Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่38 : ไอ้เด็กลำเอียง

ชื่อตอน : บทที่38 : ไอ้เด็กลำเอียง

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2562 19:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่38 : ไอ้เด็กลำเอียง
แบบอักษร

บทที่38 : ไอ้เด็กลำเอียง

.

.

.

หลายวันต่อมา~

ก๊อกๆๆ

"ขออนุญาติค่ะ"

"มีอะไรหรอครับ?"

"มีคนมาขอพบค่ะ ให้เค้าเข้ามาเลยมั้ยคะ?"

"ได้ครับ"

พอพยาบาลหันหลังกลับออกไปผมก็ค่อยๆเก็บเอกสารที่อยู่บนโต๊ะให้เข้าที่ก่อนที่จะพลางนึกคิดถึงบุคคลที่กำลังจะเข้ามาหาผมอีกไม่กี่วิข้างหน้า

น่าแปลกที่วันนี้ไม่ได้มีนัดธุระอะไรใครที่ไหนสักหน่อย...

"ทาด๊าาาาาา!"

"-.-!"

"ไงมึง ดีใจละสิที่พวกกูมา"

"โห ช่วงนี้นัดไปเมาไม่เห็นหัวเลยนะ มีเมียแล้วอยู่กกหรอจ๊ะ?"

ไอ้สองหน่อนี่มันโผล่มาได้ไงวะ?

บุคคลที่ผมสงสัยตอนนี้ก็ปรากฏเฉลยเป็นที่เรียบร้อยแล้วล่ะ ที่แท้ก็เป็นเพื่อนผมเองที่โผล่มาหา สงสัยมันคงจะว่างงานกันมากพอสมควรเลยมาไร้สาระได้ขนาดนี้

ไอ้กู๊ดและไอ้พายที่ต่างพากันลั้ลลาพอสมควรอย่างกับมาโลดแล่นในทุ่งดอกไม้ โทษที...นี่มันห้องทำงานกูครับ

"มาทำไม?"

"โห่...เย็นชาเหมือนเดิมเลยนะมึงนิ"

"ถาม"

"ก็มาหาเฉยๆนี่แหละ พวกกูเหงาอ่ะเลยมาหามึงกับไอ้อ้ายไง ปิดปีใหม่ไปไม่กี่วันก็ต้องมาทำงานต่ออีกละ โธ่..เพื่อนกู"

ผมส่ายหน้าเบาๆก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินนำมันออกมาจากห้องทำงานของผม คราวนี้ก็ไปรวมตัวกันที่ห้องพิเศษสำหรับรับแขกของทางโรงพยาบาล ช่วงนี้ผมกับอ้ายก็ยุ่งแบบงานแทบล้นเป็นปกติอยู่แล้วจนไม่ได้รู้สึกอะไรเพราะมันชินไปแล้ว

พอนัดรวมตัวกันได้ไอ้พายก็พูดไม่หยุดทันทีไม่ต่างอะไรกับไอ้กู๊ดเท่าไหร่ที่พูดมากพอๆกัน วันนี้พวกมันมาคงจะเป็นเรื่องที่นัดไปเที่ยวบ้านพักตากอากาศของพ่อไอ้อ้ายมันแน่นอน

"เออ เตรียมตัวได้แล้วนะพวกมึง พ่อกูเตรียมที่นั่นไว้เรียบร้อยละ"

'ว่าแล้วไง'

"น่าตื่นเต้นโครต!"

"แต่คงไม่ได้ไปเดือนมีนาหรอก พ่อกูเค้าบอกให้ไปช่วงเมษาจะดี"

"ร้อน"

"เออไง หน้าร้อนไงล่ะมึง อากาศร้อนๆนะมึงกระโดดลงสระนํ้านะโครตสบาย!"

