Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 7 : อย่ามอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 21:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 7 : อย่ามอง
แบบอักษร

 

 

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”

ชายหนุ่มใบหน้าหล่อคมรูปร่างสูงสง่าพูดกับชายวัยกลางคนพร้อมกลุ่มชายฉกรรจ์ที่เดินมาส่งเขาด้วยท่าทีนอบน้อม

“คุณทศจะไม่อยู่ต่ออีกสักหน่อยหรือครับ?” ชายวัยกลางคนถามเขาอย่างเกรงใจ

“ไม่ละ...ผมขอตัว” ชายหนุ่มบอกปฏิเสธอย่างสุภาพ ก่อนหมุนตัวเดินหันหลังให้กับชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่กับกลุ่มชายฉกรรจ์ที่โค้งคำนับเพื่อส่งเขา

ร่างสูงสง่าเดินไปที่ลานจอดรถด้านหลังสถานบันเทิงหรูที่จัดไว้สำหรับแขกวีไอพีเท่านั้น ระหว่างเดินผ่านต้นไม้ใหญ่สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับใครคนหนึ่ง

“สูบบุหรี่ด้วยหรอ?” เขาเดินเข้าไปถามหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งเหม่ออยู่บนม้านั่งเพียงลำพัง เมื่อหันมาเห็นใบหน้าที่หล่อคมของทศกัณฐ์เขาก็แสดงอาการตกใจออกมาสุดตัว บุหรี่ที่คีบไว้ด้วยนิ้วเรียวสวยล่วงลงพื้นอย่างไม่รู้ตัว

“นี่คุณอีกแล้วหรอ?! อ๊ะ...” ภีมพลรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วทำให้เกิดอาการวูบเหมือนจะล้มลงเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มเข้าไปปริมาณมาก

หมับ!!

ชายหนุ่มเอื้อมมือคว้าร่างสูงโปร่งไว้อย่างทันท่วงที ใบหน้าแดงก่ำซบไปที่บ่ากว้างของเขาพร้อมกับกลิ่นเหล้าที่โชยมาแตะปลายจมูกคนตัวสูง

“ปล่อย!”

ชายหนุ่มผลักอกทศกัณฐ์จนตัวเองหลุดออก ด้วยความเมาทำให้เขาเสียหลักจะล้มลงอีก

“ระวัง!”

คนตัวสูงคว้าแขนเรียวดึงเข้ามากอดไว้ได้ทันอีกครั้ง

“ปล่อย!”

ภีมพลผลักอกคนตัวสูงออกอย่างคนไร้เรี่ยวแรง แต่คราวนี้ไม่ได้ผลเพราะทศกัณฐ์กอดเขาไว้แน่น

“อย่าดิ้น...เดี๋ยวก็ล้มอีกหรอก” ทศกัณฐ์ออกคำสั่งกับชายหนุ่มหน้าหวานที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดเสียงเข้ม แต่เขาไม่เชื่อฟังกลับยิ่งดิ้นแรงขึ้น

พลั่กก!

“โอ๊ยยย...บ้าฉิบ! ดันปล่อยลงมาได้” ภีมพลร้องออกมาเมื่อทศกัณฐ์คลายมือออกทำให้ร่างสูงโปร่งล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ก็นายบอกให้ปล่อยเองไม่ใช่หรือไง” คนตัวสูงทำหน้านิ่งพร้อมกับยื่นมือเพื่อให้คนบนพื้นจับ

เพี๊ยะ!!

“ไม่ต้อง...ผมลุกเองได้” ภีมพลปัดมือใหญ่ออก เขาค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นแต่ด้วยความเมาทำให้ลัมลงไปอีก

“ดื้อจริงๆ เลย!” ทศกัณฐ์ก้มตัวใช้สองมือช่วยพยุงชายหนุ่มขึ้น

“จะทำอะไร! ปล่อยผมเดี๋ยวนี่นะ” ภีมพลปัดฝ่ามือใหญ่ที่พยายามจะฉุดเขาขึ้นออกพัลวัน

“อยู่เฉยๆ สิ!” ทศกัณฐ์ดึงแขนสองข้างของชายหนุ่มจนตัวลอยขึ้นมานั่งบนม้านั่งใต้ต้นไม้อีกครั้ง

“แฮ่กๆๆ”

ชายหนุ่มหน้าแดงก่ำนั่งหอบด้วยความเหนื่อยที่ต้องทะเลาะกับทศกัณฐ์ผสมกับความเมาทำให้เขาเริ่มมีอาการคลื่นไส้จากการลุกขึ้นลงหลายๆ รอบ

“อุ๊บบ!” ภีมพลเอามือปิดปากตัวเองไม่ให้อาเจียน เขาพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ทางจมูกแทน

