ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า

รบกวนขอ3 อย่างจากผู้อ่านที่รัก_/\_ กดไลก์ /กดติดตาม /คอมเม้นต์ ให้กำลังใจนักเขียนอย่างอิทุ่งด้วยนะคะ ติชมได้เสมอ รักๆ

Chapter.2 สูญเสีย..เสียศูนย์

ชื่อตอน : Chapter.2 สูญเสีย..เสียศูนย์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 23:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter.2 สูญเสีย..เสียศูนย์
แบบอักษร


ซ่าส์!!!

...

ตุบ ตุบ

“มึงลุกขึ้นมาสิโว้ยย”

ตุบ ตุบ!!

ฟรังโก้ลากร่างยักษ์ที่เมาหนักเข้ามาในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายให้ กำปั้นใหญ่ทุบตีวงแขนล่ำสันอย่างแรงเพื่อเรียกสติเขากลับมา

ดาวิเด้เสียศูนย์อย่างหนักเป็นเวลาหกเดือน กับการปล่อยเนื้อปล่อยตัวเหมือนคนบ้า ไม่เหลือเค้าเดิมของ ปิฌออาร์เทอร์ เดอ ดาวิเด้อีกแล้ว

มีเพียงชายไร้สติ ผมเผ้ารกรุงรัง กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง ผิวหยาบกระด้างไหม้เกรียมจากแสงแดด เขาออกไปเป็นทหารอาสาสมัครไร้สังกัดบนแถบชายแดนในประเทศใกล้เคียง ชีวิตในแต่ละวันคือการต่อสู้ มีเพียงกลิ่นเหล้าและคาวเลือดวนซ้ำอยู่แบบนี้กินเวลามากว่าครึ่งปี ไม่สนใจธุรกิจใดๆทั้งสิ้น ทำตัวเป็นคนล่องลอยไร้ค่า จะตายวันไหนไม่หวาดหวั่น คนแถบนั้นให้ฉายาเขาว่า นักฆ่าขี้เมา

 ข้อดีของเขามีเพียงอย่างเดียวคือการปกป้องชาวบ้านผู้บริสุทธิ์จากโจรร้าย แม้วิธีฆ่าของเขาจะโหดร้ายทารุณก็ช่างเถอะ ชาวบ้านแถบนั้นจะหลับตาไม่กล้ามอง และสิ่งตอบแทนที่เขาต้องการ คือเหล้าเท่านั้น

โชคดีที่ชีวิตเขายังมีฟรังโก้ มาเฟียจากแก๊งค์ดาร์คไปมาหาสู่ที่นั่นอยู่บ่อย และถี่ครั้งขึ้นเมื่อทราบว่าเพื่อนรักอดีตสมาชิกดาร์คก็อยู่ที่นั่น แต่ก่อนดาวิเด้พอจะกินข้าวบ้าง แต่นับวันยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆไม่อยากแตะอาหารใดๆนอกจากของเหลว จนหน้าที่คนคอยยัดอาหารเข้าปากเป็นของฟรังโก้ไปโดยปริยาย

ตุบ ตุบ

“แม่งเอ๊ยย ไอ้เดย์”

ตุบ ตุบ!!

ต่อยหน้า หรือลงหมัดตามลำตัวก็แล้ว ดาวิเด้ยังคนอนนิ่งบนพื้นห้องน้ำใต้ฝักบัวที่กำลังชะล้างกายสกปรกมอมแมมราวกับคนตายแล้ว

"........"

“เป็นเหี้ยอะไร กูจะนอน”

เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำ

“เชี่ย!!” ฟรังโก้สบถออกมาอย่างดีใจ “กูนึกว่าจะตายห่าต่อหน้ากูแล้ว”

ร่างกำยำเปียกโชกพยายามลุกขึ้นยืนและถอดเสื้อผ้าออกจนหมด

“มึงยังลุกเองได้อีกนะ กูเชื่อมึงเลยจริงๆ” เขาส่ายหัวไปมาตลึงในความอึดของมันที่เพิ่มมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

"กูแม่งต่อยมึงมาตลอดทางยังไม่สะกิดต่อมเจ็บมึงเลยเหรอวะ"

“มีอะไรที่เจ็บกว่านี้มั้ย เชิญทำกูได้ตามสบาย”

เขาเดินโซซัดโซเซไปหยิบเสื้อคลุมตัวยาว กางแขน ทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้าบนฟูกนุ่มๆอย่างแรง

ฟุ่บบบบ

“ได้ กูอยากลองมืออยู่เหมือนกัน”

ฟรังโก้นึกสนุกหอบกระเป๋าอุปกรณ์สักลายมากองไว้บนเตียงใหญ่ ละเลงลวดลายบนแผ่นหลังเพื่อนรักอย่างสนุก เสียงหัวเราะเพียงในลำคอของดาวิเด้ทำให้ฟรังโก้ยิ้มได้ขึ้นมาหน่อย

