พราวนภา/เนตรอัปสรา/มณีหยาดฟ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ร้ายกาจที่สุด (50%)...นึกว่าจะเเน่ที่เเท้ก็แอบเป็นห่วง >///<

ชื่อตอน : ร้ายกาจที่สุด (50%)...นึกว่าจะเเน่ที่เเท้ก็แอบเป็นห่วง >///<

คำค้น : รักโคตรร้าย ผู้ชายฮาร์ดคอร์ ,ป๋าพงษ์ , หมอครีม ,แอบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2562 19:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ร้ายกาจที่สุด (50%)...นึกว่าจะเเน่ที่เเท้ก็แอบเป็นห่วง >///<
แบบอักษร

“อ้าว...ยัยนี่วอนโดนดีว่ะ”

ขาดคำเจ้าของถุงเท้าปริศนาก็ผุดลุกขึ้น แล้วเดินลากขายกไหล่ด้วยท่าทางกร่างๆ ไปหาคนที่เอาแต่ก้มหน้าเช็ดน้ำตาอย่างเอาเรื่อง         

“เมื่อกี้เธอพูดว่าไงนะ”

เสียงเข้มๆ ของคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ทำให้คิริมาเม้มปากแน่น แทนที่จะเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยตอบโต้เธอกลับต่อต้านด้วยการเลือกที่จะก้มหน้าปิดปากเงียบ และนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดหนักกว่าเดิม        

“ว่าไง…ซ่าหรือไงเรา”

หลังจากกลอกตาด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาก็ยื่นมือมาผลักไหล่มนอย่างหาเรื่อง ทำเอาร่างบางผวาเฮือก เงยหน้าขึ้นด้วยท่าทางตื่นๆ และนั่นก็ทำให้คนที่ได้เห็นเสี้ยวหน้าใสๆ ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น       

“เฮ้! ฉันว่าฉันคุ้นๆ หน้าเธอนะ…ไหนดูซิ”

ขาดคำหัวโจกของโรงเรียนก็คว้าหมับเข้าที่ปลายคางมน แล้วบิดไปมาพลางจ้องใบหน้าขาวซีด แล้วกระตุกยิ้มตรงมุมปาก นัยน์ตาเต้นระริก   

“จุๆๆ นึกว่าใคร ที่แท้ก็ยัยแว่นปากเก่งจอมอวดดีนี่เอง”

วาจาที่หลุดออกมาจากปากอีกฝ่ายทำให้คิริมาหูผึ่ง เงยพรึ่บขึ้นมองหน้าคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ ก่อนจะเบิกตากว้าง และหลุดอุทานออกมา     

“นาย!”

“หึ…ได้ยินเขาพูดกันว่ามีนักเรียนใหม่ย้ายมาเรียนที่นี่เป็นเธอเองหรอกเหรอ ทำไมไม่ย้ายมาตั้งแต่ม.4 ย้ายมาทำไมตอนม.5” ถามไม่พอยังจับผมเธอเล่นอย่างหน้าตาเฉย

“เรื่องของฉัน”

หลังจากปัดมือเขาออกคิริมาก็เอ่ยตอบห้วนๆ ตั้งท่าจะลุกขึ้นแต่ไอ้คนที่ทำตัวเป็นนักเลงกลับกดไหล่มนให้ลงไปนั่งจุมปุกอยู่กับพื้น แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกดึงแก้มเบาๆ  

“ปากดี!”

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” ท่าทางขู่ฟ่อเหมือนลูกแมวน้อยทำให้เขานึกสนุก ครั้นเธอปัดมือเขาออกอย่างรำคาญ เขาก็เปลี่ยนมาดึงแก้มใสๆ อีกข้าง ทำเอาคนหวงตัวมองตาวาววับ   

“จะแตะมีไรมะ”

“ไม่ให้แตะ”

“หวงตัวซะด้วยแฮะ”  

“อย่ามาถูกตัวฉันนะ! ไอ้เด็กบ้า!”

