Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 10 : แก้แค้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2562 23:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 10 : แก้แค้น
แบบอักษร

สนามบาส :


“เฮ้ย! ไอภีมรับ”

“ส่งมา”

ฟุ่บบ!!

ภีมเด้งบอลหนึ่งทีก่อนเทคตัวขึ้นชู้ตลูกบอลกลมๆ ให้ลงห่วง น่าเสียดายที่ลูกบอลหมุนวนรอบขอบห่วงแล้วหล่นลงสู่พื้น ภีมพลเดินออกจากสนามอย่างเซ็งๆ

“ไอ้ภีม มึงเป็นอะไรวะ? ช่วงนี้ดูมึงใจลอยชอบกล” ธาวินถามถามเพื่อนที่เอาแต่มองไปรอบ ๆ สนามบาสอยู่ตลอดเวลา

“มึงมองหาใครรึเปล่าวะ” ธาวินถามด้วยความสงสัยพลางกวาดสายตาไปรอบๆ ตามเพื่อน

“เปล่า...กูก็มองไปเรื่อย” ภีมใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อบนใบหน้าตัวเอง

เป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์แล้วที่ภีมพลไม่เห็นหน้าทศกัณฐ์ ถ้ารู้อย่างนี้เขายอมไปเดททิฟฟานี่ตั้งนานแล้ว ตอนนี้แทนที่เขาจะรู้สึกดีขึ้นแต่กลับกลายเป็นว่าทำไมอยู่ๆ เขารู้สึกเหงาขึ้นมาเฉยๆ

“ไอ้ภีม! หนุ่มรูปหล่อที่คอยมาเฝ้ามึงหายไปไหนแล้ววะ ช่วงนี้ไม่เห็นมาที่สนามเลย” เสียงรุ่นพี่ที่กำลังเล่นบาสอยู่ในสนามตะโกนถามเขาเมื่อวิ่งผ่าน

“หนุ่มรูปหล่อไหนวะไอ้ภีม” ธาวินถามด้วยความสงสัย ช่วงที่เขาไม่อยู่ไปต่างประเทศเกือบหนึ่งเดือนมีอะไรเกิดขึ้นกับภีมพลที่เขายังไม่รู้

“มีที่ไหน มึงก็อย่าฟังพี่เขามากเลย” ภีมบอกกับเพื่อนที่มองตัวเองอย่างสงสัย ตัวเขาเองก็พยายามเก็บอาการและทำตัวให้ดูปกติที่สุด โชคดีที่ธาวินไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

“จะกลับรึยัง เดี๋ยวกูไปส่ง” ธาวินถามภีมพลที่ไม่ได้เอารถมาเพราะปกติทั้งคู่จะกลับด้วยกันเสมอ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะกูไปวิ่งในสนามต่ออีกหน่อย มึงกลับไปก่อนเลย” ระยะหลังภีมจะหนีทศกัณฐ์ไปสนามวิ่งบ่อยๆ จนทำให้เขาติดเป็นนิสัย

“งั้นให้กูรอมึงนะ” ธาวินที่เป็นห่วงเพื่อนพยายามเซ้าซี้ให้ภีมกลับด้วยกันถึงจะต้องรอนานก็เถอะ

“ไม่ต้องรอกูกลับเองได้ ตอนมึงไม่อยู่กูก็กลับเองทุกครั้งแหละ” ภีมปฏิเสธเพื่อนไม่ใช่ด้วยความเกรงใจ เพราะลึก ๆ ในใจเขาแอบหวังบางอย่างอยู่โดยไม่รู้ตัว

“เออ...ตามใจมึง กูไปก่อนนะ” ธาวินแยกกับภีมไปที่ลานจอดรถ

..........

“คุณๆ สนามจะปิดแล้วนะครับ” รปภ. ที่สนามกีฬาตะโกนบอกหนุ่มร่างบางที่กำลังวิ่งอยู่ในลู่

“ครับพี่เสร็จแล้วครับ” ภีมเดินมาหยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่ริมสนามเช็ดหน้าเช็ดตาจนเรียบร้อยก่อนเดินออกประตูสนาม

“กลับแล้วหรือครับ” รปภ. คนเดิมทักภีมพลอีกครั้ง

“ครับ” เขายิ้มตอบรับสั้นๆ ตามมารยาท

“วันนี้เพื่อนคุณที่ตัวสูงๆ ไม่มาหรือครับ หมู่นี้ผมไม่เห็นเขามารอคุณวิ่งเลย” รปภ. ถามถึงทศกัณฑ์ที่เคยมาหาเขาที่นี่บ่อยๆ ช่วงหนึ่ง

“เขาคงไม่มาแล้วละครับ” ภีมพลตอบด้วยสีหน้าเจื่อนๆ

..........

“น้ำเปล่าขวดนึงครับ” ภีมวางขวดน้ำหน้าเคาน์เตอร์ชำระเงินที่มินิมาร์ทร้านประจำ

“วันนี้เพื่อนน้องที่สูงๆ หล่อๆ ไม่มาด้วยหรือคะ” พี่แคชเชียร์ที่อยู่ประจำถามภีมพลด้วยความเคยชินที่เห็นทศกัณฐ์มาซื้อน้ำพร้อมภีมเกือบทุกครั้ง

“เอ๊ะ!...พี่ว่าไงนะครับ”

“เพื่อนน้องที่มากับน้องประจำไงคะ สาวๆ ที่นี่กรี๊ดกันมากเลยนะ คนอะไรไม่รู้ล้อหล่อหมู่นี้ไม่ค่อยเห็นเลยนะคะ” พี่สาวแคชเชียร์คิดเงินพูดพร้อมกับยื่นเงินทอนให้ภีม

“เค้างานยุ่งน่ะครับ” ภีมพลตอบคำถามเดิมๆ อีกครั้ง แค่ช่วงระยะเวลาไม่นานทศกัณฐ์ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาไปซ่ะแล้ว

..........

