Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BaBy

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 988

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2562 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BaBy
แบบอักษร

ตำหนักยวิ๋นชิง

ยังไม่ทันที่หมอหลวงจะมาเยว่จือก็หมดสติล้มลงจนเทียนจินต้องเข้ามารับตัวนางเอาไว้ เขาอุ้มร่างไร้เรี่ยวแรงของชายาตัวน้อยไปวางบนเตียงอย่างเบามือ

ร่างสูงเดินไปมาอย่างว้าวุ่นใจ หากชายาของเขาเป็นอะไรไปหมอหลวงก็หมอหลวงเถิดเขาจะสังหารทิ้งด้วยมือของเขาเองเลยทีเดียว!!

"องค์ชาย!"หมอหลวงรีบกุลีกุจอเจ้ามาในห้องด้วยความเหนื่อยหอบ เหตุใดคนตำหนักนี้ต้องมาป่วยวันที่มีเขาอยู่สำนักหมอหลวงคนเดียวทุกที!

ร่างกายของเขาก็เสื่อมสภาพไปตามกาลเวลายังต้องรีบวิ่งมาชนิดที่ไม่ต้องรักษากิริยามารยาทมาที่นี่อีก เกรงว่าหากชักช้าเขาคงไม่ได้แก่ตายแต่คงถูกคมดาบจากเจ้าของตำหนักนี้เป็นแน่!

"รีบตรวจนางเร็วเข้า!"ออกคำสั่งเสียงดังจนคนถูกสั่งรีบทำตามเนื้อตัวสั่นเทิ้มไปหมดด้วยความหวาดกลัว

คิ้วคมขมวดเข้าหากันแน่นยิ่งว้าวุ่นใจเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นสีหน้าของหมอหลวง หมอหลวงชราขมวดคิ้วไปตรวจชีพจรไปจับแล้วจับอีกอยู่หลายรอบกลัวจะตรวจผิด

"จะจับอีกนานรึไม่! ชายาของข้าเป็นอะไรไปเหตุใดตรวจนานนักเล่า!"ตวาดถามเสียงดังเจ้าหมอหลวงนี่คงจะอยากตายกระมัง!ชักช้ายืดยาดหากคนของเขาเป็นอะไรไปล่ะก็!!!

"เอ่อ..ทูลองค์ชายพระชายาทรงตั้งครรภ์

พ่ะยะค่ะ^^' " หมอหลวงเฒ่ากล่าวพร้อมรอยยิ้ม วันนี้วันดีเขารอดชีวิตแน่!^^

"ทะ ท่านว่า นางกำลังจะมีลูกให้ข้ารึ"ทวนคำพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองนักทั้งทีก็ได้ยินชัดเต็มสองหู

"ถูกแล้วพ่ะยะค่ะ พระชายาทรงตั้งพระครรภ์แล้ว^^"เทียนจินอึ้งจนพูดไม่ออก  ความดีใจถูกระบายออกมาทางหยดน้ำตาจากตาคมคู่นั้นที่จับจ้องชายาของตนอยู่

หมอหลวงชราก็รู้หน้าที่รีบถวายคำนับเพื่อที่จะเดินออกมา จะให้อยู่ดูก็คงไม่เหมาะถึงแม้การได้เห็นน้ำตาจากองค์ชายผู้นี้มันจะยากในชนิดที่ว่าทั้งชีวิตอยู่มาจรแก่ยังไม่เคยเห็น!

"เดี๋ยว!!!"หมอหลวงแทบจะล้มหน้าคะมำจากเสียงเรียกของอีกฝ่าย เขารีบหันหน้ากลับไปยังเจ้าของเสียงทรงพลังนั้น

"ทองคำนี่รางวัลของท่าน"ทองคำบริสุทธิ์ก้อนใหญ่ถูกโยนให้หมอหลวงราวของไร้ค่า หมอหลวงถึงกับยิ้มจนปากแทบฉีกถึงรูหูก่อนจะเผ่นกลับที่พักรีบเอาของมีค่าไปเก็บให้ดี

ในยามนี้ทั้งตำหนักเหลือเพียงเทียนจินและเยว่จือ มือหนาค่อยๆจับปอยผมที่มันกล้ามาบดบังใบหน้าชายาของเขาออกอย่างเบามือ

"อืออออ"ร่างเล็กที่เพิ่งได้สติส่งเสียงอื้ออึงในคำคอ มองไปรอบๆห้องก็พบสามีนั่งอยู่ข้างๆดวงตาคมเป็นประกายวิบวับริมฝีปากหนาส่งยิ้มมาให้นางราวคนเสียสติ!

