email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ระยะสบตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2562 20:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระยะสบตา
แบบอักษร

**​ **

เราแยกย้ายกันกลับหลังจากที่ปลอบยัยเมษาอยู่นานกว่าจะหยุดร้อง กลายเป็นว่าคนที่ไม่ได้อกหักร้องไห้หนักกว่าฉันซะอีก

**พอเข้ามาในห้องฉันก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ลืมตามองเพดานห้องตาปริบๆ ในสมองคิดไปต่างๆ นานา เรื่องราวมากมายระหว่างฉันกับพี่กันไหลวนเข้ามาในหัวฉันไม่หยุด ภาพที่เขาร้องไห้วันนี้ยังติดตาฉันอยู่เลย

ฉันขมวดคิ้วเมื่อแวบหนึ่งของความคิดมีภาพน้องเต้ของยัยเชอเอมเข้ามาในหัว

ฉันจะไปคิดถึงเด็กบ้านั้นทำไม นอนคิดอะไรไปมาอยู่ๆ ก็รู้สึกง่วง เลยเผลอหลับไป คงเป็นเพราะเมื่อคืนฉันนอนน้อยด้วย

ตื่นมาอีกทีฟ้าก็มืดแล้ว ท้องก็เริ่มรู้สึกหิว เดินเข้าไปในครัวก็ไม่มีอะไรกิน ฉันคงต้องลงไปซื้อ ถึงจะอกหักฉันก็ไม่คิดประชดตัวเองด้วยการอดข้าวอดน้ำหรอกนะ ถึงจะไม่อยากกินเพราะตรอมใจแต่ก็ต้องกิน

ฉันหยิบกระเป๋าเงินและกุญแจห้องเพื่อลงไปซื้อข้าวข้างๆ ตึกหรือไม่ก็เดินไปอีกหน่อย ก็จะมีตลาดอยู่ใกล้ๆ จะเป็นตลาดพวกของกินเสื้อผ้าที่จะมีขายในทุกๆ วันอยู่แล้ว อยู่ที่นี่ไม่อดตายว่าง่ายๆ

พอล็อกห้องเสร็จ ฉันก็เดินมารอลิฟต์ เสียงดัง ติ๊ง ฉันก็เตรียมจะก้าวเข้าไปข้างใน แต่ในจังหวะที่ลิฟต์เปิด ก็มีร่างสูงเดินมาออกมาซะก่อน ทำให้ฉันหยุดชะงักและเหมือนฝ่ายนั้นก็ชะงักเหมือนกัน เราสบตากันชั่วขณะ ฉันจ้องหน้าเขา เขาก็จ้องหน้าฉันไม่มีใครหลบ จนกระทั่งฉันเห็นเขาเลิกคิ้วขึ้นเหมือนถามว่ามีอะไรฉันถึงได้หลบ

แล้วฉันเป็นบ้าอะไรไปจ้องหน้าเขาอยู่ได้

ฉันรีบเดินเข้าไปในลิฟต์ไม่สนใจคนที่เดินออกมาข้างนอก รีบกดปิดลิฟต์และยกโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น พอลิฟต์ปิดฉันก็เงยหน้าขึ้นแล้วถอนหายใจ ทำไมฉันรู้สึกแปลกเมื่อเจอหน้าเด็กนี่กันนะ แล้วทำไมฉันไม่เคยเห็นเขาอยู่ในคอนโดนี้มาก่อน พอเห็นถึงได้เห็นปล่อยจัง

โอ๊ย หยุดคิดเรื่องเด็กนั่นได้แล้ว ต่อไปฉันจะไม่คิดเรื่องผู้ชาย ฉันจะอยู่คนเดียว

ฉันตั้งมั่นกับตัวเอง อกหักครั้งนี้ทำให้ฉันเรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง และหนึ่งในนั้นคือ ผู้ชายเชื่อใจไม่ได้ ถึงปากจะบอกว่ารักเราแค่ไหนและเรามอบความรักให้แค่ไหน พวกเขาก็ไม่เคยพอ