“จะอ้วกหรอ?” ทศกัณฐ์เข้าไปนั่งข้างๆ ชายหนุ่ม

“ถอยไป...ไม่ต้องมายุ่ง” ร่างสูงโปร่งขยับหนีทศกัณฐ์อย่างรังเกียจ

“อยู่นิ่งๆ ชั้นไม่ทำอะไรนายหรอกน่า” เขาจับร่างบอบบางที่พยายามขัดขืนให้นอนหงายลงมาบนตักของตัวเอง ด้วยความเมาและเรี่ยวแรงที่น้อยกว่าทำให้ภีมพลล้มตัวลงอย่างง่ายดาย

เมื่อได้นอนพักภีมพลก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เขายอมนอนพักอยู่บนตักแกร่งนิ่งๆ ดวงตาคู่สวยหลับพริ้มอย่างสบายใจ ทศกัณฐ์นั่งจ้องใบหน้าสวยอย่างหลงใหลแก้มสีชมพูระเรื่อจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ จมูกโด่งได้รูปรับกับริมฝีปากบางแดงฉ่ำอย่างคนสุขภาพดี กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยมาจากร่างบางจนกลบกลิ่นแอลกอฮอล์ทำให้เขาเกือบลืมหายใจ

“จะมองอีกนานมั้ย?” เสียงห้วนๆ ทักขึ้นพร้อมกับดวงตากลมโตที่จ้องกลับไป

“.....”

ทศกัณฐ์ไม่โต้ตอบอะไร เขายังมองคนที่นอนหนุนตักอยู่นิ่งๆ อย่างไม่ยอมหลบสายตาจนคนถูกมองเริ่มกรอกตาไปมาและเป็นฝ่ายหลบสายตาไปในที่สุด

“เลิกมองได้แล้ว” ภีมพลเบือนหน้าหวานๆ หลบสายตาที่จ้องมาอย่างคุกคาม

“ทำไม..อายหรอ?” ทศกัณฐ์ยกยิ้มที่มุมปาก

“ใครอายวะ?!” เมื่อถูกแซวภีมพลรีบดีดตัวลุกขึ้นอย่างไม่ทันระวัง ใบหน้าหวานหันเข้าหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่สูงกว่า ปลายจมูกรั้นสัมผัสกับปลายจมูกโด่งสวยได้รูปจนรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ ที่รินรดกันอยู่

“เหี้ยย!” ภีมพลอุทานคำหยาบออกมาอย่างไม่ตั้งใจ เขาดันอกทศกัณฐ์ออกจนตัวเองเสียหลักจะตกจากเก้าอี้สองแขนแกร่งของคนตัวสูงช้อนร่างบางรับไว้อย่างทันท่วงที

“ปล่อยได้แล้ว” ชายหนุ่มสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนแกร่ง คราวนี้ทศกัณฐ์ยอมปล่อยเขาง่ายๆ เมื่อภีมพลยอมนั่งข้างๆ เขาอย่างสงบ

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?” ภีมพลเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อน

“.....”

ทศกัณฐ์นั่งนิ่งไม่ตอบคำถามของชายหนุ่ม

“อย่าบอกนะว่าคุณแอบตามผมมา” ภีมพลเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเมื่อคิดว่าตัวเองหนีผู้ชายคนนี้ไม่พ้นสักที

“ถ้าใช่ละ” ทศกัณฐ์แกล้งตอบเขาไปอย่างนั้น ทั้งที่จริงแล้วเขาแวะเข้ามาเซ็นเอกสารและตรวจดูความเรียบร้อยของคลับที่เขาเป็นหุ้นส่วนอยู่เท่านั้น ไม่คาดคิดว่าจะมาเจอเด็กดื้อที่นี่

“ผมเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่ามายุ่งกับผม กลับไปบอกน้องสาวคุณเลยนะว่าผมไม่มีทางชอบเขาให้ไปหาคนอื่นได้เลย” ภีมพลลุกขึ้นยืนพูดกับร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่

“แล้วนายชอบใครละ?” ทศกัณฐ์ยืนขึ้นเต็มความสูงหันประจันหน้ากับร่างสูงโปร่งที่ดูตัวเล็กไปทันทีเมื่อยืนคู่กับเขาทั้งที่ตัวภีมพลเองก็สูงถึง 180 ซม.

“ไอ้ภีม! มึงอยู่แถวนี้รึเปล่าวะ?!” เสียงตะโกนของธาวินดังขึ้นในลานจอดรถด้านหลังคลับ ภีมพลรีบผละออกจากคนตัวสูงทันที

“แล้วตัวคุณเองก็เลิกตามรังควานผมได้แล้วนะ!” ภีมพลชี้หน้าทศกัณฐ์อย่างที่ไม่มีใครกล้าทำมาก่อน ก่อนที่ร่างบอบบางจะเดินหนีจากเขาไปหาเพื่อนที่ออกมาตามหา

“ฮึ!” ทศกัณฐ์ยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย ดื้อแบบนี้สิดียิ่งทำให้เขาอยากเอาชนะชายหนุ่มมากขึ้น

 

 

 

!

ความคิดเห็น