอยู่ที่ชั้นหนึ่งแต่ถ้ามีคนแล้วงั้นผมจะขึ้นไปชั้นสองแทนแล้วกันจะได้ไม่ต้องเจอกันเดี๋ยวพี่หาว่าไปด้วยกันแล้วช่วยกันจะพาลให้คนอื่นๆถูกลงโทษด้วย

พอมาถึงชั้นสองผมก็รู้สึกแปลกๆอ่ะ มันน่ากลัวเกินไป น่ากลัวกว่าตึกแพทย์อีกคือมันหลอนแบบ...ไม่ปรุงแต่ง หลอนจริงแล้วถ้าผมเจอดีผมจะช็อคคาตึกไหมวะ ผมเดินไปตามทางเรื่อยๆในขณะที่ใจสั่นแรงขึ้น...แรงขึ้น ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนยื่นมืออกไปจับที่จับแล้วค่อยๆเลื่อนออก

ครืด...

เสียงประตูเลื่อนมันน่ากลัวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ... ผมส่องไฟฉายเข้าไปในห้องแล้วเดินเข้าไป มันไม่มีอะไรเลยก็จริงแต่อย่างน้อยก็ต้องมีกระดาษบ้างล่ะวะ ผมเดินเข้าไปเรื่อยๆพลางส่องไฟรอบตัว

วูบ~

ขนแขนลุกพรึ่บพรั่บจนผมต้องกลืนน้ำลายแล้วทำใจแข็งเข้าไว้ ไม่ใช่เล่นๆล่ะ เมื่อกี้ผมว่าของจริง ความรู้สึกเหมือนมีอะไรเดินผ่านร่างผมไปแล้วมันเป็นลมที่เย็นมากถึงมากที่สุด เย็นจนขนลุกอ่ะ ผมหันกลับแล้วเดินออกจากห้องก่อนปิดประตูเดินไปทางที่มา ไม่คิดจะหาต่อแล้ว ไม่ไหว ขอซ่อมเถอะ

ตึก ตึก ตึก

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นเป็นจังหวะการเดินมันดังตามหลังผมมาติดๆ พอผมหยุดเสียงก็หาย ผมเลยกำโทรศัพท์แน่นแล้วกัดฟันวิ่งลงบันไดมาเลยแถมเสียงรองเท้าแม่งก็ดังเป็นจังหวะแบบวิ่งเหมือนผมตามมาเลย พอออกจากตึกวิศวะได้ผมก็ส่องไฟวิ่งแล่นกลับไปที่ตึกคณะตัวเองที่ตอนนี้เปิดไฟสว่างแล้ว

"แฮ่กๆๆ!"

ผมหอบเป็นหมาทันทีที่ไปถึง ตอนนี้มีอยู่ไม่กี่คนเองแล้วแต่ละคนก็เหมือนตาแดงๆเพราะร้องไห้ส่วนมากจะเป็นผู้หญิง ผมหอบหนักกว่าปกติแถมยังไออีกต่างหาก ความรู้สึกเมื่อกี้ยังคิดอยู่ที่แขนผมอยู่เลยอ่ะ

"เมียร์ได้แล้วหรอ?"

ผมหันคนถามก่อนส่ายหัว พี่ฟ้าเดินมาหาผมแล้วส่งขวดน้ำเย็นๆให้ ผมขอบคุณแล้วรับมาดื่มแก้เหนื่อยก่อนนั่งลง

"พี่ครับ ผมขอถามไรหน่อย"

"ว่ามาสิ"

"ตึกวิศวะเคยมีประวัติอะไรป้ะพี่"

ผมกินน้ำอีกรอบจนหมดขวดก่อนสูดลมหายใจเข้าปอดแล้ววางขวดเปล่าลง

"ก็...มีอยู่ ทำไมเรา เจอดีอ่ะดิ"