อยู่คนเดียวดีที่สุด

ฉันตัดสินใจว่าจะไปเดินตลาดเพราะร้านข้างๆ คอนโดปิด คอนโดฉันนักศึกษาอยู่เยอะพอสมควร พอมาเดินแบบนี้ก็ต้องเจอกับนักศึกษาคนอื่นๆ

“อิง” นั่นไง เจอคนรู้จักจนได้

“อ้าวพี่โดม” ฉันหันไปตามเสียงเรียก ก็ร้องทักทันที ถึงว่าเสียงคุ้นๆ พี่โดมนี่เอง พี่โดมเป็นพี่รหัสฉันเองอยู่ปีสี่ ฉันสนิทกับพี่โดมพอสมควร ถือได้ว่าเป็นพี่ที่ปรึกษาได้ แต่ก็ไม่ได้เล่าทุกเรื่องในชีวิตให้ฟัง

“เป็นไงเรา” พี่โดมเดินเข้ามาหาฉันโยกหัวเบาๆ

“สบายดี” ฉันฉีกยิ้มให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้

“หรา ข่าวดังขนาดนั้น เก่งนะเราที่ทำให้ไอ้กันร้องไห้ได้” พี่โดมพูดหยอกฉัน นี่ไม่คิดจะถนอมน้ำใจน้องเลยสินะ ไม่คิดว่าฉันจะเสียใจอยู่รึไง ถึงเอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้นออกมาได้หน้าตาเฉย

“เห็นหน้านี่ต้องพูดเรื่องนี้เลยรึไง” ฉันเหวี่ยงพี่โดม

“เอ๊ย มาเหวี่ยงพี่ทำไม แค่ถาม เป็นห่วง”

“เป็นห่วงหรืออยากเสือกเรื่องของน้อง” ฉันโต้กลับ ฉันบอกแล้วไงว่าสนิทกับพี่โดมพอสมควร แล้วก็พูดเล่นกันได้

“น้องอิงครับ นี่พี่นะครับ ห่วงครับ ถึงคำว่าห่วงกับเสือกสมัยนี้มันจะอยู่ใกล้ๆ กันก็เถอะ แต่พี่พูดจากใจจริงว่าเป็นห่วง” ฉันเบ้ปากให้พี่โดม

“ซึ่งใจจริงๆ”

“แต่คงไม่เป็นอะไรแล้วมั้ง ต่อปากต่อคำได้ขนาดนี้” ฉันยักไหล่ ใครจะไปบอกว่าแอบร้องไห้มาทั้งคืนล่ะ

“แล้วนี่มาทำอะไร” พี่โดมถามฉัน

“มาว่ายน้ำเล่นมั้ง โอ๊ย” พอฉันตอบแบบนั้นก็ได้มะเหงกกลับมา

“ปากคอเราะร้าย”

“มาตลาดก็ต้องมาหาอะไรกินสิ แค่นี้ทำไมต้องถาม” ฉันลูบหัวตัวเองปอยๆ

“เอ้าเหรอนึกว่ามาวิ่งเล่น” ฉันถลึงตาใส่พี่โดม เขาเองก็ไม่ต่างจากฉันนักหรอก

“ไม่พูดด้วยแล้วหิว” ฉันสะบัดหันหลังให้พี่โดม แต่โดนดึงไว้ซะก่อน

“เดี๋ยวน้องรัก อยากมีหนุ่มหล่อเดินข้างๆ ไหมจ๊ะ”

“ไหนคะหนุ่มหล่อ อิงไม่เห็นมีคนหล่อแถวนี้เลย” ฉันชะเง้อคอมองไปข้างหลัง ไม่รับมุกห้าบาทสิบบาทจอมหลงตัวเองอย่างพี่โดม

“ตาถั่วจริงๆ น้องกู นี่ครับน้องตรงหน้านี่หล่อสุดแระ” พี่โดมจับหน้าฉันให้มองเขาตรงๆ ฉันได้แต่กลอกตาให้

