เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

59.3 หมอผีน้อยพานพบจอมอาคมน้อย

ชื่อตอน : 59.3 หมอผีน้อยพานพบจอมอาคมน้อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 87

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 13:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
59.3 หมอผีน้อยพานพบจอมอาคมน้อย
แบบอักษร

วันวานผ่านพ้นทิ้งไว้เพียงเรื่องราวแห่งหยาดน้ำตาแห่งความสับสน พวกเมรัยรับภารกิจเสี่ยงตายและเริ่มทำงานรับใช้น้องสาวอีธาน ไดอาเรียคือคุณหนูน้อยเอาแต่ใจ มิสนหัวอกคนอื่น มิเกรงใจชาวบ้าน ดุร้ายและเหี้ยมโหด นางออกคำสั่งกดหัวพวกเมรัยตั้งแต่เช้ายันเย็น ทรมานพวกเมรัยด้วยสายตาเลือดเย็นและเสียงหัวร่อคิกคักๆปานแม่มดน้อยชอบรังแกแกะชาวบ้าน สาปให้เด็กๆเป็นกบร้องอ๊บๆ และสาปให้ต้นไม้เล่นเตะตะก้อ บางวันเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย นิสัยปานยายแก่สติไม่สมประกอบที่เริ่มจำไม่ได้เมื่อเช้ากินผักหรือเนื้อ ไดอาเรียนิสัยเลวร้ายเพราะมีพี่ชายหนุนหลัง เขามิยอมอบรมสั่งสอนให้ดี ใช่ นางมันร้ายกับทุกคน 

ใช่ นางโง่ด้วยที่โดนนารีหลอกใช้!! 

“หยุดว่าร้ายน้องเสียทีเถอะ” 

เรไรคิ้วกระตุกดุกดิกอย่างมีน้ำหู นางทนฟังเมรัยนินทาคนอื่นมิไหวแล้วนะ ปกติปักษาน้อยมิชอบนินทาใครลับหลังด้วย อีกอย่างเรื่องที่เมรัยบ่นเกี่ยวกับไดอาเรียก็หาใช่เรื่องจริง สาเหตุที่เมรัยต้องบ่นเพราะไดอาเรียใช้งานเมรัยหนักคนเดียวเท่านั้น นารีและเรไรมิทำอะไรเลยนอกจากคอยเติมน้ำชาอุ่นๆและพูดคุยเรื่องชีวิตประชำวัน เย็บปัก อวดปืน กับเล่านิทานต้องห้าม 

เพราะนารีอยากแกล้งและอยากเห็นหน้าเมรัยตอนโดนทรมานกระมัง ดวงดาวน้อยเลยใช้คำพูดปีศาจ กระซิบเป่าหูคุณหนูน้อยให้ใช้งานหมอผีน้อยหนักๆ ปานประหนึ่งเมรัยเป็นคนแรงเยอะปานช้าง จะขี่เลยก็ได้ ฮาๆ 

“ใช่สินางนิสัยดีมาก ถ้าไม่พบกับนารีอะนะ” 

เมรัยหมั้นเขี้ยวอยากยกเท้าฟาดคอนารีนัก 

“ฮึ ถอนคำพูดเดี๋ยว” 

“จ้างให้ก็ไม่ถอน” 

“เจ้า!!” 

สามสาวน้อยน่ารักกำลังช่วยกันคนละไม้คนละมือล้างจานในห้องครัว วันนี้ทั้งวันเมรัยโดนใช้งานอย่างหนักปานทาส นางต้องยอมรับไดอาเรียยังเล็กและโดนหลอกง่ายมาก นิสัยเหมือนเรไรยังกับแกะ แต่ปักษาน้อยฉลาดและไหวพริบดีกว่าไดอาเรียหลายขุม หรือไม่พวกนางก็ฉลาดพอๆกัน แต่เพราะโดนนารีกล่อมและสั่งสอนในทางที่ไม่ดี คุณหนูน้อยเลยเริ่มมองเมรัยเป็นตัวอะไรสักอย่างที่เหมือนกับสัตว์ตัวกลมๆใหญ่ๆมีแรงเยอะ ชอบกินหญ้าและมีนมอร่อย มันต้องเป็นกระบือแน่ๆเมรัยมั่นใจ 

