Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สามีดุ!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 853

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2562 19:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สามีดุ!
แบบอักษร

​หลังสิ้นสุดคำพูดของหมิงซินใต้เท้าหม่าก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก หลายวันก่อนที่ได้พบบุตรสาวคนนี้นางยังเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่เหตุใดตอนนี้นางจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้เล่า

จิงซินผละออกจากอ้อมกอดของคนตรงหน้า เงยหน้ามองเขาราวกับต้องการขอร้องอ้อนวอนอย่าให้เป็นเช่นที่น้องสาวของนางพูด อย่างน้อยก็ขอเวลาทำใจ

"ซินเออร์ เจ้าอย่าห่วงไปเลยพี่จะไม่มีหญิงอื่นใดอีกนอกจากเจ้า มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่พี่ต้องการ"มือหนาประคองใบหน้าคนรักเอาไว้ เอ่ยคำมั่นสัญญาต่อนางให้นางได้มั่นใจว่าชีวิตนี้เขาจะมีเพียงนาง

จิงซินพยักหน้าทั้งน้ำตาก่อนจะโผเข้ากอดเขาอีกครั้ง ไม่มีอ้อมกอดใครอบอุ่นเท่านี้อีกแล้ว นางเชื่อใจและแน่ใจว่าเขาต้องทำตามที่พูดได้แน่ๆ

"หึๆ พี่เขยกับพี่สาวช่างรักกันมั่นคงนัก ท่านทั้งสองผ่านบททดสอบความรักของหมิงเออร์แล้ว ต่อไปขอให้รักกันมั่นคงเช่นนี้มีหลานน่ารักๆให้ข้าได้เล่นเร็วๆนะเจ้าคะ^^" จิงซินหันมายิ้มให้น้องสาวในขณะที่เฟยเทียนมองหมิงซินอย่างไม่ไว้ใจนัก

"เอ่อ..แฮ่ม"เสียงกระแอมไอจากบิดาทำให้จิงซินรู้สึกตัวรีบผละออกจากสามีของนางทันที น่าอายจริงๆที่มายืนกอดเขาตรงนี้ ใบหน้าหวานแดงไปถึงใบหูด้วยความเขินอาย

"คะ คือว่า"นางพยายามหาถ้อยคำมาอธิบายแต่ดูเหมือนจะไม่มีเลย ต้องโทษท่านพี่ของนางนั่นแหละที่ดันไม่ยอมเอ่ยห้ามทั้งยังกอดตอบนางอีก

"วันนี้ชายาคงเหนื่อยมากแล้วคงต้องขอตัวกลับไปพักเสียที ท่านพ่อตาโปรดดูแลสุขภาพด้วย"

"เช่นนั้นข้าขอน้อมส่งเสด็จ ขอให้เดินทางปลอดภัย"

เฟยเทียนประคองร่างเล็กของชายาไปจนถึงรถม้า อุ้มนางขึ้นด้วยตนเอง แวบหนึ่งเขาเห็นแววตาอิจฉาริษยาจากหมิงซินที่เดินมาส่งถึงหน้าจวนก่อนนางจะเปลี่ยนเป็นส่งยิ้มมาให้

"หึ"เขาหัวเราะในลำคอ สตรีผู้นี้หากไม่ใช่น้องของชายาเขานางคงได้คอขาดด้วยคมกระบี่เขาไปแล้ว กล้าดีอย่างไรมากลั่นแกล้งเจ้าแมวน้อยของเขาเช่นนี้!

ตำหนักซินหลง

"ครานี้คงหายข้องใจเรื่องหมิงซินแล้วใช่รึไม่"เฟยเทียนถามในขณะที่เขากำลังพานางเข้าไปพักในตำหนัก

"ก็นิดหน่อยเพคะ เห้ออ ลืมถามท่านพ่อไปเลยว่าซินเออร์แยกกับน้องได้อย่างไร"

"เรื่องนั้นไม่จำเป็นต้องรู้เสียหน่อย อย่างไรตอนนี้เจ้าก็ได้พบนางแล้ว จริงรึไม่"

"ก็จริงเพคะ แต่ข้าว่านางแปลกๆ..."

"ไม่ต้องสนใจสิ่งที่นางพูดหรอกนะซินเออร์ พี่สัญญากับเจ้าแล้วพี่ย่อมรักษาสัญญานั้น เจ้าไม่ต้องห่วง"เอ่ยพร้อมลูบหัวนางเบาๆ จิงซินเขยิบมานอนบนตักของสามีนางพลางมองใบหน้าเขาอย่างครุ่นคิด

"หากท่านพี่ไม่คิดมี...หญิงอื่น แล้วท่านพี่ต้องการบัลลังก์หรือไม่?"