โอ้โห นี่ก็พูดเหมือนเรื่องสนุกเลยเนาะ เอาลูกชาวบ้านเขามาให้ผีหลอกเนี่ย ผมกรอกตาไปมาก่อนมองหน้าพี่ฟ้าแล้วถามอีกครั้งเมื่อผมนึกอะไรขึ้นได้

"ไอ้พี่สิงฆ์มันอยู่ไหน"

"เดี๋ยวมาอ่ะ อ้ะ นั่นไง มาพอดีเลย"

พี่ฟ้าชี้ไปผมเลยมองตามก่อนลุกเดินก้าวยาวๆไปหาพี่มัน พอมันเห็นหน้าผมมันก็ยิ้มกว้าง คงรู้สินะว่าผมรู้ความจริงแล้วอ่ะ หน้าไม่ได้สำนึกผิดเลยเถอะ

"พี่มึงแกล้งกูไมอ่ะ! เนี่ย เสียเวลาไปกับการไม่ได้ห่าไรเลยอ่ะ"

"พี่มึง?"

"เออ แบบไม่อยากเคารพแต่ก็ต้องเคารพอ่ะ เข้าใจความรู้สึกกูป้ะพี่มึง?"

คำว่า พี่ ผมเรียกในส่วนที่ต้องยอมจำนนเคารพอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะมันเป็นรุ่นพี่ และ มึง ผมเรียกเพราะผมไม่เคารพมันในส่วนที่กวนตีนจนผมเสียเวลาไปเป็นชั่วโมงๆ พอเอาสองอย่างมารวมกันก็กลายเป็น พี่มึง ที่อยู่ในความรู้สึก(ยอมจำนน)เคารพและไม่เคารพ

"อยากแกล้งเมียร์นี่ ผิดหรอ?"

พี่มันพูดยิ้มๆแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าผมก่อนส่งของให้พี่ฟ้าที่เดินตามผมมา

"แคต! อย่ามาเรียกเมียร์เดี๋ยวตบปากแตกเลยแม่ง"

คนยิ่งหงุดหงิดอยู่อ่ะ ทำไมชอบทำให้หงิดกว่าเดิมวะ

"หึๆ ไม่ไปตามหาต่อแล้วหรือไง?"

"ไม่อ่ะ เจอผีหลอกมา ไม่ไปแล้วแม่ง"

"คนทั้งนั้น"

"คนบ้าไรอ่ะ ตึกแพทย์อาจจะคนทั้งผีซาดาโกะทั้งผีไอ เจอสองตัวในที่เดียวเลยเหอะแล้วไหนจะตึกวิศวะอีกอ่ะ ของจริงเลยแม่ง"

ผมบ่นไปลูบแขนไปด้วย นึกไม่ออกเลยว่าถ้าผมยังอยู่ที่ตึกวิศวะต่อ ผมจะต้องเจออะไรบ้าง

"สองตัว? ที่ตึกแพทย์ผมให้มีแค่ตัวเดียวเมียร์ ทุกตึกมีปีสองที่แต่งเป็นผีแค่หนึ่งคนกับคนคอยเช็คหัวใจและให้เข็มกลัด ไม่มีทางที่ตึกไหนจะมีผีสองตัวพร้อมกัน"

"ทำไมจะไม่มีวะพี่มึง ผมเนี่ยได้ยินเต็มสองหูเลย ตอนเดินออกจากห้องที่พวกพี่เขาอยู่ ใกล้ๆกับบันไดมีคนไออ่ะ เสียงชัดอย่างกับคนเลยแล้วไหนจะตึกวิศวะ เสียงรองเท้าเดินตามหลัง รู้สึกเหมือนมีไรผ่าน แม่ง ขนลุกสัส"

ตอนนี้ไม่เหลือความรุ่นพี่รุ่นน้องแล้วอ่ะ ผมกลัวจริงๆแล้วคนอื่นๆอ่ะจะมีใครเจอหรือเปล่า

"แน่ใจนะว่าได้ยินเสียงไอ?"

