Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 26 ผมติดต่อหลงเกอไม่ได้

ชื่อตอน : บทที่ 26 ผมติดต่อหลงเกอไม่ได้

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 111

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2562 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 26 ผมติดต่อหลงเกอไม่ได้
แบบอักษร

​        จบจากการถ่ายรายการประชาสัมพันธ์ให้กับโครงการของรัฐบาลที่เซี่ยงไฮ้ ไป๋อวี่ก็บินไปซีอานตามคำขอร้องของมารดา เขาใช้เวลาอยู่กับแม่และครอบครัวของพี่สาวคนรอง โดยให้ถังซันกับเยี่ยหลานหยุดพักงานกลับไปอยู่กับครอบครัว อีกสามวันให้หลังจึงค่อยมารับเขาไปหังโจว      

        ความอ่อนโยนของจูอี้หลงเป็นเหมือนแสงอาทิตย์ที่ช่วยชาร์จพลังให้ไป๋อวี่ ไป๋อวี่ดูเหมือนจะลืมความขุ่นข้องหมองใจทั้งหมดที่เขาต้องเผชิญในช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา แม้กระทั่งเรื่องของบิดา       

        ที่ซีอานไป๋อวี่ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนเก่าสมัยมัธยมจนดึกดื่น แต่งตัวเหมือนคนเดินไปซื้อของปากซอย เที่ยวได้เดินไปนั่นไปนี่ โดยไม่มีใครสังเกตุเสียด้วยซ้ำว่าเขาคือคนดัง      

        ถังซันต้องนึกขอบคุณที่จูเหล่าซือเป็นคนมีจิตใจเข้มแข็ง ในภาวะที่ตัวเองไม่ปกติทั้งร่างกายและจิตใจ ก็ยังสามารถช่วยประคับประคองคนที่เปราะบางกว่าอย่างไป๋อวี่ไว้ได้ ตอนแรกถังซันยังรู้สึกชะงักกับภาพไป๋อวี่ที่นอนหนุนตักของจูเหล่าซืออยู่ แต่จูเหล่าซือกลับมีอาการเรียบเฉย ไม่ตกใจ ตกประหม่าใดๆ เมื่อจู่ๆเขาเปิดประตูเข้ามาในห้องเห็นภาพที่ชวนให้เข้าใจผิดนั้น

        ภาพของจูเหล่าซือที่ปฏิบัติต่อไป๋อวี่เหมือนเขาเป็นน้องชายคนหนึ่ง ทำให้ถังซันต้องทอดถอนใจ หลายเดือนที่ผ่านมา เขาไม่เข้าใจนักแสดงคนนี้จริงๆ ในขณะที่ไป๋อวี่ต้องทุรนทุรายกับความปราถนาที่ไม่ได้รับการตอบสนอง จูเหล่าซือกลับดูคล้ายไม่รู้สึกรู้สมอะไร ถึงแม้ว่าบางครั้งก็เหมือนว่าเขาจะรับรู้หัวใจของไป๋อวี่ บางครั้งเหมือนเขาจะยื่นมือออกมาให้ แต่บางครั้งกลับเหมือนว่าทั้งหมดนั้นเป็นไป๋อวี่ที่เข้าใจผิดไปเอง       

        .... จูเหล่าซือคุณจะเอายังไงกันแน่ คุณชอบทรมานคนเล่นเป็นงานอดิเรกหรือไง คุณคงไม่ใช่พวกซาดิสม์ที่รู้สึกเร้าใจเมื่อได้เห็นคนกำลังทรมานหรอกนะ            


        ตอนอยู่ที่เซี่ยงไฮ้และซีอาน ไป๋อวี่ก็ไม่ได้ขาดการติดต่อกับจูอี้หลง เขาโทรศัพท์หาจูอี้หลง แต่มีน้อยครั้งที่ทางด้านนั้นจะรับสาย แต่เขาก็ฝากข้อความไว้ ไป๋อวี่อยากได้ยินเสียงของหลงเกอ... เมื่อมาถึงซีอานเขาก็รู้ว่าหลงเกอออกจากโรงพยาบาลแล้ว ตารางงานที่ค่อนข้างเต็มเหยียดทำให้หลงเกอจำต้องออกมาลุยงานให้เสร็จแม้ว่าร่างกายจะยังไม่พร้อมเต็มที่ก็ตาม

