ในสวนฝัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ต่างคนต่างอยู่

ชื่อตอน : ต่างคนต่างอยู่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 773

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 23:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต่างคนต่างอยู่
แบบอักษร

​ชิงเฟิงเดินลากขากระเผลกกลับมาที่ห้องพักของตัวเองด้วยความลำบาก เข่าของนางมีแผลถลอกและเจ็บมาก เมื่อถึงห้องพักของตนก็รีบเดินตรงไปนั่งที่โต๊ะเก้าอี้ตัวใหญ่ ทรุดกายลงอย่างช้าๆ ก้มลงถลกชายกระโปร่งดูแผลบนหัวเข่าทั้งสองข้าง มันบวมปูดเขียวช้ำจนดูน่ากลัว  หากนางผลักข้าได้คงผลักข้าเต็มแรงไปแล้ว นี่ยังดีนะที่แค่เหยียบชายกระโปรงจนล้มลงไป 

"ตายแล้วคุณหนู...เอ่อ...พระชายา เข่าท่านโปโดนอะไรมาถึงได้มีแผลลอกเเบบนั้น บ่าวจะไปหายามาทาให้นะเจ้าค่ะ" 

เปาเปาสาวใช้ส่วนตัวที่ตามมาจากจวนใต้เท้าลี่เข้ามาพบเข้าพอดีจึงปรี่เข้ามาช่วยดูอาการและรีบออกจากห้องไปเพื่อหายามาทาให้ผู้เป็นนาย 

"ช่างเถอะ  ไม่ต้องก็ได้...." ชิงเฟิงร้องห้ามไว้แต่ไม่ทันเสียแล้ว จึงทำได้เพียงหันมองตามหลังไวไวของสาวใช้คนสนิทไป 

ไม่นานเปาเปาก็กลับเข้ามาพร้อมกับตลับยาทาแผลในมือและลงมือทาให้นางอย่างเบามือ 

"ต่อไปท่านต้องระวังตัวเองให้มาก อย่าได้หกล้มจนได้แผลมาอีกนะเจ้าคะ" 

"อืม...ข้าจะระวัง" 

หลังจากงานแต่งงานผ่านพ้นไปแล้ว อ๋องสามก็ไม่มาเหยียบที่ห้องนอนของนางอีกเลย ชิงเฟิงหาได้ใส่ใจ ในเเต่ละวันเวลาว่างของนางหมดไปกับการอ่านตำรามากมายที่มีอยู่ในห้องหนังสือของจวนแห่งนี้  ตำราเล่มแล้วเล่มเล่าถูกผลิกอ่านไปจนจบเล่ม ก่อนจะหยิบเล่มใหม่ขึ้นมาอ่าน ตำราเหล่านั้นชิงเฟิงอ่านแล้วเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็อ่านผ่านๆไปเพื่อฆ่าเวลาให้หมดวันไปเพียงเท่านั้น 

หน้าสุดท้ายของตำราถูกปิดลง ชิงเฟิงเงยหน้าขึ้นสอบถามสาวใช้ของตนเบาๆ 

"ตำราพวกนี้ข้าอ่านหมดแล้ว ยังมีตำราเล่นไหนน่าสนใจอีกบ้าง" 

"ตำราทั่วไปพระชายาอ่านจนหมดแล้ว เหลือเพียงตำรายาเเละสมุนไพรเจ้าค่ะที่บ่าวยังไม่ได้นำมาให้ท่านอ่าน" 

"นอกจายาและสมุนไพรแล้ว ยังมีตำราอื่นๆอีกหรือไม่?" 

