Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 4 : สบตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2563 13:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 4 : สบตา
แบบอักษร

 

ทศกัณฐ์ :

ผมนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถ SUV ราคาแพงที่จอดอยู่ในลานจอดรถของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งเพื่อมาแอบดูหน้าของผู้ชายที่ทำให้น้องสาวของตัวเองตกหลุมรักจนพร่ำเพ้อถึงว่าจะหล่อขนาดไหน ถึงทำให้ทิพย์มณียอมโดดเรียนมานั่งเฝ้าเขาได้ทั้งวัน

ช่วงบ่ายหลังจากเคลียร์งานเรียบร้อยแล้วผมขับรถออกไปที่มหาวิทยาลัยที่เขาเรียนอยู่เพื่อจัดการเรื่องให้จบๆ ไป แต่ผมพลาดเรื่องสำคัญไปอย่างหนึ่งคือผมไม่รู้ว่าหน้าตาของเขาเป็นยังไง และอีกอย่างผู้ชายในมหาลัยนี้ก็ล้วนแต่ดูดีกันทั้งนั้นแล้วจะเป็นคนไหนละ

เพื่อไม่เป็นการเสียเวลาผมตัดสินใจส่งข้อความผ่านทางไลน์ให้ทิพย์มณีส่งรูปของเขามาให้ดู ระหว่างที่ผมกำลังกดส่งข้อความอยู่นั้นก็มีเสียงดังขึ้นที่นอกรถ

“ภีม...ไอ้ภีม! รอกูด้วย”

ผมหันไปมองทางต้นเสียงด้านนอกรถพร้อมกับเสียงข้อความไลน์ของทิพย์มณีตอบกลับมาพอดี

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งผิวขาวจัด ใบหน้าหล่อสะดุดตา ยิ่งรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นทำให้ใบหน้าที่ดูหล่อกลับดูสวยหวานขึ้นเป็นกอง ผมผลอมองคนตรงหน้าอย่างละสายตาไปไม่ได้ราวกับถูกสะกดจิต จนเขาหันมาสบตากับผมเข้าพอดี

“เอ่อ..มีอะไรรึเปล่าครับ?” เขาเดินมาถามผมที่เปิดกระจกรถมองเขา

“.....”

“คุณ! คุณมีอะไรกับผมรึเปล่าครับ?!” หนุ่มหน้าหวานถามซ้ำอีกครั้งเมื่อไม่ได้คำตอบที่ต้องการ ผมทำเป็นไม่สนใจที่เขาถามใช้นิ้วกดปิดกระจกให้เลื่อนขึ้นช้าๆ จนบังใบหน้าหวานสนิทและขับรถออกไปอย่างเสียดาย

เมื่อขับรถออกมาได้ซักระยะหนึ่ง ผมกดเข้าไปในข้อความไลน์ที่ทิพย์มณีส่งกลับมา รูปของหนุ่มที่ปรากฏบนหน้าจอทำผมนิ่งไปชั่วครู่ เขาคือคนเดียวกันกับคนที่ผมเจอที่ลานจอดรถ ใช่เขาจริงๆ ภาพแอบถ่ายที่ว่าหล่อแล้วตัวจริงกลับหล่อมีเสน่ห์มากกว่าหลายเท่า ขนาดผู้ชายอย่างผมยังรู้สึกหวั่นไหวเมื่อสบตากับเขา มิน่าน้องสาวผมถึงคลั่งไคล้เขานักหนา

.

หลังจากนั้น ผมเฝ้าติดตามเขาอยู่สักพักหนึ่งจนเขาเริ่มรู้สึกตัวและพยายามที่จะหลบเลี่ยงผมตลอด แต่มีกิจกรรมอย่างหนึ่งที่เขาต้องทำเป็นประจำและขาดไม่ได้คือการไปเล่นบาสเก็ตบอลที่ศูนย์กีฬาฯ

“ภีม! ผู้ชายคนนั้นมาอีกแล้วว่ะ สงสัยเขาจะชอบมึงแน่ๆ”

“บ้า! ไม่ใช่หรอกพี่ เขาคงมามองสาวแถวนี้มากกว่ามั้ง”

“แต่กูเห็นเขายืนจ้องมึงอยู่คนเดียว ผู้ชายอะไรวะโคตรหล่อเลยสัส! เห็นแล้วกูไม่กล้าพาแฟนมาเลย”

ผมยืนฟังบทสนทนาของเขากับรุ่นพี่ในสนามบาสระหว่างที่กำลังแข่งขันกันอยู่ เขาหันมาสบตากับผมบ่อยๆ จนโดนรุ่นพี่ต่อว่าเพราะลูกชู้ตที่เคยแม่นยำของเขากลับพลาดไปหลายลูก

.

