จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วันเดอร์วูแมนของหมีหรือหมีของวันเดอร์วูแมน

ชื่อตอน : วันเดอร์วูแมนของหมีหรือหมีของวันเดอร์วูแมน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 152

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2562 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วันเดอร์วูแมนของหมีหรือหมีของวันเดอร์วูแมน
แบบอักษร

image

น้ำกลับมาถึงบ้านรู้สึกหนักใจกับเรื่องราวที่เป็นอยู่..โดยเฉพาะการต้องง้อพ่อตาเพื่อจะกลับมาเป็นศิลปินอีกครั้ง..จริงอยู่..อาจจะมีค่ายเพลงหลายค่ายให้น้ำเลือกที่จะไปร่วมงานด้วย..แต่หากไม่ต้องคาใจกับค่ายทูเวย์คอมมิวนิเคชั่นฯ..มันก็น่าจะดีกว่า..

เอมี่หอมแก้ม..และแยกตัวกลับบ้านไปแล้ว..

ทำไงดีหว่า..

ไม่ว่ายังไง..เสียงเมี้ยวของเยาฮันแมวตัวโปรด..ทำให้น้ำหายเครียดไปได้บ้าง..

และเมื่อมีเสียงแมว..ก็มีเสียงคนสองคนทักทายน้ำอย่างร่าเริง...

“..ช่วยดูแลให้ตามที่ขอร้องแล้วนะคะพี่น้ำ..”

นั่นเป็นเสียงของตั๊กแตน..สาวที่อยู่บ้านตรงข้ามเป็นทั้งแฟนคลับและตอนนี้กลายมาเป็นน้องที่น่ารักของน้ำคนหนึ่ง..

น้ำหอมเจ้าแมวเยาฮัน..

“..ขอบคุณมากนะคะน้องตั๊กแตน..”

ชายข้างกายน้องตั๊กแตนก็คือดร.บลูม..ซึ่งเวลานี้..แทบจะตัวติดกันกันตั๊กแตนไปแล้ว..

“..ได้ยินเรื่องของเธอกับเอมี่ที่เธมีสไคร่าแล้วล่ะน้ำ..”

“..เอมี่บอกว่าจะได้วางมืออย่างวางใจ..พี่บลูมคงต้องไปซัพพอร์ตคนอื่นแทนเอมี่แล้วนะคะ..”

“..ก่อนจะไปซัพพอร์ตคนอื่น..ขอซัพพอร์ตเอมี่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนนะ..”

“..จะซัพพอร์ตเอมี่เรื่องอะไรอีกล่ะคะ..เอมี่ไม่มีอะไรให้กลุ้มแล้ว..แต่น้ำสิ..”น้ำทำปากยื่น ๆ เบะ ๆ ..

“..แหม..ถ้าช่วยน้ำก็เท่ากับซัพพอร์ตเอมี่นั่นแหละ..”ดร.บลูมหัวเราะ

น้ำเริ่มดีใจ..

“..พี่บลูมค่อยทำตัวให้น้ำมีหวังหน่อย.ไม่เหมือนคนอื่น..น่าเบื่อชะมัด..ปากให้กำลังใจ..แต่ก็ไม่เห็นช่วยอะไรเป็นเรื่องเป็นราว..ทั้งพี่ซันนี่..หมวดอลิส..หรือแม้แต่ตัวเอมี่เอง..เชอะ..”

ตั๊กแตนยิ้มอ่อนหวาน..

“..ตั๊กแตนก็จะช่วยพี่น้ำนะคะ..”

น้ำดูจะซึ้งใจ..

“..ให้มันได้อย่างนี้สิ..ถึงจะเรียกว่าน้องพี่..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

ดร.บลูมพยักหน้ากับคนรัก..แล้วก็พูดกับน้ำ..

“..งั้น..น้ำนั่งลง..”

น้ำดูงุนงง..

“..มีอะไรหรือคะพี่บลูม..”

ตัวเองนั่งลงที่โซฟา..และอุ้มแมวไว้ด้วย..

ดร.บลูมกับตั๊กแตนยืนตรงหน้า..เอามือเท้าสะเอว..

ตั๊กแตนยกมือขึ้น..

“..สาม..สี่..หนึ่ง..สอง..สาม..”

แล้วทั้งสองก็เต้นส่ายสะโพก..แถมยังร้องเพลงอีก..

“..พี่น้ำสู้ ๆ พี่น้ำสู้ตาย..พี่น้ำไว้ลาย..สู้ตายพี่น้ำ..เย้...”

น้ำอ้าปากหวอ..หลังจากร้องและเต้นจบ..ดร.บลูมก็โค้ง..

“..เอาชนะใจพ่อตาให้ได้นะน้ำ..”

ตั๊กแตนก็พูดว่า..

“..เราสองคนเอาใจช่วยค่า....”

น้ำเกาหัว..นี่จะเจออะไรติงต๊องอีกไหมเนี่ย..

