ไข่ตุ๋นจะบินไปดาวอังคาร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

BAD'S VICTER 3 : ผู้จัดการทีมคนใหม่

ชื่อตอน : BAD'S VICTER 3 : ผู้จัดการทีมคนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 814

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2562 16:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD'S VICTER 3 : ผู้จัดการทีมคนใหม่
แบบอักษร

BAD’S VICTER 3​


ผู้จัดการทีมคนใหม่


“ฟ้า แกนี่สุดยอดไปเลยนะเนี้ย” มีนาทำท่าโอเว่อร์ชื่นชมฉัน


“แกก็เว่อร์ไป” ฉันยิ้มขำให้กับมีนา


“งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะย้ะ” มีนาบอกลาเมื่อรถที่บ้านของเธอมาถึง


“อื้อ” ฉันโบกมือลาก่อนจะเดินไปที่รถของที่บ้าน


@บ้านสกุลศรีระ


“กลับมาแล้วค่ะ”ฉันวางกระเป๋าแล้วเดินไปยกมือไหว้คุณพ่อและคุณแม่ที่โต๊ะอาหาร


“กลับเอาซะป่านนี้ไปเถรไถลที่ไหนมา”ผู้เป็นแม่บ่นพรางใช้สายตามองอย่างสำรวจ


“ป่าวสักหน่อย” ฉันพูดขึ้นแล้วเดินไปนั่งข้างพี่อิงฝน


“ยัยฟ้าไปคัดบาสมาค่ะแม่”พี่อิงฝนพูดขึ้นพรางยิ้มๆ


“ฟ้าเราเคยคุยกันเรื่องนี้แล้วนะลูก”คุณพ่อแสดงสีหน้าเป็นห่วง


“แม่ไม่ให้เราไปเล่นบาสเกตบอลทีมชาติแล้วนะ”คุณแม่กดเสียงต่ำแล้วมองฉันด้วยแววตาจริงจัง


“คุณแม่อย่าพึ่งดุน้องสิคะ น้องไปคัดตัวเป็นผู้จัดการทีมบาสเกตบอลโรงเรียนค่ะ ไม่ได้ลงแข่ง ที่โรงเรียนหนูไม่มีนักบาสเกตบอลหญิงค่ะ” พี่อิงฝนอธิบายให้พวกท่านเข้าใจ


“ฟ้ารู้แล้วค่ะ ว่าฟ้าไม่สามารถเล่นบาสเกตบอลได้เหมือนแต่ก่อนแล้ว”ฉันลุกขึ้นแล้วกำลังจะเดินไปที่ห้อง


“ฟ้าไม่ทานอะไรหน่อยหรอลูก”คุณแม่ร้องท้วงขึ้น


“ไม่ละค่ะ ฟ้ายังไม่หิว” ฉันพูดอย่างไม่หันหลังกลับแล้วเดินขึ้นห้องทันที


​หลังจากที่ฉันเดินเข้าห้อง ฉันนั่งลงบนโซฟาภายในห้องพรางมองรอยแผลเป็นที่ข้อมือ เป็นเป็นอดีตฝั่งใจของฉัน รอยบ้าๆนี่ทำให้ฉันไม่สามารถเล่นกีฬาที่ฉันรักอย่างจริงจังได้อีก ที่บ้านเลยกีดกันไม่ให้ฉันสนใจเกี่ยวกับบาสเกตบอลอีกเพราะช่วงที่รอยแผลนี้เกิดใหม่ๆ ฉันใช้เวลารักษาเกือบปีกว่าจะมาเป็นปกติ


​ก๊อก ก๊อก ก๊อก~~


​แกร้ก!


​“แม่ให้พี่มาดูเราหนะ โอเคไหม”พี่อิงฝนเดินมานั่งข้างๆส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ฉัน


​“โอเคสิ แล้วพี่ฝนรู้ได้ไงว่าฟ้าไปคัดตัว” ฉันยิ้มส่งให้พี่อิงฝนไม่อยากให้เขาคิดมาก


​“เมื่อเย็นพี่เห็นเราเดินไปอ่ะ วันนี้เขามีคัดนักบาสเกตบอลโรงเรียนกัน พี่ก็ต้องรู้สิว่าเราไปทำอะไร” พี่อิงฝนพูดขึ้น


​“สวยแถมเก่ง ฉลาดสุดๆไปเลยพี่สาวสุดที่รักของหนู” ฉันกอดพี่อิงฝนแบบเด็กๆ


​“ยังเจ็บอยู่ไหม นั่นหนะ” พี่อิงฝนพูดพรางมองที่ข้อมือฉันที่เป็นรอยแผลเป็น


​“เจ็บนิดหน่อย อย่าห่วงเลย”ฉันบิดข้อมือพรางส่งยิ้มเพื่อให้พี่สาวไม่เป็นกังวล


​“ว่าแต่คิดไงไปคัดเป็นผู้จัดการทีมพวกปีศาจทั้งห้าคนแบบนั้น รับมือได้หรอ”พี่อิงฝนถามขึ้น พรางผละกอดแล้วจับไหล่ของฉันแล้วจ้องหน้าฉันแทน


