โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 25

คำค้น : Memorize นิยายเกาหลี นิยายแฟนตาซี เกม ต่อสู้ แอคชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 889

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 09:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25
แบบอักษร

ผมผ่อนลมหายใจและเดินอย่างเงียบเชียบ ซ่อนตัวไปตามต้นไม้และเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ กองหินพะเนินที่เป็นเป้าหมายก็ไม่ได้สูงมาก แต่เป็นหินกลมมนแบบที่เดดแมนไม่สามารถปีนขึ้นไปได้ง่ายๆ และผมก็อยากจะดูด้วยว่าเมื่อข้ามกำแพงที่เห็นไปนั้นจะมีหมู่บ้านหรืออาคารหรือเปล่า

ผมผ่านต้นไม้กว่ายี่สิบต้นมาได้โดยไม่ถูกพบเลยสักครั้ง ผมมาถึงด้านหน้าเนินหิน มองไปรอบๆ ก่อนจะปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ผมมองเห็นข้างล่างได้อย่างทั่วถึง

น่าเสียดายที่เมื่อข้ามกำแพงหินไปไม่มีหมู่บ้านหรืออาคารใดๆ แต่ถ้าเราเดินทางไปถึงศูนย์กลางได้ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

ผมคิดว่าดีแล้วที่ล้มเลิกการบุกทะลวงออกไป การตัดสินใจจากการหยั่งรู้ด้วยพลังเวทย์ไม่ผิดไปจากที่คาดไว้ ผมค่อยๆ ขึ้นไปยืนบนก้อนหินพลางมองดูเดดแมนรอบด้าน

ผมมองไปยังจุดที่ทุกคนซ่อนอยู่ อันฮยอนโผล่ขึ้นมาแค่ศีรษะราวกับกำลังรอคอยจังหวะ จากนี้ไปผมต้องเป็นเหยื่อล่อเพื่อทุกคน หลังจากสบตากับฮยอนแล้วผมก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่

“อ่าาาาาาาาาา!”

เสียงของผมดังก้องไปทั่ว มันเห็นผลได้ในทันที และได้ผลตามที่ผมพูดไว้ เดดแมนที่มองเห็นจากด้านล่างหันมาทางผมอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นพวกมันก็ส่งเสียงร้องและวิ่งมาทางผม สำเร็จไปด้วยดี แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง

เมื่อผมส่งเสียงตะโกนพลางโบกไม้โบกมือทั้งสองข้าง จำนวนของพวกเดดแมนที่ออกมาจากป่าก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น ถ้าจะล่อกระทั่งเดดแมนที่อยู่ไกลออกไปทางด้านขวาก็จำเป็นต้องปักหลักอยู่บนนี้ ผมตะโกนเสียงดังอีกครั้ง

“เฮ้ยยยยยยยย! ไอ้พวกสัตว์ประหลาด! ฉันอยู่นี่ไง! มองมาทางนี้สิ!”


ครืด ครืด ครืด ครืด ครืด ครืด ครืด ครืด


ทันทีที่สิ้นเสียงของผมก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้นพร้อมๆ กัน ในขณะเดียวกันก็รู้สึกได้ว่าพวกมอนสเตอร์เคลื่อนที่เข้ามาในบริเวณที่ผมอยู่มากมาย

เดดแมนตัวที่ใกล้ผมมากที่สุดกำลังพยายามจะปีนขึ้นมาให้ถึงเนินหินที่ผมยืนอยู่ ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องตะโกนอะไรอีกแล้ว พวกเดดแมนที่อยู่ใกล้ๆ กรีดร้องเสียงแหลม พวกมันคงจะกำลังหิว ผมพูดออกมานิ่งๆ

“นึกถึงเมื่อก่อนเลยแฮะ”