ชิงเฟิงถามอย่างเอื่อยๆ นางไม่ชอบอ่านตำรายาและสมุนไพร เพราะไม่ค่อยรู้เรื่องและค่อนข้างน่าเบื่อ 

สาวใช้ก้มหน้ากระชิบตอบเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน 

"ตำรากลเม็ดมัดใจผู้ครองเรือนเจ้าค่ะ" 

"มันคือตำราแบบไหนกัน? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย" 

" บ่าวก็ไม่เคยอ่าน แต่มีคนบอกว่ามันคือสมุดภาพและคำบรรยาการร่วมเสพสังวาสเจ้าค่ะ" 

สาวใช้กระชิบบอกเสียงเบา ชิงเฟิงพยักหน้าเข้าใจทันที 

"อ้อ..." 

อย่างข้านี่ไม่ต้องอ่านแล้ว ในภพก่อนข้าผ่านชายมาร้อยพันบุรุษ มีท่วงท่าไหนกันที่ข้าไม่รู้จัก ตอนนี้ถือเป็นปรมาจารย์ด้านการเสพสังวาสเลยก็ว่าได้ 

"งั้นเอาตำรายาและสมุนไพรมาให้ข้าอ่านก็ได้" 

"เจ้าค่ะ" 

สาวใช้รีบไปที่ห้องสมุดของจวนอ๋องเพื่อไปนำตำรามาให้พระชายาได้อ่าน 

บ่ายคล้อยตะวันสาดแสงแรงกล้าส่องทะลุแมกไม้รอบๆเรือนพักของนางลงมา อากาศอบอ้าวจนชิงเฟิงต้องหลบเข้าไปในห้องนอน ไม่ลืมหยิบตำราที่อ่านค้างไว้ติดมือไปด้วย 

"เข้าไปไม่ได้นะเจ้าคะ พระชายากำลังพักผ่อนอยู่" 

"หลีกไป! ข้ามาเยี่ยมพี่หญิง คนรับใช้เช่นเจ้าอย่าได้คิดจะขวาง" 

"แต่ว่า....หากพระชายาไม่อนุญาติก็เข้าไม่ได้นะเจ้าคะ"สาวใช้หน้าห้องยังคงปฏิเสธไม่ยอมให้เข้า 

"ขี้ข้าเช่นเจ้ากล้าขวางข้ารึ?" 

เพี๊ยะ!! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มเปาเปา สาวใช้ของชิงเฟิงจนหน้าหัน รอยแดงห้านิ้วปรากฏตรงแก้มทันที เหลียนเออร์ผลักสาวใช้นางนั้นให้พ้นทางก่อนจะผลักประตูเข้าไปด้านใน 

เสียงเอะอะจากหน้าประตูห้องรบกวนการอ่านตำราของชิงเฟิงจนต้องเงยหน้าขึ้นไปมองทางต้นเสียงอย่างไม่พอใจ  เห็นอนุคนโปรดของสามีนางเดินเฉิดฉายเข้ามาราวกับเป็นเจ้าของห้อง 

นี่มันห้องของข้าไม่ใช่หรือ? ใครคิดจะเข้ามาก็เข้ามาได้โดยไม่ต้องขออนุญาติจากเจ้าของก็ได้ด้วยหรือ 

เหลียนเออร์เหลือบตามองรอบๆห้องอันวิจิตรงดงามก่อนจะส่งยิ้มหยันเจ้าของห้อง เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน 

"ได้ข่าวว่าพี่หญิงล้มป่วย ไม่ยอมออกไปพบหน้าผู้คน น้องเป็นห่วงนักจึงได้มาเยี่ยมเจ้าคะ" 

รอยยิ้มหยดย้อยที่ไปไม่ถึงดวงตานั้นเต็มไปด้วยแววถากถาง ชายาเอกแล้วอย่างไร กระทั่งคืนเข้าหอท่านอ๋องยังให้ข้ามาเข้าหอแทนเลย ข้ายังคิดถึงค่ำคืนนั้นที่ได้ร่วมรักกับท่านอ๋องอย่างสุขสมไม่หายเลย 

"ข้าเจ็บป่วยนิดหน่อยกินยาก็หายไม่รบกวนให้เจ้ามาห่วงใยหรอก" 