“ไอ้เชี่ย กูจะเอาให้ลายทั้งตัว” ถือว่าเป็นการฆ่าเวลาที่ดีในที่ที่ไร้ซึ่งสถานเริงรมย์กับสัญญาณสื่อสารที่ขาดๆหายๆ

                จากแค่แผ่นหลังลามไปถึงท่อนแขน และลำคอ

                เลือดสูบฉีดจากการดื่มแอลกอฮอล์ซึมออกตามผิวหนังจนแดงฉานทั่วทั้งตัว

                “เห้อ เสร็จซะที” ฟรังโก้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางบิดเอวไปมา

                “เอาเหล้ามาให้กูที กูอยากดื่มเหล้า”

                “ใจคอมึงไม่คิดจะตามสืบเลยหรือวะ”

                เขากำลังหมายถึงเรื่องที่โซเฟียหายสาบสูญ แต่ไม่กล้าแม้จะเอ่ยชื่อหล่อนให้เพื่อนปวดใจ ผ่านมาครึ่งปีแล้วยังไร้วี่แวว สองเดือนแรกเขาคิดว่าเธอจงใจจะหลบหน้าเขาเพราะไม่อยากแต่งงาน แต่เมื่อสืบเสาะหาจนแน่ชัดว่าเธอหายไปโดยฝีมือของพวกแก๊งค์ยากูซ่าที่เธอเคยพัวพันด้วย เขาเสียใจระคนเจ็บปวดที่รู้ว่าถูกเธอหลอกอีกซ้ำสอง 

แต่ครั้งนี้เธอถูกทำร้ายจนตายจนไม่สามารถหาเบาะแสได้ ด้วยความเลือดร้อนและรั้นสุดกู่ของเขาทำให้แก๊งค์ยากูซ่าถูกวางระเบิดไม่เว้นแม้แต่สถานที่สุดท้ายที่เธอเดินแบบจนเกิดข่าวใหญ่ขึ้นที่โตเกียวและดังไปทั่วโลก

                เรื่องบานปลายใหญ่จนผู้มีอิทธิพลแถบนั้นควบคุมไม่อยู่ต่อสายตรงไปยัง ปิฌออาร์เทอร์ เดอ เซอร์เก้ หรือ ท่านเซอร์ เซอร์เก้ บิดาของเขาต้องลงมาจัดการลูกชายจอมบ้าดีเดือดโดยส่งคนคอยติดตามเขาทุกฝีก้าวไม่ให้เหยียบบนแดนอาทิตย์อุทัยหรือแม้แต่เหล่าบรรดาลูกน้องก็โดนสกัดไว้จนตายเรียบเช่นกัน 

สองพ่อลูกทะเลาะกันอย่างหนักในคฤหาสน์ประจำตระกูล ลูกชายโกรธที่พ่อไม่เข้าใจในความสูญเสียคนที่รักของลูกชาย เพราะบิดาเขาไม่ชอบหล่อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว การทะเลาะกันต้องยุติเพราะมีมาดามอีวาคั่นกลางทั้งสอง

 ดาวิเด้ยอมยุติทุกอย่างเดินตัวเปล่าออกจากตระกูลปิฌออาร์เทอร์และไม่คิดจะหันหลังกลับ ส่วนเพื่อนในกลุ่มดาร์คพยายามช่วยตามสืบแต่เขาไม่ต้องการความช่วยเหลือนั้น เพราะยังเกลียดราฟาเอลเรื่องแอบแทงข้างหลังอยู่ ยิ่งเห็นหน้ามันยิ่งสับสนในความคิด ทั้งรัก คิดถึง และโกรธเธอจนสมองรวนไปหมด มาเฟียหนุ่มจึงทิ้งทุกอย่างที่อิตาลีปล่อยชีวิตล่องลอยอยู่แถบชายแดนดังเช่นทุกวันนี้

'นายครับ ฮัลโหล นายได้ยินมั้ย นายครับ.....'

โครเก้ จอร์ส ลูกน้องผู้จงรักภักดิ์ดีของเขาที่พยายามจะติดต่อหาเจ้านายแทบทุกวันแม้สัญญาณขาดๆหายมันยังคงไม่ละความพยายามที่จะแจ้งข่าวให้เขาได้ทราบ

“เห้อ” เขาถอนหายใจ หงุดหงิด และรำคาญ ปล่อยมือถือทิ้งไว้ตรงนั้น สะพายอาวุธและพกมีดไว้ตามตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องฟรังโก้

'ฮัลโหล นาย  ฟังผมนะครับ ..ผมทราบเบาะแสคุณโซเฟียแล้วครับ'

“………?”

และประโยคนั้นของจอร์ส ทำให้เขาทิ้งทุกอย่างในมือแล้วรีบยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างตั้งใจ





​ซี้ดดดดดดดดดด

​เห็นแบบนี้แล้้วแสบปาก 55555

ลงต่ำกว่านี้ก็ไม่ได้เนอะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น