ภีมพลยืนรอรถแท็กซี่อยู่นานแต่ไม่มีผ่านมาเลย คันที่จอดก็ไม่ไปเพราะกลัวการจราจรที่ติดขัด เขาจึงตัดสินใจเดินเพื่อไปขึ้นรถในบริเวณที่ใกล้ขึ้นกว่าเดิม ช่วงหลังสามทุ่มผู้คนตามท้องถนนก็เริ่มน้อยลง ภีมจึงเดินอ้อมไปอีกทางที่ค่อนข้างเปลี่ยวแต่ก็ช่วยย่นระยะทางได้เยอะ

“ว่าไงมึง! เจอกันอีกจนได้นะ” เสียงที่ฟังดูไม่เป็นมิตรทักทายเขาดังขึ้นจากทางด้านหลัง ภีมหันกลับไปมองต้นเสียงที่เรียกเขาด้วยความระวังตัว

วัยรุ่นสามคนที่เขาเคยมีเรื่องตอนไปช่วยทิฟฟานี่เขาจำได้ แต่คราวนี้มันไม่ได้มากันสามคนแต่พาพรรคพวกเป็นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่มาด้วยถึงห้าคน

“ไอ้หน้าหวานนี่นะหรอที่อัดมึงจนน่วมไอ้แมน” เสียงแหบพร่าของชายร่างใหญ่ดังขึ้น

“ใช่พี่! เห็นหน้าแม่งแบบนี้ตีนโคตรหนักเลย” ไอ้แมนบอกกับลูกพี่ของมัน

“ว่าไงคนสวย...วันนี้ผัวไม่ตามมาคุมหรือจ๊ะ?! ฮ่าๆๆ”

เสียงหัวเราะแหบพร่าของชายร่างใหญ่ดังก้องขึ้น ภีมพลได้แต่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ

ไอ้แมนกับพรรคพวกได้แอบสะกดรอยตามภีมพลมาระยะหนึ่งแล้วหลังจากมีเรื่องวันนั้น แต่เพราะมีทศกัณฐ์คอยตามประกบอยู่จนพวกมันจึงไม่กล้าลงมือ ที่จริงแล้วที่ทศกัณฐ์คอยตามภีมพลเพราะเขาสังเกตถึงความผิดปกติรอบๆ ตัวเขา ส่วนเรื่องของทิฟฟานี่เป็นเพียงข้ออ้างที่จะเข้าใกล้ภีมพลเท่านั้น

“พวกมึงต้องการอะไร?!” ภีมพลจ้องพวกมันนิ่ง เขาขยับตัวด้วยความระมัดระวัง ด้วยจำนวนคนที่มากกว่าถ้าเกิดพลาดขึ้นมาเขาจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบได้

“ก็ต้องการน้องไงครับ...คราวก่อนได้ข่าวว่าเอ็นดูน้องชายพี่ไว้เยอะ คราวนี้พี่ขอดูเอ็นน้องบ้างนะครับ ฮ่าๆๆๆ”

“มึง!!” ภีมพลกัดฟันกรอด...ใบหน้าขาวเนียนเริ่มแดงก่ำขึ้นมาด้วยความโกรธ

“อัดมันเลยพี่ อย่าคุยให้เสียเวลาเลย!” ไอ้แมนเร่งชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ที่ดูจะสนใจภีมพลเป็นพิเศษ

“ใจเย็นๆ สิไอ้แมน ทั้งสวยทั้งขาวขนาดนี่กูขอสนุกกับมันก่อนแล้วมึงค่อยจัดการ เนียนๆ แบบนี้ถ้ามีรอยไปเสียดายแย่วะ”

“นี่มันผู้ชายนะพี่!!” ไอ้แมนตะโกนพูดกับชายร่างใหญ่

“จะผู้หญิงผู้ชายถ้าแก้ผ้ามันก็เหมือนกันหมดแหละ ขาวๆ แบบนี้ดี! กูชอบ” ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่เลียริมฝีปากแห้งหนาของตัวเองส่งสายตาแดงก่ำจ้องมาที่ภีมพลจนร่างบางรู้สึกขนลุกขยะแขยง

“มาสนุกกับพี่ก่อนนะ...มามะ” ชายร่างใหญ่ก้าวเข้าหาภีมพล คนที่เหลือได้ยืนล้อมวงกันร่างบางหลบหนีไว้

“เข้ามาสิมึง...ไอ้เหี้ย!” ร่างบางตั้งท่าพร้อมที่จะสู้กับชายร่างใหญ่ เขาไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อยแต่กลับรู้สึกโกรธมากกว่าที่โดนว่าเป็นเมียของทศกัณฐ์ อย่างเขานี่เหมือนเกย์มากหรือไงที่สำคัญยังให้เป็นรับด้วย



::::::::::

ความคิดเห็น