ดร.บลูมดูจะดีใจ..

“..ช่วยมันต้องช่วยกันแบบนี้..ใช่ไหมน้ำ..ไม่ใช่ปากบอกสู้ ๆ แล้วจบ..ต้องร้องเพลงและเต้นให้ด้วย..”

น้ำส่ายหน้า..

“..เอากันเข้าไป..นี่ก็เหมือนไม่ได้ช่วยอะไรอีกนั่นแหละ.วะ..ทำไมชั้นจะต้องมาเจออะไรติงต๊องแบบนี้ด้วยวะ..ไม่ได้อยากได้กำลังใจแล้วเว้ย..อยากได้วิธีการ..แรงงาน..หรืออะไรก็ได้ที่เป็นรูปธรรมมากกว่าการให้กำลังใจ..”

ตั๊กแตนอ้าปากหวอ..หันมาพูดกับดร.บลูม..

“..ท่าจะใช้เพลงเดียวไม่ได้แล้วล่ะนะพี่บลูม..”

ก่อนจะวางท่าและเต้นเพลงต่อไป..น้ำก็ตวาด..

“..พอแล้ว..ไม่ต้องแล้วล่ะ..โธ่..นึกว่าจะช่วยอะไร..”

ดร.บลูมหัวเราะ..

“..ไม่เอาน่า..อย่าเพิ่งงอนสิ..”เขานั่งลงใกล้ ๆ ..และพูดขึ้นว่า.. “..น้ำ..เรืองพวกนี้มันต้องทำตามความรู้สึกของใครของมัน..พ่อตาก็คือพ่อตานะ..เค้าต้องพอใจกับตัวน้ำเองสิ..ถ้าพี่คิดอะไรให้มากกว่านี้..มันก็ไม่ใช่น้ำ..เค้าจะมาพอใจพี่ได้ยังไงล่ะใช่ไหม..”

น้ำเซ็ง…

“..เอาเหอะ ๆ ๆ ..ถือว่ามีเพื่อนทั้งที..ก็ช่วยอะไรไม่ได้ก็แล้วกัน..นี่ไอ้เนสท์กับพี่นันพวกสามNคริคริ..จะช่วยอะไรได้บ้างไหมวะเนี่ย..ทางอื่นก็เหลวไปแล้ว..”

“..แต่พี่โดนไล่ออกจากค่ายแล้วไม่ใช่หรือ..ทีมพี่เนสท์พี่นันเค้าจะยังช่วยพี่อีกไหม..”ตั๊กแตนพูด

น้ำดูจะกลุ้มใจ..

“..เอาเอาเอา..”น้ำทำท่าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก..

สงสัยต้องเป็นหมีดับเครื่องชนซะแล้ว…

…….

วันรุ่งขึ้น..

น้ำขับวีออสมาที่บ้านของเอมี่ด้วยใจตูม ๆ ต่อม ๆ ..

เช้านั้น..หลังจากตื่นนอน..ก็โทรหาเอมี่…สอบถามข้อมูลบางประการ..

“..อ๋อ..พ่อฉันอยู่..มาสิ..”

น้ำยังไม่ค่อยกล้า..

“..แล้วเค้าไม่จับเธอแต่งงานอีกหรือ..”

“..โอย..ทีวีออกข่าวกันใหญ่โต..ตำรวจทลายแหล่งค้ายาของโฟบอส..พี่เอ็มเค้าฉลาดน่ะ..เค้ารู้ว่าควรจะทำยังไงโฟบอสจะหมดพิษสง..และให้พ่อเลิกยุ่งเกี่ยวอย่างเด็ดขาด..มันก็เลยกลายเป็นเจ้าพ่อยาเสพติดไป..ทั้งที่จริง ๆ มันก็แค่หัวหน้าองค์กรคิงส์มาร์สเท่านั้น..”

น้ำกลืนน้ำลาย..

“..นี่ถึงขนาดสั่งให้ออกข่าวได้เชียวหรือ..”

“..พี่เอ็มทำได้อยู่แล้วน่า..พอพ่อรู้ว่าโฟบอสเป็นแก๊งค์ค้ายา..แม่ก็จัดการด่าจนจ๋อย..เลิกวุ่นวายกับฉันไปเลย..”เอมี่เล่าเสียงกลั้วหัวเราะ..

น้ำเลยมีกำลังใจ..

“..ถ้างั้น..วันนี้ไปหาที่บ้านนะ..จะไปลองอ้อนพ่อเธอสักครั้ง..”

“..มาสิ..พ่อคงไม่กล้าทำอะไรมากแล้วล่ะ..”

น้ำคอย่น..

“..ก็ยังทำอยู่ดีแหละใช่ไหม..”

เอมี่วางสาย..

น้ำเลยตัดสินใจขับรถมาที่บ้านเอมี่..

เอาวะ..ลองดู..

