Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 26 ผมติดต่อหลงเกอไม่ได้

ชื่อตอน : บทที่ 26 ผมติดต่อหลงเกอไม่ได้

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 176

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2563 18:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 26 ผมติดต่อหลงเกอไม่ได้
แบบอักษร

​        จบจากการถ่ายรายการประชาสัมพันธ์ให้กับโครงการของรัฐบาลที่เซี่ยงไฮ้ ไป๋อวี่ก็บินไปซีอานตามคำขอร้องของมารดา เขาใช้เวลาอยู่กับแม่และครอบครัวของพี่สาวคนรอง โดยให้ถังซันกับเยี่ยหลานหยุดพักงานกลับไปอยู่กับครอบครัว อีกสามวันให้หลังจึงค่อยมารับเขาไปหังโจว 

ความอ่อนโยนของจูอี้หลงเป็นเหมือนแสงอาทิตย์ที่ช่วยชาร์จพลังให้ไป๋อวี่ ไป๋อวี่ดูเหมือนจะลืมความขุ่นข้องหมองใจทั้งหมดที่เขาต้องเผชิญในช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา แม้กระทั่งเรื่องของบิดา 

ที่ซีอานไป๋อวี่ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนเก่าสมัยมัธยมจนดึกดื่น แต่งตัวเหมือนคนเดินไปซื้อของปากซอย เที่ยวได้เดินไปนั่นไปนี่ โดยไม่มีใครสังเกตุเสียด้วยซ้ำว่าเขาคือคนดัง 

ถังซันต้องนึกขอบคุณที่จูเหล่าซือเป็นคนมีจิตใจเข้มแข็ง ในภาวะที่ตัวเองไม่ปกติทั้งร่างกายและจิตใจ ก็ยังสามารถช่วยประคับประคองคนที่เปราะบางกว่าอย่างไป๋อวี่ไว้ได้ ตอนแรกถังซันยังรู้สึกชะงักกับภาพไป๋อวี่ที่นอนหนุนตักของจูเหล่าซืออยู่ แต่จูเหล่าซือกลับมีอาการเรียบเฉย ไม่ตกใจ ตกประหม่าใดๆ เมื่อจู่ๆเขาเปิดประตูเข้ามาในห้องเห็นภาพที่ชวนให้เข้าใจผิดนั้น 

ภาพของจูเหล่าซือที่ปฏิบัติต่อไป๋อวี่เหมือนเขาเป็นน้องชายคนหนึ่ง ทำให้ถังซันต้องทอดถอนใจ หลายเดือนที่ผ่านมา เขาไม่เข้าใจนักแสดงคนนี้จริงๆ ในขณะที่ไป๋อวี่ต้องทุรนทุรายกับความปราถนาที่ไม่ได้รับการตอบสนอง จูเหล่าซือกลับดูคล้ายไม่รู้สึกรู้สมอะไร ถึงแม้ว่าบางครั้งก็เหมือนว่าเขาจะรับรู้หัวใจของไป๋อวี่ บางครั้งเหมือนเขาจะยื่นมือออกมาให้ แต่บางครั้งกลับเหมือนว่าทั้งหมดนั้นเป็นไป๋อวี่ที่เข้าใจผิดไปเอง 

.... จูเหล่าซือคุณจะเอายังไงกันแน่ คุณชอบทรมานคนเล่นเป็นงานอดิเรกหรือไง คุณคงไม่ใช่พวกซาดิสม์ที่รู้สึกเร้าใจเมื่อได้เห็นคนกำลังทรมานหรอกนะ 

ตอนอยู่ที่เซี่ยงไฮ้และซีอาน ไป๋อวี่ก็ไม่ได้ขาดการติดต่อกับจูอี้หลง เขาโทรศัพท์หาจูอี้หลง แต่มีน้อยครั้งที่ทางด้านนั้นจะรับสาย แต่เขาก็ฝากข้อความไว้ ไป๋อวี่อยากได้ยินเสียงของหลงเกอ... เมื่อมาถึงซีอานเขาก็รู้ว่าหลงเกอออกจากโรงพยาบาลแล้ว ตารางงานที่ค่อนข้างเต็มเหยียดทำให้หลงเกอจำต้องออกมาลุยงานให้เสร็จแม้ว่าร่างกายจะยังไม่พร้อมเต็มที่ก็ตาม 

