MyJM

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP .1 กลับมาเจอกันอีกครั้ง1/2

ชื่อตอน : EP .1 กลับมาเจอกันอีกครั้ง1/2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2562 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP .1 กลับมาเจอกันอีกครั้ง1/2
แบบอักษร

ห้างสรรพสินค้า

“หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้นะเสือ แม่สวยวิ่งตามไม่ไหวแล้ว”

ฉันตะโกนเรียกเจ้าเด็กอ้วนที่ตอนนี้กำลังวิ่งหน้าตั้งด้วยแววตาสนุกสนานราวกับกำลังวิ่งไปเอาของเล่นที่เขาแจกฟรีอะไรอย่างนั้น ทั้งๆที่ฉันแค่พามาเดินเล่นรอพี่สิงห์แค่นั้นเอง

“โอเค ถ้าเสือหยุดวิ่ง แม่สวยจะพาไปกินไอศกรีม เฮ้ยย ระวัง!” เพราะเจ้าเด็กอ้วนที่ยังไม่มีท่าทางว่าจะหยุดวิ่ง ยังคงวิ่งทำให้ฉันต้องยื่นข้อเสนอไปเผื่อว่าข้อเสนอนั้นจะสามารถหยุดเจ้าเด็กอ้วนได้ แต่ข้อเสนอดังกล่าวนั้นก็ไม่ได้ผล แต่ที่ทำให้เจ้าเด็กอ้วนหยุดวิ่งนั้นคือเขาดันไปชนเด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงกลางทางเดินนั้นนี่สิ

ปึก

“โอ้ย..”

“โอ้ย..”

ส่งผลให้เด็กทั้งสองคนล้มลงไปนอนกระเด็นไปคนละทิศคนละทางทั้งคูท พร้อมกับส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกัน

“เวรละ ไปชนลูกใครเขาเนี่ย ไอ้เสือนะไอ้เสือ”ฉันบ่นพึมพำอดไม่ได้ที่จะเอ็ดเจ้าเด็กอ้วน เพราะเจ้าเสือนี่แหละผิดเต็มๆ เด็กผู้หญิงคนนั้นเขายืนอยู่เฉยๆของเขา

“เป็นไงละแม่สวยห้ามแล้ว ลุกขึ้นเองเลย ! เจ็บไหมคะ คุณน้าขอโทษนะคะ” เมื่อฉันวิ่งมาถึงจุดที่เด็กทั้งสองล้มลง แล้วจึงหันไปพูดกับเสือ แล้วฉันจึงเดินไปอุ้มเด็กผู้หญิงที่ถูกชนขึ้นแทนที่จะเป็นเจ้าเด็กอ้วน

“เสือก็เจ็บเหมือนกันนะแม่สวย”เจ้าเด็กอ้วนพูดเสียงอ่อนพร้อมทำหน้าตาเจ็บปวด

“งั้นหรอ แต่แม่สวยว่าน้องผู้หญิงคนนี้เจ็บกว่า” ฉันบอกพร้อมกับลงไปนั่งคุกเข่าแล้วอุ้มเด็กผู้หญิงดังกล่าวให้ยืนขึ้นพร้อมจับหัดซ้ายหันขวาเพื่อดูว่ามีแผลตรงไหนหรือเปล่า

“เจ็บตรงไหนไหมคะ” ฉันถามพร้อมเงยหน้าขึ้นไปมอง

“น้องพีนไม่เจ็บค่ะคุณน้า”เด็กผู้ที่น่าจะชื่อว่า’พีน’ตอบกลับพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม

“ถึงน้องพีนจะไม่เจ็บแต่ว่า เสือ! มานี่” ฉันจึงเรียกเจ้าเด็กที่ก่อปัญหาที่บัดนี้ยืนหน้าหงอยอยู่ด้านหลังให้เดินมา

“ครับ..”

“ขอโทษน้องพีนสิครับ เราชนน้องพีนล้มอ่ะ” เมื่อเห็นว่าเสือมีท่าทีอิดออด ฉันจึงพูดพลางจับมือเสือให้เดินมาด้านหน้า

“พี่เสือขอโทษครับ” เสือบอกขอโทษตามที่ฉันสั่งพร้อมกับก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรค่ะ น้องพีนไม่เจ็บตรงไหนเลย”เด็กผู้หญิงคนดังกล่าวก็ยังคงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสดใส พร้อมกับกระโดดๆให้ดูราวกับจะบอกว่าไม่ได้รู้สึกเจ็บตรงไหนจริงๆ เด็กอะไรนะ น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะ ว่าแต่คุณพ่อคุณแม่อยู่ไหนเอ่ย?” ฉันเอ่ยถามขึ้นบ้าง เพราะก่อนที่เจ้าเสือจะชนน้องพีน น้องพีนก็ยืนอยู่คนเดียวก่อนแล้ว