​“ไม่รู้สิ ชอบพี่วิคเตอร์เลยอยากอยู่ใกล้ๆเขา”ฉันพูดแบบยิ้มๆ


​“ตายแล้ว! เป็นผู้หญิงออกตัวแรงแบบนี้ได้ไง”พี่อิงฝนทำท่าทางตกใจสุดขีด


​“พี่ฝนตกใจแรงอะไรเบอร์นั้น ฮ่าๆ” ฉันหลุดขำออกมา


​“พี่ตกใจน้ะสิ คนอะไรไม่มีความเป็นกุลสตรีเลย”พี่อิงฝนพูดขำ


​“เอาละ ฟ้าจะไปอาบน้ำพักผ่อนแล้ว เชิญค่ะ” ฉันพูดพรางเดินไปเปิดประตูให้พี่สาว


​“ไล่กันเลยนะ พี่ไปก็ได้จะกินไรไหมเดี๋ยวให้พี่ลัยเอาอาหารขึ้นมาให้” พี่ฝนเดินมาหยุดตรงหน้าฉันเพื่อรอคำตอบ


​“ไม่ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ฉันตอบพรางยิ้มให้ก่อนที่พี่ฝนจะเดินออกไป


​เช้าวันรุ่งขึ้น


​@โรงเรียนQ


​“แกทำไมคนมองฉันแปลกๆวะ” ฉันกระซิบกับยัยมีนาก่อนที่มีนาจะรีบลากฉันมาที่ปลอดคน


​“มานี่เลยอิงฟ้า”


​“อะไรของแกวะ ทำไมทำตัวลับๆล่อๆ” ฉันมองยัยเพื่อนสนิทที่ทำมองซ้ายมองขวา


​“ก็คนในโรงเรียนรู้ข่าวเรื่องแกคัดบาสเกตบอล สามารถจัดการพวกพี่เขาได้ไงละ” มีนาพูดขึ้น


​“แล้วแปลกต้องไหนอ่ะ”


​“ก็แกเป็นคนแรกที่ทำได้ แถมยังเป็นผู้จัดการทีมที่เป็นผู้หญิง แล้วก็อายุน้อยที่สุดไงละ ตกใจพอม้ะ” มีนาทำท่าทางตกอกตกใจ


​“ฉันไม่เห็นจะรู้สึกพิเศษอะไรเลย” ฉันพูดจริง ไม่เห็นจะตื่นเต้นเลย แค่อยากอยู่ใกล้พี่วิคเตอร์เลยทำให้ดีที่สุด แค่นั้น


ติ๊ง~ หน่อง~


​“ไปเรียนกันเถอะ อย่าสนใจเลย เสียงออดดังละ” ฉันจูงมือมีนาเดินเข้าชั้นเรียน


​“กะ ก็ได้ ฉันคงตกใจไปเอง” มีนายิ้มแก้เก้อ


หลังจากที่เราเข้าเรียน คนในห้องต่างซุบซิบนินทา ทำเอาฉันไม่มีสมาธิเรียน


​“วันนี้เราจะกินไรกันดีละอิงฟ้า” มีนาพูดขึ้น เรากำลังจะเดินไปโรงอาหาร


​“ข้าวมันไก่” ฉันตอบ


​“ไม่คิดจะเปลี่ยนเมนูอื่นบ้างรึไง” มีนาส่ายหัวกับคำตอบของฉัน


​“ก็อยากเปลี่ยนแต่ไม่รู้จะกินอะไรนี่” ฉันเอื้อมมือเกาหัวตัวเองเเก้เขิน


​“ค่ะ ยัยมันไก่” มีนายิ้มก่อนที่จะวางกระเป๋าลงเพื่อจองโต๊ะที่โรงอาหาร


​“งั้นแกไปซื้อน้ำ ฉันไปซื้อข้าว แกจะเอาอะไร” ฉันถามมีนา


​“เอาข้าวไก่กรอบละกัน” มีนาตอบ ฉันพยักหน้ารับทราบกับคำตอบของมีนาก่อนที่เราสองคนจะแยกกันไปซื้อ ตอนนี้ฉันมายืนต่อแถวรอซื้อข้าว ไม่นานฉันก็ได้ข้าวที่ฉันต้องการ ฉันเดินตรงไปที่โต๊ะอาหารที่มีมีนานั่งรออยู่ก่อนแล้ว


​“ได้แล้วเพคะ” ฉันวางจานข้าวของยัยทีนาไว้ตรงหน้าของเธอ


​“ขอบใจย้ะ อ่ะ! แล้วนี่ตอนเย็นแกต้องไปที่ชมรมบาสไหมอ่ะ” มีนาพูดขึ้นพร้อมกับตักอาหารเข้าปาก


​​“เข้าอ่ะ ทำไมหรอ” ฉันพูดตอบ


​“ฉันจะบอกว่าเย็นนี้ฉันไปเป็นเพื่อนไม่ได้นะ เพราะพ่อรอทานมื้อเย็นอ่ะ ไปช้าไม่ได้ด้วย ซอรี่นะ เพื่อนเลิฟ” มีนาพูดขึ้นพร้อมทำหน้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง


​“หน้าตอแหลมากเพื่อนเลิฟ กินๆไป” ฉันพูดล้อเลียน เราทานอาหารใช้เวลานานพอสมควรก่อนจะเข้าชั้นเรียน


หลังจากเลิกเรียนยัยมีนาก็ร่ำลา ออกแนวเชิงล้อเลียนซะมากกว่า ตอนนี้ฉันก็เดินมาที่ชมรมบาสคนเดียว ฉันเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนเจอคนหนึ่งนอนอยู่ในห้องพักนักกีฬา ฉันเดินเข้าไปใกล้พบว่าผู้ชายตรงหน้าคือเขา ... พี่วิคเตอร์





---------------------------------

ลงช้าแต่ลงนะ อยากตอบคอมเม้นท์จังเลย

กดไลค์+คอมเม้นท์=กำลังใจไรท์นะคะ🙏🏻❤️








แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น