LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : โคตรรัก💖 # 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.9k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2562 23:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรรัก💖 # 18
แบบอักษร

โคตรรัก💖 # 18

“ขอบคุณ?”

“...!”

“อ่า...ใช่จริงๆด้วย”


ผมถึงกับหน้าชา เผลอขยับตัวถอยมาด้านหลังอีกต่างหาก ใครจะไปคิดว่าอยู่ๆจะต้องมาเจอคนที่เกลียดเเละขยะเเขยงที่สุดที่นี้…


...ไอ้เหี้ยตั้ม!!


มันมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง!! หรือว่ามันมาร่วมงานวันเกิดของคนที่มาเหมาร้านไอ้เอ็ม…


เหี้ยเอ้ย! ทำไมผมซวยเเบบนี้ว่ะ!!


“ไม่เจอเสียนาน น้องคุณก็ยังดู...น่า...เหมือนเดิมเลยเนอะ^^”มันเดินเข้ามาใกล้ๆผม จนผมต้องเป็นฝ่ายถอยหนีมัน..

“...!!”ผมไม่ได้พูดอะไรออกไป เเต่มองจ้องมันอย่างไม่พอใจเเละโกรธเเค้น


ไอ้เหี้ยตั้มมันเดินเข้ามาหาผมเรื่อยๆ  เเละใช้ลิ้นดุนกระพุ้งเเก้มของมันจนโป่งนูนออกมา ดูท่าทางเลวๆเเบบที่มันเคยเป็น สายตาของมันก็มองผมมาอย่างน่ารังเกียจ...


สายตาเดียวกับเมื่อ 5 ปีก่อน…


ผมยังจำเรื่องราวในตอนนั้นได้เป็นอย่างดี เรียกได้ว่าฝังใจเลยก็ว่าได้...เหตุการณ์ในตอนนั้นคือช่วงที่ผมเข้าเรียนปี 1 ครั้งเเรก...ครั้งนั้นผมเลือกเรียนเกี่ยวกับดนตรี...เเละก็เพราะมันผมถึงต้องซิ่วหนีออกมา


อยากรู้ไหมครับว่าเรื่องมันเป็นมายังไง...ถึงผมจะไม่อยากพูดถึงมัน เเต่ว่าผมจะเล่าให้พวกคุณฟังเอง…


เพราะไว้ใจหรอกนะครับ...เรื่องนี้ขนาดอาม๊า อาป๊า พี่เเทน หรือเเม้กระทั่งอาม่าก็ยังไม่มีใครรู้…


เรื่องมันมีอยู่ว่า…


5 ปีก่อน


ณ ตึกคณะนิเทศศาสตร์ สาขาการดนตรี


ตอนนั้นผมอายุได้ 18 ปี  เข้าเรียนในคณะนั้นเพราะความชอบในสมัยเด็กของตัวเอง ผมเคยฝันอยากจะเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียง เเละทางบ้านก็ให้ความสนับสนุนกันเป็นอย่างดี…ผมใช้ชีวิตในรั้วมหาลัย ในคณะที่ตัวเองเลือกอย่างมีความสุข  ระยะเวลาเกือบหนึ่งเทอมที่ผมได้อยู่ที่นั้นผมมีความสุขมากๆ...ผมมีเพื่อนเเละมีความสุขกับชีวิตในรั้วมหาลัย...


จนกระทั่งวันนั้น...


“ขอบคุณ”

“ว่าไง?”ผมละมือจากการนั่งเช็ดทำความสะอาดฟลุต​ที่ตัวเองพึ่งใช้เรียนในคาบเรียนเมื่อสักครู่ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนรวมคลาสคนหนึ่งที่เดินเข้ามาเรียก

“พี่ตั้มเรียกให้ไปหาที่ห้องสาขาอ่ะ”

“พี่ตั้มเหรอ  โอเคเดี๋ยวเราไป”ผมตอบกลับไปเเบบนั้น


พอมานึกย้อนเเบบนี้เเล้ว วันนั้นผมไม่น่าไปหามันเลย เเต่ในตอนนั้นผมไม่คิดว่ามันจะเป็นเเบบนั้น จู่ๆพี่ในสาขาเรียกหา เเถมมันในตอนนั้นยังเป็นประธานสาขาด้วย ผมถึงได้ไว้ใจเเละยอมไปหามันตามที่มันเรียก


….เเต่ว่า!


