Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 31 ไป๋อวี่

ชื่อตอน : บทที่ 31 ไป๋อวี่

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 194

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2562 13:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 31 ไป๋อวี่
แบบอักษร

        ไป๋อวี่หายไป นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน ถังซันทุบถองหัวตัวเองด้วยความโมโห คุณนายไป๋บอกว่า ไป๋อวี่มาอยู่บ้านที่ซีอาน อยู่กับหลานได้แค่วันเดียว แล้วก็พรวดพราดไปหลังจากที่คุยโทรศัพท์ เข้าใจว่าเขาคุยโทรศัพท์กับจูเหล่าซือ       

        ถังซันกับเสี่ยวหลานมารับตัวไป๋อวี่ตามที่ได้ตกลงกันไว้แต่กลับไม่เจอตัวเขา คุณนายไป๋เองก็เข้าใจว่า ไป๋อวี่ได้บินกลับมาที่ปักกิ่งแล้ว ไม่นึกว่าเขาจะบินไปที่อื่น      

        "ลองโทรไปถามจูเหล่าซือไหม" เสี่ยวหลานออกความเห็น       

        "จะบ้าเหรอ จูเหล่าซืออยู่ที่ออสเตรเลียโน่น จะไปรู้เรื่องของไป๋อวี่ได้ยังไง"       

        ถังซันเดินพล่าน วนเวียนไปมาอยู่ในห้องรับแขกของบ้านสกุลไป๋ในซีอาน เขาจะโทรศัพท์หาใครสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ แม้กระทั่งคนในเอเจนซี่เดียวกันเอง ขืนทำอย่างนั้น ข่าวเรื่องการหายตัวไปของไป๋อวี่ก็จะต้องหลุดรอดไปสู่หูนักข่าวแน่ๆ       

        ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจอย่างคนสิ้นคิด นั่นคือ ยกหูโทรศัพท์ โทรไปหาจูไฉ่หง ที่เขาสนิทสนมมากกว่าหลินชิงหู       

        "ฮัลโหล ไฉ่หง"      

        "พี่ซัน" ไฉ่หงขานตอบเสียงแผ่ว ถังซันตะกุกตะกักเอ่ยคำพูดไม่ออก      

        "มีอะไรเหรอ" ไฉ่หงถาม       

        "ไป๋เหล่าซือ" ถังซันเอ่ยปากได้เพียงแค่นั้น ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เพราะไม่แน่ใจ ว่าการหายไปของไป๋อวี่ จะเกี่ยวข้องกับจูอี้หลงหรือไม่ ขืนพูดไปแล้วมันไม่เกี่ยวข้อง ก็จะทำให้โกรธเคืองกันเปล่าๆ แต่อาการสติแตก ของไป๋อวี่ ก่อนที่เขาจะหายตัวไปนั้น เห็นได้ชัดว่า มันเกี่ยวกับจูอี้หลง      

        "ทำไมเหรอ" ไฉ่หงถามซ้ำ      

        "ปะ ปล่าว ไม่มีอะไร" พูดจบ ถังซันก็รีบวางหู เขาคิดว่า ตอนนี้ ไฉ่หงคงจะกำลังงงงัน ว่าเขาโทรศัพท์ไปหาถึงที่ออสเตรเลียเพราะว่าอะไร.... เขาไม่น่าโทรไปเลย... คิดอะไรอยู่นะ ไอ้โง่ถังซันเอ้ย ...เขาก่นด่าตัวเอง      

        จูไฉ่หง ลดมือที่ถือโทรศัพท์ลง เธอสบตากับหลินชิงหูที่ยืนอยู่ข้างๆ ทั้งคู่ต่างถอนใจยาวขึ้นมาพร้อมๆกัน  

        เมื่อประมาณไม่ถึงสิบนาทีก่อนหน้านี้ จูไฉ่หงตั้งใจจะเดินออกไปตามจูเหล่าซือ เพื่อให้เขามาที่ห้องของเธอ จะได้ประชุมแผนงานทั้งของวันนี้ และวันต่อไป ปกติการประชุมทั้งหลายแบบนี้ มักจะทำในห้องของเธอ หรือห้องของหลินชิงหู แล้วแต่ว่าในการเดินทางแต่ละครั้งนั้น มีทีมงานหญิงหรือทีมงานชายมามากกว่ากัน ถ้ามีทีมงานหญิงมามากกว่า ห้องพักของทีมงานหญิงก็จะเป็นห้องแบบครอบครัวที่ใหญ่กว่าห้องพักของทีมงานชาย การประชุมแบบนี้ จะไม่ทำในห้องพักของจูอี้หลง เพราะเขาไม่ชอบให้ใครเข้ามารบกวนในห้องพัก ซึ่งเขาถือเป็นที่ส่วนตัว      

