email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ช่วยงานคณะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2562 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ช่วยงานคณะ
แบบอักษร

อิง

**ทำไมฉันรู้สึกว่าทุกย่างก้าวของฉันมีคนจับจ้องอยู่ตลอดเวลา พอหันไปมองรอบๆ ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ตั้งแต่ฉันลงจากรถจนเดินมาถึงหน้าตึกคณะต่างก็เป็นจุดสนใจของคนอื่นๆ คงเป็นเพราะเรื่องฉันกับพี่กันแน่ๆ

“ทางนี้อิง” ยัยเชอเอมโบกมือให้ฉันไปมา ฉันก็รีบสาวเท้าไปหาเพื่อนๆ

“ขึ้นห้องกันเถอะ” ยัยเก้าชวน

“แกโอเครึเปล่า ฉันมาตั้งแต่เช้าเรื่องของแกกับพี่อันนี้ดังไปทั่วคณะเลย” ยัยเชอพูดตอนที่เราเดินขึ้นตึก

“อืม ฉันไม่เป็นไร ไม่นานเรื่องมันคงชาไปเอง” สังคมทุกวันนี้ไปไวมาไว เดี๋ยวก็มีเรื่องใหม่เข้ามาแทนที่เรื่องของฉัน คนก็จะค่อยๆ ลืมไปเอง

“แล้วแกจะจัดการยัยใบตองเน่านั้นไหม” ยัยเก้าถามเสียงเข้ม

“ช่างยัยนั้นเถอะ”

“ปล่อยมันไปแบบนี้เดี๋ยวมันก็มารังควานแกอีก”

“ฉันไม่อยากมีเรื่อง ถ้ามีครั้งหน้าค่อยว่ากัน ขอบใจพวกแกมาก” ฉันขอบคุณพวกมันอย่างใจจริง ถ้าฉันบอกว่าจะเอาเรื่องยัยใบตองเน่าพวกมันก็พร้อมลุย แต่ฉันไม่อยากมีเรื่อง ถ้าฉันตอบโต้ยัยนั้นคนก็คงมองว่าฉันหาเรื่องยัยนั้นเพราะเรื่องผู้ชาย ซึ่งฉันไม่ชอบและจะไม่มีวันตบตีใครเพราะเรื่องผู้ชายเด็ดขาด

“ไม่เป็นไร ยังไงเราก็เพื่อนกัน” ยัยเก้าว่า

พอพักเที่ยงเราก็เดินออกมาก็เจอกับพี่ปีสี่ นั่งอยู่หน้าตึก

“เลิกเรียนแล้วเหรอจ๊ะสาวๆ” เจ้แคทหรือเคนชื่อเดิมของเจ้แก แต่ให้คนอื่นๆ เรียกว่าแคท จีบปากจีบคอพูดทันทีที่เห็นพวกฉัน

“มีอะไรรึเปล่าเจ้” ทุกคนที่อายุน้อยกว่าเรียกนางว่าเจ้หมด

“มีเรื่องให้ช่วยหน่อย”

“เรื่อง”

“เราจะถ่ายแบบโปรโมทคณะ เลยอยากให้พวกเธอไปช่วยงานหน่อย” ที่เจ้แคทได้มาพูดอยู่ตรงหน้าฉันและเพื่อนๆ นี่ก็เพราะฉันช่วยงานคณะมาตลอดตั้งแต่ปีหนึ่งปีสอง แต่ช่วงปีสามนี่ฉันไม่ค่อยมีเวลา ฉันเลยไม่ค่อยได้ช่วยเท่าไหร่ซึ่งเจ้แกก็เข้าใจ แต่ถ้ามีเรื่องที่เจ้แกอยากให้ช่วยจริงๆ ก็มาหาอย่างวันนี้ ซึ่งถ้าว่างฉันก็ไป

“เมื่อไหร่เจ้”

“อาทิตย์หน้า”

“ได้ค่ะ โทรมาหาเราก็ได้เจ้ไม่ต้องมานั่งรอแบบนี้หรอก มือถือก็มี”