วันนั้นภายในห้องสาขาที่มีเเค่ผมกับไอ้เหี้ยตั้ม ตอนนั้นเหมือนเป็นห้องปิดตาย พอผมเข้ามาในห้องสาขา มันก็ผลักผมให้ออกห่างจากประตูห้อง มันกดล็อกประตูเเล้วกระชากผมไปที่โซฟาโทรมๆตัวหนึ่งที่อยู่ภายในห้องสาขาที่เงียบสนิท เเล้วดันตัวผมให้นอนลงไป..


“จะทำอะไร!”ผมโวยวายขึ้นมาทันทีที่มันตามมาคร่อมร่างของผมเอาไว้

“...ก็ ทำเรื่องสนุกๆไง”

“...พี่พูดเหี้ยไรว่ะ ปล่อยผมนะเว้ย!!!”ผมพยายามดิ้นสุดเเรงเเต่ก็ไม่สามารถหลุดจากมันมาได้

“อยู่นิ่งๆน่า!”

“ปล่อยกู! ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!” ผมร้องโวยวายจนสุดเสียงเเต่ก็เหมือนจะไม่มีใครได้ยิน

“อยู่นิ่งๆสิว่ะ!!”

“ไอ้เหี้ย ปล่อยกู!!”มันพยายามจะก้มลงมาประกบปากผม เเต่ผมไม่ยอม


ตอนนั้นผมคิดว่าตัวเองเเย่เเน่ๆ เเละถ้าไม่ทำอะไรผมคงเเย่ถึงได้หยุดดิ้นเพื่อให้มันตายใจ เเล้วรวบรวมเเรงของตัวเองทั้งหมดที่มี..


“ยอมเเล้วเหรอ ดีเหมือนกัน พี่เองก็ไม่ชอบใช้กำลังกับใคร^^”มันพูดยิ้มๆ เเล้วมองผมด้วยสายตาน่ารังเกียจ

“.....”ผมหลับตาลงช้าๆ เเล้วใช้เเรงทั้งหมดที่มี ยกขาขึ้นไปถีบที่ชายโครงของมันเต็มเเรง จนมันกลิ้งตกโซฟาไป


จำได้เลยว่าตอนนั้นผมโกรธมันมาก พอเห็นมันลงไปนอนกุมท้องอยู่ที่พื้นห้อง ผมก็รีบลุกจากโซฟาเเล้วเข้าไปเตะซ้ำๆที่ท้องของมันเเรงๆอีกหลายทีก่อนจะวิ่งหนีออกมา…


ความรู้สึกในตอนนั้นคือทั้งกลัว เเละอาย ผมไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง ถึงถ้าเล่าเเล้วผมก็ไม่เสียหายอะไรเพราะก็ไม่ได้ถูกมันล่วงเกินสำเร็จ เเต่ตอนนั้นผมเด็กมาก เด็กจนคิดว่าตัวเองในตอนนั้นไม่สมควรจะต้องมาเจอเรื่องเเบบนี้…ถึงตอนนั้นผมจะรู้ตัวเเล้วว่าตัวเองไม่ได้ชอบผู้หญิง เเต่คงไม่มีใครชอบถูกทำเเบบนั้นใช่ไหม...ไม่มีใครชอบถูกข่มขืน...ผมพูดถูกไหม?!


...วันนั้นถึงผมจะสามารถหนีมันออกมาได้ทัน เเต่ถึงอย่างนั้นภาพเหตุการณ์พวกนั้นก็ยังตามติดผมตลอด หลังจากเหตุการณ์วันนั้นผมก็เอาเเต่เก็บตัวอยู่เเต่ในห้องจนอาม๊ากับอาป๊าคิดว่าผมไม่สบาย ผมไม่บอกเรื่องนั้นให้ใครฟัง ช่วงนั้นทุกครั้งที่หลับตาภาพเหตุการณ์พวกนั้นก็จะวนเข้ามาในหัวของผม


รังเกียจ...ผมรังเกียจมัน รังเกียจสัมผัสของมัน!


เเละหลังจากที่ผมเอาเเต่หมกตัวอยู่เเต่ในห้องเกือบสองอาทิตย์ ผมก็ตัดสินใจซิ่วออกมา ผมไม่อยากกลับไปเจอมัน ไม่อยากจะไปใช้ชีวิตอยู่ในที่เเบบนั้น...