เกลียดหน้าร้อนที่สุด...ผมมันพวกประเภทขี้ร้อนสุดๆเลยพยายามจะปฏิเสธคำชวนพวกนี้ให้ได้เลย แต่ถ้าไม่ติดว่านึกถึงจีจี้ของผมขึ้นมาซะก่อน

"เหอะๆ ไอ้ตรีๆมึงอย่าลืมถ้ามึงไม่ไปแล้วเผอิญกูมีไลน์น้องเจแปนของมึง เกิดกูชวนน้องเค้าแล้วตกลงมึงแดกแห้วนะคร๊าบ!"

'ไอ้เชี่ยกู๊ด-.-'

"เปลี่ยน"

"ฮะ! มึงว่าไงนะ!?"

"ที่เที่ยว"

"มึงไม่อยากไปตากอากาศช่วงซัมเมอร์รึไงฟร้ะ! ถ้าไม่ไปแล้วจะไปที่ไหน?"

"ทะเล"

"!!!"เอ๋อคูณสาม

จีจี้ผมก็พาไปพักบ้านตากอากาศมาเรียบร้อยแล้วนิ เปลี่ยนบรรยากาศพาแฟนตัวน้อยไปเที่ยวทะเลนํ้าใสแถบภาคใต้ดีกว่าเยอะ

พอผมเสนอความคิดเปลี่ยนแผนไปทะเลเป็นที่เรียบร้อยพวกมันก็ต่างมองหน้ากันพัลวัน พอคุยกันไปๆมาๆก็เลยตกลงตามที่ผมว่า

"ทะเลก็ทะเลวะ สรุปตามนี้นะซัมเมอร์นี้คือไปทะเล เรื่องที่พักเดี๋ยวพ่อกูจัดการให้แล้วกัน"ไอ้พายว่า

"ไม่มีปัญหา"

ผมยกยิ้มทันทีเมื่อสามารถเปลี่ยนแผนที่เที่ยวครั้งนี้ได้สำเร็จ แฟนตัวน้อยของผมคงจะต้องดีใจแน่ๆเมื่อพอจบการแข่งวอลเล่ย์แล้ว จีจี้ก็จะได้พักผ่อนที่ทะเลสวยๆนั่น

แค่คิดแล้วนึกถึงร้อยยิ้มของจีจี้นั้นผมก็ไม่อาจจะห้ามไม่ให้ตัวเองยิ้มได้เหมือนกันเลยแบบนี้

'รอก่อนนะจีจี้'


(EndPart Tree)

........

.......

......

.....

....

...

..

.


(Part Japan)



"มึงพูดจริงหรอวะไอ้เจ?"

"ก็จริงดิ กูจะโกหกพวกมึงทำไม"

"เค้าเป็นแฟนมึง?"

"เออ"

"เพื่อนกู...มีผัวแล้วว่ะ"

ไม่ต้องตกใจกับพวกมันสามตัวหรอกนะครับอาการระยะแรกก็แค่ช็อคในระดับนึง พอปรับสภาพได้พวกมันคงจะดึงสติกลับมาเองแหละมั้งครับ

สาเหตุที่พวกมันช็อคได้ขนาดนี้ก็เพราะผมเปิดอกบอกพวกมันไปเรียบร้อยแล้วครับว่าผมมีแฟน(เป็นผู้ชาย)แถมคือคนที่ผมอยู่ด้วยนั่นแหละ เหตุที่บอกก็เพราะผมอึดอัดครับที่ต้องปกปิดเรื่องแบบนี้เลยเปิดอกบอกพวกมันไปตรงๆเลย

"น่ะ...นานรึยัง?"ไอ้เทลถาม

"เอ่อ สองเดือนอ่ะมั้งตั้งแต่ปีที่แล้ว"

ผมยกมือขึ้นเกาท้ายทอยไม่เชิงว่าทำอะไรไม่ถูกนะครับมันก็แค่นึกไม่ออกว่าที่ผ่านมาความสัมพันธ์คลุมเครือแบบนั้นจะนับรวมไปด้วยรึเปล่า แต่นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนตั้งแต่ก้าวเข้าไปอยู่กับพี่ตรีมัน ถึงจะรำคาญพี่มันในเรื่องรสนิยมทางเพศของพี่มันบ้างก็เถอะ...แต่ผมรักพี่มันไปแล้วนิ

"เชี่ย...ไวไฟมากเพื่อนรัก มึงไม่ต้องมาเรียนก็ได้นะแบบนี้"

"ทำไมอ่ะ ไอ้ไมล์มึงพูดไรของมึงวะ?"

