facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่-5- สัมผัสนั้น

ชื่อตอน : ตอนที่-5- สัมผัสนั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2563 02:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่-5- สัมผัสนั้น
แบบอักษร

ตอนที่-5- 

สัมผัสนั้น 

เปลือกตาบางปิดลงรับสัมผัสเนิ่นนานไม่มีการสอดลิ้นเข้าไปแต่อย่างใดมีเพียงริมฝีปากอุ่นร้อนที่ทาบทับเพียงเท่านั้น เวลาผ่านไปนานพอสมควร โจอาร์ผละตัวออกมามองสบนัยน์ตาของเด็กสาวที่กำลังมองตนด้วยความสับสนปนเขินอายนิดๆ 

สองสายตาประสานกันมีแค่เพียงลมหายใจเท่านั้นที่กั้นกลาง เมื่อแรงของหัวใจไปไว้กว่าความคิดโจอาร์เคลื่อนใบหน้าของตนเข้าใกล้ใบหน้าเล็กได้รูปที่นั่งนิ่งคล้ายว่ากำลังรอจุมพิตจากคุณอาหนุ่ม 

ไม่รู้ว่าเพราะพิษไข้หรือเพราะอะไรแต่ตอนนี้ญาลินดารู้สึกขนลุกสมองประมวลผลได้เชื่องช้าราวกับว่ามีเรื่องอื่นเข้ามาบดบัง 

ริมฝีปากแนบชิดช่วงชิงลมหายใจบดขยี้ปากอวบอิ่มของเด็กสาวอย่างดูดดื่ม คราวนี้แตกต่างตรงที่ว่าหนุ่มใหญ่ไม่เพียงแค่ประกบปากอย่างเดียวแต่ยังสอดลิ้นร้อนไล่ต้อนลิ้นเล็กที่ดูจะเงอะงะเพราะไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนคว้านหาความหวานในโพลงปาก ความไม่ประสาของเด็กสาวทำให้คุณอาหนุ่มพอใจเป็นอย่างมาก มือทั้งสองข้างตวัดเกี่ยวเอวเล็กของแนบชิดก่อนจะค่อยๆ ดันร่างแน่งน้อยลงไปที่เตียงกว้างช้าๆไม่เร่งรีบโดยมีตนทาบทับอยู่ด้านบน ปากของทั้งสองยังคงประกบกันอยู่อย่างนั้น 

คนอ่อนประสบการณ์มีหรือจะสู้คนชำนาญเกมอย่างโจอาร์ไปได้ สติที่ไม่อยู่กับตัวทำให้ญาลินดาไม่รู้เลยว่าตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงอันตราย ร่างกายของเด็กสาวพร้อมที่จะเสียตัวได้ทุกเมื่อ เผลอแป๊บเดียวกระดุมเสื้อก็ถูกปลดจนหมดเผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มได้รูปของเด็กสาววัยแรกแย้มยอดปทุมถันสีชมพูสวยลอยเด่นล่อตาล่อใจ โจอาร์ผละริมฝีปากออกแล้วขบเม้มเบาๆ ที่กลีบปาก ในขณะที่มือหนาเคล้นคลึงสองเต้างามจนหญิงสาวถึงกับกัดริมปากแน่น ตอนที่อาบน้ำถูโดนทุกวันไม่เห็นรู้สึกแบบนี้เลยแต่ทำไมตอนนี้แค่เพียงปลายนิ้วสัมผัสตนถึงมีความรู้สึกขนลุกวูบวาบ ได้ขนาดนี้ 

สติที่มีน้อยนิดเริ่มจะกลับมาแล้ว แต่กลับคนด้านบนที่กำลังมัวเมาในตัณหาโน้มหน้าลงลากลิ้นร้อนของตนที่ซอกคอขาวจนทำให้ตอนนี้สติที่กำลังจะกลับมาพาเตลิดไปไกล เด็กสาวรู้สึกวูบโหวงกำผ้าปูที่นอนแน่น โจอาร์ลากลิ้นเลียไปทั่วไหล่ขาวจนมาหยุดอยู่ที่ดอกบัวสีชมพูคู่งาม 