หลังจากซิ่วออกมาเเล้ว ผมหยุดเรียนไปเกือบสองปี ผมใช้เวลาเกือบสองปีนั้นออกไปเที่ยวในที่ต่างๆ ผมเข้าผับ ลองเที่ยวกลางคืนลองเข้าผับเพื่อหวังให้ตัวเองเจอผู้คนเยอะๆ จะได้มีภูมิต้านทาน...หวังเเค่เพียงว่าผมจะสามารถเเยกเเยะตัวเหี้ยที่นิสัยคล้ายๆ ไอ้เหี้ยอั้มออกจากคนปกติได้…จนผมคิดว่าตัวเองเก่งมากพอเเล้วนั้นเเหละ ถึงได้กลับไปเรียนอีกครั้ง


ครั้งที่สองนี้ผมเลือกเรียนเกี่ยวกับสถาปัตย์ เเต่ก็ไปได้ไม่ถึงอาทิตย์ ผมก็ซิ่วออกมาอีกเพราะถูกรุ่นพี่คนหนึ่งขอเบอร์ เขาไม่ได้ทำอะไรผมเเบบที่ไอ้เหี้ยอั้มมันทำ..เเต่เพราะผมดันกลับไปนึกถึงเรื่องเหี้ยๆนั้น ก็เลยเลือกที่จะหนีออกมาอีก


เอ่อ...เเต่สาเหตุที่ผมซิวจากครั้งที่สามนี่ไม่ใช้เพราะหนีจากเหตุการณ์เดิมๆนะครับ...เเต่ผมรับไม่ไหวกับวิธีรับน้องจริงๆ ผมเเก่กว่าพวกนั้นเสียอีก เเต่รับน้องผมโหดมาก


จำที่ผมเล่าตอนบทนำได้ไหมล่ะ อยากจะบ้าให้ผมวิ่งเกือบสิบรอบสนามฟุตบอลเนี่ยนะ- -!!


“อะไรกัน...มองหน้าพี่เเบบนี้เนี่ย ทำเหมือนเราเป็นคนที่ไม่รู้จักกันเสียได้...ทั้งๆที่พี่เกือบ…”

“ไปตายซะไอ้เหี้ย!!”

“ปากก็ยังเหมือนเดิมเลยน่า”

“ตีนกูก็ยังหนักเหมือนเดิมไอ้สัส!”ผมร้องด่ามันออกไป มือก็ปัดไม้ปัดมือของไอ้เหี้ยตั้มที่พยายามจะมาถูกตัวผมไปด้วย

“เเต่คราวนี้พี่ไม่พลาดเหมือนครั้งที่เเล้วเเน่...เเถมที่นี้ก็มีเเต่คนของพี่ด้วย...หึหึ"มันเดินตามผมมาจนตอนนี้ผมถอยหลังมาชิดกับผนังของร้านเเล้ว


หมับ!


ผมหลับตาปี๋ ตอนที่มันยกมือขึ้นมาทำท่าจะจับตัวผม...ก่อนจะต้องค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อรู้สึกตัวว่าไม่ได้ถูกสัมผัสน่ารังเกียจของมันจับโดนตัว เเต่กลับเป็นสัมผัสอบอุ่นของไอ้บีเอ็มเเทน…


ได้ยังไง...??


พอลืมตาขึ้นมาถึงรู้ว่าตอนนี้ตัวเองถูกไอ้บีเอ็มโอบเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างของมันกำลังจับมือของไอ้เหี้ยตั้มอยู่..


“จะทำอะไร!”เอ็มมันถามขึ้นมาเสียงเข้ม มองหน้าไอ้ตั้มด้วยสายตาที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน…


...สายตาที่บ่งบอกชัดเจนว่ามันไม่พอใจมากๆ เเละพร้อมจะระเบิดอารมณ์ออกมาได้ทุกเมื่อ


ไอ้บีเอ็มมันกำเเขนไอ้เหี้ยอั้มเอาไว้เเน่น จนเเขนข้างที่กำลังกำมือไอ้เหี้ยนั้นเกร็งจนเส้นเลือดขึ้นมา


“ปล่อยกู! มึงเข้ามายุ่งอะไรว่ะ!!”

“เเล้วมึงจะทำอะไร!”

“มึงยุ่งอะไรด้วย ไอ้นั้นมันมากับกูมึงอย่ามาเสือก!!”