“รู้ย่ะว่ามือถือก็มี แต่ฉันอยากพูดต่อหน้าพวกหล่อนมีไรม่ะ” ฉันหัวเราะเบาๆ กับความปากความมือของเจ้แก

“คิดถึงว่างั้น”

“ฉันจะไปคิดถึงชะนีทำไม แค่ข่าวของเธอดังไปทั่วมอฉันเลยอยากมาเห็นกับตาว่าตรอมใจตายรึยัง”

“แล้วเป็นไง” ฉันผายมือให้ฝ่ายตรงข้ามได้สำรวจ ถึงเจ้แคทจะเป็นคนที่พูดแรงๆ แต่ฉันก็รับรู้ได้ว่าเจ้แกจริงใจ

“ก็แรดได้อีกนาน หาผู้ใหม่ได้สบาย”

พวกเราหัวเราะออกมาพร้อมกัน

“ไปแล้วมีนัด แล้วจะโทรหาบ๊าย” พูดเสร็จเจ้แกก็โบกมือลา

“ไปหาอะไรกินกันไหม” ยัยเชอเอมเป็นคนชวน

“ไปสิ หิวจะตายอยู่แล้ว” ยัยเก้าลูบท้องตัวเองปอยๆ

“จะไปกินที่ไหน” ยัยเมษาถาม

“โรงอาหารคณะไหม ขี้เกียจออกไปไกลๆ” ที่พูดแบบนี้เพราะเรามีเรียนคาบบ่ายสองชั่วโมง

“ก็ดี ฉันก็ไม่อยากออกไปเหมือนกัน”

หลังจากตกลงกันได้พวกเราก็พากันมาที่โรงอาหารคณะ ทันทีที่เดินเข้ามาทุกสายตาที่เห็นฉันก็จับจ้องมาทันที จะอะไรนักหนา

“เมื่อคืนฉันปลอบพี่กันทั้งคืนเลยอ่ะแก” เสียงชะนีแรดลอยเข้ามาในหู ทำไมฉันต้องมาเจอมันด้วยเนี่ย

ยัยเก้าหยุดเดินฉันเลยดึงให้มันเดินต่อ บอกแล้วว่าไม่อยากมีเรื่อง

“เขาเสียใจด้วยเหรอ ฉันว่าที่เขาทำเป็นง้อทำเป็นร้องไห้มันก็แค่การแสดง เพราะถ้าเขารักยัยนั้นจริงเขาคงไม่อยู่กับแกมาตั้งนาน”

“ไม่รู้สินะ” ฉันทำเป็นไม่สนใจการสนทนาพวกนั้น เพราะยัยพวกนั้นก็ไม่เห็นฉันเหมือนกัน ฉันกับเพื่อนเดินผ่านไป

ดูเหมือนคนที่ทำให้คนอื่นเขาเลิกกันจะไม่สำนึกเลยสักนิด แต่อย่างว่าจะไปถามหาเอาความสำนึกจากคนแบบนั้นไม่ได้หรอก เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ถ้าคนมันรู้จักผิดชอบชั่วดีจริง มันคงไม่ทำอะไรแบบนั้นตั้งแต่แรก

“ไปซื้อข้าวเถอะฉันจองโต๊ะให้” ยัยเก้าว่า หลังจากที่ได้โต๊ะ เพราะมันเที่ยงด้วยคนเลยเยอะ

“แกเอาไรฉันซื้อมาให้” ฉันบอกมัน

“เอาเหมือนแกก็ได้ขี้เกียจคิด”

“ย่ะ” ฉันวางกระเป๋าหยิบเงินแล้วไปซื้อข้าวกับยัยเชอและยัยเมษา

ซื้อเสร็จก็กลับมาที่โต๊ะ แต่ยังไม่ทันจะเดินถึงโต๊ะก็ทำให้ฉันชะงัก แต่ก็แค่แป๊บเดียวฉันก็รีบเดินไปที่โต๊ะ เสียงโต๊ะข้างๆ คุยกันเข้ามาในหู