"หนูลินดาสวยเหลือเกิน" 

"อ๊า คุณอา"สัมผัสนี้พาใจสาวเต้นรัว เชิดหน้าแอ่นอกรับกับริมฝีปากยามที่เคราสากและลิ้นร้อนสัมผัสโดนยอดอกของตนจนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย มันทำให้ร่างกายทุกส่วนขนลุกจนยากที่จะควบคุมมือทั้งสองข้างที่กำผ้าปูที่นอนตอนนี้ยิ่งกำแน่นมากกว่าเดิมเหมือนกับว่าตนต้องการจะระบายความเสียวซ่านผ่านมือน้อยให้ไปอยู่ที่เตียงกว้าง 

โจอาร์ยิ้มอย่างพอใจลูบไล้ไปทั่วตัวของเด็กสาวที่ตกอยู่ในห้วงอารมณ์ของตัณหา กางเกงตัวบางตอนนี้คือด้านปราการสุดท้ายและแน่นอนมันจะต้องไม่อยู่ตรงนี้ปลายนิ้วแกร่งเกลี่ยลากไปตามหน้าท้องแบนราบจับยึดขอบกางเกงเอาไว้ ในขณะที่ด้านบนยังคงทำหน้าที่อย่างไม่มีขาดตกบกพร่องลิ้นสากปาดเลียถี่รัวสลับซ้ายขวาตาคมมองดูปฏิกิริยาของเด็กสาวที่เอามือปิดปากเพื่อกลั่นเสียงน่าอาย ชายหนุ่มกระตุกยิ้มดูดชิมยอดปทุมถัน เนิบนาบไม่เร่งรีบคล้ายว่าตนอยากจะตักตวงสัมผัสนี้ให้ได้มากที่สุด ปลายนิ้วเกี่ยวที่ขอบกางเกงนอนซึ่งเขานั้นเป็นตนใส่ให้เอง มือหนาค่อยๆขยับเข้าไปยังเนินสามเหลี่ยมอวบอูมแต่ทว่า.... 

เหมือนฟ้าไม่เป็นใจ เสียงโทรศัพท์เจ้ากรรมดันมาดังเอาตอนนี้สติที่กำลังล่องลอยไปไกลแสนไกลเริ่มกลับมาและเป็นโจอาร์เองที่รีบผละตัวลุกขึ้น 

"อาขอโทษ"ญาลินดาได้แต่มองแผ่นหลังกว้างเดินออกไปจากห้องด้วยอาการมึนงงและหน้าแดงซ่าน เมื่อเห็นว่าด้านบนของตัวเองตอนนี้ไม่มีสิ่งใดปกปิดแถมยังมีรอยแดงเป็นจ้ำๆ อยู่หลายรอย 

กริ่งๆ ๆ ๆ 

เสียงโทรศัพท์ที่ดังเข้ามาในโซนประสาททำให้เด็กสาวต้องเอื้อมมือไปหยิบมากดรับ ไม่ต้องดูก็รู้ คุณมาติกา แม่ของตนเอง 

"แค่ปวดหัวนิดหน่อยค่ะ ดูแลค่ะ หนูดาไปทำกิจกรรมมา วิ่งค่ะ ปวดมากเลยแม่ขา ไม่เป็นไรค่ะ รักแม่กับพ่อนะคะสวัสดีค่ะ"เมื่อวางสายจากพ่อและแม่อันเป็นที่รัก ตากลมโตเพ่งมองไปยังประตูที่ปิดสนิท ใจดวงน้อยเต้นระรัวเมื่อคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ก็พาให้วูบโหวงแปลกๆ จนต้องใช้มือคู่สวยทาบทับที่ตำแหน่งหัวใจว่ามันจะเต้นดังได้มากกว่านี้ไหม สัมผัสที่ปากอวบอิ่มยังคงอยู่เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยก็ยังคงอยู่แบบนั้นเริ่มอายตัวเองดึงกระชับเสื้อเข้าอยู่ด้วยกัน 