ผมมองมอนสเตอร์ที่ค่อยๆ มารวมกันพลางยิ้มออกมา ผมยกธนูที่แขนซ้ายขึ้นและหยิบลูกธนูออกมาสามดอก ธนูที่ผมถืออยู่ในตอนนี้เล็งได้หนึ่งดอกและสามารถบรรจุลูกธนูเพิ่มได้อีกสองดอก เตรียมธนูหนึ่งครั้งสามารถยิงได้ถึงสามดอก

ก่อนที่ผมจะเล็งกลางหัวของเดดแมน ผมก็มองไปยังที่ที่ทุกคนซ่อนตัวอยู่อีกครั้ง น่าแปลกที่ผมเอาแต่หัวเราะออกมา

เดดแมนจำนวนมากล้มระเนระนาดอยู่หน้าเนินหิน แต่ละตัวมีธนูปักอยู่ที่หน้าผาก นับได้ประมาณเจ็ดถึงเก้าตัว แน่นอนว่ายังมีเดดแมนอีกจำนวนมาก พวกมันเหยียบซากของเพื่อนขึ้นมา ดูท่าคงอยากจะกัดผมสักคำ

“พยายามเข้านะ พยายามเข้า”

ผมฮัมเพลงพลางล้วงในกระเป๋าเพื่อหยิบลูกธนู ทว่ากลับหาอะไรไม่เจอ ในกระเป๋าว่างเปล่า ผมล้วงไปจนถึงก้นกระเป๋าถึงเจอลูกธนูที่เหลืออยู่สองดอก ดูเหมือนจะต้องรวบรวมลูกธนูที่ยิงออกไปกลับมาเสียแล้ว

พวกเดดแมนยังไม่ได้มารวมกันทั้งหมด ผมเห็นเดดแมนที่อยู่ไกลๆ กำลังวิ่งเข้ามา แต่มันคงจะดีกว่าที่จะถอยออกจากที่นี่ แม้ว่าสามสี่ตัวที่เหลือจะไล่ล่าทุกคน แต่จำนวนแค่นั้นอันฮยอนคนเดียวก็สามารถรับมือได้

จากนั้นเมื่อมองไปด้านล่าง พวกเดดแมนส่ายหัวไปมาทั้งที่ยังอ้าปากกว้างพลางส่งเสียงกรีดร้อง ท่าทางของพวกมันตลกมากจนผมเผลอส่ายหัวไปมาตามพวกมันไปด้วย


‘นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย’


ผมพยายามจะปิดปากตัวเองโดยอัตโนมัติเมื่อเผลอหัวเราะออกมา

ดูเหมือนผมจะตื่นเต้นมากไปหน่อย หลังจากที่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญดาบในฮอลล์เพลนรอบแรก ผมก็ไม่ค่อยรู้สึกรู้สาอะไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการต่อสู้ ผมจะพยายามทำตัวเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง ดังนั้นในการต่อสู้ช่วงชิงแอตแลนตา ซึ่งเป็นการต่อสู้ที่ยากที่สุดเท่าที่เคยมีมา และการทำลายล้างแร็กนาร็อก ผมจึงสามารถรอดมาได้

ที่จริงผมก้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว ผมที่เผชิญหน้ากับความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าของกองพันธมิตรโดยไม่กะพริบตานั้นใน แต่ในตอนนี้กำลังท่วมท้นไปด้วยจิตสังหาร และตอนนี้ทั้งที่ดูเหมือนไม่ใช่สถานการณ์ที่เสียเปรียบเหมือนในตอนนั้น แต่ผมก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้เลย ความคาดหวังบางอย่างและความตื่นเต้นกำลังหลอมละลายอยู่ภายในกายของผม

ยิ่งเห็นมอนสเตอร์บนเนินหินเท่าไหร่ ก็ยิ่งกระตุ้นความรู้สึกอยากเข่นฆ่าให้ระเบิดออกมา ผมกระโจนเข้าไปในป่า บอกให้ตัวเองอดทนอีกนิด พวกเดดแมนที่ส่งเสียงพลางปีนขึ้นมากรีดร้องเสียงดัง ผมขึ้นมาได้แล้ว แต่เมื่อขึ้นไปถึงความร้อนก็แผ่กระจาย

“นี่ พวกแกน่ะ ที่นี่มีคนรอดูฉันจัดการพวกแกอยู่เยอะแยะ เราเข้าไปข้างในกันอีกหน่อยดีกว่านะ”


ครืด!