“คุณพ่อคุณแม่ไม่มาค่ะ มากับอาพีท แต่อาพีทบอกว่าให้น้องพีนรอตรงนี้ค่ะ” น้องพีนบอกพร้อมกับชี้นิ้วลงพื้นเพื่อแสดงให้เห็นว่าต้องตรงนี้เท่านั้น

‘เพราะแบบนี้สินะ น้องพีนเลยยืนอยู่กลางทางเดินแทนที่จะหลบอยู่ข้างทาง’ ฉันคิด

“อ๋ออ งั้นเดี๋ยวอาสวยรอเป็นเพื่อนน้องพีนก่อนดีกว่า”ฉันบอกดังนั้นแล้วจึงหันมาบอกับเสือต่อ ”เรารออาพีทเป็นเพื่อนน้องพีนก่อนดีกว่าเนอะ แม่สวยไม่อยากให้น้องพีนรอคนเดียวเลย” ฉันบอกกับเสือไปแบบนั้นเพราะมีใครที่ไหนกันที่กล้าให้เด็กตัวเล็กๆยืนคนเดียว

“ได้ครับ..” เจ้าเสือยังคงตอบด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

“เลิกหงอยได้แล้ว เราเจ็บตรงไหนไหมล่ะเมื่อกี้ ไหนแม่สวยขอดูหน่อย” เมื่อดูท่าทางของเจ้าเสือแล้ว น่าจะยังคงงอนอยู่ที่ฉันไม่ได้มีท่าทางสนใจเลย จึงเลิกแกล้งแล้วสำรวจเจ้าตัวดูบ้าง

“เสือไม่เจ็บครับ แต่แม่สวยไม่สนใจเสือ” เด็กหนอเด็ก คิดอะไรพูดแบบนั้น

“โอ๋ แม่สวยขอโทษ แต่เสือต้องรู้นะครับ ว่าเสือเป็นคนผิดจริงๆ” ฉันบอกด้วยเหตุผลเพราะกลัวว่าถ้าเอาใจเกินไป เจ้าเสือจะไม่รู้ถูกรู้ผิด

“เสือรู้ครับ เสือจะระวังให้มากกว่านี้ครับ!” เหมือนเจ้าตัวจะอารมณ์กลับมาเป็นปกติ จึงตอบกลับมาเต็มเสียง

“โอเคครับ เดี๋ยวหลังจากอาพีทมารับน้องพีนเดี๋ยวแม่สวยมาไปกินไอศกรีม”

“เย้!”เมื่อได้ยินฉันบอกดังนั้น เจ้าเสือก็เลยอารมณ์ดียิ่งกว่าเดิม กระโดดมายืนข้างน้องพีนแล้วชวนกันคุยตามประสาเด็ก ดังนั้นฉันจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเพื่อส่งข้อความหาพี่สิงห์ว่าตอนนี้ถึงไหนแล้ว แต่ยังไม่มันจะได้พิมพ์ข้อความลงไปเสียงคนมาใหม่ที่คุ้นหูก็ดังขึ้น

“น้องพีนครับ”

ฉันจึงเงยหน้าขึ้นและเมื่อเห็นคนมาใหม่ก็ทำให้นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้น

“อาพีท”

“พ พี่พีท” ฉันเผลอครางชื่อเขาออกมา โทรศัพท์ที่ถืออยู่ในมือแทบจะร่วงตกลงบนพื้นเมื่อเห็นคนมาใหม่ได้เต็มตา หัวใจของฉันที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาให้ได้

‘พี่พีท’คนที่ซึ่งตั้งแต่จากกันครั้งนั้นฉันก็ไม่ได้หวังว่าเราจะกลับมาเจอกันอีก แต่เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้..

