Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 2 : น่ารำคาญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2563 21:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 2 : น่ารำคาญ
แบบอักษร

สนามบาส ศูนย์กีฬาฯ :

“ไอ้ภีมรับ!”

“ส่งมา”

ซวบ!

“เจ๋ง! เพื่อน” ชายหนุ่มสองคนแท็กมือเข้าหากันอย่างรู้ใจ

ภีมพลหนุ่มนักศึกษาชั้นปีที่สี่ของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งกำลังเล่นบาสเก็ตบอลอยู่กับเพื่อนๆ และเขาก็เป็นตัวทำแต้มให้กับทีมมากที่สุด ด้วยส่วนสูงถึง 180 เซนติเมตรกับหน้าตาที่หล่อเหลาปนไปด้วยความหวานมีเสน่ห์ของเขาได้ดึงดูดสาวๆ ให้มายืนดูจนเต็มรอบสนาม

“เฮ้ย! ไอ้ภีม ไอ้วิน พอก่อนให้คนอื่นลงเล่นต่อเลย” เสียงรุ่นพี่ในสนามตะโกนดังขึ้น

เนื่องจากเป็นสนามกัฬาของทางราชการใกล้มหาลัยชื่อดังย่านฝั่งธน ทำให้มีจำนวนผู้เล่นมากกว่าสนาม สมาชิกส่วนใหญ่ที่มาเล่นจึงต้องผลัดเปลี่ยนเวียนกันลงและส่วนใหญ่ทุกคนก็จะรู้จักกันอยู่แล้วจึงไม่มีปัญหาในการแย่งสนาม

“ครับ/ครับ” ภีมพลและธาวินส่งลูกบาสคืนให้กับสมาชิกในสนามก่อนเดินออกมานั่งพัก

“ไอ้ภีม..เงินมึงก็มีทำไมถึงต้องมาเล่นฟรีที่นี่ด้วยวะ อยู่ไกลจากมอ. จากบ้านมึงตั้งเยอะ ทำไมมึงไม่ไปเล่นในยิมกับบรรดาเพื่อนๆ ไฮโซมึงวะ” ธาวิน พานิชดำรงกุล เพื่อนสมัยเด็กของภีมพลถามขึ้นพร้อมกับส่งผ้าขนหนูผืนเล็กให้เขา เพราะตัวธาวินต้องขับรถมาคอยรับส่งเพื่อนที่เอาแต่ใจคนนี้

“กูชอบที่นี่ธรรมชาติเยอะดีมีเพลงฟังด้วย อยู่แต่ในยิมอึดอัดจะตาย” สนามบาสที่นี่ติดกับลานเต้นแอโรบิคที่เริ่มเวลาใกล้ๆ กันทำให้มีเสียงเพลงเวลาที่เขาเล่นบาส แต่ที่สำคัญจริงๆ คือภีมพลเบื่อที่จะต้องเจอกับผู้คนมากหน้าหลายตาที่จ้องจะเข้าหาเขาเพื่อหวังผลประโยชน์ ถ้าอยู่ที่นี่เขาสามารถเป็นตัวของตัวเองได้มากที่สุด

“พี่ภีม..” เสียงหวานแหลมเล็กตะโกนเรียกชื่อเขาดังมาแต่ไกล พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดที่ไม่เหมือนมาออกกำลังกายกำลังวิ่งตรงมาที่เขา

“ไอ้ภีม! ผู้หญิงคนนั้นมาอีกแล้ววะ” ธาวินใช้ข้อศอกสะกิดบอกเพื่อนที่อยู่ข้างๆ

“เออ! กูเห็นแล้วทำไงดีวะไอ้วิน กูอุตส่าห์หนีมาถึงนี่แล้วยังตามมาอีก” ภีมพลบ่นกับเพื่อนด้วยท่าทีหงุดหงิดรำคาญใจ

.

ย้อนไปเมื่อสัปดาห์ก่อนที่ลานจอดรถหลังมหาวิทยาลัย

“กรี๊ดดดด...ช่วยด้วย!!”

“อย่าดิ้น! ส่งกระเป๋ามา เฮ้ย...พวกมึงไปดูในรถว่ามีของมีค่าอะไรเอามาให้หมดเลยนะโว้ย!”