"มึงบอกว่าเค้าเป็นลูกผู้อำนวยการโรงพยาลาลเลยนะเว้ย! มึงทำตัวๆเป็นเมียที่น่ารักรอเค้าอยู่บ้านไปเลยดิวะ!"

"บ้านมึงสิไอ้ติ๊งต๋อง! กูไม่ได้หน้าเงินนะโว้ย!!!"

เกลียดความไร้สาระของไอ้เพื่อนๆพวกนี้จังเลยครับ-.- ความคิดพวกมันนี่จะดีกว่าเด็กป.3หน่อยไม่ได้รึไงแต่ละคน แต่ก็ยังดีครับที่พวกมันไม่รังเกียจผมแถมพยายามดันให้ผมคบกับพี่มันนานๆอีกด้วย...โล่งอกไปที

พอได้ทีพวกมันก็พูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อยซะจนผมเริ่มปวดสมองมากขึ้นและมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนตัวเองทำพลาดครั้งใหญ่ที่บอกพวกมัน!...

"ทำไมมึงบอกพวกกูช้าจังวะ?"

"ก็ตอนนั้นมันคลุมเครือ กูเลยไม่มั่นใจก็ตัดสินใจว่ายังไม่บอกพวกมึงอ่ะ"

"อืม กูว่ามาบอกตอนนี้ก็ดีกว่าไม่บอกแล้วกัน ถือซะว่านี่เป็นข่าวดีต้อนรับปีใหม่พวกกูเลยแล้วกัน"

"ไอ้ซีมันพูดถูกว่ะ ขอให้มึงกับพี่เค้านานๆนะเว้ย"

"อืม ขอบใจพวกมึงมากนะ"

"เออพวกมึง วันนี้เราไปฉลองกันหน่อยดีป้ะ กูอยากย้อนหลังปีใหม่กับเพื่อนบ้างว่ะ"

"ความคิดเฉียบไอ้เทล!"

จริงด้วยสิ...ปีใหม่ทั้งทียังไม่ได้ไปกับพวกมันเลย ผมเลยตกลงกับพวกมันเรียบร้อยว่าจะพาทีมวอลเล่ย์ไปกินเลี้ยงพร้อมๆกัน สรุปว่าวันนี้ผมก็มีนัดกับพวกมันอีกเช่นเคยกับการไปเลี้ยงฉลองย้อนปีใหม่

ณ ร้านหมูกระทะ

.

.

.

"อ่ะๆ พวกมึงกินเลยโค้ชเค้าเลี้ยง"

โชคดีอีกครั้งงานนี้พวกผมมีผู้ใหญ่ใจดีเลี้ยงหมูกระทะให้นั้นคงไม่ใช่ใครที่ไหนถ้าไม่ใช่โค้ชของพวกผมที่เรียกว่า 'ปากร้ายแต่โครตสายเปย์'

'ไปไหนกันละนั่น?'

'โค้ชครับ พวกผมจะพาทุกคนในทีมไปกินหมูกระทะย้อนปีใหม่กันอ่ะครับ'

'หรอ...อ่ะตังค์ รีบกินรีบกลับบ้านแล้วรีบตื่นมาซ้อมล่ะ!'

เป็นไงล่ะ...โหดแต่เปย์นะขอบอก!...