หลังจากทีประตูบ้านของเอมี่เปิด..และน้ำก็ขับรถเข้ามา..

แต่ครั้งนี้..คนชุดดำที่เป็นบริวารของสุวิทย์พ่อของเอมี่..ดูจะจัดแจงเกี่ยวกับการต้อนรับได้ดี..เป็นต้นว่า..หาที่จอดรถให้..และเข้ามาเปิดประตูต้อนรับ..แถมโค้งอีกต่างหาก..

น้ำรู้สึกโล่งใจ..

คนชุดดำคนหนึ่งพูดว่า..

“..คุณหนูเอมี่บอกให้เรามาต้อนรับคุณหนูหมีน้ำ..บอกว่า..พอมาถึง..ให้พาคุณหนูหมีน้ำไปที่ห้องรับแขกครับ..”

เออ..เป็นคุณหนูหมีน้ำไปแล้ว..

น้ำรู้สึกแปลก ๆ ..ทำไมเรียกคุณหนูหมีน้ำกันวะเนี่ย..

เอ้า..เอาล่ะ..คงไม่มีอะไรแล้วมั้ง..

คนชุดดำเดินนำน้ำ..กุลณัฐ..ไปที่ห้องรับแขก..

คุณหนูหมีน้ำเหลียวซ้ายแลขวา...ก่อนจะนั่งลงที่โซฟา..

คนชุดดำหัวเราะหึ ๆ ..ก่อนจะออกจากห้องไป..

ทิ้งให้น้ำนั่งคนเดียว..

นานจนชวนอึดอัด..น้ำก็ลุกขึ้น..และเดินดูรอบ ๆ ห้อง..

“..อะไรวะ..เอาเรามาทำไมที่นี่..คงไม่ได้มีอะไรร้ายแรงหรอกนะ..”

เสียงประตูเปิดออก..น้ำหันขวับ..คนที่เปิดประตูเป็นหญิงท่าทางจะเป็นพนักงานสักคนของบริษัทไหนสักที่..

ในมือมีชุดกระโปรงที่น้ำเองก็ยังสงสัยว่ามีอะไรหรือ..

“..คุณหนูหมีน้ำแต่งตัวไม่เหมาะกับงานเท่าไหร่ค่ะ..เจ้านายเลยให้เอาชุดกระโปรงมาเปลี่ยน..”

คุณหนูหมีน้ำอีกแล้ว..

น้ำก้มมองสารรูปตัวเอง..เสื้อยืดกางเกงยีนส์..เออ..ท่าทางจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่แฮะ..

ว่าแต่..ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันหว่า..

“..ชื่อเนเน่นะคะ..”นางตอบเหมือนรู้ใจ..ยิ้มหวาน... “..เนเน่จะช่วยคุณหนูหมีน้ำแต่งตัวก็แล้วกันนะคะ..”

คุณหนูหมีน้ำชักจะเคลิ้ม ๆ เหมือนกัน..

เพราะเนเน่ทำให้คุณหนูหมีน้ำเริ่มเขิน..โดยการพูดขึ้นว่า..

“..ถอดชุดเก่าก่อนนะคะ..”

“..เฮ้ย.จะบ้าเหรอ..ถอดชุดต่อหน้าผู้หญิงเนี่ยนะ..”คุณหนูหมีน้ำดูอิดออด..

“..ไม่เป็นไรค่า..ดิฉันไม่อาย.”

“.แต่ฉันอายนี่นา..”น้ำยิ้มแหย..

“..อย่าเรื่องมากน่า..”เนเน่เหมือนเปลี่ยนโทนเสียงเป็นดุขึ้น.. “..รีบเปลี่ยนชุดให้ไว..”

น้ำเหลือกตามองบน..ทำไมดุจังวะ..

เอา..เปลี่ยนก็เปลี่ยน..

ไม่ช้า..น้ำก็อยู่ในชุดแซคสีเหลือง..ทำไมรู้ใจจริง ๆ ว่าชอบสีเหลืองวะเนี่ย..

แต่งหน้าบาง ๆ มาแล้ว..คงไม่ต้องโบ๊ะอะไรมากนักหรอก..

เนเน่มองอย่างพึงใจ..ก่อนจะนำคุณหนูหมีน้ำ..

“...ตามมาค่ะ..คุณหนูหมี..”

....

คุณหนูหมีน้ำออกจากห้องรับแขก.และตามเนเน่มายังห้อง ๆ หนึ่ง..

ในห้องนั้น..มีคนเยอะแยะไปหมด..ทำให้ประหลาดใจนัก..

โดยเฉพาะมีคนหนึ่งที่น้ำรู้จักดี..นั่นคือพี่ดิว..โปรดิวเซอร์รายการของสามเอ็นคริคริ..

น้ำรู้สึกเหวอ ๆ ..

“..พี่ดิว..”