"??"นางมองเข้าอย่างไม่เข้าใจก่อนที่ฝ่ายมือหนาจะช้อนร่างของนางให้มาอยู่ในอ้อมกอดของเขาและลูบไล้ไปที่หน้าท้องแบนราบของนางไม่หยุด

"ทำอะไรเพคะ?"

"กำลังเล่นกับลูก^^"คำตอบจากสวามีทำเอา

เยว่จือกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ลูก? ลูกใครลูกนางหรือ?! เหมือนสมองมันโล่งไปหมดคิดอะไรไม่ออกนางหรือกำลังจะเป็นแม่คน

"พี่ดีใจนะเยว่เออร์ที่เจ้ากำลังจะมีลูกกับพี่"จมูกคมสันก้มลงหอมนางเบาๆคราหนึ่งด้วยความรักใคร่ ดีใจจนอยากจะตะโกนให้ลั่นตำหรักแต่มันคงจะดูเกินไปเสียหน่อย

"อึก มะ หม่อมฉัน กำลังจะมีลูก..."เสียงสั่นเครือแผ่วเบาราวกระซิบ ตื้นตันใจอยากบอกไม่ถูก นางกำลังตั้งท้อง ตั้งท้องลูกคนแรกจองนางกับชายคนรัก!

"เยว่เออร์ของพี่เก่งที่สุด ต่อไปนี้พี่จะดูแลเจ้าให้ดีที่สุดทุกอย่างจะต้องพร้อมสำหรับลูกของเราที่จะคลอดในอีกไม่ถึงปีนะเยว่เออร์^^"เอ่ยพูดออกมาตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงอนาคตที่มีลูกน้อยมาสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะไปทั่วตำหนัก

"ฮึก ท่านพี่ ฮืออออ"เยว่จือกอดรัดร่างของสามีแน่นเมื่อตั้งสติได้ ขอบคุณสวรรค์ที่ประทานของขวัญที่มีค่าที่สุดให้แก่นาง นางจะดูแลตัวเองให้ดีให้สมกับที่ลูกคนนี้เลือกมาเกิดในท้องของนาง

"หึๆ เดี๋ยวลูกก็ขี้แยเหมือนเจ้ากันพอดี"เอ่ยพลางเช็ดน้ำตาให้ภรรยา ตั้งแต่พบนางเมื่อครั้งวัยเด็กจวบจนวันนี้เขาเห็นนางร้องไห้มาก็มาก น้ำตาของนางหากมีคนรอเก็บเอาไว้คงมากกว่าจำนวนไหของเหล้าในตำหนักเสียอีก

"ฮึก ก็ข้าดีใจนี่เพคะ"เอ่ยพลางซุกไซร้ใบหน้าเข้ากับอกของเขาก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นรัวกว่าเดิม

นางรู้ว่าท่านพี่คงมีความสุขไม่ต่างไปจากนาง ก็เขาเป็นคนพูดกับนางเองว่าขอลูกให้เขาสักคน พอสมดังที่ตั้งใจต้องมีความสุขเป็นธรรมดา^^

ตำหนักองค์ชายเจ็ด

สองร่างเปลือยเปล่าของหญิงชายคู่นึงนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียง คนนึงเป็นถึงองค์ชายผู้สูงศักดิ์ในขณะที่อีกหนึ่งเป็นเพียงนางกำนัลที่เพิ่งเข้าวังมาได้ถึงอาทิตย์!

"อืมมมม"ร่างบางค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะค่อยๆดึงผ้าห่มขึ้นมากอดเอาไว้แล้วร้องไห้

ออกมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ต่อไปนี้นางไม่ได้สะอาดอีกแล้ว..

