Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 25 การรอคอยของเสิ่นเวย

ชื่อตอน : บทที่ 25 การรอคอยของเสิ่นเวย

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 129

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 17:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25 การรอคอยของเสิ่นเวย
แบบอักษร

เวลาแห่งความสุขของไป๋อวี่จบลงในระยะเวลาอันสั้น เมื่อถังซันเข้ามาบอกว่าเขาจะต้องไปสนามบิน ไป๋อวี่ไม่ยอมแม้แต่จะผงกหัวจากตักของหลงเกอ เขาเพียงแค่ถาม 

"ไม่ไปได้ไหม" ถังซันย้งไม่ทันได้ตอบอะไร จูอี้หลงก็เอามือตบตามเนื้อตัวไป๋อวี่ พั่บพั่บพั่บพั่บ 

"เอ้า ลุก เกอไม่ชอบคนไม่มีความรับผิดชอบ" เขาพูดพลางหมุนตัวออกจากท่าที่นั่ง ทำให้ไป๋อวี่ต้องเกร็งลำคอและยันตัวลุกขึ้นนั่งในที่สุด 

"วันนี้ช่วงสายๆพวกนักข่าวก็จะมาถ่ายคลิปสัมภาษณ์เกอเหมือนกัน " จูอี้หลงลุกขึ้นเดินไปที่เตียง 

ไป๋อวี่จำใจต้องลุกตาม สีหน้าเต็มไปด้วยความครุ่นคิด เมื่อครู่ใหญ่ เขานอนหนุนตักหลงเกอ กินส้มที่หลงเกอคอยป้อนให้ ความสุขท้วมท้นทำให้เขาไม่อยากจะพูดอะไร หลงเกอเองก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรเขาแม้แต่น้อย ถึงแม้ไป๋อวี่ไม่อยากจะจากช่วงเวลาแห่งความสุขสงบนี้ไป เขาก็ไม่อยากจะตอบคำถามที่หลงเกออาจจะถาม ... ไป๋อวี่ไม่อยากจะพูดถึงพ่อของเขา... 

ถังซันขออนุญาติจูอี้หลงให้ไป๋อวี่ใช้ห้องน้ำ เขาบอกให้ไป๋อวี่อาบน้ำสระผมให้เรียบร้อย เพราะวันนี้มีงานจนถึงดึก ไป๋อวี่ใช้เวลาเพียงแค่สิบห้านาทีก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เขาอยากจะเอ่ยลาหลงเกอแต่ถังซันดึงไว้ บอกว่าจูเหล่าซือหลับไปแล้ว ร่างกายคงยังอ่อนเพลียอยู่ 

จูอี้หลงลืมตาขึ้นหลังจากที่ประตูห้องปิดลง กลิ่นของสบู่ แชมพูและโคโลญที่ไป๋อวี่ใช้ยังคงลอยอยู่ในห้อง เป็นกลิ่นเดิมที่เขาคุ้นเคยตั้งแต่ถ่ายละครเรื่องเจิ้นหุนด้วยกัน ไม่รู้ว่าทำไม น้ำตาเจ้ากรรมก็เริ่มไหลออกมาอีก 

.... หมื่นปีเหรอ? .... เสิ่นเวยอยู่มาได้ยังไงตั้งหมื่นปี นี่แค่ไม่กี่นาทีที่ไป๋อวี่เดินออกจากห้องไป เขาก็รู้สึกเหมือนใจจะขาดเสียแล้ว 

............. 

"นี่ เมื่อคืนที่ขนาดลูกคุณมาอาละวาด เข้าใจผิดว่าคุณมันเป็นตัววายร้าย คุณก็ยังไม่โกรธ ฉันเห็นนัยน์ตาคุณเป็นประกาย ดีใจออกอย่างนั้น คงชอบใจที่อาอวี่กล้าตะคอกคุณล่ะสิ คุณอยากได้ลูกที่เป็นพญาราชสีห์นักนี่" คุณนายไป๋พูดไปจัดกระเป๋าไป เธอกำลังจะกลับไปบ้านที่ซีอาน เธอทิ้งลูกสาวคนรองมาปักกิ่งนานแล้ว แล้วเธอยังคิดถึงหลานตัวน้อยอีกด้วย 

"แล้วนี่มาเดินเป็นหนูติดจั่นเพราะเรื่องอะไรอีก" 

"จูอี้หลง" ประมุขของบ้านกล่าวสั้นๆ 

"คนที่คุณอยากได้มาเป็นอนุ?" 