ไม่รู้ว่าพวกมันเข้าใจที่ผมพูดหรือเปล่า แต่พวกเดดแมนก็ส่งเสียงร้องตามมา

ผมเริ่มเข้าไปในป่าโดยชะลอความเร็วลง แผนเดิมคือผมคิดจะวิ่งให้เร็วที่สุดและทิ้งระยะห่าง แต่ผมเปลี่ยนใจแล้ว ในช่วงกลางผมทำให้พวกมันตามมาได้โดยไม่คลาดกับผม

ราวกับหิวโหย ทันที่ผมขึ้นไปเนินหิน ผมก็ยิงธนูไปที่พวกเดดแมนจนร่วงไปกองอยู่ข้างล่าง เดดแมนที่ปีนเนินหินด้วยความพยายามถูกลูกธนูปักกลางหัวทั้งที่ท้องยังหิวอยู่

หลังจากตรวจสอบพวกมันที่หัวห้อยลงไปด้านล้างแล้ว ผมก็หันหลังกลับและเข้าป่าไปในทันที


ครืด !ครืด! ครืด! ครืด! ครืด!


ผมเริ่มจะคุ้นเคยกับเสียงโหยหวนที่ได้ยินจึงได้ปรับความเร็วในการวิ่งให้เหมือนจะจับได้แต่ก็จับไม่ได้ ท่าทางพวกมันคงจะโกรธอยู่พอสมควร เสียงฟันกระทบกันจากด้านหลังทำให้ผมเกิดความตื่นเต้น และทันใดนั้นเอง


งั่ม!


“โอ๊ะ”

แต่ผมรู้สึกสนุกมากเกินไปหน่อย ขณะที่ผมเคลื่อนไหวเป็นรูปตัว S และตะลุยผ่านต้นไม้ไป ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างกัดที่แขนซ้าย ผมหันไปมองอย่างตกใจ หัวของเดดแมนกัดลงมาบนแขนซ้ายของผม บางทีอาจจะไม่ใช่ไอ้ตัวที่ผมลากมา มันคงเตร็ดเตร่อยู่แถวนี้และเมื่อผมเข้ามาใกล้จึงยื่นฟันเข้ามากัดพอดิบพอดี

อันที่จริงมันก็ไม่ได้เจ็บเท่าไหร่ แต่ตกใจที่แขนถูกมันกัดมากกว่า ความตกใจนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ ไม่ว่าจะโชคดีแค่ไหนแต่นี่เป็นเรื่องที่ทำลายความภาคภูมิใจของผม ผมมองเดดแมนที่กัดแขนของผมและพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“มองอะไร”


ครืด


“ตกใจนะเว้ย”

ดวงตาของเดดแมนที่กำลังกัดแขนผมนั้นแปลกประหลาด ถึงมันจะกัดลงมาแต่ฟันก็ไม่ได้ฝังลงไปในเนื้อ แน่ล่ะ คิดจะเคี้ยวเนื้อของฉันที่มีความทนทาน 92 คะแนนงั้นเหรอ เมื่อผมเหวี่ยงมือขวาด้วยความโกรธพร้อมสบถออกมา หัวของมันก็ระเบิดออก

ในระหว่างที่กำลังสู้กับมอนสเตอร์ เดดแมนที่ไล่ตามผมมาอย่างกระหืดกระหอบก็ล้อมรอบผมไว้หลายชั้น พวกมันอ้าปากราวกับคิดว่าจะจับกินให้หมด ผมประเมินเส้นทางที่วิ่งมาและคลายข้อมือเบาๆ ราวกับจะบอกว่าไม่เป็นไร