        เมื่อไฉ่หงเปิดประตูห้องออกมาอย่างแผ่วเบา เพราะไม่อยากรบกวนทีมงานหญิงที่ยังนอนหลับอยู่ ตอนนั้น เธอเพียงแค่ก้าวผ่านประตูออกมา ไม่ถึงครึ่งตัวเสียด้วยซ้ำ เธอก็มองเห็นจูอี้หลง ยืนหยุดอยู่หน้าประตูห้องของเขาเอง ไม่ได้หันหน้ามาทางห้องพักของทีมงาน ไฉ่หงจึงเห็นเพียงแผ่นหลังของเขาเท่านั้น แม้ร่างตรงนั้นจะยืนอยู่นิ่งๆ แต่เธอก็สังเกตเห็นถึงอาการสั่นโยนของช่วงไหล่ และศีรษะที่หลุบเอียงไปทางด้านข้าง      

        ด้วยความคุ้นเคย เพราะรู้จักกันมาเกือบ 6 ปี ทำให้ไฉ่หงรู้ว่า จูเหล่าซือของเธอกำลังยืนร้องไห้อยู่ เธอจึงค่อยๆ ถอนเท้าที่ก้าวออกไปนอกห้อง กลับเข้ามาในห้อง ในจังหวะเดียวกันนี้ประตูห้องของจูอี้หลงก็เปิดออก ท่ามกลางความประหลาดใจของจูไฉ่หงไป๋อวี่ก็โผล่ศีรษะออกมา ก่อนที่เธอจะได้เห็นหรือได้ยินอะไรไปมากกว่านั้น ความตกใจทำให้เธอรีบผลุบกลับเข้ามาในห้องและปิดประตูตามอย่างรวดเร็ว หลินชิงหูซึ่งนั่งดื่มกาแฟอยู่ที่โซฟามองเห็นสีหน้าคล้ายผีหลอกของไฉ่หง เลยเอ่ยถาม       

        "มีอะไรเหรอ ทำหน้าเหมือนโดนผีหลอก" จูไฉ่หงเพียงเหลือกตาไปทางทิศที่เป็นห้องของจูอี้หลง หลินชิงหูก็รีบวางแก้วกาแฟลงแล้วลุกขึ้นเดินมาหาเธอ เขาเข้ามายืนประชิด ไฉ่หงกระซิบที่ข้างหูของหลินชิงหู     

        "ไป๋อวี่" แค่สองพยางค์สั้นๆ ก็ทำให้หลินชิงหูเบิกตาโพลง เขาชำเลืองมองไปทางด้านหลังที่มีช่างถ่ายรูปและช่างแต่งหน้านั่งทานอาหารเช้าอยู่ ก่อนจะลากไฉ่หงไปที่ห้องน้ำ เปิดประตู แล้วเข้าไปข้างใน      

        หลินชิงหูปิดประตูห้องน้ำ ก่อนจะเอ่ยปากถาม       

        "เธอหมายความว่าอะไร"      

        "ไป๋เหล่าชื่อ อยู่ในห้องของจูเหล่าซือ" หลินชิงหูทำหน้าไม่เชื่อถือ      

        "เธอรู้ได้ยังไง"       

        "ก็ฉันเห็นเขาเปิดประตูห้องโผล่หัวออกมา"       

        "เธอตาฝาดหรือเปล่า"       

        "โธ่หลินเกอ ไป๋เหล่าซือน่ะ ต่อให้เห็นแค่เงาดำๆ ฉันก็จำได้" ไฉ่หงยืนยัน      

        ช่างที่ดูแลเสื้อผ้าของจูอี้หลง ที่เมื่อครู่ยังนอนพักอยู่บนเตียงเพราะเธอมีไข้รุมๆตั้งแต่เมื่อคืนนี้ มาเคาะประตูขอเข้าห้องน้ำ แล้วต้องประหลาดใจ เมื่อเห็นผู้จัดการกับรองผู้จัดการเดินออกจากห้องน้ำมาพร้อมๆกัน .... มีเรื่องให้ต้องประชุมลับอีกล่ะสิ.... นึกว่าไม่รู้หรือยังไง ประชุมลับแบบนี้ทีไร ก็เป็นเรื่องของไป๋อวี่ทุกที..... เธอคิด

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}