        ไป๋อวี่คิดว่าเขาอยากจะตามหลงเกอไปด้วยทุกที่ .... เสียงโทรศัพท์ทำให้ความคิดของเขาสะดุด หลงเกอโทรมา ไป๋อวี่ใช้มือนึงรีบกดรับโทรศัพท์ ในขณะที่แขนอีกข้างยังอุ้มหลานชายวัยสามเดือนไว้      

        "ฮัลโล เหล่าไป๋... "      

        "หลงเกอ...!" ความดีใจทำให้เขาตะโกนชื่อนั้นออกมาดังลั่น ทารกน้อยในอ้อมแขนเริ่มเบะปาก ทำท่าจะร้องไห้      

        "เกอเป็นไงบ้าง ผมโทรมาหลายหนเกอไม่รับโทรศัพท์ผมเลย" ไป๋อวี่ตัดพ้อ ทั้งๆที่รู้ว่า ในเวลาทำงานจูอี้หลงจะไม่พกโทรศัพท์ไว้กับตัว      

        "เกอกำลังจะขึ้นเครื่อง...."     

         "ออสเตรเลียใช่ไม๊"       

        "เหล่าไป๋...."      

        "ครับ"      

        "กลับจากออสเตรเลีย เกอจะไม่ใช้เบอร์นี้แล้วนะ..."     

         " ..... "      

        "ทำงานดีๆล่ะ แล้วก็อย่าลืมกินข้าวให้เป็นเวลา"     

        "ดะ เดี๋ยว" เสียงวางหูโทรศัพท์จากทางฝั่งหลงเกอ      

        "หมายความว่าไง เดี๋ยวก่อน!" ไป๋อวี่ละล่ำละลักตะโกนใส่โทรศัพท์ เขารีบกดโทรกลับ แต่สัญญาณตู๊ดตู๊ดถี่ๆทำให้รู้ว่าหลงเกอได้ปิดโทรศัพท์ลงเสียแล้ว ไป๋อวี่รีบวางหลานชายลงในเปลขนาดเล็กข้างตัว การเคลื่อนไหวอย่างเร็วของผู้เป็นน้าทำให้ทารกน้อยส่งเสียงร้องไห้จ้า      

        ไป๋อวี่กดโทรออกกลับไปหาหลงเกอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนในที่สุดก็นึกถึงจูไฉ่หงขึ้นมาได้ ไป๋อวี่ใจชื้นขึ้น เขาโทรหาจูไฉ่หง แต่กลับไม่มีใครรับสาย เปลี่ยนมาโทรหาหลินชิงหู ก็ปรากฏว่าโทรศัพท์ไม่มีสัญญาณตอบรับ     


        "พี่ซัน!" ในที่สุดไป๋อวี่ก็ต้องโทรหาถังซัน     

        "ผมติดต่อหลงเกอไม่ได้ พี่ช่วยผมหน่อย" น้ำเสียงที่กระหืดกระหอบของไป๋อวี่ทำให้ถังซันรู้ว่าต้องมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ      

        "ใจเย็นๆ มีเรื่องอะไร ค่อยๆพูด"      

        "ก็ผมบอกว่าติดต่อหลงเกอไม่ได้" ไป๋อวี่แผดเสียงแข่งกับทารกที่แหกปากร้องจ้า     

        "อ๋อ จูเหล่าซือบินไปออสเตรเลียไง ไม่เห็นในเว่ยปั๋วเหรอ..."      

        "พูดไม่รู้เรื่องหรือไง" ไป๋อวี่ตะโกนใส่โทรศัพท์ ทำเอาคุณนายไป๋ที่รีบออกมาดูหลานเพราะเสียงร้องไห้จ้าตกใจจนทรุดลงกับพื้น ยกมือขึ้นทาบอกเหมือนจะกันไม่ให้หัวใจกระเด็นออกมา      

        "ผมบอกว่าติดต่อหลงเกอไม่ได้ ติดต่อไม่ได้..."       

        ถังซันมองดูโทรศัพท์ในมือเหมือนเป็นสิ่งประหลาด ไม่เข้าใจการแหกปากของไป๋อวี่เลยว่าไป๋อวี่ต้องการอะไรกันแน่ 

        ... คนกำลังบินอยู่ จะติดต่อได้ยังไง ....      

        ..................



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}