พี่ดิวไม่ได้มาคนเดียว..แต่ข้าง ๆ ยังมีคุณรัตนชัยซึ่งดูจะอาย ๆ น้ำชอบกล..

พี่ดิวกระแอม..

“..พี่มากับคุณรัตนชัย..”ดิวพยายามเก๊ก..แต่น้ำสังเกตว่า..ดวงตาของดิวดูเป็นประกายแห่งความสุข..

แหงล่ะ..แฟนมาด้วยทั้งคน..แถมยังมุ้งมิ้งกันมากด้วย..

“..แล้ว..”น้ำยังงงอยู่..

“..พ่อของเอมี่เป็นเจ้าของบริษัททูเวย์ฯแล้ว..วันนี้มีงานสำคัญของลูกสาว..พี่เลยต้องมาช่วยน่ะ..”

น้ำเหวอ..

“..งานสำคัญ..อะไรหรือคะ..”

“..วันนี้..ลูกสาวของคุณสุวิทย์จะหมั้นน่ะน้องน้ำ..ก็เลยต้องมาคุมพวกถ่ายภาพกับวิดีโอหน่อย..”ดิวพูดอ้อมแอ้ม..

น้ำพยักหน้า..

“..แหม..ดีจัง..คนเก่งอย่างพี่ดิว..มาคุมงานภาพกับวิดีโอทั้งที..”น้ำหัวเราะ..แต่แล้วก็ชะงัก.. “..พี่ดิวว่าไงนะ..ลูกสาวคุณสุวิทย์จะหมั้น..เค้ามีลูกสาวกี่คนกันเนี่ย..”

ดิวทำหน้าปั้นยาก..

“..ก็คนเดียวนี่แหละ..”

“..อ้าวเหรอ..”น้ำยังเอ๋อ..แล้วก็ชะงัก.. “..เฮ้ย..เอมี่..”

น้ำรู้สึกโลกหมุนติ้ว ๆ ๆ ..

“..เอมี่จะหมั้นหรือนี่..”

เสียงเนเน่ที่ยังอยู่ข้าง ๆ ..อดพูดไม่ได้..

“..อ้าว..นี่ยังไม่รู้หรือไงว่า..เธอมาร่วมงานหมั้นของคุณหนูเอมี่..”

คุณหนูหมีน้ำถึงกับล้มตึงไปทันที..

เหมือนช็อคอย่างแรงที่สุด..ไม่คิดเลยว่าจะช็อคได้ขนาดนี้..

....

ลืมตาขึ้นอีกครั้ง..พบว่า..ตัวเองนอนอยู่บนโซฟา..มียาดมจ่อจมูก..แล้วก็มีคนพัดให้..

น้ำลุกขึ้น...เห็นเอมี่ยืนส่ายหน้า..ก็ร้องไห้..

“..เอมี่..เธอ..เธอทำยังงี้ได้ยังไง..เธอจะหมั้นกับใคร..เธอ..”น้ำพูดไม่เป็นภาษาคน..

เอมี่หันไปควงหญิงสาวหน้าเกลี้ยงคนสวย..

“..ทำไงดีแบท..งานมงคลแท้ ๆ ..”

แบท..อินี่มันเป็นใคร..เป็นใคร..

หญิงสาวขาวเกลี้ยงเกลาคนนั้นยักไหล่..

“..ดูเหมือนเค้ายังไม่รู้นะ..”

“..ก็คงจะไม่รู้หรอก..เพราะคุณหนูหมีน้ำขนาดแต่งตัวยังไม่เหมาะกับงานเลย..”เอมี่หัวเราะ..

น้ำตอนนี้เลือดขึ้นหน้า..

“..เอมี่..ฉันไม่ยอมนะ..เธอทำยังงี้ได้ยังไง..เธอจะหมั้นจะเหมิ้นอะไรกับใคร..ทำไมถึงหลอกกันแบบนี้..”

“..ขอโทษที่หลอก..แต่.”เอมี่เดินเข้ามาใกล้.. “..มันก็แค่ขำ ๆ นะ..”

“..ขำ..เธอเห็นความรักของฉันเป็นเรื่องขำขันหรือไง..”..น้ำโวยวาย..

ก่อนที่จะอาละวาดอะไร..หญิงกลางคน ๆ หนึ่งก็เดินมาทางนี้..

น้ำอ้าปากหวอ..

“..มะ...แม่อ้อ..”

คุณแม่ของน้ำส่ายหน้า..

“..ขายหน้าเขาชิกหาย..เป็นลมในงานหมั้นตัวเอง..น่าขายหน้ามาก..”

น้ำเบรกพรืด..

“..หา..งานหมั้นตัวเอง..”

แม่อ้อพยักหน้า..ยื่นกล่องเล็ก ๆ ให้..

“..เอ้า..นี่แหวน..แม่เตรียมไว้นานแล้ว..เตรียมสวมให้ว่าที่เมียซะ..”