“ได้ยินว่าอาทิตย์หน้ามึงต้องถ่ายแบบโปรโมทคณะเหรอวะ”

“อืม”

“แกได้ยินไหมอิง น้องเต้จะถ่ายแบบโปรโมทคณะแสดงว่าเราจะได้ร่วมงานกับน้อง” ยัยเชอนี่ก็หูไวไม่แพ้กัน มันยื่นหน้าเข้ามากระซิบฉัน

“แล้วยังไง” ฉันไม่ได้สนใจ แค่ไปช่วยงานคณะ

“ตื่นเต้น”

“รีบกินได้แล้วจะได้ไปเรียน” ฉันเร่งพวกมัน จะมาพูดนินทาอะไรเขาเผาขนขนาดนี้

และวันถ่ายแบบก็มาถึง ตอนนี้พวกเราก็รวมตัวกันอยู่หน้าคณะ ที่กางเต้นเล็กๆ ไว้สำหรับแต่งหน้าและนั่งพัก การถ่ายแบบไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่เอาดาวคณะและเดือนคณะปีล่าสุดมาเป็นนายแบบและนางแบบ และตอนนี้เราก็กำลังนั่งรอเดือนคณะอยู่

“ติดต่อน้องไหมแคท” พี่มิวเดินมาถามเจ้แคท

“ยังเลยอ่ะแก” ฉันได้แต่กลอกตาไปมา เด็กอะไรไม่มีความรับผิดชอบ ปล่อยให้คนอื่นรอ นัดไม่เป็นนัด

“นั่นไงมาแล้ว” ฉันหันไปมอง ก็เห็นเดือนคณะเราวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

“ขอโทษครับพี่ๆ พอดีอาจารย์ปล่อยช้า” น้องมันยกมือไหว้ขอโทษทุกคน

“ไม่เป็นไรๆ เอาล่ะๆ ไปแต่งหน้าสักหน่อย อิง ไปพาน้องไปแต่งหน้า” เจ้แคทหันมาเรียกฉัน ใช่แล้ว ช่วยงานที่เจ้แคทบอกคือแต่งหน้าให้น้อง ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย เพราะฝีมีการแต่งหน้าของฉันมันก็เข้าขั้นดีพวกพี่ๆ เลยวานให้มาช่วยงานบ่อยๆ

ตอนนี้ก็แต่งน้องผู้หญิงเสร็จแล้วก็เหลือแต่ผู้ชายนี่แหละ ส่วนพวกยัยเก้ายัยเมษายัยเชอเอมก็ไปช่วยงานอื่น

น้องเต้เดินเข้ามาหาฉันตามที่เจ้แคทบอก เขาเลิกคิ้วมองฉันเหมือนประหลาดใจ ฉันก็ทำเป็นไม่สนใจ จัดการเอาอุปกรณ์แต่งหน้าออกมา ผู้ชายไม่เหมือนผู้หญิงไม่ต้องแต่งมาก เติมแป้งเพื่อให้หน้าเนียนๆ เติมปากนิดหน่อยแล้วก็เซตผมก็พอแล้วมั้ง

“นั่งเลยค่ะ” ฉันบอกน้อง จะว่านี่เป็นครั้งแรกก็ได้ที่ฉันได้พูดกับน้องมัน หลังจากที่เราเจอกันและสบตากันหลายครั้ง**



เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญนะจ๊ะ บอกไว้ก่อน แต่อาจจะมีบางตอนที่ไรท์จะปล่อยให้อ่านฟรีๆเหมือนเดิม โปรดเห็นใจไรท์บ้างเน้อ 

ถ้าใครไม่อยากจ่ายเงินก็รอปลดล็อกกุญแจเอาน๊าาาา หวังว่าคงจะไม่มีใครใจร้ายเทไรท์หรอกใช่ไหม 

ตอนไหนติดเหรียญรับรองลงให้ยาวๆแน่นอนจ้าาาา  ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันจ้า

ความคิดเห็น