แบงค์เทาๆสีนํ้าตาลสองใบถูกยื่นมาให้ผมพร้อมกับการหยักคิ้วของโค้ชที่ส่งมาให้ผมก่อนที่พวกเราจะพากันมานั่งกินหมูกระทะกันอย่างเอร็ดอร่อย เพราะโค้ชเองด้วยพวกผมเลยได้มานั่งสังสรรค์ความสุขย้อนหลังปีใหม่กันได้

ไม่ว่าจะรุ่นพี่รุ่นน้องก็มากันครบถ้วนหน้าและโต๊ะยาวที่เรียงรายไปด้วยสารพัดเนื้อต่างๆนาๆที่แต่ละคนตักมาว่างเตรียมไว้พร้อมย่างกันเต็มที่ พอเริ่มลงมือกินไปได้สักพักต่างคนก็ต่างเฮฮากันไปตามประสาวัยรุ่นทั่วๆไปจนไอ้เด็กยักษ์มันทักผมขึ้นมา

"พี่เจปีใหม่ที่ผ่านมาพี่ไปเที่ยวไหนล่ะ?"

"อ๋อ กูไปต่างจังหวัดน่ะ"

"โห สนุกเลยดิพี่"

'สนุกบ้าไร-.-'

"เออ ก็คงงั้นแหละ"

'กูนอนโทรมอยู่บนเตียงสองวันเนี้ยนะสนุก! ให้ตายเถอะ!'

"ดูเครียดมากกว่าสนุกอีกนะพี่"

"กูเครียดตรงไหนล่ะ ไอ้แทมมึงมัวซั่วละ กินๆไปเลยมึงอ่ะ!"

"ฮะๆๆ ไม่เห็นต้องไล่เลยพี่"

ไอ้แทมหัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่จะก้มหน้ากินต่อไป ผมเองก็ได้แต่ทะเลาะกับสมองตัวเองว่าที่จริงแล้ววันที่ไปเที่ยวกับพี่ตรีมันไม่น่าไปยอมมันขนาดนั้นเลยด้วยซํ้า ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าพี่มันจะหื่นเล่นเอาผมลุกจากเตียงไม่ได้เลยสองวันก็ไม่น่ายอมเลย-_-

'ไม่น่าโง่เลยกู'

ในขณะที่ผมนั่งบ่นด่าตัวเองอยู่นั้นไอ้แทมมันก็ขอตัวไปตักเนื้อเพิ่ม ผมเลยพยักหน้าส่งๆมันไปก่อนที่จะคีบเนื้อย่างสุกแล้วเป่าๆสองสามทีก็ยัดเข้าปากเคี้ยวมันต่อไป

"ไอ้แทมนี่มันน่ากระทืบจริงๆเลยว่ะ พวกมึงว่าป้ะ"

'ไอ้รุ่นพี่โง่บรมพวกนี้จะหาเรื่องรุ่นน้องรึไงกันฟร้ะ?'

"ปากว่างนะไอ้เทล หาเรื่อง"

"แต่ไอ้เทลพูดถูก ฮ่ะๆๆ มันน่ากระทืบจริงๆ"

"ไอ้ซีมึงก็เอาด้วยหรอวะ?"

ผมผงะทันทีกับไอ้พวกเพื่อนผมที่เป็นรุ่นพี่(ไม่รู้จักโต)เหมือนจะพยายามหาเรื่องหมั่นไส้ไอ้แทมมันรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ผมก็โล่งใจครับเพราะพวกมันคงจะแค่หมั่นไส้ไอ้แทมเล่นๆแบบไม่จริงจังนัก

แล้วทำไมถึงหมั่นไส้วะ...

"มันทำไรพวกมึงวะ"ผมอดสงสัยไม่ได้เลยถามออกไปก่อนที่จะได้คำตอบจากปากไอ้ไมล์

"โธ่...จะอะไรซะอีกก็เซ็ตเตอร์มึงมันเชื่องแต่กับคุณมึงไงละครับ ทีพวกกูนะแม่งอย่างกับยากูซ่า! ไอ้เด็กยักษ์เอ้ย"

"หืม หมายถึงยังไง?"