น้ำอ้าปากค้าง..

“..ว่าที่เมีย..”

เหมือนแบทจะผลักเอมี่เข้าหา..แล้วตัวเองก็ไปยืนข้าง ๆ เนเน่..

เอมี่เท้าสะเอว..

“..รีบ ๆ หายเป็นลมซะ..เดี๋ยวเสียฤกษ์หมด..”

น้ำอ้าปากค้าง...

อะไรกันวะเนี่ย..

เน่เน่หัวเราะ..

“..อ้าว..นี่งานหมั้นของเธอกับเอมี่ไงล่ะน้ำ..”

น้ำร้องเฮ้ย...

แม่อ้อได้แต่เซ็ง..

“..ไอ้ลูกคนนี้..ทำแม่ขายหน้าหมด..มีอย่างที่ไหน..เป็นลมในงานหมั้นตัวเอง..”

.......

ในที่สุด..

ศิลปินหมีทำหน้างง ๆ ..นั่งพับเพียงเรียบร้อยต่อหน้าโซฟาและเก้าอี้รับแขกลักษณะหรูเริ่ด..

คนรอบข้างเริ่มปรากฏทีละคน..ล้วนแต่เป็นคนที่น้ำรู้จักทั้งนั้น..แม้แต่ดร.บลูมกับตั๊กแตนยังมาด้วยเลย..ไม่เว้นแม้แต่ซันนี่กับหมวดอลิส..และแก๊งค์สามเอ็นคริ ๆ ..

ศิลปินหมียังดูงง ๆ อยู่..เอมี่หัวเราะคิก..ดีใจได้แกล้งว่าที่สามีได้..

“..อ๋อ..เนเน่แบทน่ะหรือ..เค้าเป็นไอดอล..และเพิ่งมาเป็นดาราในค่ายทูเวย์ฯที่พ่อฉันซื้อมาน่ะ..วันนี้เลยให้มาช่วยเป็นสีสันของงานหน่อย..”เอมี่ตอบ.. “..เค้าก็เป็นแฟนกันด้วย..แฟนคลับก็เยอะ..มาอยู่ค่ายเราก็ไม่เลวนะ..”

ค่ายเรา..คุณหนูหมีน้ำแค่นเสียงเชอะ..

“..แล้วนี่จะให้ฉันไปง้อไปตื๊อพ่อเธอ..ชั้นจะทำได้เหรอ...”

เอมี่ยิ้มอีก..

“..เราก็แกล้งเธอไปงั้นแหละ..ทุกคนแกล้งเธอหมด..ระดับนี้ต้องไปง้อด้วยหรือ..ฉันก็แค่ให้เพื่อนฉัน..พิ้งค์ที่เขาเป็นวันเดอร์วูแมนอยู่..ช่วยสงเคราะห์ให้นิดเดียวเท่านั้น..เธอก็สบายแล้ว..”

น้ำมองตามสายตาเอมี่ไปเห็นหญิงสาวร่างใหญ่เพื่อนสนิทของเอมี่ที่ยืนอยู่ในบรรดากลุ่มแขกเหรื่อ..

เหมือนพิ้งค์จะรู้ว่าเอมี่หมายถึงอะไร..ก็เปิดอกเสื้อนอก..น้ำเห็นเชือกสีทองขดอยู่ก็เข้าใจความหมาย..

..โธ่เอ๊ย..ใช้เชือกของวันเดอร์วูแมนบังคับให้คุณสุวิทย์คล้อยตามนี่เอง..ใช่..ทำไมถึงไม่คิดอะไรแบบนี้ไว้ล่วงหน้าไว้ก่อนนะ..

“..ทุกคนเลยได้แต่แกล้งให้กำลังใจเธอไม่ได้ออกแรงหรือความคิดเห็นอะไร..เพราะมันไม่ต้องทำอะไรเลยนี่ไง..พิ้งค์จัดการเรียบร้อยแล้ว..”เอมี่หัวเราะ..

น้ำมองดูข้าวของหมั้นตรงหน้า..

“..แล้วฉันจะอายเค้ามั้ยเนี่ย..แฟนมาจัดของหมั้นให้ฉันหมั้นตัวเองน่ะ..”

“..นี่แม่เธอยกมาเอง..”เอมี่หัวเราะ.. “..ถ้าจะช่วยอะนะ..ถามว่าต้องทำด้วยเหรอเพราะไม่เห็นต้องช่วยอะไรเลย..”

น้ำกลืนน้ำลาย..นี่แม่อ้อมีตังค์ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน..

ในหมู่แขกเหรื่อ..ชายกลางคนใส่แว่นดูท่าทางขี้เล่นแต่มีภูมิรู้..ร้องขึ้นว่า..

“..ได้เวลาฤกษ์แล้ว..รีบทำพิธีกันเถอะ..”

เอมี่รับคำ..

“..ค่า..อาจารย์..”