คิริมาตะเบ็งเสียงด่าทออย่างหมดสิ้นความอดทน คำว่าเด็กบวกกับท่าทางคล้ายรำคาญเสียเต็มประดาทำให้เขาถึงกับของขึ้น เท้าสะเอวสวนกลับเสียงขุ่น  

“ยัยแว่น! เกิดก่อนฉันแค่ปีเดียวอย่ามาทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินวัยนักเลย”   

“ก็นายมันเด็กจริงๆ นี่นา ไอ้เด็กไม่รู้จักโต”  

“นี่เธอกล้าหือกับฉันเหรอยัยจืด!”

น้ำเสียงดุกระด้างถามด้วยท่าทางเอาเรื่อง ทว่านอกจากจะไม่ปริปากตอบโต้แล้ว คิริมายังจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาวาวโรจน์ ท่าทางขลาดกลัวแต่ก็ยังเผยอเชิดหน้าสู้ไม่ถอยทำให้เขานึกอยากเอาชนะขึ้นมาครามครัน  

“ว่าไง…ฉันถามทำไมไม่ตอบ”

เขาไล่บี้ด้วยท่าทางยียวน ใบหน้าเย่อหยิ่งแฝงไปด้วยความกวนประสาทอย่างร้ายกาจ ก่อนจะโก่งตัวไปข้างหน้า เท้าแขนกับขอบผนังปูนของดาดฟ้า โดยมีร่างเล็กๆ ของคนที่ถูกคุกคามนั่งอยู่ด้านล่าง เธอมองเขาอย่างหวั่นๆ ขยับขามาชันเข่าแล้วกอดมันไว้ราวกับจะเป็นหลักยึด แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่ออีกฝ่ายก้มลงมากระซิบคาดคั้น

“ฉันถาม…ก็ตอบสิวะ”       

“อย่ามายุ่งกับฉัน!” คราวนี้เธอหลับหูหลับตาตะเบ็งเสียงไล่ตะเพิด  

“โห...หลงตัวเองชิบหาย ใครอยากยุ่งกับเธอไม่ทราบ ผู้หญิงอะไรร้องไห้ได้ทุเรศสุดๆ ทั้งขี้มูกขี้ตา” เขามองเธออย่างหยันๆ ขณะสวนกลับด้วยนำคำยโสชวนหมั่นไส้    

“ไม่อยากยุ่งก็ไปไกลๆ เลย ไปให้พ้น!”

“อย่ามาปากดีนะโว้ย! ดาดฟ้าเนี่ยคือที่ของพวกฉัน ถ้าไม่อยากโดนดีก็รีบเช็ดขี้มูกขี้ตา แล้วไสหัวไปซะแม่นักเรียนใหม่” เขาขึ้นเสียงไล่ตะเพิดพลางชี้มือไปยังประตู

ไม่รอให้ถูกไล่ซ้ำคิริมาก็ผุดลุกขึ้น ยกหลังมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาที่ยังหลงเหลืออย่างลวกๆ แล้วผลักอกกว้างแรงๆ พร้อมตะโกนด้วยถ้อยคำที่ทำให้พงษ์สวัสดิ์นิ่งงันไปชั่วขณะ    

“ไอ้คนใจร้าย! ฉันเกลียดนาย!”

จากนั้นร่างบางก็วิ่งจากไปไม่เหลียวหลัง

“ยัยบ้าเอ๊ย! บังอาจมาเกลียดฉันได้ยังไงวะ”

คนไม่เคยถูกสาวตะโกนใส่หน้าว่าเกลียดกะพริบตาอย่างเรียกสติ ก่อนจะหลุดสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงกลั้วหัวเราะดังขึ้น    

“ชอบหรือไง ถึงได้แกล้งเขา”

ยังไม่ทันจะขาดคำเผ่าก็เดินล้วงกระเป๋าออกมาจากที่ซ่อนตรงหลังประตูดาดฟ้า หลังจากแอบดูฉากเด็ดอยู่เป็นนานสองนาน โดยมีคิมหันต์เดินตามมาติดๆ และตบท้ายด้วยคุณชายธีรเดช  