"แหม๋ พี่หญิงก้อ หากท่านล้มป่วยไม่หายซักทีน้องก็ต้องเหนื่อยเเย่ ท่านอ๋องนะท่านอ๋อง มารบกวนข้าทุกคืนจนไม่ได้หลับได้นอน พี่หญิงคงไม่ว่ากระไรหรอกใช่มั้ยเจ้าคะ" 

"ข้าจะไปว่าอะไรได้ ท่านอ๋องรักเจ้ามากกว่าก็เป็นธรรมดาที่จะไปค้างกับเจ้าทุกคืน" 

หึ...ทำเป็นพูดดี ในใจคงอิจฉาที่ท่านอ๋องมาค้างกับข้าตลอด แถมยังไม่เคยเเตะต้องตัวนางแม้กระทั่งคืนเข้าหอ 

อยากได้ก็เอาไปเถอะ ชายสกปรกกินไม่เลือกเช่นนั้นข้าไม่เอาตัวไปเกลือกกลิ้งด้วยหรอก 

"พี่หญิงว่า คืนนี้ท่านอ๋องจะมาค้างกับข้าอีกหรือเปล่า?" 

"ก็ต้องไปอยู่แล้ว เจ้างามออกปานนี้" 

เหลียนเออร์ยกมือปิกปากหัวเราคิกคักชอบใจที่ชิงเฟิงเอ่ยชม ดูยังไงๆนางก็งดงามมีน้ำมีนวลกว่าพระชายาที่ท่านอ๋องไม่ต้องการคนนี้อยู่ดี ดูรูปร่างบอบบางมิทานลมของนางซิ ต่อให้ท่านอ๋องมาหานางจริงก็คงรับมือกับแรงปราถนาอันร้อนแรงของท่านอ๋องไม่ได้หรอก ต้องอย่างข้าถึงจะเหมาะสมกับท่านอ๋อง 

"เช่นนั้นน้องขอตัวกลับห้องไปเตรียมตัวเพื่อคอบปรนิบัติท่านอ๋องคืนนี้ดีกว่า " 

พูดจบก็หมุนกายจากไปทันที โดยไม่คิดจะเอ่ยลาเจ้าของเรือนเเม้แต่น้อย 

"พระชายา...ท่านทนได้อย่างไร สตรีนางนั้นเป็นเมียน้อยสามีท่านนะเจ้าค่ะ" 

เปาเปาเป็นเดือดเป็นร้อนแทนผู้เป็นนายจนอดไม่ได้ต้องเอ่ยปากออกมา 

"ช่างนางเถอะ เเก้มเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง รีบไปหายาทาเสียจะได้ไม่ฟกช้ำ" เปาเปาปล่อยโฮออกมาทันทีที่ผู้เป็นนายเอ่ยปากถาม ยกมือลูบแก้มปรอยๆ 

แสงอาทิตย์ลับฟ้า ราตรีกาลก็มาเยื่อน โดคมไฟถูกจุดขึ้นรอบๆบริเวณเรือนพักของชิงเฟิง เจ้าของห้องกำลังเปลื้องผ้าเพื่อจะอาบน้ำที่สาวใช้เตรียมไว้ให้ 

ชิงเฟิงก้าวลงในอ่านน้ำใบใหญ่ที่กว้างจนสามารถลงแช่พร่อมกันสองคนได้เลย ก่อนจะนั่งลงแช่ตัวในน้ำอุ่นกำลังดี กลีบกุหลาบลอยอยู่เหนือน้ำ ส่งกลิ่นหอมกระจายรอบบริเวณ  เสียงฝีเท้าหนักๆเดินเข้ามา ชิงเฟิงเข้าใจว่าสาวใช้คงแบกถังน้ำร้อนเข้ามาเติมจึงไม่คิดสนใจหันไปมอง ยังคงนอนแช่ในอ่านน้ำยกขาเรียวงามขึ้นมาขัดถูอย่างสบายใจ น้ำในอ่างมีปริมาณแค่ครึ่งอ่าง พอนางลงนอนแช่น้ำจึงปริ่มๆอยู่เหนือเนินอกของนางขึ้นมาเล็กน้อย 