น้ำกลืนน้ำลาย..

“..ใครอีก..”

“..อาจารย์เค้าวางฤกษ์หมั้นให้เราไงล่ะน้ำ..”เอมี่พยักหน้ากับลูกน้องพ่อให้ไปตามผู้ใหญ่มานั่งได้แล้ว....

ไม่ช้า..ผู้ใหญ่ก็ออกมาทั้งสี่คน..สุวิทย์กับแม่ติ๊กของเอมี่..มานั่งที่โซฟาฝั่งเอมี่..แม่อ้อกับใครอีกคนก็มานั่งตรงโซฟาฝั่งคุณหนูหมีน้ำ..

อีกคนที่เป็นผู้ใหญ่ทางฝั่งน้ำทำให้ศิลปินหมีหน้าเหวอ..

“..พี่เอ็ม..”นี่คือท่านประธานเอ็มเพรสที่แฝงตัวเข้ามาเป็นผู้ใหญ่ให้ทางฝ่ายน้ำอย่างเนียน ๆ ..

หญิงลุคผัวที่หน้าเหมือนพี่ออแกน..ราศี..ยิ้มแย้มให้น้ำ..

เอมี่กระซิบว่า..

“..พี่เอ็มไปหาแม่เธอ..แล้วบอกว่า..จะจัดการเรื่องสินสอดให้..แม่เธอก็เอาสิ..ทั้งหมดนี่พี่เอ็มจัดการให้หมดเลย..”

น้ำตาเหลือก..

“..มิน่าล่ะ..แม่อ้อถึงกล้าขนาดนั้น..”

อาจารย์คนทำพิธีร้องบอก..

“..ได้เวลาแล้ว..ให้ฝ่ายหญิงตรวจดูของหมั้นหมาย..”

สุวิทย์กับแม่ติ๊กทำเป็นตรวจดูแล้วก็พยักหน้า..

อาจารย์คนทำพิธีร้องอีก..

“..ได้เวลาสวมแหวนให้ฝ่ายหญิงแล้ว..”

เสียงเนเน่ร้องว่า..

“..มันก็ผู้หญิงทั้งคู่นะอาจารย์..”

“..เอาใหม่ ๆ ..ได้เวลาสวมแหวนให้ฝ่ายเคะแล้ว..”อาจารย์แทบจะเปลี่ยนศัพท์ไม่ทัน..

น้ำคอย่น..แต่ก็สวมแหวนให้เอมี่..

และก้มกราบผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายรวมทั้งพี่เอ็มที่เป็นตัวแทนมาสู่ขอด้วย...

งานหมั้นจัดการเสร็จสรรพเรียบร้อยแม้จะวุ่นวายหน่อย..แต่ก็สำเร็จจนได้..

.......

น้ำ.กุลณัฐดูจะงง ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้นเหลือเกิน..

หลังจากเสร็จพิธี..สุวิทย์พ่อของเอมี่ซึ่งเปลี่ยนแปลงไปจากที่น้ำเคยพบจากหน้ามือเป็นหลังมือ..ก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก..โอบไหล่แม่ติ๊ก..เจรจาความได้ว่า..ที่ซื้อบริษัททูเวย์ฯก็เพราะเห็นว่าเอมี่สนใจงานด้านบันเทิง..จะได้ช่วยกับน้ำในการบริหารค่ายทูเวย์ฯต่อไป..

“..ฉันไล่หนูน้ำออก..เพราะไม่อยากให้เป็นศิลปินอีกแล้วไง..มันเหนื่อย..มาช่วยกับเอมี่บริหารบริษัทในฐานะเจ้าของดีกว่า..แล้วหากนึกสนุกอยากจะออกสามเอ็นคริคริ..ก็ลงมาถ่ายงานเล่น ๆ ได้..”

ไล่ออกจากศิลปิน..แต่ให้มาเป็นเจ้าของค่ายเนี่ยนะ..เล่นง่ายดี..

เอมี่อมยิ้ม.มองดูคุณหนูหมีน้ำตลอดเวลา..

แม่อ้อได้แต่ยิ้มแหย..

“..ขอบคุณนะคะที่ไม่รังเกียจไอ้น้ำมัน..”

“..โอย..จะรังเกียจได้ยังไงล่ะ..น้ำน่ารักจะตาย..จริงไหม...”สุวิทย์หัวเราะเสียงดัง...

พี่เอ็มได้แต่ยกนิ้วให้..

“..แบบนี้..ทางดิฉันก็หมดห่วงแล้วนะคะ..คุณสุวิทย์...”

แม่อ้อยังกังวลอยู่..

“..แล้ว..จะแต่งกันเมื่อไหร่ล่ะคะเนี่ย..”