"บัลลังก์รึ? ของแบบนั้นพี่ไม่เอาด้วยหรอกวุ่นวาย ให้พี่สองเค้าเอาไปเถิดพี่ช่วยอยู่ห่างๆเช่นนี้ดีกว่า"คำตอบของเขาทำให้นางโล่งอกขึ้นมา ดีจริงๆนางจะได้ไม่ต้องทนเห็นท่านพี่มีคนอื่นด้วย แต่เยว่จือล่ะ!

"คิดอะไรอีกแล้ว ก่อนจะคิดถึงคนอื่นพี่ยังไม่ได้ชำระความกับเจ้าเลยนะ"ก้มหน้าลงมองนาง

อย่างดุๆ  จิงซินรีบแกล้งหลับทันที

"คิดว่าทันรึ?"ก้มหน้าลงถามอีกครั้ง ครั้งนี้หน้าผากของเขาชนกับหน้าผากของนาง จิงซินเบิกตามองด้วยความตกใจก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

"เหตุใดต้องแกล้งสลับตัวกับน้องสาวของเจ้าด้วยหื้ม?"ยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง แต่ยังก้มหน้าลงมองมาที่นางอยู่

"นางบอกว่าหากอยากรู้ว่าท่านพี่รักข้ารึไม่ให้เปลี่ยนชุดกับนาง หากท่านพี่จำข้าได้ก็เเปลว่ารักข้าจริง...."

"เจ้าคิดว่าพี่ไม่รักเจ้า?"เฟยเทียนขมวดคิ้วถาม

"มะ ไม่ใช่นะเพคะ ข้าแค่..."เริ่มอึกอักหาคำอธิบายไม่ถูก ตอนทำไม่ได้คิดเลยจริงๆ><

"เหอะ!"เฟยเทียนหันหน้าไปอีกทางไม่มองหน้านางอีกทำเอาจิงซินใจหายวูบ

"ท่านพี่คือตอนนั้นข้าแค่อยากรู้ แต่ข้ารู้ว่าท่านพี่จำข้าได้แน่ๆเพราะว่าท่านพี่รักข้า ท่านพี่รักข้าใช่รึไม่"ลุกขึ้นนั่งพลางกอดเขาเอาไว้จากข้างหลังอย่างออดอ้อน

เฟยเทียนนิ่งไม่โต้ตอบเพราะอยากรู้ว่านางจะทำเช่นไรต่อไป แต่กลับผิดคาดนอกจากนางจะไม่เอ่ยสิ่งใดต่อนางยังผละตัวออกจากเขาด้วย

จิงซินล้มตัวลงนอนตะแคงข้างหันหลังให้เขา ไม่ใช่ว่าโกรธอะไรเขาหรือไม่อยากง้อเขา ตอนนี้เหมือนนางจะปวดท้องอย่างหนักไม่รู้ว่าเพราะเครียดสะสมหรือเป็นเพราะทานอาหารไม่ตรงเวลากันแน่

เฟยเทียนหันกลับมาเห็นนางหันหลังให้ตนก็น้อยใจขึ้นมา ทุกทีนางต้องเป็นฝ่ายง้อเขาแล้วเหตุใดครานี้จึงหมางเมินใส่กันเช่นนี้?

ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะออกไปทำงานในห้องที่อยู่ติดกัน จิงซินรู้สึกได้ถึงฟูกที่เด้งขึ้นเพราะคนที่เคยนั่งอยู่ตรงนี้ลุกออกไปแล้ว นางพยายามพลิกตัวกลับมาแต่ไอ้อาการปวดท้องนี่ก็รุนแรงขึ้นจนนางแทบขยับตัวไม่ไหว

"ชู่ว พระชายากำลังพักผ่อนอย่าส่งเสียงดัง"เสียงนางกำนัลคนนึงเอ่ยบอกนางกำนัลอีกคนที่เพิ่งเดินถือกาน้ำชาเข้ามาเปลี่ยน

"อึก ตะ ตามหมอหลวงให้ข้าที><

เคร้ง!!

