ไข่ตุ๋น หมูอืด

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD'S VICTER 5 : โลกกลม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 747

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2562 19:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD'S VICTER 5 : โลกกลม
แบบอักษร

BAD'S VICTER 5


โลกกลม


"ฮือ ไอ้พี่บ้า ไอ้คนใจร้าย" ฉันล้มลงกลางถนนก่อนจะร้องไห้ออกมา แล้วฉันจะกลับยังไง พ่อ แม่ช่วยหนูด้วย พี่อิงฝนช่วยน้องด้วย


--VICTER TAKE--


ผมขับรถออกมาไม่ไกลมากนัก ป่านนี้น้องคนนั้นจะเป็นไงบ้างวะ ช่างดิวะ ไม่เห็นจะต้องสนใจเลย แต่มันมืดแล้วนะเว้ย ถ้ามีคนฉุดไปจะเป็นตราบาปในชีวิตมึงเลยนะไอ้เตอร์ ผมพูดกับตัวเองในหัวตีกันไปหมดจนผมได้ข้อสรุป ผมหักพวงมาลัยขับย้อนกลับไปหาร่างบาง


"น่ารำคาญจริงๆ" ผมขับไปบ่นไปจนขับมาถึงป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน เห็นคนที่ผมกลับมารับนั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่ ผมจอดรถเทียบฟุตบาทเตลิดป้ายมาเล็กน้อยก่อนจะลงมาหาร่างบาง


"ฮึก ฮือออ ไอ้คนใจร้าย" ตัวเล็กร้องไห้ไปบ่นไป


"..." ผมยืนมองร่างบางที่ร้องไห้


"แล้วฉันจะกลับยังไง ฮือ ฮึก นั่งรถเมล์ก็ไม่เป็น นั่งแท็กซี่ก็ไม่มีตัง ไอ้คนบ้า ไอ้คนใจระ..." ร่างบางก้มหน้าร้องไห้พรางบ่นไปด้วยอยู่ๆก็ลุกขึ้นมาประจันหน้ากับผม


"ไง" ผมไม่รู้จะพูดอะไร ร่างเล็กโผลเข้ากอดผมแน่น ผมชะงักเล็กน้อยก่อนจะกอดกลับพรางลูบหัวเธอ ตอนนี้เหมือนผมกอดกับตุ๊กตา ก็เธอตัวเล็กจริงๆ ผมสูงร้อยแปดสิบสามแต่ยัยนี่น่าจะไม่ถึงร้อยห้าสิบห้า


"ฮือออ คนบ้า ฮึก" เธอกอดผมแน่นแล้วว่าผม มันน่าช่วยไหมเนี้ย


"ขึ้นรถ เดี๋ยวไปส่ง" ผมดึงตัวเธอออกจากผม ก่อนจะก้มพูดกับเธออย่างอ่อนโยน เชื่อเลยว่าผมแพ้น้ำตาผู้หญิง ผมเดินขึ้นมาบนรถโดยมีเธอขึ้นนั่งข้างๆผม


"ขอบคุณนะ ที่กลับมารับ" เธอเช็ดน้ำตาพรางพูดขึ้น


"กลัวคนจะฉุดผู้จัดการทีมฉันไปหรอกน่า อย่าดีใจไป ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้น" อยากจะตีปากตัวเอง ผมพูดกับเธอดีๆหน่อยก็ไม่ได้สินะ


"นั่นสิ แต่ยังไงก็ขอบคุณ" เธอพูดจบน้ำเสียงอ่อนหวานไม่ห้าวก็ดูน่ารักดี หลังจากนั้นภายในรถก็มีความเงียบครอบงำ โดยมีเธอพูดบอกทางเป็นระยะ ก่อนที่จะถึงจุดหมาย


--END TAKE--


@บ้านสกุลศรีระ


"บ้านสกุลศรีระ" พี่วิคเตอร์พูดพรางขมวดคิ้ว


"วันนี้ขอบคุณมากๆเลยนะคะ" ฉันพูดขึ้นเมื่อถึงบ้าน ก็ระหว่างที่ขับมาในรถเราเงียบกันตลอดทาง แต่มีฉันที่คอยบอกทางเป็นระยะ


"พูดขอบคุณเป็นร้อยครั้งได้แล้วมั้ง" เขาก็ยังแขวะฉันไม่เลิก มันน่าขอบคุณไหมละเนี้ย ระหว่างที่ฉันกำลังจะเถียงเขากลับคุณแม่มาเคาะกระจกรถ


ก้อก ก้อก!


"ไปไหนมาลูกแม่เป็นห่วงมากเลย" คุณแม่กอดฉันแน่นเมื่อฉันเดินลงจากรถของพี่วิคเตอร์


"ก็.." ฉันกำลังจะพูดขึ้นแต่มีคนพูดขึ้นแทรก ทำเอาฉันงงเป็นไก่ตาแตก


"สวัสดีครับคุณป้า" พี่วิคเตอร์เดินลงมากจากรถแล้วยกมือไหว้แม่ของฉัน


"ว้าย! วิคเตอร์เองหรอลูก มาๆ เข้ามากินน้ำกินข้าวเย็นด้วยกันก่อน" คุณแม่เมื่อเห็นพี่วิคเตอร์ลืมลูกคนนี้ไปเลยจ้า