ความรู้สึกที่อยู่ภายในใจที่ฉันแน่ใจว่าฉันสามารถหยุดคิดถึงมันได้แล้วเขากลับมาทำให้ความมั่นใจนั้นสั่นคลอน ความรู้สึกที่ฝังอยู่ลึกๆในใจที่ฉันคิดว่ามันจะไม่กลับมาดันกลับมาราวกับฉันไม่เคยลืมมันมาก่อน ราวกับเหตุการณ์นั้นเพิ่งเกิดเมื่อวาน

“แม่สวยครับ” สะกิดๆ

ฉันได้สติในวินาทีถัดมาเมื่อรู้สึกถึงแรงสะกิดที่บริเวณแขน

“แม่สวยครับ”

“ครับๆ ว่าไงครับ” และเมื่อรู้สึกตัวว่าเจ้าเสือเรียกจึงละสายตาออกจากเขาแล้วก้มลงถามเจ้าเสือทันที

“อาพีทมารับน้องพีนแล้วครับ”เจ้าเสือพูดพลางชี้ไปทางเขา

“อ๋อครับ งั้นเราไปกันเนอะ”ฉันบอกเจ้าเสือดังนั้นพร้อมกับหันไปทางเขาเพื่อจะขอตัวจึงก้มลงไปบอกกับน้องพีน

“อาพีทมาแล้ว งั้นน้าสวยไปก่อนนะคะ”ฉันบอกพร้อมกับลูบหัวน้องดาไปหนึ่งครั้ง

“เดี๋ยวก่อนค่ะ”แต่ในขณะที่ฉันกำลังจูงมือเจ้าเสือจะเดินออกจากตรงนี้ น้องพีนก็เอื้อมมือมาจับแขนฉันไว้แล้วหันไปทางพี่พีท

“อาพีทคะ อาสวยจะไปกินไอศกรีม น้องพีนอยากไปด้วยจังเลยค่ะ เราไปได้ไหมคะ” น้องพีนเอ่ยถามกับพี่พีทด้วยน้ำออดอ้อนพร้อมเอียงหน้าอย่างน่ารัก

เขามีท่าทีลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

“หืมม แล้วน้องพีนขออาสวยแล้วยังคะ ว่าไปด้วยได้ไหม”เขาพูดพร้อมกับเงยหน้าจากน้องพีนขึ้นมามองฉัน ดังนั้นน้องพีนเลยหันมาถามฉันพร้อมกันเขย่าแขนเบาๆ

“อาสวยคะ น้องพีนกับอาพีทไปด้วยได้ไหมคะ”

“ไปได้คับ พี่เสืออยากให้น้องพีนไปด้วยคับ แม่สวย” ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไรไป เจ้าเสือก็ชิงพูดออกมาก่อน

“ได้สิคะ ไปกันหมดนี่เลยเนอะ ไปกันค่ะ”

ว่าแล้วฉันก็เอื้อมมือไปจับมือน้องพีนข้างนึงและอีกข้างนึงก็จับเจ้าเสือเอาไว้แล้วเดินไปยังร้านไอศกรีม

 

 

 

หลังจากที่เราสั่งไอศกรีมกันและระหว่างที่รอไอศกรีมน้องพีนก็ชวนพี่เสือไปเล่นตรงมุมของเล่นเด็กที่ทางร้านจัดเรียงรายไว้ที่หลังร้านทำให้ที่โต๊ะตอนนี้เหลือเพียงฉันกับพี่พีทที่นั่งเงียบใส่กันด้วยบรรยากาศชวนอึดอัดไม่น้อยทำให้ฉันหยิบโทรศัพท์มาถือเล่นเพื่อลดอาการอึดอัดนี้

ครืด ครืด ครืด

แต่อยู่ๆโทรศัพท์ในมือก็สั่นขึ้นเนื่องจากมีคนโทรเข้ามา ฉันจึงกดรับในทันที

“ค่ะพี่สิงห์”

(สวย พี่ว่าพี่ช้าหน่อยว่ะ สวยพาเสือไปกินไอศกรีมพลางๆได้ไหม)

ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ที่ดันเป็นคนนัดเวลาและสถานที่ไว้แต่ดันผิดนัดซะอย่างนั้น

“ได้ค่ะๆ พี่สิงห์ไม่ต้องรีบก็ได้ ถ้าจะถึงแล้วโทรมาแล้วกันค่ะ” ฉันตอบกลับไปอย่างเต็มใจ

(โอเค ขอบใจมาก แค่นี้ก่อนนะ)พี่เสือตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเร่งรีบแล้วก็วางสายไป

ดังนั้นตอนนี้เรากลับมาอยู่ในสถานการณ์เดิมคือเงียบ...

“เด็กคนนั้นลูกใคร” อยู่ๆคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็ถามขึ้นมา

Talk : มาแย้วววววว ทดลองลง1 ตอน อ่านแล้วเป็นยังไงบ้าง คอมเมนท์บอกไรต์หน่อยนะคะ ไม่รู้ว่าจะมีคนอยากอ่านต่อไหม55555 🙏🏻

ความคิดเห็น