"มาแล้วหรือ? เจ้าช่วยถูหลังให้ข้าที" 

ชิงเฟิงพูดพร้อมกับยื่นผ้าในมือส่งให้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง แหงนหน้ากับขอบอ่างหลับตาพริ้มอย่างแสนสบาย คนข้างหลังรับผ้าไปถือไว้อย่างงงๆ ข้าเป็นถึงท่านอ๋อง เจ้ากล้าใช้ข้าถูกหลังให้เชียวรึ?  อ๋องสามกำลังจะเหวี่ยงผ้าในมือทิ้ง แต่สายตากลับมองเลยลงไปในอ่างน้ำใสเเจ๋ว เรือนร่างขาวโพลนที่อยู่ใต้น้ำทำให้เขาอดสงสัยอยากรู้ไม่ได้ จึงลงมือถูกผ้าในมือลงบนแผ่นหลังขาวเนียนดุจหยกชั้นดีของนางเบาๆ 

"อืม.....ตรงนั้นแหล่ะ" เสียงครางฮึมฮัมของนางบ่งบอกว่านางกำลังสบายตัวอย่างเต็มที่ อ๋องสามจึงย่อกายนั่งลงทางด้านหลังเอื้อมมือผ่านหลังไหล่ลงไปที่เนินอกตั้งเต้าสล้างที่มองเห็นอยู่ใต้น้ำรำไร เขาอยากรู้ว่าภายใต้รูปลักษณ์บอบบางแทบปลิวลมของนางจะมีอะไรซ่อนอยู่  

อ๋องสามกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน ทิ้งผ้าถูตัวผืนเล็กในมือลงในอ่าน กางมือกอบกุมทรวงอกที่เห็นนั้นไว้เต็มมืออย่างอดใจไม่ไหว อกอวบใหญ่ข้างนั้นเต็มอุ้งมือใหญ่ของตนพอดี อีกทั้งยังเต่งตึงนุ่มนิ่มกำลังดี 

ชิงเฟิงสะดุ้งตกใจทันทีที่มือใหญ่นั้นสัมผัสเต้าทรวงของตนเข้า จึงปัดมือนั้นออกจากตัว ยกสองมือปิดบังสองเต้าเอาไว้อย่างเก้อกระดาก 

"ท่านอ๋อง!...ท่านเข้ามาได้อย่างไร" 

อ๋องสามได้สติ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวน 

"ที่นี่คือบ้านข้า ข้าจะเข้าจะออกตรงไหนก็ย่อมได้" 

"แต่นี่เป็นห้องอาบน้ำของข้า ท่านไม่มีสิทธิ์เข้ามา" 

"ทำไมจะไม่? แม้แต่ตัวเจ้าเองข้าก็มีสิทธิ์เต็มที่ ที่จะเข้าจะออกเมื่อไหร่ก็ได้" 

วาจาสามหาวไม่ไว้หน้าของเขา ทำให้ชิงเฟิงต้องหันหน้าหนีอย่างไม่ชอบใจนัก ตอนนี้นางอยู่ในสถานะการณ์ที่กำลังเสียเปรียบ ทั้งยังเปลือยเปล่าอยู่ในอ่างน้ำแบบนี้ คงไม่ดีกับตัวนางนักหากจะต่อล้อต่อเถียงกับคนผู้นี้ จึงหันมาส่งยิ้มยั่วยวน ส่งสายตาหยาดเยิ้มให้เขา ก่อนเอ่ยปากเสียงกระเส่า 

"เช่นนั้น...คืนนี้... ท่านอ๋องจะมาค้างกับเฟิงเอ๋อร์หรือไม่เจ้าคะ?" ชิงเฟิงกล่าวจบก็กัดปากล่างอย่างเชิญชวน อ๋องสามมองกริยาเชิญชวนนั้นของนางอย่างเหยียดหยามชิงชัง สะบัดหน้าหนีก่อนจะเอ่ยปากต่อว่าเสียงต่ำ 

