Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อาการแปลกๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 943

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2562 21:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อาการแปลกๆ
แบบอักษร

​หลายวันต่อมา

"กินให้หมด!"เสียงดุๆของสามีอย่างเฟยเทียนทำเอาร่างบางที่เพิ่งวางตะเกียบสะดุ้งเฮือก นางมองเขาตาปริบๆอย่างขอความเห็นใจเพราะนางกินไม่ไหวแล้ว!

ไร้ซึ่งคำพูดใดๆมีแต่สายตาพิฆาตที่ส่งมา จิงซินหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะคีบนั่นนี่เข้าปากจนหมดจาน

"ซินเออร์ถ้าเจ้าดื่มยาไม่หมดรู้ใช่รึไม่ว่าจะโดนอะไร?"เอ่ยถามเสียงเรียบเมื่อเห็นเจ้าแมวน้อยนี่ทำท่าจะแอบเทยาทิ้งในตอนที่เขากำลังจะก้มลงหยิบหนังสือที่ทำตก

อึก อึก อึก

ร่างบางกระดกยารสขมลงคอจนหมด ยอมกินเองดีกว่าให้เขาป้อนนั่นแหละ คนอะไรป้อนยาทางปาก!บ้าบอที่สุด!

"หึๆ เด็กดี"ยกยิ้มพลางลูบผมนางอย่างเย้าแหย่ จิงซินหันไปค้อนเขาหนึ่งทีก่อนจะนั่งกอดอกไม่สนใจเขาอีก

"วันนี้อากาศดียิ่งนัก ช่างเหมาะกับการเดินเล่นในอุทยานเสียจริง"แกล้งพึมพำเสียงดังให้คนที่กำลังนั่งหน้างออยู่ที่โต๊ะได้ยิน

จิงซินถึงกับหูผึ่งทันที ตั้งแต่ป่วยนางก็ไม่ได้ออกจากตำหนักเลย ไกลสุดที่ไปได้ก็คงจะเป็นสวนหย่อมขนาดเล็กหน้าตำหนักเท่านั้น

"อยากไปรึไม่"กระซิบถามข้างใบหูของคนเป็นชายา จิงซินแม้จะอยากงอนเขาต่อแต่ก็อยากออกไปข้างนอกมากกว่านางรีบลุกขึ้นเดินนำออกไปก่อนทันที

"ขาก็ยาวยังจะช้าอีก"นางเอ่ยตำหนิคนที่เดินตามหลังมา เฟยเทียนไม่ได้โกรธอะไรนางกลับกันเขาคิดว่าเวลานางเป็นเช่นนี้แหละน่ารักที่สุด เป็นเเมวน้อยที่ขี้หงุดหงิดเอาแต่ใจเช่นนี้น่ารักที่สุดแล้ว

"อ๊ะ ดอกไม้นี่ดอกอะไรกัน ต้องเพิ่งนำมาปลูกใหม่เป็นแน่"จิงซินนั่งลงมองดอกไม้ดอกเล็กๆหลากสีสันตรงหน้าโดยมีเฟยเทียนกางร่มให้ เขาไม่ต้องการให้นางป่วยเพิ่มไปอีก แค่นี้ก็ต้องบังคับให้กินยาตลอดทุกมื้ออยู่แล้ว หากเป็นไข้ไม่สบายอีกล่ะก็...คงได้โดนโกรธเพราะจับนางกินยากันบ้างล่ะ

ปึก!

"ว้าย! ขออภัยเพคะ^^"เสียงหวานดังมาจากข้างหลังทำให้จิงซินต้องหันกลับมามองก่อนจะต้องตกตะลงจนพูดไม่ออก

"เจ้าเดินชนข้าแต่กลับไร้ความสำนึกผิดกล่าวขออภัยหน้าระรื่นเช่นนี้น่ะรึ?"เฟยเทียนเอ่ยตำหนินางเสียงเข้ม

"เช่นนั้นให้หมิงเออร์ชดใช้ความผิดอย่างไรดีเล่าเพคะ"หมิงซินกล่าวพร้อมส่งสายตายั่วยวนให้อีกฝ่ายแต่ดูเหมือนเขาจะไม่เล่นด้วยแววตาของเขาไม่บอกก็รู้ว่าไม่ชอบขี้หน้านาง!