"แน่ใจ สาบานเลยด้วยเอ้า"

"ฟ้า! ฟ้า! มึงแจ้งยกเลิกเดี๋ยวนี้เลย!!"

ไอ้พี่สิงฆ์ตะโกนบอกพี่ฟ้าแล้วเรียกพวกพี่เวย์ พี่แฮม พี่อิ๊กและพี่ไพ่กับอีกสี่คนไม่รวมพี่ฟ้าส่วนตัวพี่ฟ้าโทรแจ้งพี่ปีสองตามจุดต่างๆว่าให้ยกเลิกกิจกรรม ผมกับคนที่เหลือตอนนี้คืองงมากว่าทำไมถึงให้ยกเลิก

"แกคุยอะไรกับพี่สิงฆ์อ่ะเมียร์"

เพื่อนผู้หญิงถามทันทีที่ผมไปนั่งรวมกับพวกเธอ ผมไล่มองหน้าทีละคนแล้วถอนหายใจก่อนเล่าให้ฟัง มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบังอยู่แล้วไงเลยเล่าไปให้จบๆ

"แล้วแบบนี้พวกเราจะได้เข็มกลัดกับลายเซ็นหรอวะ"

พอเล่าจบ เด็ม มันพูดขึ้นด้วยสีหน้าเครียดๆเพราะคนที่มารวมกันตรงนี้คือหาต่อไม่ไหว บางคนเจอดีเหมือนผมแต่มันไม่แน่ใจว่าผีจริงหรือรุ่นพี่ พวกเรานั่งรอจนถึงเที่ยงคืนกว่า พวกพี่ปีสามก็พาปีหนึ่งมาเป็นขบวนรวมถึงปีสองที่แต่งผีเต็มที่ ผมมองหาแก้วตาก่อนลุกเดินไปหาเธอ

"ผ่านไหม?"

"ผ่านแต่เราก็เกือบใจวายเหมือนกัน"

แก้มตายิ้มแห้งๆแล้วให้ผมดูเข็มกลัดกับลายเซ็น เข็มกลัดที่พวกผมได้รับมันมีลักษณะแปดเหลี่ยมสีเงินขอบสีทอง ด้านบนสลักชื่อมหาวิทยาลัยทั้งภาษไทยและภาษาอังกฤษส่วนด้านล่างเป็นชื่อคณะและสาขา ตรงกลางมีรวงข้างกับสัญลักษณ์สามแฉกซึ่งผมก็บอกไม่ถูกอ่ะว่ามันแทนอะไร สวยอ่ะ อยากได้บ้างแต่ผมเจอดีก่อนเลยชิ่งหนีมา

"แล้วแคตผ่านไหม?"

แก้วตาถามผมเมื่อผมคืนเข็มกลัดให้เธอ

"ไม่อ่ะ เราเจอผีจริงก่อนอ่ะดิเลยชิ่งหนีมา"

ผมหัวเราะแล้วกลับไปนั่งรวมกับคนอื่นๆ พี่ปีสามกับปีสองช่วยกันปลอบน้องๆที่ร้องไห้ เพื่อนๆก็ช่วยกันมีแต่ผมอ่ะนั่งเอ๋อเพราะทำอะไรไม่ถูก จะเข้าไปตรงไหนก็มีคนเข้าไปหมดแล้ว ผมเลยนั่งคุยกับแก้วตาแทน เวลาล่วงเลยมาจนตีหนึ่ง พี่ปีสามกับปีสองก็ทยอยกันพาปีหนึ่งไปส่งบ้านแล้วผมจะกลับยังไงวะเนี่ยเพราะไม่มีพี่สองหรือสามคนไหนมาหาผมเลยอ่ะ

"เมียร์"

ผมหันตามเสียงเรียกก่อนทำหน้าตายเมื่อคนที่เรียกผมคือคนที่เป็นศัครูคนแรกของ ม. ไอ้พี่สิงฆ์!