"กริยาชั้นต่ำเช่นนี้ อย่าได้คิดจะยั่วยวนข้าเด็ดขาด ท่าทางเหมือนสตรีในหอนางโลมไม่มีผิด หวังว่าจ้าคงมิได้ไปเริงสวาทกับชายอื่นแล้วเกิดท้องขึ้นมา เลยคิดจับข้าหรอกนะ" 

หึ... สมอง... อ๋องอย่างท่านวันๆคิดได้แต่เรื่องต่ำๆพวกนี้กระมัง ใครอยากได้ท่านกัน? 

"ท่านอ๋อง เฟิงเอ๋อร์ไม่เคยคิดเช่นนั้นนะเจ้าคะ ขอแค่ท่านอ๋องมาคางกับเฟิงเอ๋อร์บ้าง ก็ดีใจมากแล้ว" 

"เจ้าอย่า แม้แต่จะคิด!!" 

กล่าวจบ อ๋องสามก็ผลุนผลัยออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย ชิงเฟิงถอยหายใจโล่งอกที่เขายอมออกไปได้เสียที จึงรีบร้อนลุกขึ้นแต่งตัวอย่างรวดเร็วและรีบเข้านอนทันที 

ชิงเฟิงนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง นางนอนไม่หลับ ยังคิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนหัวค่ำไม่หาย ยกมือสัมผัสทรวงอกข้างที่ถูกอ๋องสามเกาะกุม รอยสัมผัสยังรู้สึกอุ่นซ่านอยู่เลย อะไรกัน นี่เราคงไม้ได้เป็นโรคขาดผู้ชายไม่ได้หรอกนะ แค่ถูกสัมผัสนิดหน่อยอารมณ์ก็ลุกพรึ่บขึ้นมาได้ ป่านนี้อ๋องสามคงกำลังเริงรักกับเหลียนเออร์อย่างถึงพริกถึงขิงอย่างวันนั้นอยู่กระมัง ภาพของอ๋องสามที่กำลังควบขับอนุคนงามปรากฏขึ้นในหัวน้อยๆของนางอย่างช่วยไม่ได้ 

ไม่ๆๆๆชิงเฟิงสะบัดหัวไล่ความคิดเหลวไหลออกจากหัว หลับตาแน่นไม่ต้องการคิดถึงคนผู้นั้นอีก 

หลังจากที่อ๋องสามผลุนผลันออกมาจากห้องอาบน้ำของชิงเฟิงก็ตรงไปที่เรือนของเหลียนเออร์เพื่อคิดจะปลดปล่อยความต้องการที่พุ่งสูงจนพองคับเป้ากางเกง แต่พอไปถึงหน้าประตูเรือนก็เปลี่ยนใจไม่เดินเข้าไป กลับหันหลังเดินกลับเรือนของตนไปอย่างหงุดหงิดหัวเสีย 

อ๋องสามกลับมาที่ห้องของตน และกระสับกระส่ายนอนไม่หลับ ภาพร่างเปลือยเปล่าใต้อ่างน้ำของชิงเฟิงยังวนเวียนอยู่ในหัว มือของเขาที่สัมผัสเต้าทรวงของนางยังรู้สึกอุ่นและมีกลิ่นกายนางหอมจางๆติดอยู่ เขายกมือข้างนั้นขึ้นสูจดมเบาๆ หากได้สัมผัสลูบไล้ทั้งสองเต้านั้น จะให้ความรู้สึกเช่นไรกันนะ 

เหลวไหล! เจ้าเกลียดนาง เกลียดพ่อนางที่จับเขามัดมือชกจนต้องแต่งนางเป็นชายา ทั้งๆที่ไม่เคยคิดจะแต่งนางมาเป็นชายาเลยซักนิด ไม่ว่ายังไงเขาจะหาทางหย่ากับนางให้จงได้! 

######################### 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น