“นั่นดิวะ สเปกมึงคือสาวที่ิอายุมากกว่านี่หว่า” คิมหันต์เอ่ยอย่างเห็นด้วย เพราะแฟนของพงษ์สวัสดิ์คนก่อนๆ ล้วนเป็นรุ่นพี่ทั้งนั้น อย่างคนล่าสุดนี่ก็เป็นถึงดาวมหา’ลัยเอกชนชื่อดัง       

“ไม่ได้ชอบโว้ย! ใครจะไปชอบยัยแว่นจอมเชยนั่นลง แฟนกูสวยกว่าเยอะ” พงษ์สวัสดิ์หลุดปากปฏิเสธเสียงสูง ครั้นรู้ตัวว่าตนกำลังถูกพวกไอ้เพื่อนตัวแสบไล่ต้อนให้จนมุมเขาก็ปรับสีหน้าและท่าทางให้นิ่งสงบ    

“ไม่ชอบแล้วไปยุ่งกับเขาทำไมวะ” คิมหันต์ยังไม่เลิกเซ้าซี้    

“กูรำคาญเสียงร้องไห้ของยัยนั่น…ก็แค่นั้น”

คนหน้าตายทำเพียงไหวไหล่เบาๆ คำตอบที่ดูไม่มีน้ำหนักทำให้คนฟังต่างไม่เชื่อ เพราะปกติพงษ์สวัสดิ์จะไม่ชอบยุ่งเรื่องของใคร ยิ่งเป็นผู้หญิงด้วยแล้วยิ่งไม่เด็ดขาด    

“รำคาญก็ไม่ไปยุ่งกับเขาก็สิ้นเรื่อง รู้ไหมก่อนที่เขาจะวิ่งร้องไห้มาที่นี่เขาเจออะไรมาบ้าง” คนที่ชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินวัยจนน่าหมั่นไส้อย่างธีรเดชเอ่ยหน้านิ่ง  

“จะพูดก็พูดมาเถอะว่ะไอ้คุณชาย ทำมามีลับลมคมในอยู่ได้” เสียงห้าวกระด้างสวนกลับทันควัน ท่าทางอยากรู้จนใจจะขาดแต่ยังฟอร์มจัดทำให้คุณชายธีรเดชคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา

“ยัยนั่นเจอกิ๊กเก่ามึงอย่างยัยพิมมี่กับเพื่อนรุมทึ้งมา หัวเดียวกระเทียมลีบ น่าสงสารสุดๆ ไปเลยว่ะ” ธีรเดชล้วงกระเป๋าขณะเอ่ยบอกด้วยท่าทีสบายๆ อีกทั้งลอบจับสังเกตท่าทางของพงษ์สวัสดิ์อยู่อย่างเงียบๆ ครั้นเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วมุ่นสีหน้ายุ่งเหยิงก็เกือบจะหลุดยิ้มออกมา      

“แล้วไปทำอีท่าไหนวะ ยัยนั่นถึงเดินขากระเผลกแบบนั้น”

วาจาที่หลุดออกมาจากปากคนไม่แคร์โลกทำให้สามหนุ่มต่างลอบอมยิ้ม ปากบอกไม่สนใจสาวแต่กลับจับสังเกตทุกอากัปกิริยาจนรู้ว่าอีกฝ่ายเดินกระเผลก ก่อนที่คิมหันต์จะเอ่ยออกมา    

“พวกกูเห็นเธอชนขอบม้านั่งหินอ่อน ก่อนจะวิ่งกระเซอะกระเซิงมาถึงนี่ ก็อย่างว่าล่ะว่ะ เพิ่งย้ายมาเรียนยังไม่ถึงเทอม เพื่อนไม่ค่อยจะมี แถมยังโดนขาใหญ่ประจำโรงเรียนแกล้งอีก ไม่ร้องไห้ก็ให้มันรู้ไปสิวะ”  