“หล่อปากเสียน้องก็ไม่เอา”

“เกินไป ว่าไงอยากมีคนหล่อเดินข้างๆ ไหม”

“ไม่อ่ะ อยากเดินสวยๆ คนเดียว” ฉันปฏิเสธอย่างไม่รักษาน้ำใจคนตรงหน้า

“งั้นคนสวยอยากมีคนเปย์ไหมครับ” พี่โดมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ยิ้มหวานให้ฉัน ถ้าฉันเป็นผู้หญิงที่อยู่ในสต๊อกของพี่แกคงหลงเสน่ห์ไปแล้ว เพราะพี่โดมก็หล่อจริงอย่างที่เขาโปรโหมดนั่นแหละ ฉันแค่ไม่อยากชมให้เขาเหลิงแค่นั้นเองแค่นี้ก็หลงตัวเองมากอยู่แล้ว

“ทุกอย่างที่อยากได้” ฉันเลิกคิ้วถาม

“แน่นอน ในตลาดนี้น้องพี่อยากได้อะไรพี่ซื้อให้หมด” สายเปย์จริงๆ พี่ฉัน ถึงว่าสาวติดตรึม

“เหมาร้านค้าสักห้าหกร้านให้หน่อยสิ โอ๊ย พี่โดม” ไหนบอกจะซื้อให้หมดแค่ให้เหมาห้าหกร้านแค่นี้เอง

“ยังเล่น ไปเถอะหิวเหมือนกัน กินอะไรดี” ฉันยังไม่ตอบตกลงพี่แกก็ลากฉันเดินไปนั่นไปนี้ แวะกินของพี่เขาอยากกิน ฉันเองก็ยอม เพราะไม่ได้จ่ายเอง ได้หมดถ้ามีคนเลี้ยง

จนกระทั่งเรามาหยุดอยู่ที่ร้านน้ำปั้น

“อิ่ม” ฉันลูบหน้าท้องตัวเองปอยๆ

“ของฟรีนิ”

“แล้วใครเสนอ”

“เต็มที่เลยครับน้อง” ฉันยิ้ม ยกน้ำปั้นขึ้นมาดูด การที่ได้มาเดินเล่นกับพี่โดมแบบนี้มันก็ทำให้ฉันหายเศร้าและเลิกคิดเรื่องของพี่กันสักพักได้เหมือนกัน

“ขอบคุณนะคะสุดหล่อที่เดินมาส่ง” ฉันยิ้มกว้างโบกมือบ๊ายบายพี่โดมที่เดินมาส่งฉันถึงหน้าคอนโด

“ขึ้นห้องไปได้แล้ว มีอะไรโทรหาพี่ได้ตลอดเข้าใจไหม” พี่โดมโยกหัวฉันเบาๆ พี่รหัสฉันก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย ถ้าไม่ติดว่ารู้นิสัยกันหมดไส้หมดพุ่งฉันคงจีบพี่แกเป็นแฟนไปแล้ว ล้อเล่น

“ได้ค่ะ กลับดีๆ นะคะ” ฉันหันหลังเดินเข้าคอนโดทันทีที่พี่โดมเดินกลับไปทางที่เราพึ่งจะเดินมา แต่ยังไม่ทันที่จะถึงประตูคอนโดน ก็ชะงัก

ร่างสูงอยู่ในชุดลำลอง เสื้อยืดกางเกงยีนสีดำทั้งชุด เดินสวนฉันออกมา เราสบตากันเสี้ยววินาที แล้วเขาก็เดินผ่านไป ฉันเองก็รีบเดินเข้าไปข้างใน อะไรกัน วันนี้ฉันเจอเขาสามครั้งแล้วนะ




เจอกันสามครั้งในหนึ่งวันนี่เขาเรียกว่าเนื้อคู่รึเปล่านะ ฮ่าๆ ๆ ๆ ค่อยเป็นค่อยไปนะตัวเธอไม่รีบๆ 

เม้นกันด้วยเน้อ**

ความคิดเห็น