“ขอบใจสมองเจ้าเถอะที่ทำให้น้องเชื่อสนิทใจ” 

“ข้าเก่งใช่หรือไม่” 

เมรัยตบอกฉีกยิ้มสดใส นารีหน้าดำเป็นก้นหม้อ 

อาศัยคำพูดห้าส่วนและชี้ให้ไดอาเรียดูเมรัยเป็นคนเช่นไร ซึ่งความจริงมิแตกต่างกับสิ่งที่นารีกล่าวอ้าง และบางทีอาการเมรัยอาจหนักกว่าที่สองสาวน้อย ดวงดาวน้อยและคุณหนูน้อยรู้ก็ได้ “เมรัยเป็นหมอผี นางอาจพูดกับอากาศแต่จริงๆตรงอาจมีผี” “นางเหมือนคนบ้ามากกว่า” ยามกลางวันนารีกับไดอาเรียนั่งเล่นในสวนครั้นเห็นเมรัยต่อยตีกับบางสิ่งที่พวกนางมองไม่เห็น นารีพยายามสร้างภาพให้เมรัยแล้ว แต่พฤติกรรมหมอผีน้อยมิช่วยสนับสนุนคำพูดนารีแม้แต้น้อย ยิ่งมองยิ่งมิรู้จักร้องไห้หรือหัวเราะดี 

“ตอนนั้นมันมีวิญญาณกวนข้างะ” 

“จ้าๆ” 

เรไรตั้งใจล้างจานเงียบๆหูฟังเมรัยโต้เถียงกับนารี ปักษาน้อยมือเคลื่อนไหวว่องไว หยิบจานจุ่มน้ำยาและส่งมอบให้เมรัย หมอผีน้อยรับและนำจานล้างน้ำเปล่าครั้นส่งต่อให้นารีจัดการขั้นตอนสุดท้ายอย่างมีระดับหนึ่ง สอง สาม เริ่มงานวันแรกเมรัยให้แลเห็นแว่วลำบากทั้งกายทั้งใจ ยามเช้าต้องคอยให้ไดอาเรียรังแก กดขี่ข่มเหง เมรัยรู้สึกอึดอัดสิ้นหวังยิ่งนัก ยามพักอาศัยบ้านแคโรไลน์ เด็กๆทุกคนต่างเป็นศัตรูกับเมรัย แต่ที่นั่นนางเป็นพี่ใหญ่และสามารถข่มเหงน้องๆได้อย่างไม่มีใครสู้เมรัย แต่ที่นี้ ไดอาเรียแม้อายุน้อยกว่า แต่นางเป็นเจ้านาย เมรัยจับเจ้านายทุ่มใส่พื้น นางโดนลากไปตัดคอแน่ 

“อนาถจังน้า” 

สีหน้าปลาตายไร้ชีวา นารีขบขันแผ่วๆน้ำเสียงเสียดแทงประสาทหูเมรัยเหลือแสน หมอผีน้อยทนมิไหว ค้อนให้ดวงดาวน้อยพลันประกาศอย่างชัดเจน “ตอนกลางวันเจ้าแอบยืมมือคนอื่นเล่นงานข้า ตอนกลางคืนเจ้าเจอดีแน่” “แคกๆ” ดวงดาวน้อยโดนคำขู่หมอผีน้อยจู่โจมฉับพลันเลยให้สำลักน้ำลาย “อ อือ” นารีพวงแก้มแดงระเรื่อปานดอกกุหลาบ นางเช็ดมือและเงี่ยไรผมไว้หลังหู เบื้องหน้าหนีมิกล้ามองเมรัย และสบตาเรไร 