"อะไร"

"เดี๋ยวไปส่ง ตามมา"

"ผมไม่ไปกับพี่มึงอ่ะ หลอกผมไปตึกแพทย์แล้วผมก็ไม่ผ่าน ผมเคืองอยู่นะ"

"เอาน่า ผมหยอกเดี๋ยวผมจัดการให้"

"ไม่อ่ะ เหมือนเด็กเส้น"

"ไม่หรอก จะกลับไหมบ้าน? ไม่กลับผมจะได้กลับไปนอน"

"กลับ!"

ผมเดินตามพี่สิงฆ์มันไปที่รถระหว่างทางที่ผ่านตึกวิศวะ ผมรีบเดินเร็วๆไปตีคู่กับมันแล้วจับแขนมันแน่น

"ทำไรของคุณเนี่ยเมียร์?"

"ตึกวิศวะน่ากลัวอ่ะ"

จำได้ดีเลยเสียงรองเท้าส้นสูงกับสัมผัสเย็นๆที่ผ่านตัว ขนลุกจนจำขึ้นใจ ไอ้พี่สิงฆ์มันส่ายหัวเอือมๆก่อนกดปลดล็อกรถแล้วให้ผมขึ้นไปนั่ง ดีหน่อยที่เป็นรถยนต์ผมเลยไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนซ้อนหลัง

"บอกทางด้วยล่ะ"

พอพี่สิงฆ์มันขับรถออกจาก ม. มเหมือนได้เกิดใหม่ ถอนหายใจยาวๆแล้วบอกทางกลับบ้านแต่ก็ไม่ลืมที่จะโทรไปบอกพ่อกับแม่ว่าผมกำลังกลับแต่ท่านคงนอนกันแล้วเลยไลน์ไปบอกแทน

"แล้วผมต้องซ่อมอะไรบ้างเนี่ย"

พอไลน์บอกแม่กับพ่อแล้วผมก็เก็บโทรศัพท์แล้วหันถามคนขับ พี่สิงฆ์มันหันมองผมก่อนส่ายหัว

"บอกไม่ได้ครับเมียร์"

"แคตเหอะว่ะพี่มึง"

มันหัวเราะเมื่อผมเรียกมันว่าพี่มึงแต่ผมไม่ขำนะเว้ย ผมจริงจังมาก ใครๆก็อยากผ่านกันทั้งนั้นอ่ะแต่ดูกิจกรรมที่มันให้พวกผมทำดิ โอ้โห เจอผีเลยนะเว้ย แถมไม่ได้อะไรกลับมาเลยอ่ะ

"ไปทางไหนต่อ?"

"ตรงไปก่อนพอเจอหมู่บ้านทัศนาก็เลี้ยวเข้าไปเลย"

ผมบอกทางคนขับ พี่สิงฆ์พยักหน้าแล้วเหยียบคันเร่งก่อนชะลอรถเบาลงแล้วตีไฟเลี้ยวเข้าหมู่บ้าน พอเห็นหมู่บ้านตอนดึกๆแล้วแบบ...น่ากลัวเหมือนกันแฮะ

"หลังไหน?"

"หลังที่สิบฝั่งซ้ายมือ"

พี่สิงฆ์มันขับไปนับบ้านไปโดยที่ผมไม่ได้ช่วย ผมหมั่นไส้อ่ะเลยไม่บอกอ่ะว่าหลังไหนแต่พี่มันดันจอดถูกวุ้ย

"เมียร์"

"แคต"

ผมพูดแก้ พี่มันหัวเราะอีกรอบแล้วแกะเข็มกลัดที่เนคไทมันออกมาก่อนยื่นให้ผม

"ไม่เอาอ่ะ ผมทำไม่ผ่าน"

"ผ่านสิ"

"จะผ่านได้ไงวะ พี่มึงหลอกผมไปตึกแพทย์เลยนะแล้วปีสองที่อยู่ก็บอกผมเองว่าพี่มึงอ่ะหลอกกู!"