หากเป็นไปได้นางก็อยากเก็บครั้งแรกเอาไว้ให้คนที่รักแต่เพราะมีบางอย่างบังคับให้นางต้องทำ นางจึงหบีกเลี่ยงไม่ได้ ยิ่งคิดความคับแค้นใจที่มีก็ยิ่งกลั่นออกมาเป็นน้ำตาไหลอาบแก้มนวลไม่หยุดหย่อน

"ฮึก ฮือออ"เสียงร้องไห้จากคนในอ้อมกอดปลุกให้คนที่กำลังหลับใหลตื่นขึ้นมา เขามองไปที่นางด้วยความรู้สึกผิด แต่หากย้อนกลับไปได้เขาก็คงทำแบบเดิม

"หมิงเออร์...เป็นเมียของข้าทำให้เจ้าเสียใจนักรึ"เอ่ยถามพลางกระชับอ้อมกอดแน่น ไม่อาจรู้เลยว่าคำตอบของนางจะเป็นเช่นไร จะรักเขาอย่างที่เขารักนางตั้งแต่แรกเห็นหรือไม่

"ฮึก หม่อมฉันไม่ได้เสียใจที่เป็นองค์ชาย แต่หม่อมฉันเสียใจที่ทำตัวเป็นสตรีใจง่ายเช่นนี้ ฮึก น่าอับอายยิ่งนัก ฮืออออ"นางปั้นเรื่องโกหกตอบอีกคนหนึ่งไป คนเดียวที่นางรักคือองค์ชายสองเท่านั้น!

"เช่นนั้นเจ้าตอบข้ามา เจ้ารักข้ารึไม่"ซีหยวนลุกขึ้นถามอย่างจริงจัง ขอแค่นางตอบว่ารักเขาเขาก็พร้อมจะแต่งตั้งนางเป็นชายาเอก จะทำให้นางมีความสุขจนหญิงทุกคนต้องอิจฉาที่นางมีเขาเป็นสามี

คำถามนี้ทำให้หมิงซินเงียบไปครู่ใหญ่ แม้ใจจะสั่งให้ตอบอีกอย่างแต่เวลานี้นางจำใจต้องตอบไปอีกอย่าง...

"รักเพคะ ฮึก รัก"ร่างบอบบางถูกอีกคนดึงขึ้นมาโอบกอดเอาไว้ด้วยความดีใจ โดยไม่รู้เลยว่าตนกำลังถูกหลอกให้หลงจนหน้ามืดตามัว

"มาเป็นชายาเอกของข้านะหมิงเออร์ ข้าจะทำให้ทุกวันของเรามีแต่ความสุข เจ้าจะเป็นหญิงเดียวในตำหนักนี้ แต่งให้ข้าเถิดนะ"เมื่อความรักบังตาแม่นักปราชญ์ยังหลงผิด เขาไม่มีทางรู้ได้เลยว่ากำลังชักนำภัยร้ายมาสู่ตนเองและครอบครัว...

"ทรงขอหม่อมฉันแต่งงานหรือเพคะ ฮึก องค์ชาย องค์ชายเจ็ดของหมิงเออร์" นางลอบยิ้มมุมปากเมื่อทำตามแผนได้สำเร็จ หากหมดเรื่องนี้แล้วชีวิตนางก็จะเป็นอิสระเสียที!

"เจ้าตอบข้ามาซิ ว่าเจ้าจะแต่งให้ข้า จะแต่งกับข้าใช่รึไม่"

"แต่งเพคะ หม่อมฉันต้องแต่งกับคนที่รักอย่างแน่นอน"นี่คงเป็นเรื่องเดียวที่นางไม่ได้โกหก นางต้องได้แต่งกับคนที่นางรักอย่างแน่นอน!

หลายวันต่อมา

ตำหนักซินหลง

วันนี้จิงซินออกไปหาเยว่จือแต่เช้าจึงเหลือแต่เฟยเทียนที่นั่งทำงานอยู่ภายในห้อง แต่ก็เป็นเช่นนั้นอยู่ได้ไม่นานเมื่อมีบุคคลอื่นเดินเข้ามา..

