Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 28 แกไม่รู้จักพี่ชายแกหรือยังไง

ชื่อตอน : บทที่ 28 แกไม่รู้จักพี่ชายแกหรือยังไง

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 122

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2562 13:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 28 แกไม่รู้จักพี่ชายแกหรือยังไง
แบบอักษร

​        "แม่ย่อมสำคัญที่สุดอยู่แล้ว ความสุขของแม่ก็คือความสุขของเกอ" จูอี้หลงแหงนหน้ากล่าวกับน้องชายที่ยืนอยู่กลางห้อง

        " ... แต่ถ้าเกอไม่มีความสุข เกอจะทำให้แม่มีความสุขได้ยังไง..." ประโยคนี้ฟังดูคล้ายจะพูดกับตัวเองมากกว่าที่จะพูดกับน้อง       

        "ก็แล้วถ้าความสุขของเกอทำให้แม่เป็นทุกข์ล่ะ..." จูอี่หลงยังไม่หยุดพูด สายตาก้มลงมองพื้นตรงหน้าโซฟาที่เขานั่งอยู่

        เสียวหวู่หันมามองพี่ชาย ที่ถามเองตอบเอง เหมือนกำลังเถียงกับตัวเองอยู่ คำพูดที่เหมือนจะบ่งบอกกลายๆว่าอะไรที่แม่กล่าวมาทั้งหมดล้วนเป็นความจริง ... พี่ชายของเขา กับไป๋อวี่? เสี่ยวหวู่รู้สึกถึงผมบนหนังศรีษะที่ตั้งชูชันขึ้น เขารู้สึกขนลุกลงมาทั้งแขน หนาวเยือกลงมาทั้งแผ่นหลัง      

        "ถ้าแม่เป็นทุกข์เกอจะมีความสุขได้ยังไง...?" จูอี้หลงเงยหน้าถามน้องชายอีกครั้ง      

        "นี่ จูอี้หลง สมองนายยังปกติดีไหม..." เสี่ยวหวู่ย้อนถามเสียงดัง ก่อนจะลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ      

        "...พูดอะไร ผมไม่เห็นจะเข้าใจ .."      

        จูอี้หลงยิ้มบางๆ     

        "นายคิดว่าแม่อยากเห็นเกอมีความสุขหรือมีความทุกข์"       

        "ก็ต้องสุขสิ"      

        "นั่นสิ" จูอี้หลงลุกจากโซฟา เดินมาหาน้องชาย เขายิ้มน้อยๆพร้อมยื่นมือมาจับแขนเสียวหวู่ แต่เสียวหวู่กลับผงะถอยไปด้านหลังพร้อมกับบิดแขนออก เลี่ยงการจับกุมของพี่ชาย        

        "แล้วไง" เขาย้อนถาม นึกเสียใจ เมื่อเห็นสีหน้าจังงันของจูอี้หลง ที่คอยๆถอนมือออกไป แขนทั้งสองห้อยลงข้างตัว หัวไหล่เหมือนจะเล็กลีบลงไปอีก       

        "ไม่แล้วไง" จูอี้หลงตอบเรียบๆ ก่อนจะหมุนตัว ไปหยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนเก้าอี้นวมด้านข้าง                 

        "นายไม่ต้องสนใจ สนใจแต่ครอบครัวนายก็พอ..." เขากล่าวปิดท้ายก่อนจะก้าวเดินออกจากห้อง ไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามองน้องชาย ที่ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ก็เปลี่ยนใจไม่พูด     


        ...จูอี้หลงเพียงแต่คิดว่า เขาจะถอยออกมาทั้งจากไป๋อวี่ จากแม่ และจากตัวเขาเอง  ขอใช้เวลาในช่วงนี้สำหรับการทำงาน คิดแต่เรื่องงาน ต่อให้ต้องทำอยู่ตลอด 24 ชั่วโมงต่อวัน เขาก็จะทำ ....       