ไป๋อวี่คิดว่าเขาอยากจะตามหลงเกอไปด้วยทุกที่ .... เสียงโทรศัพท์ทำให้ความคิดของเขาสะดุด หลงเกอโทรมา ไป๋อวี่ใช้มือนึงรีบกดรับโทรศัพท์ ในขณะที่แขนอีกข้างยังอุ้มหลานชายวัยสามเดือนไว้ 

"ฮัลโหล เหล่าไป๋... " 

"หลงเกอ...!" ความดีใจทำให้เขาตะโกนชื่อนั้นออกมาดังลั่น ทารกน้อยในอ้อมแขนเริ่มเบะปาก ทำท่าจะร้องไห้ 

"เกอเป็นไงบ้าง ผมโทรมาหลายหนเกอไม่รับโทรศัพท์ผมเลย" ไป๋อวี่ตัดพ้อ ทั้งๆที่รู้ว่า ในเวลาทำงานจูอี้หลงจะไม่พกโทรศัพท์ไว้กับตัว 

"เกอกำลังจะขึ้นเครื่อง...." 

"ออสเตรเลียใช่ไม๊" 

"เหล่าไป๋...." 

"ครับ" 

"กลับจากออสเตรเลีย เกอจะไม่ใช้เบอร์นี้แล้วนะ..." 

" ..... " 

"ทำงานดีๆล่ะ แล้วก็อย่าลืมกินข้าวให้เป็นเวลา" 

"ดะ เดี๋ยว" เสียงวางหูโทรศัพท์จากทางฝั่งหลงเกอ 

"หมายความว่าไง เดี๋ยวก่อน!" ไป๋อวี่ละล่ำละลักตะโกนใส่โทรศัพท์ เขารีบกดโทรกลับ แต่สัญญาณตู๊ดตู๊ดถี่ๆทำให้รู้ว่าหลงเกอได้ปิดโทรศัพท์ลงเสียแล้ว ไป๋อวี่รีบวางหลานชายลงในเปลขนาดเล็กข้างตัว การเคลื่อนไหวอย่างเร็วของผู้เป็นน้าทำให้ทารกน้อยส่งเสียงร้องไห้จ้า 

ไป๋อวี่กดโทรออกกลับไปหาหลงเกอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนในที่สุดก็นึกถึงจูไฉ่หงขึ้นมาได้ ไป๋อวี่ใจชื้นขึ้น เขาโทรหาจูไฉ่หง แต่กลับไม่มีใครรับสาย เปลี่ยนมาโทรหาหลินชิงหู ก็ปรากฏว่าโทรศัพท์ไม่มีสัญญาณตอบรับ 

"พี่ซัน!" ในที่สุดไป๋อวี่ก็ต้องโทรหาถังซัน 

"ผมติดต่อหลงเกอไม่ได้ พี่ช่วยผมหน่อย" น้ำเสียงที่กระหืดกระหอบของไป๋อวี่ทำให้ถังซันรู้ว่าต้องมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ 

"ใจเย็นๆ มีเรื่องอะไร ค่อยๆพูด" 

"ก็ผมบอกว่าติดต่อหลงเกอไม่ได้" ไป๋อวี่แผดเสียงแข่งกับทารกที่แหกปากร้องจ้า 

"อ๋อ จูเหล่าซือบินไปออสเตรเลียไง ไม่เห็นในเว่ยปั๋วเหรอ..." 

"พูดไม่รู้เรื่องหรือไง" ไป๋อวี่ตะโกนใส่โทรศัพท์ ทำเอาคุณนายไป๋ที่รีบออกมาดูหลานเพราะเสียงร้องไห้จ้าตกใจจนทรุดลงกับพื้น ยกมือขึ้นทาบอกเหมือนจะกันไม่ให้หัวใจกระเด็นออกมา 

"ผมบอกว่าติดต่อหลงเกอไม่ได้ ติดต่อไม่ได้..." 

ถังซันมองดูโทรศัพท์ในมือเหมือนเป็นสิ่งประหลาด ไม่เข้าใจการแหกปากของไป๋อวี่เลยว่าไป๋อวี่ต้องการอะไรกันแน่ 

... คนกำลังบินอยู่ จะติดต่อได้ยังไง .... 

.................. 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น