กลุ่มวัยรุ่นท่าทางเหมือนคนติดยาสามคนเข้ามาจี้ชิงของมีค่านักศึกษาสาวหน้าตาสวยท่าทางดูดีมีฐานะ พวกมันจับตาดูเธอมาสักพักหนึ่งแล้วก่อนลงมือ

“มืดขนาดนี้เลยหรือเนี่ย เพราะอาจารย์ให้ช่วยงานแท้ๆ เลย” ภีมพลเดินบ่นไปที่ลานจอดรถหลังมหาลัยอย่างรีบเร่ง

กรี๊ดดดดด

“เสียงใครวะ?!” ภีมพลที่กำลังรีบเดินอยู่ต้องหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เขาหันไปมองรอบๆ บริเวณนั้นจนพบกับที่มาของเสียงจึงรีบวิ่งเข้าไปตรงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว

“หยุดนะ! พวกมึงกำลังทำอะไรกันวะ?!” ภีมพลชี้หน้ากลุ่มวัยรุ่นอย่างเอาเรื่อง เขาโยนกระเป๋าเป้ที่พาดบ่าอยู่ลงกับพื้นก่อนวิ่งเข้าหาพวกมัน

“ช่วยชั้นด้วยค่ะ!” หญิงสาวบอกกับชายหนุ่มที่ดึงเธอออกมาจากการฉุดรั้งของชายวัยรุ่น เพียงแวบเดียวที่เธอเห็นใบหน้าของภีมพลเธอถึงกับตกตะลึงกับใบหน้าที่หล่อหวานสะดุดตาของเขาทันที

“คุณหลบไปก่อน” ภีมพลดันหญิงสาวให้หลบไปข้างหลังก่อนวิ่งเข้าหาชายวัยรุ่น หมัดดุ้นใหญ่ถูกปล่อยใส่หน้าวัยรุ่นขี้ยาจนล้มลงปากแตกเลือดสีแดงฉานคลุ้งไปในปาก

“มึง!” ขี้ยาวัยรุ่นที่กำลังรื้อของในรถสองคนรีบออกมาช่วยเพื่อน มีดพกในกระเป๋าหลังกางเกงขาเดฟถูกดึงออกมาพุ่งใส่ภีมพลที่ยืนหันหลัง เขาพลิกตัวหลบด้วยความเร็วตวัดปลายเท้าเตะไปที่มือที่ถือมีดจนกระเด็นหลุดออก ก่อนพลิกตัวอีกครั้งเตะไปที่ท้องของขี้ยาอีกคนจนกระเด็นไถลล้มลงไปกับพื้นคอนกรีตของลานจอดรถ

พลั่ก! พลั่ก!

เขาปล่อยหมัดใส่หน้าขี้ยาอีกคนที่วิ่งเข้ามาทำร้ายจนกระเด็นล้มไปอยู่ข้างๆ เพื่อนอีกคนใบหน้าบูดเบี้ยวก่อนพวกมันจะช่วยพยุงตัวกันยืนขึ้นอย่างทุลักทุเล

“ฝากไว้ก่อนนะมึง! เรื่องไม่จบแค่นี้แน่” พวกมันทิ้งท้ายไว้กับภีมพลก่อนวิ่งกระเผลกหนีไปในความมืด

คนขี้ยาหรือจะสู้แรงคนเล่นกีฬาอย่างเขาได้ ภีมพลไม่ได้ออกแรงเต็มที่ก็สามารถจัดการพวกมันได้แล้ว

“นี่ครับ” ชายหนุ่มหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมที่ตกอยู่บนพื้นส่งคืนให้กับหญิงสาว

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวยื่นมือรับกระเป๋าจากภีมพลแต่สายตาเธอกลับจ้องใบหน้าชายหนุ่มอย่างไม่ยอมวางตาจนเขารู้สึกได้ มือของเธอเคลื่อนไปจับดึงมือของภีมพลไว้แน่นจนเขาต้องออกแรงเบาๆ ดึงมือตัวเองออกจนหลุด

“ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะ” ภีมพลรีบตัดบท เขากลับตัวหันหลังเพื่อเดินหนีจากหญิงสาวทันที

“อ๊ะ! เดี๋ยวค่ะ” หญิงสาวคว้าท่อนแขนของเขาเอาไว้อย่างรวดเร็ว

“ชั้นชื่อทิฟนี่ (ทิฟฟานี่)” เธอแนะนำตัวเองกับภีมพลที่พยักหน้ารับรู้และสะบัดมือเธอออก

“แล้วคุณชื่ออะไรคะ?” เธอคว้าท่อนแขนเขาดึงไว้อีกครั้ง

“ภีมพลครับ” เขารู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้หญิงแบบนี้เลย ผู้หญิงอะไรมือไวชะมัด เขาบ่นในใจแต่ก็ยอมบอกชื่อเธอไปตามมารยาท

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” เขาบอกกับหญิงสาวอีกครั้งหวังว่าคราวนี้คงได้ไปจริงๆ ซักที

“อ๊ะ! เดี๋ยวค่ะ คุณเรียนที่นี่หรอ? คณะไหน? ให้ชั้นตอบแทนคุณนะอยากได้อะไรบอกมาเลย” หญิงสาวพูดเป็นชุดโดยไม่ได้สนใจสีหน้าที่ไม่พอใจของชายหนุ่มเลยสักนิด