"ถวายพระพรองค์ชายสอง"เสียงจากหมิงซินทำเอาร่างสูงต้องเงยหน้าขึ้นมอง แววตาเจ้าเล่ห์เช่นนี้ไม่ใช่ซินเออร์ของเขาแน่นอน

"ตามสบาย ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้าอยู่พอดีทีเดียว"พูดพลางก้มหน้าเขียนเอกสารต่อไป

หมิงซินเดินเข้าไปหาคนที่เอาแต่นั่งทำงานไม่สนใจนาง วันนี้นางหาข้ออ้างมาหาเขาโดยเอาเรื่องงานแต่งของนางที่กำลังจะมีขึ้นมาอ้าง อยากรู้นักเขาจะเป็นเช่นไร

"ข้าไม่รู้ว่าเจ้าต้องการจะทำอะไร แต่ทางที่ดีควรทำให้น้องเจ็ดยกเลิกงานแต่งนี่ซะ" ริมฝีปากสีชาติสดยกยิ้มขึ้นมาทันที ช่างใจร้อนเสียจริงๆ นี่เขารักนางถึงเพียงนี้เชียวหรือ แหมเพิ่งเจอกันครั้งสองครั้งเองแท้ๆ

"ลองบอกเหตุผลที่หม่อมฉันต้องยกเลิกงานแต่งของตัวเองมาสิเพคะ หากเหตุผลน่าฟังหม่อมฉันอาจจะทำตาม"นางยิ้มออกมาอย่างมีจริตแล้วถือวิสาสะเดินมานั่งข้างๆเขา มือเรียวลูบไล้ไปที่แขนข้างซ้ายของชายคนรักเบาๆ

ฟลึ่บ!

เฟยเทียนลุกขึ้นแล้วเดินไปอีกมุมทันที สตรีคนนี้ช่างน่าขยะแขยง ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นน้องสาวของชายาเขาได้ แต่จากที่สืบมานางใช้ชีวิตร่วมกับกลุ่มโจรนั่นมาตั้งหลายปีจะเป็นเช่นนี้ก็ไม่แปลก

"เหตุผลรึ นั่นก็เพราะเจ้าไม่คู่ควรกับน้องชายข้า อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดใช้ซีหยวนเป็นเครื่องมือเพื่อทำบางอย่าง หากไม่อยากกลายเป็นศพล่ะก็หยุดแค่เพียงเท่านี้จะดีกว่า"

"หึๆหึงหวงห็คือหึงหวงจะต้องพูดให้มากความไปใยเล่าเพคะ หากไม่อยากให้หม่อมฉันแต่งกับชายอื่นก็แต่งให้หม่อมฉันเป็นชายาสิเพคะ"

คำตอบของนางเอาเฟยเทียนถึงกับทนความน่ารังเกียจของนางไม่ไหว เขาหันหน้ากลับมาหวังจะต่อว่านางแต่ก็ต้องอึ้งไปเมื่อเห็นนางเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้า

"ทำอะไรของเจ้า!!"

"ข้างามกว่าพี่สาวรึไม่เพคะ งามพอจะขึ้นเป็นพระชายาได้รึไม่"เอ่ยถามพลางเดินเข้ามาใกล้เฟยเทียนขึ้นเรื่อยๆ

"เจ้าไม่มีวันเทียบซินเออร์ของข้าได้! ข้าขอเตื่อนเป็นครั้งสุดท้ายหากยังคิดจะทำเรื่องชั่วๆโดยใช้น้องชายข้าเป็นเครื่องมือล่ะก็ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!" เฟยเทียนเดินออกมาจากตำหนักทันทีไม่สนใจเสียงกรีดร้องของสตรีในห้องแม้แต่น้อย

"จะรีบไปไหนเพคะ?"ฝีเท้าของร่างสูงชะงักลงทันทีก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าของเสียงอย่าง จิงซินด้วยสีหน้าตกใจ ถึงจะไม่ได้ทำสิ่งใดผิดมาแต่หากนางเข้าไปเห็นน้องสาวตนเองสภากนั้นคงต้องเข้าใจผิดเป็นแน่!