ปักษาน้อย.. “คงไม่ใช่อย่างที่ข้าคิดกระมัง” 

ตอนเช้ามีหน้าที่ดูแลคุณหนูไดอาเรีย ตอนเย็นช่วยงานในคฤหาสน์ ปัดกวาดล้างห้องน้ำ หุงข้าวอบขนมปัง รดน้ำและดูแลสวนดอกไม้ เวลาเข้านอนคือช่วงห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน ตื่นยามเช้าตรู่ พวกเมรัยเวลาทำงานจักเปลี่ยนชุด เลิกสวมชุดประจำตัวผลักเปลี่ยนเป็นสวมชุดเมดแทน ชุดโทนขาวสลับดำแลน่ารักปานหลุดจากนิยายรักแฟนตาซีที่อาจมีฉากอย่างว่าก็ได้ เมรัยสวมชุดเมดแล้วเข้ากับนางมาก ที่จริงทุกนางล้วนน่ารักน่าขย้ำ 

เวลากลางคืน เจ้านายของบ้านหลับใหล แต่สามสาวน้อยยังลืมตาเพิ่งเดินออกจากห้องอาบน้ำ 

สีหน้าแจ่มใสมีแถบแดงประปราย 

คลุกๆ 

ขณะทั้งสามเดินเปลือยกายนุงแค่ผ้าเช็ดตัว นารีแว่วยินเสียงของขยับ และเสียงฝีเท้า “ท่านอีธานหรือเปล่า” 

“น่าจะกระมัง ท่านคงเพิ่งกลับจากที่ทำงาน” 

นารีถาม เมรัยตอบ เรไรเดินกอดแขนนารี 

“ไปแอบดูกันเถอะ” 

เมรัยคิดว่าอาจมีโอกาสเห็นอีธานตอนเมามาย แต่นารียกมือห้ามไว้ “ดูสภาพตัวเองก่อนสิย่ะ” 

“..” 

หมอผีน้อยก้มมองเนินอกและท่อนขา คลี่ยิ้ม 

“..ไปกัน!!” 

อดใจมิไหวต้องแอบส่อง เมรัยพุ่งอย่างเร็วปานสายฟ้าทิ้งนารีและเรไรไว้ด้านหลัง “หืม” ดวงดาวน้อยสูดหายใจเข้าปอดจนทรวงอกขยายใหญ่ ท่าทางเมื่อคุณแม่กำลังข่มกลั้นอารมณ์เดือดสุดๆ ประหนึ่งเตือนลูกสาวไปหยกๆแต่ดูลูกสาวทำสิ “เร็วเถิดนารี” ปักษาน้อยยิ้มเจื่อนลากแขนนารีไปรับตัวเมรัย ก่อนที่หมอผีน้อยจะสร้างเรื่องอับอายให้พวกนาง “เฮ้อ” 

ฝั่งด้านในห้องรับแขก อีธานใช้พลังมาโฮจุดไฟบนยอดเทียนทุกเล่มในห้อง เพิ่มแสงสว่างในคืนที่มืดมิด เขาวางกระเป๋า ถอดชุดคลุมและนั่งลงในตำแหน่งเจ้าบ้าน เบื้องคือโต๊ะถัดไปคือแคทเธอรีน จอมอาคมน้อยที่อีธานส่งจดหมายไปขอความช่วยเหลือเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ชายหนุ่มวางแผนไว้มากมาย หนึ่งในนั้นคือการพึ่งพาศาสตร์มนตร์ดำและคนที่ใช้ศาสตร์วิชาสายนี้คือพวกหมอผี 

“ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อครู่” 

ชายหนุ่มเอ่ยประโยคด้วยเสียงเย็นชาดุจลมหนาวพันปี จอมอาคมสะอึกรอบหนึ่ง เมื่อยินเสียงไพเราะแฝงความเย็นชาแปดส่วน กระนั้นความหมายของประโยคหาเจตนาร้ายไม่ “เป็นหน้าที่ของข้าค่ะ” เรื่องเกี่ยวกับวิญญาณเป็นงานสำคัญของจอมอาคม หากบังเอิญเจอวิญญาณร้ายทำร้ายผู้คน นางย่อมเข้าช่วยเหลืออย่างไม่สนผลตอบแทน 

