ไอลดา ลีลาวดี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แค่เลขา (200%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2562 16:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค่เลขา (200%)
แบบอักษร

“ท่านประธานดูชำนาญในการทำอาหารเช้าจัง”

“อาหารของเด็กมหาลัยในต่างแดนน่ะ ทำไม่เป็นก็ต้องเป็นเพราะไม่มีคนมาคอยทำให้เราหรอก ทุกคนต้องช่วยตัวเอง พวกฝรั่งจะมองเราอย่างเหยียดๆ หากเราช่วยตัวเองในทุกเรื่องไม่ได้ เพราะพวกเขาทำกันได้เกือบทุกคน สนุกดีนะ”

“ท่านประธานไปเรียนที่อเมริกากี่ปีเหรอคะ”

“ตั้งแต่เด็กน่ะตั้งแต่จำความได้ ฉันกลับมาก็อายุยี่สิบห้าปีล่ะ”

“ไม่คิดถึงบ้านเหรอคะ”

“คิดถึงสิ ปิดเทอมก็กลับไม่ได้ ต้องเรียนพิเศษเรียนฆ่าเวลารอเปิดเทอม”

มินตรารู้สึกสงสารเขา คนรวยไม่ได้มีความสุขอย่างที่คิด เธอเสียอีกที่ปิดเทอมก็วิ่งเล่นช่วยแม่ขายของในตลาดทั้งผักปลูกเอง ไปรับซื้อมาบ้าง ช่วยแม่ปลูกรดน้ำต้นไม้ พรวนดิน ช่วงปิดเทอมช่างหมดไปอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับเขาคงนับวันนับคืนที่จะได้กลับมาอยู่กับครอบครัว

“ฉันเคยคิดนะว่าถ้าฉันมีลูก ฉันจะไม่เลี้ยงลูกให้รู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนตัวฉัน”

มินตรามองหน้าเศร้าหมองนั่นที่พูดถึงอดีต เขาไม่มีหัวใจเพราะคิดว่าทุกคนไม่มีหัวใจให้เขาก่อน เขาดูเป็นคนอิสระเพราะเคยโหยหาความรัก แต่กลับได้ความว่างเปล่า เขาเก่งเพราะเวลาทำให้เขาแกร่งและเข้มแข็ง ผู้ชายคนนี้น่าสงสาร แต่เขาจะรู้ไหมว่าหัวใจดวงน้อยที่ไม่เคยแสดงออกนั้น ได้มอบความรักไปให้เขาจนหมดใจตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน

“วันนี้มาแปลกนะ ซักถามประวัติจะเอาไปให้ปาปารัซซี่หรือยังไง”

“เปล่าสักหน่อยค่ะ” มินตราก้มหน้าแอบยิ้ม เขาพลิกขนมปังในกระทะต่อ สายตาก็แอบเหลือบมองเธอบ้าง

“เธอเอาไข่กี่ฟองดี”

“ฟองเดียวค่ะ ขอแบบสุกๆ นะคะ”

“แบบสุกจะอร่อยอะไร ต้องแบบมีไข่แดงเยิ้มๆ สิ”

หญิงสาวส่ายศีรษะ นี่คงเป็นอีกเรื่องกระมังที่เขาจดจำรายละเอียดไว้ในสมอง สิ่งไหนที่เธอชอบสิ่งไหนไม่ชอบ ปกติเขาจะจำเรื่องราวได้เฉพาะของตัวเอง แต่ตอนนี้สมองสั่งการให้จำเรื่องของเธอเพิ่มอีกคน อิทธิกุลก้มหน้าทำต่อ ในใจนั้นรวดร้าวเธอจะรู้บ้างไหม

“ท่านประธานไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวมิ้นจัดการต่อให้เอง”

เมื่อเขาทำเสร็จ มินตราซึ่งเริ่มรู้สึกดีขึ้นแล้วจึงจะเก็บล้างเอง อิทธิกุลพยักหน้าเดินเข้าห้องนอนไป มินตราก็เก็บล้างตามปกติ อาการวิงเวียนศีรษะหายไป แต่อาการคลื่นไส้กลับมาแทน หญิงสาวรีบพยุงตัวเข้าไปในห้องน้ำอีกห้องหนึ่ง พยายามอาเจียนให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้เขาได้ยินเสียง แต่แล้วแก้วน้ำที่ยืนให้ตรงหน้า ทำเอามินตราหลับตาเซ็งตัวเอง เธอแหงนศีรษะมองเขาที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำแล้วเรียบร้อย

“ไม่สบายจะฝืนตัวทำไม ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย”

“มิ้น...มิ้น”

“ยังจะเถียงอีก วันนี้หยุดงานสักวันแล้วกัน”

มินตราไม่พูดอะไร เธอรู้สึกเพลียและเป็นอย่างนี้มาสองสามวันแล้ว ดูเหมือนวันนี้จะอาการหนักกว่าทุกวัน เมื่อเขาวางร่างบางบนเตียง เธอก็เหมือนจะหลับในทันที ปรือตามองเขาแต่งตัวต่ออีกนิด แล้วก็เข้าสู่ห้วงนิททา