คำหลังขอใส่อารมณ์หน่อยเถอะ ไอ้พี่สิงฆ์มันยิ้มก่อนล้วงบางอย่างในกระเป๋ากางเกงมันขึ้นมาก่อนส่งให้ผม ผมรับมาแล้วคลี่ดูก่อนตวัดสายตามองหน้ามันเคืองๆ จะอะไรล่ะครับถ้าไม่ใช่กระดาษรูปหัวใจสีขาวขอบทองส่วนที่ผมหาอ่ะอยู่กับมัน!

"ไอ้ เชี่ย พี่ สิงฆ์!"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ อยากแกล้งเมียร์ เอ้ย แคต"

"จำไว้ว่ามึงอ่ะคือศัตรูกูคนแรกไอ้พี่เวง!"

ผมคว้าเข็มกลัดมาแล้วเปิดประตูแต่แม่งล็อกอ่ะ! ผมได้ยินเสียงหัวเราะเลยหันไปมองมันเคืองๆ ขำมากมั้ง

"ส่วนลายเซ็นพี่รหัสเราจะเอาให้วันศุกร์ วันนี้ก็ไม่ต้องไปเรียนหรอก เดี๋ยวพวกพี่จะคุยกับอาจารย์ให้"

"ทำไมถึงยกเลิกกิจกรรม?"

ก่อนจะแยกกันผมขอถามหน่อยแล้วกัน

"เพื่อความปลอดภัย บางทีพวกผมอาจจะเล่นมากไปจนรบกวนคนที่อยู่ก่อนน่ะถึงพวกผมจะขอขมาและขออนุญาตก่อนจัดแล้วก็ตามแต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่พอใจเท่าไหร่ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของน้องๆพวกผมจึงยกเลิกและให้ผ่านทั้งหมดโดยไม่ต้องซ่อม"

"ทำดี ไปล่ะ"

"ฝันดีครับเมียร์"

"แคตสัส!"

ผมเปิดประตูลงจากรถก่อนรีบเปิดรั้วเข้าบ้านไป ไม่ยืนส่งหรอกเพราะตอนนี้คือตีหนึ่งกว่าๆเกือบจะตีสองแล้วอ่ะ ไม่อยู่ให้ผีหลอกอีกหรอก แค่คิดขนก็ลุกแล้ว!

"กลับมาแล้วหรอ หิวหรือเปล่า?"

ผมหันตามเสียงก่อนเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

"แม่ลงมาทำไมครับ ทำไมไม่นอนอ่ะ"

"ถ้าแม่ไม่ลงมา แคตจะเข้าบ้านได้หรอจ้ะ? หนูอยากนอนหน้าบ้านหรือไง?"

ผมหัวเราะแหะๆก่อนเข้าไปหาแม่ที่ครัวแล้วกินนมกับขนมปังก่อนขึ้นห้องส่วนแม่ปิดไฟครัวแล้วถึงได้ตามขึ้นห้องแม่ไป ผมวางเข็มกลัดลงบนโต๊ะทำงานของตัวเองก่อนมองมันนิ่งๆ เข็มกลัดที่ผมได้มันไม่ได้ดูใหม่อะไรหรอกเพราะพี่สิงฆ์มันแกะของมันให้ผมเลยแต่ผมก็ไม่รังเกียจเพราะจะใหม่จะเก่ามันก็มีค่าเท่ากัน

ผมกลายเป็นเด็กโลจิสฯเต็มตัวแล้วสินะ คึๆ

...................................................................

เราลองทำมาให้ดูนะคะเพราะเราเกรงว่าจะบรรยายมันให้ไม่เห็นภาพ ขอใช้สีเทาแทนสีเงิน สีเหลืองแทนสีทองนะคะ

#ดองกี้

ถ้าแบบเข็มกลัดเราใกล้เคียงของ ม.จริงๆ แจ้งเราเลยนะคะเราจะได้แก้ใหม่

- ขอ 1 เมนท์เป็นกำลังใจตอนต่อไปนะคะ -


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}