"จะ เจ้าเข้าวังมาได้อย่างไร?"เป็นจิงซินที่ถามคำถามนี้ออกมา สัญชาตญาณบางอย่างกำลังบอกนางว่าน้องสาวของนางผู้นี้ไม่ได้คิดเรื่องดีอยู่เป็นแน่!

"เป็นข้าช่วยให้นางเข้ามาเอง^^" องค์ชายเจ็ดซีหยวนเอ่ยตอบขึ้นพลางเดินมาหยุดตรงบุคคลทั้งสาม

"หลายวันก่อนได้ออกไปเที่ยวเล่นนอกวังบังเอิญถูกโจรเข้าทำร้าย แม่นางผู้นี้ผ่านมาเห็นจึงตามคนมาช่วยข้าได้ทัน^^"

"เจ้าเลยให้รางวัลนาง และนางก็ขอเข้าวังมาเป็นนางกำนัล?"เฟยเทียนเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน สตรีนางนี้ไม่ธรรมดาเสียแล้ว นางหาทางเข้าวังมาจนได้นางไม่มีจุดประสงค์ดีแน่แต่เขายังไม่รูแผนการของนางเท่านั้นเอง

"หม่อมฉันอยากเข้าวังมานาน โชคร้ายที่เกิดเรื่องขึ้นเมื่อหลายปีก่อนจึงไม่ได้เข้าวังพร้อมพี่สาว เป็นโชคของหม่อมฉันที่องค์ชายเจ็ดทรงกรุณา"

"แล้วเจ้าอยู่ตำหนักใดรึหมิงเออร์"จิงซินเอ่ยถามสีหน้าเป็นกังวล ถึงจะเป็นพี่น้องแต่นางก็รู้สึกไม่ไว้ใจ ขออย่ามาอยู่ในตำหนักของนางเลย

"ข้าอยู่.......ตำหนักองค์ชายเจ็ดเจ้าค่ะ พี่สาว^^"คำตอบของนางสร้างความแปลกใจให้แก่สองสามีภรรยาเป็นอย่างมากโดยเฉพาะ เฟยเทียน

"องค์ชายเป็นคนรับข้าเข้ามาข้าก็ต้องทดแทนบุญคุณคอยดูแลองค์ชายอย่างดีถึงจะถูก จริงรึไม่เพคะ^^"ซีหยวนยิ้มแทนคำตอบ

เดิมเขาชอบจิงซินตั้งแต่ครั้งที่นางมาบรรเลง ผีผาในวันเกิดเขาแล้ว แต่คงเป็นชะตาของเขาที่จะไม่ได้คู่กับนางนางจึงออกเรือนไปกับพี่ชายคนนี้ของเขาเสียก่อน

แต่ครั้งนี้ฟ้าคงเห็นใจเขาเป็นแน่จึงส่งหญิงผู้นี้มาให้ นางเข้าวังมาหลายวันคอยดูแลเขาอย่างดี เอาอกเอาใจคอยเอาใจใส่ในทุกเรื่อง รูปร่างหน้าตาก็งดงามหมดจดนั่นยิ่งทำให้เขาหลงใหล

"ว่าแต่องค์ชายอ่านหนังสืออยู่มิใช่หรือเพคะ เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้"

"ข้ามาตามเจ้านั่นแหละ ไปฝนหมึกให้ข้าทีสิ"