"คุณนายไป๋ คุณเลิกล้อเล่นซะที มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว" 

คุณนายไป๋ถอนใจเบาๆ ขยับตัวมานั่งตรงปลายเตียง 

"เห็นอาอวี่ขว้างปลอกคอนั่นแล้วตะคอกคุณ ฉันก็รู้แล้วว่าคราวนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง" 

 

ไป๋อวี่เคยมีคนที่ชอบ ไป๋อวี่เคยมีแฟน ตั้งแต่ประถมต้น ประถมปลาย มัธยมต้น มัธยมปลาย ยาวมาจนถึงมามีอาชีพเป็นนักแสดง ไป๋อวี่ไม่เคยขาดคนสำคัญในหัวใจ แต่แต่ละคนมาแล้วก็ไป ตามเวลาของมัน แม้แต่ตอนนี้ ตอนที่เหมือนจะมีกระแส cp ระหว่างไป๋อวี่กับจูอี้หลง คนสกุลไป๋ก็ไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจอะไร เพราะคร่ำหวอดอยู่ในวงการเมืองการค้าและการบันเทิงมานาน พอที่จะรู้ว่า เรื่องแบบนี้มันก็แค่การสร้างกระแสเพื่อโปรโมทผลงานที่กำลังจะออนแอร์หรือออนแอร์อยู่ แม้ซีรี่ส์เรื่องนั้นๆจะจบไปแล้ว การโปรโมทก็จะยังไม่เลิกรา เพราะยังมีอีเว้นท์มีโฆษณารวมไปถึงการขายละครให้แก่สถานีโทรทัศน์ในต่างประเทศอีก 

ไม่มีใครในบ้านสกุลไป๋ซีเรียสในเรื่องแฟนของไป๋อวี่ ยิ่งเรื่องกระแส cp นี่ ทุกคนกลับเอามาล้อเล่นคลายเครียดกัน แต่ตอนนี้ ไป๋อวี่มีพฤติกรรมที่แตกต่างไปจากทุกคราว ใครจะเชื่อว่าเขากล้าขึ้นเสียงกับบิดา ที่ปกติเขาจะทำตัวลีบทุกครั้งที่เห็นประมุขของบ้าน กล้าถึงขนาดขู่จะเอาพ่อบังเกิดเกล้าเข้าคุก เพียงแค่นี้คุณนายไป๋ก็รู้แล้วว่าไป๋อวี่เห็นจูอี้หลงสำคัญเพียงใด 

"คุณอย่าเป็นกังวลไปเลย เรื่องที่คุณกลัว มันไม่เกิดขึ้นหรอก ของแบบนี้ตบมือข้างเดียวก็ใช่ว่าจะดัง" 

ไป๋เทียนจ้าวถอนหายใจ เขาเคยคิดดังที่ภรรยาเขาพูด ไป๋อวี่อาจจะมีใจให้จูอี้หลง แต่จูอี้หลงก็ใช่ว่าจะต้องมีใจให้ไป๋อวี่เสียเมื่อไหร่ .... แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ข้อมูลจากหูตาของเขาที่มีอยู่ทั่วไปในแวดวงธุรกิจบันเทิง บอกเขาว่า อาอวี่อาจจะไม่ได้ตบมือข้างเดียวเสียแล้ว เหตุการณ์ที่จูอี้หลงถูกทำร้ายนี่ยิ่งตอกย้ำให้เขารู้ว่าจูเหล่าซือคนนี้มีใจให้ลูกชายเขาไม่น้อย คนที่เจ็บเพียงนั้นยังสามารถจัดการกันไป๋อวี่ออกจากวังวนของเหตุการณ์วุ่นวายนั้นได้ ถ้ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับคนอื่น เขาก็คงจะต้องชื่นชมนักแสดงผู้นี้อย่างเต็มหัวใจ แต่นี่มันเป็นลูกชายของเขา ... ทำให้เขาอดมีความคิดร้ายๆไม่ได้ว่า ทำไมเด็กสาวคนนั้นถึงไม่ลงมือให้หนักกว่านี้อีกสักหน่อย .... ไป๋เทียนจ้าวตบหน้าตัวเองดังเพี๊ยะ ไล่ความคิดชั่วๆนั่นออกจากหัว.... 

เสิ่นเวยที่อยู่มาเป็นหมื่นปีก็ยังมีเวลาจบสิ้นนี่นา... ไป๋เทียนจ้าวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ... เมื่อนึกขึ้นได้ว่าจ้าวอวิ๋นหลันได้จบชีวิตตัวเองลงยังไงในตอนจบของเรื่อง ... 

"จูเหล่าซือ ขอคุณรอซักร้อยปีก็พอ ผมขอร้อง... " เขานึก ขอให้ไป๋อวี่ไปให้พ้นจากชาตินี้ภพนี้เสียก่อนเถิด ... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}