“..อ๋อ..เรื่องนั้น..เห็นเอมี่บอกว่า..กลางปีน่ะครับ..เพราะอยากให้เตรียมงานให้ดีเสียก่อน..”สุวิทย์คุยฟุ้ง.. “ระดับผมเนี่ย..แต่งทั้งที..ต้องแต่งให้ใหญ่ครับ..กิ๊กก๊อกผมไม่แต่ง..”

แม่อ้อดูวิตก..แต่พี่เอ็มหัวเราะ..บีบขาแม่อ้อ..

“..ดิฉันก็เต็มที่นะคะ..อยากจะแต่งที่ไหนก็บอกมาเลย..ระดับนี้ได้ทุกที่ค่ะ..กระทั่งบนดวงจันทร์ดิฉันก็จัดให้ได้..”

สุวิทย์ตาลุก..

“..แหม..ไม่เลวนะครับ..จัดงานที่ดวงจันทร์..เอางั้นเลยหรือ..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

ตลก..น้ำคิด..สีหน้าเซ็ง ๆ พิกล..แต่เอมี่อมยิ้ม..ฉุดมือน้ำ..และลุกขึ้น..

“..ขอตัวไปคุยกับน้ำก่อนนะคะ..”เอมี่พูด..

“..อะ..เอาเลย ๆ ..เอมี่..”สุวิทย์พูด.. “..อยากเล่นข่าวไหม.เอมี่น้ำ..แต่งเพราะท้องก่อนแต่ง..จัดการเลยนะ..ฮ่าฮ่าฮ่า..”สุวิทย์จับแขนลูกเขยอย่างปลื้มปริ่ม.. “..เอาเลยนะหนูน้ำ..พ่ออนุญาต..เอาให้ป่องตอนแต่งเลย..”

แม่ติ๊กเบ้ปาก..

“..จะบ้าแล้วหรือคะคุณ..ให้ป่องก่อนแต่ง..มีอย่างที่ไหน..”

“..ก็ชั้นรักลูกเขยนี่..”สุวิทย์หัวเราะอีก..

เอมี่เห็นว่าจะไปกันใหญ่..ก็ฉุดน้ำออกมาจากวงสนทนา...

ก่อนจะพากันไปยืนที่ระเบียง..มองดูท้องฟ้า....

เอมี่ซอบหน้ากับไหล่ของคุณหนูหมีน้ำ..

น้ำอดกอดไหล่ไม่ได้..

นานจนน้ำพูดขึ้นว่า..

“..เราฝ่าฟันกันมาถึงจุดนี้ได้ไง..”

“..อืมใช่..คิด ๆ ดูก็เหมือนความฝันเลยนะ..”

“...เธอเป็นวันเดอร์วูแมน..ก็แปลกพอแล้ว..แต่ฉันก็ไม่เคยคิดเลยนะว่า..ท้ายสุดจะได้แต่งงานกับซูเปอร์ฮีโร่..นี่ถามจริง ๆ เถอะเอมี่..มันสนุกนักหรือไงที่ต้องทำหน้าที่แบบนั้น..”

เอมี่ยิ้มหวาน..

“..แต่ตอนนี้..ชั้นเลิกเป็นแล้วนี่..ไม่มีอะไรต้องทำในฐานะวันเดอร์วูแมนอีกแล้ว..”

“..เอมี่..”น้ำยิ้ม ..”..บอกตรง ๆ นะ..เธอไม่ว่ายังไงก็เป็นวันเดอร์วูแมนของฉันตลอดไป..”

“..เพราะต้องปราบตัวโกงอย่างเธอนี่เหรอ..”

“..เปล่าหรอก..”น้ำพูดจริงจัง..”สำหรับความรัก..อีกฝ่ายก็คือสิ่งที่วิเศษสุดเสมอ..” น้ำหอมแก้มเอมี่.. “..เธอคือสิ่งวิเศษและสำคัญเสมอสำหรับฉันนะเอมี่..”

เอมี่หัวเราะ..

“..แต่สำหรับเธอ..ฉันก็ถือว่าเธอเป็นวันเดอร์วูแมนสำหรับฉันเหมือนกันนะน้ำ..”

น้ำเอียงคอซบกับเอมี่บ้าง..

ดูน่ารักดีอยู่หรอกสำหรับคนทั้งสอง..

ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสียก่อน..

เอมี่ผลักร่างน้ำออก..จนน้ำแปลกใจ..

“..มีอะไรหรือ..”

เอมี่ทำท่าพะอืดพะอม...

“..ไม่รู้..มัน..มันคลื่นไส้..มันอยาก..อะ..อะ..อะ..”

แล้วก็หาถังขยะ..อ้วกออกมา..

น้ำดูงุนงง..ใจหายวาบ..

“..เฮ้ย..เอมี่..อย่าบอกนะว่า..”

เอมี่อ้วกจนตัวงอ..

“..เฮ้อ..ยังกะคนท้องเลย..”เอมี่บ่น..

แล้วก็ใจหาย..

“..เฮ้ย..บ้าน่า..บ้าที่สุด..”

