fewqq

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Unit 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2562 03:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Unit 5
แบบอักษร

"แรดดดด!!"

เสียงกรีดร้องดังลั่นห้อง ไม่ต้องทายก็รู้ว่าเป็นของใคร

ยัยวีนัสนั่นแหละ

หลังจากไลน์ไปบอกว่าถึงห้องเรียบร้อยแล้วมันก็รีบบึ่งรถมาหาฉันที่หอทันที

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นล้วนๆ ไม่มีความเป็นห่วงใดใดผสมเลย

"กูไม่ได้ตั้งใจ ปากมันไปเอง" ฉันแก้ตัวขณะที่มือยังคงเขียนเลคเชอร์ลงบนสมุดเพื่ออ่านทวนเตรียมสอบย่อยพรุ่งนี้

ถึงจะเที่ยวแต่ก็ไม่ยอมทิ้งการเรียนนะเออ

"ถามจริง"

"ตอบจริง"

"นุ่มมั้ย"

"หอมชิบหาย เฮ้ย!" ยัยวีนัสบ้า มาหลอกถามกันสะได้

"ฮ่าๆๆๆๆๆ" ยัยวีนัสหัวเราะเสียงดังลั่นหอเป็นอันถูกใจหล่อนนักแหละเรื่องแบบนี้

"มึงนี่นะ ยังไม่เคลียร์ที่มึงปล่อยให้กูไปกับเขาเลย" ฉันเอาปากกาในมือชี้หน้ามันพร้อมกับดันแว่นตาขึ้นก่อนจะจ้องหน้ามันแบบคาดโทษ

"โถ่ ถ้ากูดึงทันสิแปลก ลากมึงไปเร็วเหมือนกลัวคนมาแย่ง" ปากเล็กๆแดงๆขยับขึ้นลงเม้าท์อย่างมันส์

"หราาาาาา กูเห็นมึงยืนอ้าปากพะงาบๆ ไม่คิดจะช่วยไรเลย"

"แต่ก็ฟินไม่ใช่เหรอ" เกลียดความรู้ทันของเพื่อนตัวดีนัก

"เออ!"

"หึ ไม่เจอกันเกือบสี่ปี ทำไมหล่อขึ้นขนาดนั้นวะ" อยู่ยัยวีนัสก็เอ่ยขึ้น

ใช่ หล่อขึ้นจากตอนมัธยมเยอะเลย

"จะว่าไปก็ขำมึงตอนนั้นนะอีโม" ทำไมต้องมารื้อฟื้นความหลังตอนที่ฉันกำลังอ่านหนังสือด้วยวะ

"อย่าได้คิดจะพูดมันออกมา" ฉันส่งสายตาคาดโทษไปที่มันอีกครั้งก่อนที่ปากแดงๆจะหุบฉับลงไปทันที

บอกได้เลยว่า อดีตของฉันกับพี่ฟาโรไม่ได้สวยงามนัก

เขาอาจจะจำฉันไม่ได้

แต่ฉันจำเขาได้ดี

จำเขาได้ตลอด

หึ

.

.

...

.

..

สามวันผ่านไป

เวลาในห้วงชีวิตฉันเริ่มช้าลงเพราะหลังจากวันนั้น วันที่พี่ฟาโรมาส่งฉัน เราก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย

ซึ่งก่อนหน้านั้นก็ไม่เคยเจอกันอยู่แล้ว

นี่ฉันกำลังหวังอะไรอยู่วะ

อ่อ หวังลมๆแล้งๆ

แต่เหมือนพระเจ้ายังเห็นใจฉันอยู่นิดนึง ย้ำ ว่าแค่นิดเดียวเท่านั้น

เพราะตอนนี้ฉันยืมหว้าเหว่อยู่หน้าตึกวิศวะฯ คณะที่เต็มไปด้วยผู้ชาย เก้าสิบเปอร์เซ็น เดินขวักไขว่ไปทั่วตึก

ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วหลังจากเรียนวิชาเอกในคณะเสร็จ ฉันกับยัยวีนัสเดินออกมาจากห้องเรียนเป็นสองคนสุดท้าย ยังไม่ทันที่จะเก้าออกจากห้องเรียนด้วยซ้ำ อยู่ๆอาจารย์ก็เรียกชื่อฉัน