"ขอบคุณครับ" พี่วิคเตอร์พูดขอบคุณเมื่อแม่บ้านมาเสิร์ฟน้ำ


"แล้วนี่ไปไงมาไงได้มาส่งน้อง" แม่พูดขึ้นถาม


"คือเรื่องเป็นงี้ครับ..." พี่วิคเตอร์เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้แม่ของฉันฟังไม่เว้นแม้แต่เรื่องที่ทิ้งฉันไว้ เหอะ! มันหน้าเอาเล็บข่วนหน้าจริงๆ


"ลูกป้ามันแสบอย่างงี้แหละ ฝากลูกป้าด้วยนะวิคเตอร์ ถ้าดื้อก็ตีก้นได้เลย" คุณแม่พูดพรางทำหน้าเชิงดุมาที่ฉัน ได้ไงอ่ะ! แม่ต้องเข้าข้างลูกสิ


"แม่อ่ะ! ต้องเข้าข้างหนูสิ" ฉันบ่นอุบอิบ


"ได้ครับ ผมจะดูเเลให้นะครับ ช่วงนี้กลับอาจจะดึกหน่อยนะครับ พวกผมต้องซ้อมบาสต้องอาศัยให้อิงฟ้าช่วย งั้นเดี๋ยวผมมารับส่งน้องเอง" พี่วิคเตอร์พูดพรางยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ฉัน


"โอเคจ้ะ ป้าฝากด้วยนะ" แม่ฉันตอบอย่างอ่อนโยน


"แม่ต้องหวงหนูสิ" ฉันโต้ขึ้น ทำเอาทั้งสองคนขำ ขำไรกันอ่ะ หงุดหงิดชะมัด


"อาหารพร้อมแล้วค่ะคุณนาย" พี่ลัยเดินมาบอกคุณแม่


"เด็กๆไปทานอาหารกันดีกว่า" คุณแม่พูดพรางโอบไหล่พี่วิคเตอร์และก็ฉันเดินไปห้องอาหาร


"แม่คะ แล้วพี่ฝนไปไหน" ฉันถามขึ้นเมื่อฉันไม่เห็นพี่ฝน แต่คุณพ่อเป็นเรื่องปกติ เพราะท่านบินไปทำงานที่ฝรั่งเศษ นานๆทีจะกลับไทย


"พี่ฝนไปนอนบ้านเพื่อนจ้ะ เห็นว่ามีปาร์ตี้ กินเยอะๆนะจ้ะวิคเตอร์" คุณแม่พูดพรางตักอาหารให้พี่วิคเตอร์


"ขอบคุณครับ" พี่วิคเตอร์ก้มหัวอย่างนอบน้อม


"แล้วคุณแม่รู้จักพี่วิคเตอร์ด้วยหรอคะ?" ฉันละสงสัย พวกเขาดูสนิทกันมากๆเลยละ


"ลูกคงจำพี่วิคเตอร์ไม่ได้ เพราะลูกยังเด็กมาก แม่กับคุณแม่ของวิคเตอร์เนี้ย เป็นเพื่อนสนิทกัน สมัยสาวๆที่คุณแม่ของวิคเตอร์กับคุณพ่อของวิคเตอร์ไปต่างประเทศก็จะเอาวิคเตอร์มาฝากให้แม่เลี้ยง" แม่เล่าอย่างมีความสุข


"อ่อ แบบนี้นี่เอง" ฉันพูดพรางก้มหน้ากินข้าวต่อ ไม่นานพวกเราก็อิ่มกัน


"ฟ้าไปส่งพี่เขาหน่อย" แม่พูดขึ้นเมื่อพวกเราเดินออกมาจากห้องอาหาร


"ไม่เป็นไรครับคุณป้า"


"นั่นไงแม่ เขาเดินไปเองได้" ฉันเหนื่อยเเล้วอยากขึ้นห้องพักผ่อน


"อิงฟ้า!" แม่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุ


"ก็ได้ค่ะคุณนาย" ฉันล้อเลียน


"เจ้าลูกคนนี้นี่" แม่ทำท่าจะเขกเหม่งฉัน แต่ฉันไวกว่ารีบดึงพี่วิคเตอร์เดินออกมาที่รถ


"กลับไปได้แล้ว" ฉันพูดขึ้นพรางปัดมือไล่


"ฉันช่วยเธอไว้นะยัยแสบ" เขาทำท่าจะโวยวาย


"รู้แล้วน่า ขอบคุณค่ะ แต่หนูอยากพักผ่อนเข้าใจม้ะ!" ฉันทำไม่ทำมืออธิบาย


"งั้น..." พี่วิคเตอร์โน้มตัวลงมาหน้าเราใกล้กันมากๆ


"หื้ม?" ฉันตอบเขาพรางหลับตาแต่อยู่ๆเขาก็พูดขึ้น


"งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะครับน้องอิงฟ้า" เขายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะขับรถออกไป นึกว่าจะจูบฉันซะอีก


"ตาบ้า!" ฉันพูดขึ้นเบาๆ ฉันหวังอะไรเนี้ย ฉันเผลอหลุดยิ้มออกมา ..





---------------------------------

อิงฟ้าหนูยังเด็กอยู่เลยนะลูก พี่วิคเตอร์ก็ระวังคุกนะคะ

กดไลค์+คอมเม้นท์=ให้กำลังใจไรท์🙏🏻❤️❤️











แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น