“มากับมึง??”ไอ้เอ็มมันค่อยๆหันมามองหน้าผมช้าๆ ก่อนจะหันกลับไปมองจ้องไอ้เหี้ยนั้น

“มากับมึงเหรอ”

“เออสิว่ะ! มึงนั้นเเหละเป็นใคร ร้านนี้เพื่อนกูเหมาเเล้วมึงเข้ามาได้ยังไง!”

“หึ...ก็เป็นคนที่เพื่อนมึงทุ่มเงินเกือบสี่ซ้าห้าหมื่นมาเช่าที่กูจัดงาน 2-3 ชั่วโมงนี่ไง”


ผมยืนฟังพวกมันสองคนเถียงกันอยู่เเบบนั้น จนไอ้บีเอ็มมันตอบออกไปเสียงเรียบ เเล้วหันไปหาไอ้ลพที่พึ่งจะวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์ เพราะตรงผมค่อนข้างเสียงดัง จนพวกเพื่อนของไอ้เหี้ยอั้มบางส่วนหันมามอง


“พามันขึ้นห้องไป...ถ้ากูไม่บอก อย่าพึ่งลงมา”ไอ้บีเอ็มมันให้ไอ้ลพพาผมขึ้นมาบนห้องเเละเเน่นอนว่าไอ้ลพมันก็ทำตามเจ้านายของมันอย่างดี

“ลพปล่อยกู”ผมพยายามดิ้นให้หลุดจากมือของไอ้ลพที่พยายามลากผมขึ้นบันไดมา

“...ไปกับกูซ้อ”


ผมหันไปมองไอ้เอ็มที่กำลังยืนจ้องหน้ากับไอ้เหี้ยอั้มอยู่ เเละเพราะเสียงทะเลาะของพวกเราทำให้เพลงในงานเงียบลง เเละเพื่อนของไอ้เหี้ยอั้มก็เริ่มเดินเข้ามาหาเเล้ว ผมพยายามสะบัดมือไอ้ลพเต็มเเรงเพื่อจะกลับไปหาไอ้เอ็มเเต่ก็ไม่สำเร็จ จะให้ผมทิ้งมันไปได้ยังไง..


เอ็ม..!!


.....


“ซ้ออยู่ในนี้นะ ห้ามออกมาเดี๋ยวกูลงไปดูเฮียก่อน”

“กูไปด้วย!”

“อย่าดื้อดิว่ะซ้อ มึงไม่เห็นเหรอว่าเฮียหงุดหงิดเเค่ไหน ทำตามเฮียบอกเหอะ...เชื่อกูซ้อ”


มันว่าออกมาเเบบนั้นพร้อมๆกับดันตัวผมให้เข้าไปในห้อง เเล้วปิดประตูให้เสร็จสรรพ   ผมยืนชั่งใจอยู่ที่หน้าประตูสีดำบานใหญ่ ก่อนจะยอมหมุนตัวเดินมานั่งลงที่โซฟาภายในห้องรับเเขกของชั้นสามเเทน


บ้าเอ้ย! ทำไมต้องมาเจอไอ้เหี้ยตั้มที่นี้ด้วย...ถ้ามึงทำอะไรเอ็ม กูเอาคืนมึงเเน่!!


ผมก้มมองข้อมือของตัวเองข้างที่ถูกเอ็มมันจับเมื่อกี้นี้ มันไม่ได้จับผมเเรงจนเกิดรอยเเต่อย่างใด เรียกได้ว่าเเค่จับเฉยๆเสียมากกว่า…


ความรู้สึกมันเเตกต่างมากๆ  ปกติผมไม่ค่อยชอบให้ผู้ชายโดนตัว อันที่จริงก็ผู้หญิงด้วยนั้นเเหละเเละยิ่งเป็นผู้ชายนิสัยเหี้ยเเบบไอ้ตั้มผมยิ่งขยะเเขยง....เเต่พอเป็นมัน...


พอเป็นไอ้เอ็ม ผมกลับรู้สึกดี ยิ่งมันสัมผัสก็ยิ่งอยากให้มันสัมผัสมากขึ้น...ผมไม่เคยรังเกียจสัมผัสของมันเลยสักนิด


...มึงห้ามเป็นอะไรนะเอ็ม! ไม่ว่าจะโดนยำตีนหรือว่าอะไรยังไงมึงต้องชนะ หรือถ้าจะให้ดีมึงต้องไม่เป็นอะไรเลย  


ผมนั่งกระวนกระวายจนทนไม่ไหว...ความอยากรู้เเละเป็นห่วงมีมากกว่าความรู้สึกกลัวเอ็มมันจะโกรธ ผมเปิดประตูออกจากห้องมา รีบเดินลงมาที่ชั้นหนึ่งทันที


...ทำไมกลายเป็นเเบบนี้ไปเเล้ว??