"ซินเออร์กลับมาแล้วรึ พี่กำลังจะไปตามเจ้าพอดี"จิงซินเห็นสีหน้าชายคนรักก็นึกขำขึ้นมา ตัวเองไม่ได้ทำสิ่งใดผิดเสียหน่อยจะกลัวอะไรนักหนาก็ไม่รู้

ที่นางกลับรีบกลับมาก็เพราะองครักษ์เงาของสามีมาบอกเรื่องน้องสาวในใส้ของนางที่มายั่วยวนสามีของนางถึงที่ ยิ่งได้ยินว่ายั่วยวนด้วยการเปลือยเปล่าล่อนจ้อนต่อหน้าสามีของนางนางก็ยิ่งโกรธจนต้องรีบมาดู

นางแอบฟังเสียงสนทนาอยู่ข้างตำหนักอยู่อีกครู่นึงจนได้ยินเสียงตวาดถามของสามีจึงรีบออกมาทำทีเป็นกำลังเดินกลับตำหนักเพราะนางเชื่อใจว่าท่านพี่ต้องรีบร้อนออกมาเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องขึ้น

แล้วก็จริงดังที่คิดเมื่อท่านพี่ของนางมีสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดทั้งยังรีบเดินราวกับหนีอะไรมา เห็นดังนั้นนางก็คลายความกังวลเรื่องสามีนอกใจไปได้มากทีเดียว^^

"ซินเออร์กลับมาแล้วเพคะ วันนี่รู้สึกเหนื่อยยิ่งนักรีบกลับเข้าตำหนักเถิดเพคะ^^" เฟยเทียนถึงกับเหงื่อตกจะทำเช่นไรดี หากนางเข้าไปในตำหนักเวลานี้ล่ะก็....

"ซินเออร์พี่อยากชวนเจ้าไป.."

"ข้าเหนื่อยแล้วเพคะ"เอ่ยย้ำเสียงแข็งก่อนจะเดินผ่านสามีไป เห็นสามีมีสีหน้ากังวลก็ให้นึกอยากแกล้งนัก ถือเป็นการเอาคืนที่เขาชอบทำหน้ายักษ์ใส่นางดุนางบ่อยๆก็แล้วกัน>o<

"อุ้ย! พะ พี่สาว"หมิงซินแสร้งทำท่าตื่นตระหนกเมื่อจิงซินเดินเข้ามาเห็นนาง รู้เช่นนี้ไม่น่ารีบแต่งตัวเลยจริงๆ แต่สภาพที่นางยังแต่งกายไม่เรียบร้อยคงพอทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดได้

"ฮึก นี่มันอะไรกันเพคะ"เอ่ยถามน้ำตาคลอเบ้า ความจริงคือนางเกือบจะหลุดขำจนน้ำตาเล็ดน่ะสิ น้องสาวผู้นี้แสดงละครเก่งยิ่งนัก!"ซะ ซินเออร์พี่อธิบายได้นะ"เฟยเทียนเห็นนางร้องไห้ก็รีบเข้าไปอธิบาย แต่ยังไม่ทันพูดอะไรก็ถูกนางพูดแทรกขึ้นมา

"ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นเพคะ ฮึก ทำไมทำแบบนี้เพคะ ฮึก ทำไมต้องเป็นนางด้วย ฮือออ" หมิงซินยกยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะบีบน้ำตาคุกเข่าลงต่อหน้าพี่สาวที่นางไม่เคยนับถือ

"ฮึก พี่สาวอย่าโกรธพี่เขยเลยเจ้าค่ะ ข้าผิดเอง ฮึกล้วนเป็นความผิดข้าทั้งนั้น"

"อึก เจ้าไม่ต้องรับผิดแทนหรอก สามีของข้าข้ารู้จักดี"พูดพลางหันกลับไปมองหน้าสามีที่ตอนนี้ดูกำลังวุ่นวายใจอย่างหนัก

"ข้าบอกแล้วใช่รึไม่ว่าอย่าทำเช่นนี้กับใครอีก เหตุใดชอบทารุณสตรีนัก ฮึก ข้ารู้ว่าท่านเป็นพวกนิยมตัดแขนเสื้อ(ชายรักชาย><) แต่การชื่อชอบการทำร้ายร่างกายสตรีเช่นนี้ไม่เกินไปรึ!"

หมิงซินถึงกับตกใจจนหน้าซีดเมื่อได้ฟัง นี่มันเรื่องอะไรกัน!นางเสียเวลายั่วยวนชายแบบนี้น่ะหรือ!