“น้ำเปล่าขวดนึงครับ”

ผมเดินตามเขาเข้าไปในมินิมาร์ทโดยที่เขาไม่รู้ตัวสักนิดว่าผมยืนอยู่ด้านหลังเขา

แกร๊ก!

“อ๊ะ! ขอโทษครับ” เขาถอยหลังเซมาหาผมที่ใช้สองมือโอบรับตัวเขาไว้พอดี ถึงหนุ่มน้อยหน้าหวานคนนี้จะตัวสูงโปร่งแต่เมื่อสัมผัสดูถึงรู้ว่าตัวบอบบางกว่าที่เห็นแต่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อเล็กๆ โดยเฉพาะผิวที่นุ่มลื่นมือต่างกับผู้ชายทั่วไป

ภีมพลแหงนหน้าขึ้นมาจ้องหน้าผมอย่างพิจารณาในขณะที่ผมก็ฉวยโอกาสสำรวจใบหน้าหล่อของเขาในระยะใกล้เช่นกัน

“ปล่อย! นี่คุณจะตามผมไปถึงเมื่อไหร่กัน?!”

“.....”

“ผมถามคุณไม่ได้ยินหรือไง?!”

“.....”

ผมไม่ตอบคำถามใดๆ ของเขาจนหนุ่มหล่อหน้าหวานโกรธ คิ้วเข้มสวยขมวดเข้าหากัน ดวงตากลมโตจ้องมาที่ผมอย่างเอาเรื่อง

“กวนตีน!” ปากแดง ๆ ขยับต่อว่าผมอย่างน่าโดนลงโทษนัก ก่อนที่เขาจะเดินกระแทกไหล่ผมออกจากร้านไปอย่างไม่สบอารมณ์

“เดี๋ยวค่ะคุณ! เงินทอนค่ะ” แคชเชียร์ตะโกนเรียกไล่หลังภีมพล ผมไม่รอช้าเอื้อมมือไปคว้าเหรียญเงินทอนในมือของแคชเชียร์สาวก้าวเท้าตามเขาออกมาหน้าร้านอย่างรวดเร็ว

หมับ!

“เฮ้ยย!! คุณจะทำอะไรน่ะ?” ภีมพลโวยวายขึ้นเมื่อผมสอดฝ่ามือใหญ่คว้าหมับเข้าที่เอวบางจนเขาสะดุ้ง ผมฉวยโอกาสล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงกีฬาขาสั้นเนื้อผ้าลื่น ขยับปลายนิ้วยาวแอบลูบไล้ต้นขาของเขาอย่างแผ่วเบาก่อนปล่อยเศษเหรียญใส่ไว้ข้างในใช้สองมือผลักแผ่นหลังบางออกจากอกก่อนที่เขาจะหันมาต่อยผม ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยหันมาจ้องหน้าผมอย่างไม่พอใจ ปากบางๆ บ่นอุบอิบฟังไม่รู้เรื่องก่อนเดินไปอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง

.

แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!

เสียงลมหายใจหอบของหนุ่มหน้าหวานที่กำลังวิ่งอยู่ในลู่วิ่งสนามกีฬาหลังจากที่เดินหนีหนุ่มหล่อแปลกหน้าที่คอยตามเขามาตลอดแถมยังทำให้เขาขายหน้าต่อหน้ารุ่นพี่ที่สนามบาสอีก

พรึ่บ!

แสงไฟในสนามกีฬาดับลงเมื่อถึงเวลา เป็นสัญญาณว่าสนามกำลังจะปิดให้บริการ ภีมพลเดินไปหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ามาซับเหงื่อ

“เอ้า!”