ญาลินดาไม่เคยต้องรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ความรู้สึกนี้มันหมายความว่ายังไงหรือเป็นเพราะอาการของพิษไข้ยิ่งคิดก็ยิ่งหน้าแดงจนต้องเอามือปิดหน้า 

จริงสิ ทางเดียวที่จะรู้ได้ว่าอาการนี้มันคืออะไรคือเธอต้องโทรหาเพื่อนรักเพื่อถามให้แน่ใจ 

"บุ้ง"ทันทีปลายสายรับโทรศัพท์ญาลินดาก็รีบกรอกเสียงของตัวเองเข้าไป 

((ว่าาาาา))แต่เหมือนเสียงเพื่อนรักที่ตอบกลับมาดูระโหยโรยแรงเหลือเกิน สภาพก็คงไม่ต้องกันเท่าไรแต่ทำไมเธอดูเหมือนกับว่าจะสบายดีกว่าคนปลายสายกันนะ 

"เพิ่งตื่นหรอ" 

((เปล่ากำลังจะนอน เจ็บขาจะแย่แล้วหนูดา))เสียงเพื่อนรักดูอ่อนแรงจนญาลินดาเริ่มเป็นห่วงด้วยว่าเพื่อนเธออยู่คนเดียวแล้วใครจะดูแล อยากไปหานะแต่สังขารมันจำใจให้ต้องนอนอยู่ตรงนี้ 

"กินข้าวกินยายังบุ้ง" 

"กินแล้ววววว" 

"นอนเถอะ" 

((อื้ม)) 

เมื่อวางสายจากเพื่อนรักตนก็ต้องมานั่งคิด เพราะห่วงเพื่อนเหลือเกินแต่เธอเองก็เริ่มจะง่วงอีกแล้วงั้นก็ขอนอนก่อนแล้วกันเรื่องอื่นค่อยคิด 

ด้านโจอาร์ 

ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาขบคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านไปเมื่อกี้ หรือเราควรจะอยู่ให้ห่างจากเด็กคนคนนี้จริงๆ ทางน้ำเสียง สัมผัสโจอาร์ยังคงรู้สึกได้ 

 

เวลาต่อมา 

"อื้อ" 

"ต้องการอะไรไหมคะ" 

"เธอเป็นใคร โอ๊ย!! "ญาลินดาตกใจจนเผลอขยับหนีคนแปลกหน้าที่พอเธอลืมตาตื่นมาก็โดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว จนลืมไปเลยว่าขาของตนกำลังเจ็บอยู่ 

"คุณโจอาร์จ้างฉันมาให้ดูแลคุณค่ะ" 

"แล้วคุณอา เออะ คุณโจอาร์ไปไหนแล้วละคะ" 

"ติดธุระค่ะ"ธุระ ใช้สิคุณอาคงไปทำธุระหรือเขาจะทิ้งเรา ญาลินดาไม่รู้ตัวเลยว่าหน้าของตนตอนนี้ดูเศร้าขนาดไหน ทำไมเธอถึงมีความรู้สึกแบบนี้กันนะรู้สึกเหมือนว่าเธอกำลังจะเป็นบ้า 

แต่เมื่อมองไปที่ข้อเท้าที่มีผ้าพันอยู่คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน 

"คุณพันผ้าให้ฉันหรอ" 

"เปล่าค่ะ"ยิ่งได้ยินแบบนั้นเธอยิ่งใจเต้นแรง คุณอาเป็นคนพันให้ใช่ไหม ใบหน้าของเด็กสาวเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว แต่ทว่า..... 

 

'ดาหลา' 

มีคำว่าดาหลาเขียนอยู่ที่ผ้าพันข้อเท้าอีกข้าง  

--------------------- 

มาแล้วค่า มาอีกตอน คุณอาไปไหนนะ แล้วดาหลานี่คือใคร เกี่ยวอะไร 

ความคิดเห็น