ทั้งคู่คุยกันคร่าวๆแล้วจึงรับรู้สถานะของอีกฝ่าย อีธานคือผู้ว่าจ้าง และแคทเธอรีนคือผู้รับงาน 

“เงินค่าใช้จ่ายทั้งหมดทางนี้จะจัดการให้ สามารถใช้บัตรนี้เบิกเงินกับพ่อบ้าน” 

อีธานส่งมอบบัตรเบิกงบให้แคทเธอรีน สาวน้อยเบิกตากว้างและยื่นมือรับไว้ 

นางเคยยินคำล่ำลือเรื่องความร่ำรวยของชาวเมืองแห่งความลับ แต่นึกไม่ถึงเขาจักให้เงินนางง่ายเช่นนี้ 

“ใช้เท่าไหร่ก็ได้ตามแต่เจ้าเห็นสมควร เรื่องเดียวที่ข้าต้องการคืองานต้องสำเร็จในเวลาหนึ่งเดือน เวลาเพียงพอรึไม่” 

ชายหนุ่มไม่รู้งานกำจัดวิญญาณร้ายต้องใช้เวลาเท่าไหร่ จอมอาคมน้อยครุ่นคิดสักพัก ประเมินจากสิ่งที่นางรู้ ความแข็งแกร่งของวิญญาณ 

“หนึ่งเดือนค่ะ” 

“ตกลง” 

ทั้งสองแม้มีอายุต่างกันแต่ก็คุยเรื่องธุระอย่างมีความเท่าเทียมฐานะ เจรจาสักครู่ครั้นได้ข้อยุติที่ทั้งสองฝ่ายพึ่งพอใจ แคทเธอรีนได้รับอนุญาตให้พักอาศัยในคฤหาสน์ในฐานะแขกคนสำคัญ อีธานปล่อยเรื่องคดีสูบวิญญาณให้แคทเธอรีนดูแล หากนางต้องการผู้ช่วย สามารถแจ้งบอกกับอีธานได้โดยตรง เรื่องอื่นๆอย่างกฎระเบียบที่ควรรู้เกี่ยวกับนครเมือง อีธานเล่าให้ฟังเฉพาะส่วนสำคัญ ส่วนลายละเอียดปลีกย่อย เขาส่งมอบเป็นหนังสือให้สาวน้อยอ่าน 

“เช่นนั้น ขอตัว” 

“อือ” 

อีธานจักสั่นกระดิกเรียกพ่อบ้าน แต่หางตาเหลือบเห็นศีรษะสีส้มๆแอบด้านหลังช่องประตู “พวกเจ้าข้างหลังจัดเตรียมห้องพักให้ท่านจอมอาคม ฝากดูแลด้วย” ชายหนุ่มมิทราบพวกเมรัยแต่งตัวอย่างไร เห็นเพียงดวงตาสามคู่ที่แอบๆซ่อนๆมองในห้องรับแขก คิดว่าในเมื่อพวกนางว่างนักก็เอางานไปทำซะ “รับทราบ!!” 

เมรัยเปิดประตูทันทีเมื่อได้รับมอบหมาย หมอผีน้อยอมยิ้มเริงร่า 

“ท่านอีธานโปรดเรียกข้าแคทเธอรีนเถอะ” 

ชายหนุ่มอายุมากกว่านาง และนางก็ไม่ชอบให้ใครเรียกท่านนำหน้าด้วย 

“เข้าใจแล้ว”อีธานตอบกลับดั่งให้คำมั่น 

“เจ้าชื่อแคทเธอรีนสินะ ข้าเมรัยเป็น--” 

“เอ๊ะ ท่าน…” 

-- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น