ไม่ใช่แค่หมิงซินที่อึ้งไป คนถูกกล่าวหาอย่างเฟยเทียนก็อึ้งไม่แพ้กัน เขาน่ะหรือชอบบุรุษด้วยกัน สงสัยคงต้องแสดงให้เจ้าแมวซนนี่ได้รู้ว่าเขาชอบสตรี! จะขังนางให้อยู่ในห้องกับเขาสักสามวันสามคืน!โทษฐานที่แกล้งให้เขาวุ่นวายใจ

"ฮึก หมิงเออร์เจ้าบาดเจ็บรึไม่ พี่ขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องมาเดือดร้อน เจ้าอย่าไปบอกเรื่องนี้กับใครเลยนะ พี่อับอายจริงๆ ฮือออ"

"ขะ ข้าไม่เป็นอะไร เรื่องนี้จะเป็นความลับ ยะ อย่าห่วงไปเลย"นางตอบออกไปอย่างอึ้งๆแต่อีกใจก็นึกสมน้ำหน้าพี่สาวตนเอง นางโชคดีที่ตอนเด็กนางรอดพ้นมาได้แต่ตอนนี้...หึๆมีสามีเช่นนี้นางช่างโชคร้ายจริงๆ

"ฮึก ท่านจะทำกับหญิงอื่นข้าไม่ว่า แต่น้องสาวข้ากำลังจะแต่งงานกับน้องชายท่าน อึก ไม่เห็นแก่ข้าก็นึกถึงน้องชายท่านบ้างเถิด"จิงซินพยุงหมิงซินให้ลุกขึ้นก่อนจะจัดเครื่องแต่งกายให้นางแล้วพานางเดินออกมาจากตำหนัก

"หมิงเออร์เจ้าโชคดีจริงๆที่ได้แต่งกับองค์ชายเจ็ด ฮึกไม่โชคร้ายเเบบพี่ ขอให้เจ้ามีความสุข มากๆ มีหลานให้ท่านพ่ออุ้มแทนพี่ด้วยนะ"

"พี่สาวของหมิงเออร์ช่างโชคร้าย หมิงเออร์จะมีหลานให้ท่านพ่อได้อุ้มแทนพี่สาวเองเจ้าค่ะ พี่สาวดูแลตนเองดีๆนะเจ้าคะ หากทนไม่ไหวก็บอกข้า ข้าจะขอองค์ชายให้ช่วยท่านเอง"

"ขอบใจเจ้าจริงๆ หากหมดความอดทนวันใดพี่คงต้องพึ่งเจ้ากับองค์ชายแล้ว"

หลังจากล่ำตากันเสร็จจิงซินก็ยกชายเสื้อขึ้นเช็ดหน้าเช็ดตาก่อนจะเดินกลับเข้ามาในตำหนัก เห็นสามีนั่งทำหน้ามุ่ยอยู่ก็ยิ้มออกมา คงจะไม่พอใจที่นางบอกว่าเขาเป็นชายนิยมตัดแขนเสื้อล่ะสิ

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นเล่าเพคะ^^"

นางยกยิ้มอย่างยียวนเมื่ออีกฝ่ายทำหน้าดุขึ้นมา นางไม่กลัวหรอกเพราะตอนนี้เขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบนางอยู่ ลองดุใส่สินางจะแกล้งโวยวายเรื่องเขาพาน้องสาวนางมาทำอะไรกันในตำหนัก!

"วิธีอื่นก็มี เหตุใดต้องว่าพี่เป็นประเภทชอบบุรุษด้วยกันแบบนั้นเล่า!"

"คิกๆ นางจะได้เลิกยุ่งเสียทีอย่างไรเล่าเพคะ^^"

"หึๆ เช่นนั้นลองเข้าหอกับชายนิยมตัดเเขนเสื้อหน่อยดีรึไม่พระชายา"

"กรี๊ดดดดดด มะ ไม่ อุ๊ป><"เฟยเทียนลุกขึ้นอุ้มนางจนตัวลอยก่อนจะวางนางลงบนเตียงแล้วประกบริมฝีปากลงไปทันที สามวันสามคืนเขาไม่ได้คิดเล่นๆหรอกนะ เขาจะทำมันจริงๆ!

------------------------

หายไปหลายวันชดเชยให้หน่อยก็ได้ แต่งยาวขึ้นอีกนิดไม่อยากตัดให้รีดค้าง😂

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น