"ก็ประมาณว่ากับพวกกูนี่โครตจะเฉยชาเลยละครับคุณเพื่อน!..."

"?"

"เคยสั่งให้มันช่วยเก็บลูกวอลเล่ย์ให้กูอ่ะนะแม่งไม่หยิบอ่ะแต่แม่งเตะลอยมาให้กูเลย แต่กับมึงนะเก็บแล้ววิ่งให้ถึงที่! เหอะ! ไอ้เด็กลำเอียง!"

ผมกวาดสายตามองหน้าพวกมันทีละคนก็ต่างพยักหน้ากันทั้งสามหน่อ ผมเองก็เกาหัวแบบงงๆเลยครับเพราะเหมือนมันจะไม่มีอะไรแปลกไปเลยสักนิด บางทีที่เล่ามาเพราะพวกมันคงชอบแกล้งรับน้องแบบนี้เลยทำให้ไอ้แทมมันอคติรึเปล่าก็ไม่เชิง

"พวกมึงคงไปแกล้งมันน่ะสิ มันเลยอคติใส่พวกมึงน่ะ"

"มึงจะบ้าหรอ! พวกกูสามคนก็อยู่เฉยๆตั้งแต่แม่งมาคัดตัวแล้วป้ะ! แล้วคนที่มันควรอคติมากกว่าคือมึงไอ้เชี่ยเจ ไม่ใช่พวกกู!"

"เกี่ยวไรกะกูอ่ะ ปรองดองกันตั้งนานแล้วไอ้พวกถั่วงอก! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับกูแล้วเว้ย!"

คิ้วผมขมวดแทบจะผูกกันทันทีกับการโยนปัญหารุ่นน้องไม่เคารพแบบส่งๆมาที่ผมเพียงคนเดียว แหงล่ะ!...พวกมันสามตัวน่าเคารพรึเปล่าเถอะ เผลอๆที่ไอ้แทมทำคงเพราะรุ่นพี่มันน่าจะไร้สาระเลยไม่เคารพก็เป็นไปได้

"ยังไงก็ไม่แฟร์อ่ะ! ไอ้แทมมันลำเอียงนะเว้ยไอ้เจมันทำดีแต่กับมึงอ่ะ!"

"นั่นดิ...มึงสองคนมีอะไรในกอไผ่ป้ะเนี้ย?"

"จะกอกล้วยกอไผ่ก็ไม่มีเชี่ยไรหรอกครับ กูไปเอาผักเพิ่มดีกว่า พวกมึงนี่แม่งไร้สาระชิบ***"

ผมหยิบจานผักที่หมดแล้วได้ปุ๊ปก็ลุกพรวดหนีพวกมันออกมาทันทีพร้อมทั้งมีเสียงตะโกนไม่สิเสียงงอแงง็องแง๊งของพวกมันซะมากกว่าที่พูดไล่หลังมา ผมเลิกใส่ใจก่อนจะเดินมาหยิบผักใส่ๆลงไปในจานก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นไอ้แทมที่ดูเหมือนจะหายออกมาจากโต๊ะนานแล้ว

พอกะว่าจะเรียกแต่ก็ต้องชะงักไปในทันทีเพราะเหมือนมันกำลังยืนคุยกับใครสักคนจนผมต้องชะงักเท้าเอาไว้ แล้วจึงค่อยๆเพ่งมองไปหาคนที่มันคุยด้วย ลักษณะรูปร่างมันดูคุ้นตาแต่ว่าในทีมผมไม่มีใครหุ่นแบบนี้หรอก พอผมเพ่งมองจนเห็นใบหน้าคนนั้นชัดเจนก็ต้องผงะเข้าไปอีก สมองเริ่มผลิตคำถามมากขึ้นจนผมเองก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

'สองคนนั้นรู้จักกันด้วยหรอ?'















ติดตามตอนต่อไป


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}