"พระชายา!!"นางกำนัลที่กำลังจะเปลี่ยนกาน้ำชาตกใจจนทำจอกน้ำชาในมือหล่นลงบนพื้นแตกกระจายไปหมด

"ไปตามหมอหลวงมาเร็วเข้า!"นางเอ่ยอย่างร้อนรนเมื่อเห็นนายหญิงของตนนอนขดตัวหน้าซีดเผือด

"เกิดอะไรขึ้น!!"ร่างสูงที่เพิ่งเดินออกไปได้ไม่ถึงเค่อต้องกลับเข้ามาในห้องนี้อีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงของหล่นแตกตามมาด้วยเสียงเอะอะโวยวายลั่นตำหนัก

"พระชายาทรงเป็นอะไรก็ไม่ทราบเพคะ"นางกำนัลเด็กเอ่ยขึ้นด้วยความกลัว

"ซินเออร์! เจ้าเป็นอะไร!"ถามพลางประคองตัวคนที่อยู่บนเตียงขึ้น ใบหน้างามมีเหงื่อผุดขึ้นเต็มไปหมด

"ฮึก ปะ ปวดท้องเพคะ ปวดมากเลย>_<"

"องค์ชายสาม พระชายา"หมอหลวงรีบถวายคำนับเมื่อเฟยเทียนอนุญาตจึงรีบเข้ามาตรวจรักษา

หมอหลวงชรารักษาไปเหงื่อตกไป มือไม้สั่นไปหมดเพราะเกรงกลัวคนที่อยู่ข้างๆอย่างหนัก กว่าจะฝังเข็มเสร็จเล่นเอาเขาแทบลมจับ

"ชายาของเราเป็นอะไร!?"ตวาดถามเสียงดังด้วยความลืมตัว หมอหลวงถึงกับสะดุ้งไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย

"พระ พระชายาทรง ทะ ทานอาหารไม่ตรงเวลา ทั้งยัง มะ มีความกังวลบางเรื่องตลอดเวลา ก็เลยทำให้ร่างกายเสียสมดุลพ่ะยะค่ะ"

"ออกไปได้ มียาอะไรก็จัดไว้ได้เลย"ถอนหายใจพรืดใหญ่ก่อนจะเอ่ยสั่งหมอหลวงชราอีกครั้ง

"เห้อออ เจ้าจะเก็บทุกเรื่องมาคิดไม่ได้นะ บางเรื่องเจ้าก็ควรปล่อยไปบ้างรู้รึไม่"เอ่ยเสียงเบาพลางลูบศีรษะคนป่วยที่ตอนนี้หลับไปแล้ว

เวลาต่อมา

"ซินเออร์ ตื่นเถิด ซินเออร์"

"อืออออ"ร่างเล็กพยายามขยับเปลือกตาอันหนักอึ้งก่อนจะกระพริบตาถี่ๆเพื่อมองภาพให้ชัด

"ได้เวลาทานอาหารดื่มยาแล้ว"เอ่ยเสียงเรียบ ต่อไปนี้เขาจะคอยดูแลนางเอง อาหารสามมื้อยาหลังอาหารเขาจะอยู่ดูนางกินจนกว่าจะหมด

มื้ออาหารเริ่มขึ้นด้วยความเงียบ พอนางทำท่าจะอิ่มก็โดนสายตาดุดันมองมาจนนางต้องฝืนกินจนหมด เท่านั้นไม่พอยังมียาถ้วยใหญ่ที่นางต้องกินเข้าไปอีก

หลังมื้ออาหารผ่านไปนางก็ถูกบังคับให้อยู่แต่ในตำหนักให้พักผ่อนโดยมีสามีที่ตอนนี้เหมือนทหารคุมนักโทษอ่านหนังสืออยู่ฝั่งตรงจ้ามแต่ก็เหลือบตามองนางเป็นระยะ

"ข้าอยู่คนเดียว.."

"ข้าว่าง"เอ่ยตัดบทโดยสายตายังจับจ้องอยู่ที่หนังสือในมือ

จิงซินล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ขนาดนางป่วยท่านพี่ยังจะโกรธนางอีกหรือ คนอะไรขี้น้อยใจเป็นสตรีไปได้ คิดพลางตอนหายใจฟึดฟัดจนคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งเงยหน้าขึ้นมอง

จิงซินนอนคิดหาวิธีง้อสามีของนางอยู่อีกพักใหญ่จนในที่สุดนางก็คิดออก เป็นวิธีที่เสี่ยงจะถูกโกรธอยู่บ้างแต่ก็เหลือแค่วิธีเดียว!

"อึก"ร่างเล็กนอนขดตัวอีกครั้งพยายามกัดฟันข่มเสียงเอาไว้ไม่ร้องออกไป ความผิดปกติเพียงเล็กน้อยก็ทำให้คนเป็นสามีรู้ได้ทันที

เมื่อได้ยินเสียงเขาวางหนังสือในมือนางก็เริ่มการแสดงละครบทต่อไป!

"อึก ฮึก "เพียงแค่เสียงที่เล็ดรอดออกมาจากบางบางก็ทำเฟยเทียนรีบเข้ามาดูนางด้วยความเป็นห่วง ร่างยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะปั้นสีหน้าเจ็บปวดทรมานอีกครั้ง

"ซินเออร์!เจ้าเป็นอะไรไปปวดท้องรึ!"