“ยัยพิมมี่นับวันชักจะนิสัยเสีย เขาเป็นนักเรียนใหม่ ทำไมต้องไปแกล้งเขาด้วยวะ” พงษ์สวัสดิ์บ่นอุบ ใบหน้าถมึงทึงด้วยความไม่สบอารมณ์ ท่าทางเป็นเดือดเป็นร้อนทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองทำให้ทั้งสามหนุ่มที่เหลือต่างนึกแปลกใจเหลือคณา เพราะปกติพงษ์สวัสดิ์จะไม่สนเรื่องของใครหน้าไหนทั้งสิ้น    

“เฮ้ย! ไอ้ป๋า นึกไงวะคนเทาๆ อย่างมึงถึงอยากเป็นคนดีผดุงคุณธรรมขึ้นมา”

“ไอ้เชี่ยเผ่า มึงหยุดแซวกูแล้วคิดสักนิดสิวะ ถ้ามึงเพิ่งย้ายโรงเรียนมาแล้วถูกแกล้งจนร้องไห้ขี้มูกโป่งแบบนั้นมึงจะทำยังไง” ความอาทรที่แฝงอยู่ในความกระด้างที่มีต่อคนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาทำให้เผ่า คิมหันต์ และธีรเดช ต่างมองคนเทาๆ อย่างพงษ์สวัสดิ์ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ     

“แล้วที่มึงทำกับเขาเมื่อกี้ ไม่เรียกว่าเเกล้งหรือไงวะ” เผ่าเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงกลั้วหัวเราะบวกนัยน์ตาเต้นระริกเจือขบขันทำให้พงษ์สวัสดิ์เกือบหลุดฟอร์ม    

“ก็แค่รับน้องใหม่” คนหน้าตายไหวไหล่เบาๆ เดินไปคว้าถุงเท้าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาใส่ แล้วเดินไปสวมรองเท้า ท่าทางปากไม่ตรงกับใจทำให้อีกสามหนุ่มต่างหมั่นไส้จนทนไม่ไหว   

“น้องใหม่บ้าอะไร เขาเกิดก่อนเราเว้ย” คิมหันต์แย้ง  

“รู้…แต่ไม่ได้อยากมีพี่สาวนี่หว่า ไม่เรียกพี่โว้ย” เสียงห้าวกระด้างสวนกลับอย่างฉะฉาน ท่าทางมั่นใจปนเย่อหยิ่งทำให้สามหนุ่มที่เหลือต่างส่ายหน้าอย่างยิ้มๆ    

“เฮ้ย! แล้วนั่นจะไปไหนวะ”

“ไปดูยัยนั่นหน่อย” วาจาที่หลุดออกมาจากปากหนุ่มหล่อผู้ไม่สนโลกทำให้คนฟังต่างพากันอ้าปากค้าง ด้วยคาดไม่ถึงว่าพงษ์สวัสดิ์จะนึกเป็นห่วงเป็นใยคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อเสียงเรียงนาม...


อิอิ…นึกว่าอิป๋าจะแน่ ที่แท้ก็ทำกวนไปงั้นแหละ แล้วอย่างนี้ป๋าจะได้พาหนูครีมไปห้องพยาบาลไหม หรือจะมีใครเข้ามาช่วยเสียก่อน หรือหนูครีมจะโดนแกล้งอะไรระหว่างทาง อิอิ เอ้า…ใครรอลุ้น ใครอยากให้อิป๋ากินแห้ว ใครหมั่นไส้อิป๋า ใครอยากให้หนูครีมด่าอิป๋าเจ็บๆ ใครทีมใครเม้นท์มาแสดงตัวอย่างด่วนๆ จ้า^^

###ปล.หายไปหลายวันเพราะปวดหลังมาก และดูเหมือนจะเงียบๆ เอเลยถือโอกาสรีไรท์งาน ยังไงก็เม้นท์มาให้กำลังใจกันบ้างนะคะ มาแสดงตัวจะได้รู้ว่ามีคนรอจ้า ^^



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น