ครืด ครืด ครืด ครืด ครืด ครืด ครืด ครืด


ผมได้ยินเสียงร้องดังรอบตัว แต่ก็ไม่ได้หวาดกลัว ถ้าเปรียบเทียบกับสิงโตนรกที่ผมเคยเผชิญหน้าตอนที่ตกลงไปในอเวจีเมื่อก่อนแล้ว เจ้าพวกนี้ก็อยู่ในระดับน่ารักน่าเอ็นดู และสิ่งเหล่านี้ก็คือความปรารถนาที่ผมโหยหาและต้องการเติมเต็ม

“ฝากตัวด้วยนะ”

เมื่อผมทักทายอย่างเป็นมิตร เดดแมนก็ตอบสนองด้วยการแยกเขี้ยว ท่าทางพวกมันคงไม่รู้มารยาทพื้นฐาน ผมชี้นิ้วและเล็งไปที่หัวของเดดแมนซึ่งขยับเข้ามาใกล้ เริ่มจากตัวแรกตรงหน้าก่อนแล้วกัน


กร๊อบ!


ความรู้สึกของนิ้วที่เจาะทะลวงเข้าไปในหัวไม่เหมือนกับเนื้อหนังนุ่มนิ่มของมนุษย์ แต่ให้ความรู้สึกเหมือนเจาะเข้าไปในท่อนซุงผุพัง ผมยกแขนขึ้นพร้อมร่างเดดแมนที่โดนเจาะหัวจนทะลุไปถึงด้านหลัง มันทิ้งตัวห้อยต่องแต่งอยู่กับนิ้วของผม พวกเดดแมนที่เห็นฉากนั้นถึงกับหยุดชะงัก

หวาดกลัว พวกมันที่คิดแต่จะล่ามนุษย์รู้จักความกลัวด้วยเหรอ ปกติพวกมันคือผู้ล่า ผมกำลังนึกประหลาดใจอยู่ภายในใจ ไม่รู้ว่าเป็นความคิดหรือสัญชาตญาณ พวกมันที่วิ่งเข้าใส่เมื่อเห็นเหยื่อ ในตอนนี้กลับหยุดนิ่งเพราะรู้สึกถึงตัวตนของผมที่แผ่ขยายออกมา

แม้ว่ามันจะดีมาก แต่ผมก็ไม่คิดจะปล่อยไป ผมปล่อยเวทมนตร์ออกไปเบาๆ หัวของมอนสเตอร์ในมือก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ผมส่งสัญญาณจู่โจมทั้งที่พวกเดดแมนกำลังล่าถอยกลับ

ผมไม่คิดจะใช้ดาบ ไม่มีอะไรที่เป็นปัญหา แค่ผมหักกิ่งไม้แห้งๆ สักกิ่งหรือเด็ดหญ้าสักต้นขึ้นมาก็สามารถเปลี่ยนมันให้กลายเป็นอาวุธร้ายแรงได้แล้ว

แต่ผมกำลังกระหายการฆ่าและต้องการรู้สึกด้วยมือของตนเองเพื่อดับความกระหายนั้น ผมหักข้อนิ้วและฉีกยิ้ม ทันใดนั้นก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ผมพอจะรู้สาเหตุที่ตัวเองไม่สามารถหยุดหัวเราะได้แล้ว

เป็นความกระหายโดยสัญชาตญาณของผมเอง ตลอด 10 ปีผมกวัดแกว่งดาบเพื่อเอาชีวิตรอด ตัวตนของผมถูกอาบย้อมไปด้วยเลือด ผมแสยะยิ้มมองดูมอนสเตอร์ที่ถอยกรูดกันไปเรื่อยๆ


* * *


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น