"ฝนหมึก? เรื่องแค่นี้ให้คนมาตามหม่อมฉันก็ได้เพคะไม่เห็นต้องลำบากเดินมาตามด้วยตนเองเช่นนี้เลย"เฟยเทียนขมวดคิ้วด้วยความกังวล ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบสตรีผู้นี้นางก็พยายามเจ้าหาเขา มายามนี้นางกลับเข้าหาน้องชายผู้นี้แทน

น้องเจ็ดสันๆอยู่กับหนังสือแม้จะเฉลียวฉลาดแต่ก็ไม่ทันมารยาหญิง ดูไปแล้วตอนนี้น้องชายของเขาคงหลงนางมากทีเดียว ขาดก็แต่ยังไม่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือแต่งงานกันเท่านั้น

หมิงซินยกยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นเฟยเทียนดูจะไม่ค่อยพอใจนาง นางคิดไปเองว่าเขาคงจะหึงหวงนางกับองค์ชายเจ็ดอยู่ก็ยิ่งแสดงความสนิทสนมกับซีหยวนมากขึ้น

"องค์ชายเช่นนั้นเรารีบไปกันดีรึไม่"เอ่ยถามพลางเข้าไปเกาะแขนอีกฝ่ายไว้ ซีหยวนหรือองค์ชายเจ็ดยิ้มออกมาเล็กน้อยราวกับเขินอายก่อนจะพยักหน้าให้นางเบาๆครั้งนึง

"เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน เชิญพี่สามกับพระชายาตามสบาย"กล่าวจบก็พากันเดินออกจากอุทยานไป

"ท่านพี่บอกข้าทีสิเพคะว่านี่มันเรื่องอะไร? เหตุใดองค์ชายเจ็ดเรียกน้องสาวข้าว่าหมิงเออร์ แล้วเหตุใดถึงปล่อยให้น้องสาวข้าถูกเนื้อต้องตัว แล้วเหตุใดถึงต้องมาตาม..."จิงซินรัวคำถามมากมายออกมา เมี่ยครู่นางมัวแต่อึ้ง มึน งง อยู่แต่ยังถามไม่จบก็ต้องเงียบลง

"หยุด! ถ้าเจ้าถามต่ออีกพี่จะพากลับ"เอ่ยตัดบททันที แมวน้อยก็คือแมวน้อย นอกจากเรื่องกิน นอน ซนแล้วนางเคยคิดอะไรทันคนบ้างรึไม่ อ่อมีเรื่องที่นางพอจะทันอยู่บ้าง เรื่อง บน เตียง!

"โถ่ ท่านพี่รู้อะไรแล้วไม่บอกข้าอีกแล้ว ชอบทำเหมือนผู้ใหญ่ที่ชอบปิดนั่นนี่ไม่ให้เด็กรู้อย่างนั้นแหละ"ใบหน้างามบูดบึ้งอย่างขัดใจ แค่นี้บอกกันไม่ได้เชียวรึ หึ่ย!

"จุ๊ๆ เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กไม่ต้องรู้ดีแล้ว^^"เอ่ยพลางเดินนำนางไปยังอีกส่วนของอุทยาน จิงซินกระแทกเท้าเดินตามด้วยความขัดใจ

"ท่านพี่! ท่านเดินไม่รอข้าแบบนี้ไม่ได้นะ!"เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าขาตัวเองมันสั้นมาก! นางพยายามเดินให้เร็วแต่กลับเดินตามไม่ทัน

เฟยเทียนเดินกลับมาหานางพลางจับมือของนางเอาไว้ จิงซินยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะลากเขาดูต้นนั้นทีต้นโน้นที ปากบางเอ่ยถามไม่หยุดต้นนั้นชื่ออะไรต้นนี้ชื่ออะไรนางถามทุกอย่างที่สงสัย ส่วนคนตอบก็ตอบนางทุกคำถามด้วยความเต็มใจเช่นกัน