'โมจิ ' ไม่ต้องสงสัยหรอก พอดีฉันค่อนข้างสนิทกับอาจารย์คนนี้น่ะ

'คะ? อาจารย์มีอะไรเหรอคะ?' ฉันเลิกคิ้วมอง แต่เพื่อนสนิทของฉันหันมากระซิบกับฉันเบาๆว่า ไม่ไหวแล้ว ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน จี้แตกกก

'วานเอาเอกสารนี่ไปให้อาจารย์เอกชัยที่ตึกวิศวะหน่อยสิ พอดีอาจารย์เขาต้องใช้ด่วน แต่อาจารย์ต้องรีบไปสอนเด็กป.โทต่อน่ะ' ชิบหายเหอะ

นั่นแหละที่มาว่าทำไมฉันถึงได้มายืนอยู่หน้าตึกวิศวะแบบนี้

อยากถามอาจารย์ใจจะขาดว่า

อาจารย์คิดว่าคนอย่างหนูจะรู้เหรอว่าคนไหนคืออาจารย์เอกชัย

หน้าหนูเหมือนเด็กวิศวะเหรอคะ?

"เฮ้ย นั่นน้องที่ทำให้ไอ้ฟาหัวแตกนี่" โชคยังเข้าข้างที่ฉันยังเจอคนรู้จัก(ที่ไม่อยากรู้จัก) ที่นี่

ไอ้พี่ภาพ

จำเขาได้มั้ย

ใช่ เขาคือเพื่อนของพี่ฟาโรนั่นแหละ

"เอ่อ.." จะถามดีมั้ยวะ

"น้องมาทำอะไรที่นี่" ยังไม่ทันจะตัดสินใจว่าจะถามหรือหนีดี ไอ้พี่ภาพก็พรวดพราดเข้ามาพร้อมกับพี่แดนที่เดินยิ้มแฉ่งมาแต่ไกล

ยิ้มเก่งจ้าพ่อคุณ

"เฮ้ย หูหนวกป่ะเนี่ย" นี่ก็กวนโอ้ยจังวะ

"เปล่าค่ะ พอดีเอาเอกสารมาให้อาจารย์เอกชัยอ่ะค่ะ แต่ไม่รู้ว่าคนไหน" ฉันตัดสินใจที่จะบอกไป เพราะเขาน่าจะรู้จักมากกว่า ต่อให้ฉันเดินหาทั่วตึกก็คงไม่เจอ เพราะไม่รู้จักเนี่ยแหละ

"อ่ออ เฮ้ย นั่นไงๆ"

โชคยังดีที่อาจารย์เดินมาทางนั้นพอดี พี่ภาพจึงลากแขนฉันไปหาและส่งมอบเอกสารเป็นที่เรียบร้อย

สบายใจ

แต่...

"มือเนี่ย ปล่อยได้แล้วมั้ง" ฉันสะบัดมือออกก่อนจะเงยหน้ามอง

พรึ่บ!

ว่าจะไม่เจอแล้วนะ

อยู่ๆเหตุการณ์ในรถวันนั้นก็ไหลเข้าหัวทำให้ฉันหันหลังให้เขาทันที

ฮือออออ

ทำไมหน้าถึงได้ร้อนแบบนี้วะ

"เขาเรียกรวมน้องแล้วไอ้ภาพ มายืนทำเหี้ยไรตรงนี้" เสียงทุ้มต่ำถามเพื่อนตัวเอง

หวังว่าจะไม่เห็นนะ

ฉันห่อไหลเข้าก่อนจะค่อยๆขยับขาก้าวออกจากตรงนั้น

"พอดีพาน้อง เฮ้ย จะไปไหนอ่ะ" ไอ้พี่ภาพพพพ อย่ามาดึงคอเสื้อฉันแบบเน้!!!

"อ่า.." อยู่ๆมุมปากของพี่ฟาโรก็ยกยิ้มขึ้นเหมือนมีแผนร้ายในใจ

ฮือ เท่จังเลยพี่จ๋า

มันไม่ใช่เวลานะโมจิ

"วะ หวัดดีค่ะ" ฉันส่งยิ้มแห้งๆไปให้เขา มุมปากของเขายกสูงขึ้นอีกนิดจนทำให้ตาตี๋ๆนั่นปิดเกือบมิด

ร้ายวะ

"หวัดดี โมจิ"

.

.

ฆ่าฉัน ฆ่าโมจิให้ตายตรงนี้!!

เขาเรียกชื่อฉัน ..

ให้ตายสิ

..

..

.

...





สุดหนทางแค่นี้

ติดตามตอนต่อไป

ความคิดเห็น