“อ๊ะ..ขอบคุณครับ” ภีมพลเอื้อมไปรับขวดน้ำที่มีคนยื่นมาให้โดยไม่ได้มองว่าใคร เขาวางผ้าขนหนูพาดคอไว้เปิดขวดน้ำดื่มเพื่อดื่มแก้กระหาย ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าทำเขาสำลักน้ำพุ่งออกมาโดนคนตัวสูง

พรวดดด!!

“นี่คุณยังอยู่อีกหรอ?!” ภีมพลถามด้วยความตกใจไม่คิดว่าจะเจอเขาอยู่ที่นี่ในเวลาแบบนี้

“สกปรก” ชายหนุ่มมองหน้าภีมพลนิ่งจนหนุ่มหน้าหวานเริ่มโมโหขึ้นมาอีก

“เอาของคุณคืนไป!” เขากระแทกขวดน้ำส่งคืนใส่มือชายหนุ่มร่างสูงก่อนสะบัดหน้าเดินหนีเขาออกนอกสนาม

ร่างสูงโปร่งเดินแวะเข้าห้องน้ำก่อนกลับบ้าน เขาวางกระเป๋าเป้ริมขอบอ่างเปิดน้ำเพื่อล้างหน้าให้สดชื่น ช่วงที่เขากำลังก้มตัวเพื่อล้างหน้า เขารู้สึกเหมือนมีเงาใครบางคนมายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง

“ใครวะ?!” ร่างสูงโปร่งรีบเงยหน้าขึ้น ใบหน้าขาวใสยังเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ เขาปล่อยหมัดใส่หน้าคนที่อยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว แต่ชายหนุ่มกลับเอี้ยวตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด

“มึงอีกแล้วหรอ?! ถามจริงคอยตามกูแบบนี้มึงต้องการอะไรกันแน่” ภีมพลโมโหจนถึงที่สุดเขาโพล่งคำหยาบออกมาอย่างสุดทน หมัดที่กำแน่นจนสั่นถูกปล่อยใส่คนตรงหน้าอีกหลายครั้งแต่ไม่โดนเป้าหมายสักหมัดมีแต่เสียงชกผ่านอากาศไปมา

หมับ!!

คนตัวสูงกว่าคว้าเข้าที่ท่อนแขนเรียวจับพลิกไพล่หลังดันร่างบางเข้าไปในห้องน้ำที่ว่างอยู่ ดันแผ่นหลังบางจนชิดกับผนัง

“โอ๊ย!จะทำอะไรเจ็บนะโว้ยย..” ภีมพลพยายามดิ้นโวยวายแต่ไม่สามารถสู้แรงคนตัวใหญ่กว่าได้

“คนอะไรวะแรงเยอะอย่างกับยักษ์” เขาบ่นเบาๆ แต่คนตัวสูงกลับได้ยินชัดเจน

“นายพูดว่าอะไรนะ?” ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหวานจนเขาต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหลบเองเมื่อลมหายใจร้อนๆ รินรดเข้าที่ปลายจมูกของเขา

“ปล่อย! เอาหน้าอุบาทว์ๆ ของมึงไปไกลๆ เลย!” ภีมพลพูดตรงข้ามกับสิ่งที่เป็นจริง ทำให้ชายหนุ่มเริ่มไม่ชอบใจกับคำพูดหยาบคายของเขา

“มึงต้องการอะไร?! ทำไมถึงต้องมาตามไซโคกูขนาดนี้ด้วย” หนุ่มน้อยหน้าหวานตัดสินใจถามเขาไปตรงๆ

“เดท” คนตัวสูงตอบเพียงสั้นๆ

“อะไรนะ? เดท! เดทกับมึงนี่นะ? จะบ้ารึเปล่า” ภีมพลตกใจกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูด ผู้ชายตัวใหญ่ๆ สองคนไปเดทกันคงเป็นอะไรที่น่าขนลุกน่าดู ดวงตากลมโตหันมาจ้องใบหน้าหล่อคมอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

 

 

 

!

 

ความคิดเห็น