ตื่นมาอีกทีก็เป็นเวลาสายมากแล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกดีขึ้นแล้วจริงๆ เมื่อพลิกตัวไปอีกฝั่งก็ต้องตกใจ เพราะอิทธิกุลนอนส่งยิ้มให้เธออยู่ มินตรากระพริบตาไล่ความง่วง คิดว่าเธอตาฝาดแต่มันคือเรื่องจริงไม่ใช่ภาพลวงตา

“ท่านประธานไม่ไปทำงานเหรอคะ” เธอเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง

“ก็เธอไม่สบายจะไปทำงานได้ยังไงกัน ดีขึ้นหรือยัง ถ้าดีขึ้นแล้วไปอาบน้ำแต่งตัว เดี๋ยวไปหาหมอกัน”

“ดีขึ้นจนหายแล้วค่ะ สงสัยพักผ่อนไม่เพียงพอน่ะค่ะ ท่านประธานไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ”

“ดื้ออีกแล้ว เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบคนดื้อ”

“มิ้นไม่ได้ดื้อค่ะ แต่มิ้นเป็นแบบนี้พักผ่อนแล้วหายค่ะ จริงๆ ค่ะท่านประธาน” เขาส่ายศีรษะไม่พอใจ เมื่อมีคนขัดใจ

“ถ้ามิ้นรู้สึกเหมือนไม่สบายอีก เดี๋ยวมิ้นจะไปหาหมอทันทีค่ะ มิ้นสัญญา”

หญิงสาวฉีกยิ้มกว้าง วันนี้เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าเพราะรอยยิ้มนี่แหละ ที่เขาไม่ยอมไปทำงาน เธอยิ้มเก่งแบบไม่ต้องกั๊ก มันยิ่งทำให้เขาไปทำงานแล้วปล่อยเธอป่วยนอนคนเดียวไม่ลง มินตราอาบน้ำสระผมแล้วมาทานอาหารกับเขา แต่ของเธอเปลี่ยนเป็นข้าวต้มกุ้งร้อนๆ แค่ได้สูดกลิ่นก็รู้ว่าต้องอร่อย แล้วก็เป็นไปตามคาด มันอร่อยทุกคำจนหมดชาม อิทธิกุลอิ่มเอมใจเหมือนได้ใช้ชีวิตเยี่ยงสามีภรรยา แต่เขาคงลืมไปว่า...ว่าที่ภรรยาตัวจริงนั้น ไม่ได้น่ารักอย่างมินตรา

“ท่านประธานไปไหน ทำไมถึงไม่รู้เลยล่ะ!”

เสียงเหวี่ยงวีนตั้งแต่เช้า เมื่อณัฐนรีมาหาเขาที่บริษัท และตั้งใจจะมาดูหน้ามินตรา ศัตรูหมายเลขหนึ่งของเธอชัดๆ แต่ปรากฏว่าทั้งคู่ไม่อยู่ ไม่มีใครให้คำตอบเธอได้

“ไปหามาให้ได้ว่าท่านประธานไปไหน!”

นิสัยเอาแต่ใจเริ่มทำงาน พนักงานของเขาวิ่งวุ่นกันไปยังห้องฝ่ายบุคคล เพราะอิทธิกุลสนิทกับผู้จัดการใหญ่ของฝ่ายบุคคล เขาอาจจะโทร.มาบอกกันก่อนแล้ว บ้างก็ซุบซิบนินทาไม่ชอบใจ แต่ในเมื่อเธอจะมาเป็นภรรยาของท่านประธาน จะต่อต้านก็ไม่เข้าท่า เพราะนั่นหมายถึงการหลุดจากตำแหน่งที่ทำอยู่

“ท่านประธานติดธุระนิดหน่อยครับ ส่วนคุณมินตราเธอไม่สบายลาหนึ่งวันครับ”

เลขาฯ ภาคสนามวิ่งตาลีตาเหลือกมารายงานณัฐนรีโดยด่วน เพราะไปสอบถามจากผู้จัดการใหญ่ฝ่ายบุคคลมาแล้ว ณัฐนรีเก็บอารมณ์ไม่ให้ระเบิดในที่ทำงานของเขา เธอเดินจ้ำอ้าวไปยังรถที่จอดอยู่ เปิดประตูเข้าไปนั่งก็กรี๊ดเสียงดังลั่นด้วยความเจ็บใจ

“คงเห็นฉันไปทานข้าวกับพี่อิทแล้วอิจฉาฉันใช่ไหมล่ะ นังแพศยา! แกคิดจะเล่นลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้กับฉันเหรอ งั้นแกคอยรับมือฉันให้ดีก็แล้วกัน นางมินตรา!”

ณัฐนรีทุบตีพวงมาลัยรถระบายความโกรธจนเจ็บไปหมด หญิงสาวน้ำตาไหลพราก ความรักยังไม่ทันได้เริ่มก็เหมือนจะถูกแย่ง เหมือนที่เธอโดนแย่งความรักจากบิดาไปเพราะผู้หญิงน่าอายพวกนั้น ผู้หญิงจำพวกเดียวกับมินตรา  หญิงสาวปาดน้ำตาทิ้งแล้วบึ่งรถออกจากบริษัทของเขา จุดหมายของเธอคือคอนโดฯ ของมินตรา

ความคิดเห็น