ทางด้านตำหนิกยวิ๋นชิง

ร่างบางของเยว่จือยังนอนอยู่บนเตียงแม้จะสายมากแล้ว ช่วงนี้นางดูขี้เซากว่าปกติ นางเองก็รู้ถึงความผิดปกติของตัวเองเช่นกัน

"เยว่เออร์สายมากแล้วนะ"เทียนจินเอ่ยเรียกด้วยความเป็นห่วงก่อนที่ฝ่ามือหนาจะแตะลงที่หน้าผากของนางเพื่อวัดไข้

"เนื้อตัวก็ไม่ร้อนเสียหน่อย"เขาพึมพำออกมา

"อือออ สายแล้วหรือเพคะ"คนเพิ่งตื่นงัวเงียถามออกมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่

"เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนรึไม่ พี่ว่าช่วงนี้เจ้านอนมากผิดปกติ"ร่างสูงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่สบายรึ?"นางก็ปกติดีทุกอย่าง จะมีก็แต่เรื่องระดู(ประจำเดือน)เท่านั้นที่ยังไม่มา คงเพราะเดือนนี้นางเครียดตอนทะเลาะกับท่านพี่กระมัง?

"ก็ปกติดีเพคะ ไม่เจ็บป่วยอะไร"ตอบพลางย้ายจากหนุนหมอนมานอนหนุนตักของสามีแทน

"เยว่เออร์ลุกไปล้างหน้าล้างตาได้แล้ว^^ วันนี้มีแต่ของโปรดเจ้าทั้งนั้นเลยนะ"เทียนจินส่ายหัวเบาๆให้ความขี้เซาของนาง แทนที่นางจะลุกกลับใช้สองมือกอดเขาเอาไว้แล้วนอนต่อเสียอย่างนั้น

"ถ้าเจ้าไม่ยอมตื่นพี่จะให้ทำอย่างอื่นแทนทานอาหารแล้วนะ"เอ่ยพลางแกล้งลูบไล้ฝ่ามือไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของนาง จนนางรีบลืมตาลุกขึ้นจากที่นอนทันที

"สายขนาดนี้แล้วนี่เอง มิน่าล่ะถึงหิวนัก^^' "ร่างเล็กรีบลุกจากเตียงไปทันที เทียนจินยิ้มให้กับความน่ารักของนางก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร

ไม่นานนักเยว่จือก็เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามของสามี ร่างเล็กส่งยิ้มไปให้เขาก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารให้เทียนจินก่อนจะคีบให้ตัวเอง..

"อุ๊ปปปป"ยังไม่ทันที่อาหารจะเข้าปากนางก็รู้สึกพะอืดพะอมอย่างหนัก นี่หมูทอดของโปรดนางนี่นาทำไมวันนี้จึงเหม็นเช่นนี้

"ท่านพี่เหตุใดกลิ่นมันเหม็นเช่นนี้เพคะ อึก อุ๊ปป"เมื่อทนกลิ่นนั้นไม่ไหวนางก็วิ่งตรงไปที่หน้าต่างทันที อะไรที่กินเข้าไปเมื่อวานถูกนางอ้วกออกมาจนหมด

"เยว่เออร์!"เทียนจินรีบเข้าไปดูนางด้วยความเป็นห่วง เขาลูบหลังให้นางเบาๆก่อนจะส่งน้ำเปล่าให้นางล้างปากหลังจากอาเจียรออกมาจนหมด

"ไปตามหมอหลวงมาเร็วเข้า!"เขารีบหันกลับมาสั่งนางกำนัลที่รออยู่ด้านหน้าเมื่อชายาของเขาเริ่มอาเจียรอีกค่ั้ง นางกำลังป่วยเป็นอะไรกันแน่?

-----------------------

ภาคนี้ไรท์วางพลอตแต่ละตอนออกมาแล้วคงราวๆ50ตอนประมาณนี้นะคะ คุณน้องหมิงซินจะอยู่กับเราไปอีก5ตอนนะคะทุกคน😅

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น