ผมกวาดสายตามองไปรอบๆตัว ที่ก่อนหน้านี้เคยเป็นงานปาร์ตี้วันเกิดขนาดย่อมๆ เเต่ตอนนี้กลับมีเเค่พนักงานของร้านเเละคนพวกนั้นเเค่เพียงบางส่วนเท่านั้น...ดูเหมือนงานน่าจะเลิกเเล้วด้วย ไฟในผับเปิดเเล้ว เเละเสียงเพลงก็เงียบเเล้ว


“ลพ!”

“ซ้อ! ลงมาไหมว่ะ”พอมันเห็นว่าผมลงมา ไอ้ลพมันก็รีบวิ่งเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าตื่นๆ

“ทำไหมเป็นเเบบนี้ว่ะ”ผมพูดพลางก้มมองเศษซากอะไรต่อมิอะไร ที่กระจัดการะจายอยู่เต็มพื้นไปหมด

“ตีกันนิดหน่อย..มึงเดินดีๆเลยซ้อ กูยังเก็บเศษเเก้วไม่เสร็จเลยเนี่ย”มันพูดบ่นงึมงำ ก่อนจะดันผมให้ไปอยู่ตรงจุดที่มันพึ่งจะจัดการทำความสะอาดไปเมื่อครู่

“....”

“อย่าเซ่อซ่าเหยียบเชียวนะเว้ย กูยังไม่อยากโดนเฮียเเดกหัวนะบอกก่อน”


พูดถึงมัน เเล้วมันอยู่ไหน?


ผมกวาดสายตามองไปรอบๆร้านอีกครั้ง พยายามมองทุกซอกทุกมุมที่พอจะมองหาได้เเต่ก็ไม่เจอมันอยู่ดี...มันไปไหนล่ะ??


“มันล่ะ!”

“มันนี้ใครว่ะซ้อ?”ผมไม่รู้ว่ามันกวนตีน หรือไม่เข้าใจคำถามผมจริงๆ

“เฮียมึงไง ไอ้เอ็มนะ...มันอยู่ไหนไอ้ลพ!”

“อ่อ! เฮียเอ็มอ่ะเหรอ”

“..?”

“ไปโรงบาลเเล้ว”มันว่ายิ้มๆ เเต่หัวใจผมกับกระตุกวูบ

“ไปโรงบาล! ไปทำไม มันเป็นอะไร ทำไมมันต้องไป หรือใครทำอะไรมัน!”

“กูไม่รู้ต้องตอบมึงข้อไหนก่อนดีเลยซ้อ-*-”

“มันเป็นอะไร! ทำไมต้องไปโรงพยาบาล”ผมถามซ้ำอีกครั้ง เเล้วรอฟังคำตอบจากมันอย่างร้อนรน

“เฮียไม่ได้เป็นไร เเค่เอาไว้เวรที่ยุ่งกับมึงไปส่งโรงบาลเฉยๆอ่ะ”มันตอบออกมาพร้อมหัวเราะเบาๆ


มันพาไอ้เหี้ยตั้มไปโรงพยาบาลเหรอ? เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันเเน่…


“ซ้อขึ้นไปรอบนห้องเถอะ เดี๋ยวเฮียก็มาเเล้ว”

“...เอ็มมันไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม”

“เเทนที่มึงจะมาห่วงเฮียกู มึงไปห่วงไอ้เวรนั้นเถอะ  จะเหลือฟันไว้เเดกข้าวกี่ซีกกัน”

“ทำไมกูต้องไปห่วงมันด้วย ตายห่าไปได้ก็ดี!”


ผมละอยากจะเห็นกะตาจริงๆ จะได้รู้สภาพทุเรศๆของมัน...สมน้ำหน้าไอ้เหี้ยตั้ม!


เดี๋ยวกลับมาต้องให้รางวัล หมาฮัสกี้ของผมเสียหน่อยเเล้ว^^


...อะไรดีน่าาา



BY : ลั้น ลา



ความคิดเห็น