"อึก ปะ เปล่าเพคะ โอ๊ย>_<"

"ซินเออร์!!"เอ่ยเรียกด้วยความตกใจเมื่อเห็นชายารักดูจะเจ็บปสดมากขึ้น

"ทะ ท่านพี่ อย่าโกรธข้าเลยนะเพคะ ฮึก >_<"

"ไม่โกรธ! พี่ไม่โกรธอัไรเจ้าทั้งนั้น พี่จะให้คนไปตามท่านหมอหลวงมา!"เฟยเทียนรีบลุกขึ้นแต่ก็ถูกคนบนเตียงฉุดจนล้มลงมาด้วยไม่ทันตั้งตัว

"ทำอะไรของเจ้า! พี่จะไปตามหมอหลวง...!!!"

ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกอีกฝ่างรั้งตัวลงมาจุมพิตเสียอย่างนั้น เพียงเท่านี้ก็รู้ได้ทันทีว่านาง..กำลังหลอกลวงเขา!

"ถ้าเป็นห่วงข้าขนาดนั้นทำไมถึงต้องดุกันด้วยเพคะ ข้าป่วยอยู่นะ"เอ่ยถามพลางใช้มือเรียวประคองใบหน้าคมไว้

"เจ้ากล้าใช้เรื่องนี้มาหลอกลวงพี่เชียวรึ!"เอ่ยถามเสียงดุ นางก็รู้ว่าเขาห่วงนางแค่ไหนยังจะมาเล่นอะไรเช่นนี้อีก

"ท่านพี่พูดแล้วว่าจะไม่โกรธข้านะเพคะ ถ้าท่านพี่ไม่ยอมหายโกรธแล้วข้าเกิดเครียดมากๆจนปวดท้องขึ้นมาอีกเล่าจะทำเช่นไร"

"หึ!"ร่างสูงลุกขึ้นยืนอีกครั้งจนจิงซิงต้องงัดวิธีสุดท้ายท้ายที่สุดออกมาใช้ ถ้าไม่ได้ผลอีกนางก็อับจนหนทาง

"ท่านพี่ ฮึก จะโกรธข้าเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้จริงๆหรือเพคะ"น้ำตาเม็ดใสร่วงหล่นลงมาก่อนที่จะตามมาด้วยสายธารแห่งน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาจากดวงตาคู่งาม

"!!!!"เฟยเทียนชะงักไปอีกครั้งเมื่อเห็นน้ำตาของคนรัก ความน้อยใจก่อนหน้าถูกเก็บซ่อนไปไว้ส่วนไหนก็สุดรู้ ใจชายอ่อนยวบลงทันที

"ฮึก ข้าขอโทษ ฮือออ"ร่างเล็กร้องไห้ออกมาจนตัวสั่นเทาอย่างน่าสงสาร เฟยเทียนรีบเดินกลับมาหาคนที่นั่งร้องไห้อยู่บนเตียงทันที

"ซินเออร์เจ้าอย่าร้องนะ พี่ไม่โกรธแล้วไม่โกรธแล้วจริงๆ อย่าร้องอีกเลยนะ"เอ่ยพลางใช้แขนเสื้อของตนเช็ดน้ำตาให้นางก่อนจะดึงนางเข้าสู่อ้อมกอด จิงซินยิ้มออมาอย่างดีใจที่แผนนี้สำเร็จ!

"ฮึก ข้ารักท่านพี่นะ ท่านพี่อย่าโกรธข้าไปเลย"

"พี่บอกแล้วว่าไม่โกรธ เพราะพี่ก็รักเจ้ามากเช่นกัน"

จิงซินกอดสามีของนางจนผล็อยหลับไป ถึงเขาจะหายโกรธนางแต่ทั้งอาหารทั้งยาเขาก็ยังบังคับให้นางกินอยู่ดี วันนี้ดุให้นางกินอย่างไรมื้ออื่นๆก็ยังดุแบบนั้น เห้ออท่านพี่ของนางดุขนาดนี้หากไปเป็นราชครูรับรองลูกศิษย์ลูกหาฉลาดระดับหัวกะทิเป็นแน่เพราะคนเป็นอาจารย์ช่างโหดเหลือเกิน!

-----------------

เรื่องนี้ไรท์จะแต่งภาคสองด้วยนะคะ มีใครสนใจอยากอ่านภาคสองบ้างง ภาคสองไรท์จะแต่งเป็นแนวหลังพระนางตายอ่ะค่ะ จะฟิวคล้ายป่าท้อสิบลี้ถ้าใครเคยดูนะ😁

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น