น้ำหัวเราะเบา ๆ ..

“..จะเป็นไปได้อย่างไร..คงเป็นไปไม่ได้หรอกนิ..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

แต่เอมี่ก็ก้มลงไปอ้วกกับถังขยะอีกครั้งแล้ว...

....

ในขณะเดียวกัน..

ซันนี่กับหมวดอลิสเดินเคียงกันไปส่งพี่เอ็ม..

ท่านประธานแห่งเธมีสไคร่าหันมาหาซันนี่กับหมวดอลิส..

“.ช่วงนี้..ปราบคิงส์มาร์สได้..เวลาว่างเยอะเลย..”พี่เอ็มหัวเราะ.. “..เลยมีเวลามาเป็นเถ้าแก่ให้น้ำ..มาสู่ขอเอมี่..”

เสียงอาเจียนทำให้คนทั้งสามหันไปดู..เห็นเอมี่ทำท่าอ้วกกับถังขยะ..น้ำกำลังลูบหลังให้..

ต่างคนต่างยิ้ม..ไม่สนใจอะไร..ปล่อยให้สองคนนั่นดูแลกันเอง..เดินผละออกมาเงียบ ๆ ..

ซันนี่อดถามไม่ได้..

“..อาการเอมี่เหมือนกับคุณเลยนะ..อลิส..”

หมวดอลิสยิ้มอาย ๆ ..

“..นั่นสิ..แต่ฉันก็อ้วกตลอดแหละ..แปลกนะ..อ้วกยังกะคนท้องเลย..”

พี่เอ็มยิ้ม..แต่แล้วก็ชะงัก..

เสียงอาเจียนยังคงดังอยู่..

ท่าทีที่พี่เอ็มเปลี่ยนไปทำให้ซันนี่อดสงสัยไม่ได้..

“..ท่านประธานคะ..มีอะไรหรือเปล่า..”

“..หมวดอลิส..เธอมีอาการเหมือนเอมี่ใช่ไหม..”

หมวดอลิสพยักหน้ายิ้ม ๆ ..

“..คล้ายกับแพ้ท้องเลยค่ะ..”

พี่เอ็มอุทานออกมา..

“..ไม่ใช่เรื่องตลกนะ..หรือว่า..”

“..อะไรหรือคะ..”หมวดอลิสดูงุนงง...

พี่เอ็มครางเฮ้อ..

“..ในทางปฏิบัติ..ซันนี่..เธอกับเอมี่..ถือว่ายังไม่เสียพลังของวันเดอร์วูแมนไป..ฉันเกรงว่า..อัญมณีบลูอธีน่าในร่างพวกเธอ..อาจจะส่งผลอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้นะ..”

พูดจบก็เม้มปาก..

“..มีร้านสะดวกซื้อไม่ไกล..อลิส..ลองซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจดูหน่อยไหม..”

ซันนี่ตาเหลือก..หมวดอลิสก็ตกใจ..

ไม่ช้าไม่นาน..หลังจากพี่เอ็มจากไปแล้ว..และอลิสก็ซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจและพบว่า..

ซันนี่เห็นปฏิกิริยาก็ใจหาย..

“..อลิส..นี่คุณ..”

หมวดอลิสแทบเป็นลม..

“..เป็นไปได้ไงคุณซันนี่..ฉันท้อง..”

ซันนี่ครางเฮ้อ..

“..นี่ก็หมายความว่า..เอมี่ก็อาจจะ..”ก่อนจะยิ้ม.. “..ท้องก็ช่างมัน..ดีซะอีก..เราจะได้มีลูก..ดีไหมอลิส..”

หมวดอลิสยิ้มอาย ๆ ..

แต่ในขณะเดียวกัน..

เอมี่ยังอาเจียนไม่หยุด..โดยที่น้ำ..กุลณัฐ..ลูบหลังตลอดเวลา..

“..ยิ่งดูยิ่งเหมือนคนท้องจริงเว้ย..”คุณหนูหมีน้ำรำพึง...แล้วก็คิดพิเรณ.. “..เออ..ถ้าท้องจริง..เราจะให้ลูกชื่ออะไรดีหว่า..”

มุมมืดที่ไม่มีใครเห็น..

ร่างประหลาดเหมือนก่อตัวขึ้นจากหมอกควัน..และเหมือนจะเป็นร่างของหญิงทรงเสน่ห์..แถมยังจะหัวเราะอีกด้วย.

“..น้ำ..อิหมี..อิลูกหลานของฉัน..เคยบอกแล้วใช่ไหม..ว่าจะหาทางให้ทายาทของวีนัสเกิดขึ้นอีกเยอะ ๆ ..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

ไม่มีใครได้ยินเสียงหัวเราะนั้น..

เพราะมีแต่เสียงอาเจียนของเอมี่ดังขึ้นกลบทุกเสียง

.....จบบริบูรณ์.....

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น