        เสี่ยวหวู่มองประตูที่ปิดลง เขานึกเสียใจที่เขาผงะถอยหนีพี่ชาย เขาไม่ได้ตั้งใจแม้แต่น้อย ไม่รู้เหมือนกันว่าในหัวตอนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ที่จู่ๆก็รู้สึกเหมือนกำลังมีสิ่งสกปรกมาถูกต้องผิวกาย เขาเดินไปทรุดลงนั่งที่เก้าอี้นวมด้านข้าง แล้วเริ่มร้องไห้

        "ผมขอโทษ ผมขอโทษ" เขาคร่ำครวญ แต่เขารู้สึกรับไม่ได้จริงๆหากเรื่องที่แม่สงสัยจะเป็นความจริง ภาพของพี่ชายกับไป๋อวี่ผุดขึ้นมาในสมอง ความคิดของมนุษย์ที่มักจะสกปรกโสโครกทำให้เขาจิตนาการเห็นภาพที่เขารู้สึกบัดสี ความรู้สึกสะอิดสะเอียนพุ่งขึ้นมาเต็มปาก จนเขาต้องรีบลุกพุ่งพรวดไปที่ห้องน้ำ อาเจียนเสียงโอ๊ก โอ๊กลงในโถส้วม       

        เมื่อเสียวหวู่เดินออกจากห้องน้ำก็พบเผิงกวนอิงยืนอยู่ที่ประตู      

        "อาหลงไปแล้วเหรอ ไปนานแล้วยัง" เสี่ยวหวู่ไม่ตอบคำถาม แต่กลับมีคำถามผุดขึ้นในใจแทน ...เผิงกวนอิงรู้ไม๊ ...คงไม่รู้ ถ้ารู้คงช็อคมาก ...ไม่นะ น่าจะรู้สิ สนิทกับหลงเกอถึงขนาดนั้น .... กินนอนด้วยกันตั้งเท่าไหร่...!!!?? เสียวหวู่มองหน้าเผิงกวนอิงด้วยความกังขา      

        "เกอมีอะไรกับพี่ผมหรือเปล่า" เขาถามตามความคิดที่ผุดขึ้นในหัว ยั้งปากตัวเองไม่ทัน      

        "หา...?" เผิงกวนอิงงุนงงอยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเข้าใจความหมายที่เสี่ยวหวูถาม      

        "เกิดไรขึ้น" เขารีบถาม      

        "มีเรื่องงี่เง่าอะไรเกิดขึ้น อาหลงล่ะ?" เขานึกเป็นห่วงจูอี้หลงมากกว่าอย่างอื่น เสี่ยวหวู่เดินเข้ามาจับต้นแขนทั้งสองข้างของเขาไว้แน่น      

        "อย่าบอกนะ ว่าพี่ก็ทำเรื่องโสโครกแบบนั้นด้วย" เผิงกวนอิงไม่รอให้เสียวหวู่พูดจบ เขาคว้าข้อมือเสียวหวู่แล้วบิดออกไปด้านข้าง จนเสี่ยวหวู่ร้องลั่น      

        "อย่าบอกฉันนะว่าแกใช้คำพูดไม่รู้จักคิดแบบนี้กับพี่ชายแก" เขาคำราม เมื่อมองเห็นสีหน้าแสดงความเสียใจของเสี่ยวหวู่ เขาก็สะบัดแขนจนเสียวหวู่กระเด็นเซไป      

        "ไอ้งี่เง่า แกไม่รู้จักพี่ชายแกหรือยังไง" เขาย้อนถาม ใจที่ร้อนเป็นห่วงคนที่เขากล่าวถึงทำให้เขาไม่อยู่อธิบายอะไรต่อ หมุนตัวเปิดประตูแล้วก้าวยาวๆออกจากห้องไป 

        เขาคงต้องรีบตามไปที่สนามบิน มือคว้าโทรศัพท์โทรหาจูไฉ่หง เพราะเขารู้นิสัยจูอี้หลงว่า เกิดเรื่องแบบนี้เขาคงปิดโทรศัพท์ไปแล้ว 

        ... คงจะถอยเข้าไปหลบในเปลือกแข็งๆของเขาอีกแล้วแน่นอน


        ................



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}