“ไม่เป็นไร” ที่ช่วยยัยคนนี้เขาคิดผิดหรือเปล่านะ ภีมพลถามตัวเอง พร้อมกับแกะมือที่เหนียวหนึบเหมือนกับติดกาวตราช้างของหญิงสาวออก เมื่อหลุดจากมือเล็กๆ ของเธอได้เขารีบคว้าเป้บนพื้นสะพายขึ้นไหล่จ้ำอ้าวหนีทันที

ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้นทำให้หญิงสาวตามติดตื้อภีมพล เธอพยายามสืบจนได้ข้อมูลของเขาและหาทางใกล้ชิด จนภีมพลเริ่มรำคาญและพยายามหลบหน้าหญิงสาวมาตลอด

.

“พี่ภีมเหนื่อยมั้ยค?ะ” หญิงสาวสวยสะดุดตาเดินเข้ามาในสนามบาสดึงดูดสายตาหนุ่มๆ ทั้งในสนามและรอบๆ ให้หันมามองเป็นตาเดียว เธอส่งขวดน้ำแร่ราคาแพงส่งให้ชายหนุ่ม

“เธอมาทำไม?” ภีมพลถามอย่างไม่สนใจและไม่ยอมรับน้ำแร่ที่เธอส่งให้

“ก็ทิฟนี่ไปหาพี่ภีมที่คณะก็ไม่เจอ ชวนไปปาร์ตี้ก็ไม่ยอมไป มัวแต่มาหมกตัวอยู่ที่ศูนย์กีฬาฯ ไกลๆ เนี่ย ถ้าพี่ภีมชอบเล่นบาส เดี๋ยวทิฟนี่แนะนำยิมให้มั้ยคะ เอาที่ทันสมัยกว่าที่นี่เลยนะ” หญิงสาวยิ้มระรื่นบอกกับภีมพลที่มองเธอด้วยหางตาอย่างดูถูก

“พี่ภีมจะไปไหนคะ?” หญิงสาวคว้าท่อนแขนของเขาเอาไว้อย่างรวดเร็วเมื่อภีมขยับตัวเดินหนี

“นี่เธอ! ปล่อยแขนไอ้ภีมเลยนะ” ธาวินกระชากแขนภีมพลออกจากมือของหญิงสาว

“นายมายุ่งอะไรด้วย!” ทิฟฟานี่พูดอย่างไม่พอใจที่ธาวินกระชากแขนชายหนุ่มออกจากมือเธอ

“คนเขาไม่ชอบยังมาตื้ออยู่ได้” ธาวินต่อว่าหญิงสาวไปตรงๆ

“นายจะไปรู้อะไร ไม่มีใครไม่ชอบชั้นหรอก” เธอเถียงกลับด้วยความมั่นใจ เพราะคนอย่างทิฟฟานี่มีแต่ผู้ชายเข้าหา และถ้าเธอชอบผู้ชายคนไหนแล้วเธอก็ต้องได้เขาเป็นแฟนทุกคน

“ผู้หญิงที่ตามตื้อผู้ชายอย่างเธอนี่นะ หึ!” ธาวินแสดงอาการดูถูกทิฟนี่ ที่เขาไม่อ่อนโยนกับผู้หญิงเป็นเพราะเขาเรียนที่เรียนโรงเรียนชายล้วนมาตลอด และด้วยฐานะทางบ้านทำให้มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาแวะเวียนกันเข้าหาเขาตลอดโดยที่เขาไม่เคยต้องเหนื่อยออกแรงจีบใครเลย

ภีมพลทนไม่ไหวกับความน่ารำคาญของหญิงสาว เขาหันหลังเดินหนีออกจากสนามบาสโดยไม่บอกใคร

“พี่ภีมจะไปไหนคะ?” ทิฟนี่ที่ตาไวรีบถามชายหนุ่มทันที

“เรื่องของชั้น! เธอไม่ต้องตามมาเลยนะ” ภีมพลพูดกับหญิงสาวเสียงเข้ม เขาเดินหนีเข้าไปในสนามด้านในศูนย์กีฬาฯ ที่เข้าได้เฉพาะสมาชิกเท่านั้น

“คนอะไร..ขนาดโกรธยังเท่เลย..” หญิงสาวทำตาลอยเพ้อตามหลังถึงภีมพลที่เดินหนีไปโดยไม่มีท่าทีสนใจเธอเลยสักนิด

“ประสาท!” ธาวินพูดขึ้นมาลอยๆ ให้หญิงสาวได้ยินก่อนเดินตามภีมพลเข้าไปในสนามวิ่งอีกคน

 

 

 

 

!

 

 

 

ความคิดเห็น