ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 29: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น , ปวัน ❤ กันตา ] ไม่สิ้นสุด NC 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 29: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น , ปวัน ❤ กันตา ] ไม่สิ้นสุด NC 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 00:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 29: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น , ปวัน ❤ กันตา ] ไม่สิ้นสุด NC 100%
แบบอักษร

​HATE LOVE 29: ไม่สิ้นสุด

พระอาทิตย์กำลังจะขึ้นฉายแสงในยามเช้า...


ภาคย์เดินครุ่นคิดกลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเองแล้วนั่งลงบนเตียงนอนของตัวเองให้เงียบที่สุด เขาลูบผมคนที่กำลังนอนหลับไปมาช้าๆแล้วก้มลงจุมพิตแผ่วเบาบนหน้าผากเธอ ไม่นานอินทุกรก็เริ่มขยับตัวแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมามองคนที่กำลังส่งยิ้มอบอุ่นอยู่เบื้องหน้า


"รีบตื่นทำไมล่ะไออุ่น พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเลย" ภาคย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมจูบซ้ำอีกครั้งที่หน้าผากของเธอ


"พี่ภาคย์นั่นแหละค่ะทำไมรีบตื่น" อินทุกรขยับตัวอยู่ภายให้ผ้าห่มผืนใหญ่ก่อนจะหยัดกายขึ้นมานั่งข้างๆเขา พอได้สังเกตก็รู้ได้ทันทีว่าเขากำลังมีอะไรอยู่ในใจไม่มากก็น้อย "พี่ภาคย์มีเรื่องไม่สบายใจอยู่หรอคะ?"


"รู้ด้วยหรอ?" แม้ว่าจะเป็นคนเก็บความรู้สึกได้แนบเนียนแต่ทำไมคราวนี้ไม่สามารถปกปิดความกังวลแก่เธอได้


อินทุกรก้มหน้าลงเล็กน้อย "ก็แววตาพี่ภาคย์บอกอยู่นี่คะ" เธอจับมือของเขาแล้วเอามาแนบที่แก้มของตัวเอง "อุ่นไม่อยากให้พี่ภาคย์ทำสีหน้าแบบนี้เลยค่ะ บอกได้ไหมคะว่าอุ่นจะช่วยอะไรได้หรือเปล่า?"


ภาคย์จับที่ใบหน้าของเธอ มองอยู่นานแค่ไหนก็ไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด จะทำอย่างไรที่จะได้เห็นในหน้าของอินทุกรในการตื่นอนทุกๆวันหนอ? "อยากช่วยพี่จริงๆใช่ไหม?"


เพียงแค่เธอพยักหน้าก็ถูกเขาจู่โจมด้วยร่างกายอันแข็งแกร่ง ภาคย์โอบกอดร่างบางเข้ามาแนบชิดกาย เขาซบลงซุกไซ้ซอกคอขาวเท่าไหร่ก็ไม่เต็มอิ่มเสียที อินทุกรหดคอหนีคนที่กำลังทำราวกับว่ากระหายหนักหนาในตอนนี้ สองมือเล็กดันแผงอกแกร่งให้ออกห่างจากเธอเล็กน้อย "อย่ารังแกอุ่นสิคะ เมื่อคืนนี้เราก็..."


ภาคย์ใช้นิ้วชี้แตะเบาๆที่ริมฝีปากของเธอ "นั่นมันเรื่องของเมื่อคืน แต่ตอนนี้...พี่อยากมีความสุขอยู่กับอุ่นให้นานที่สุดเท่าที่พี่จะทำได้"


พึ่บ !!


ร่างกายของเธอโอนอ่อนไปตามแต่ที่ใจของเขาต้อง ภาคย์ปลดปมผ้าขนหนูที่พันรอบกายของเขาออกแล้วก้มลงใช้สันจมูกสูดดมกลิ่นกายของเธอ หากว่าเขากลืนกินเธอได้ก็คงจะทำไปแล้ว ริมฝีปากหยักพรมจูบไปทั่วหน้าท้องแบนก่อนจะไต่ขึ้นมาลิ้มรสยอดบัวคู่งาม


“อื้ม!” เสียงครางฮึมในลำคอของเขากำลังบอกถึงความหวาน ลิ้นร้อนตวัดเลยยอดถันราวกับจะกลืนกินเสียให้ได้ ร่างงามสั่นกระเส่าไปด้วยความเสียวซ่าน เนื้อนวลขาวแดงระเรื่อไปทั้งตัว ความอบอุ่นจากลมหายใจของเขาค่อยๆเคลื่อนลงสู่ด้านล่างอีกครั้ง มือหนาสองข้างจับขาเรียวแยกออก ตาคมมองสักพักก็เริ่มใช้ลิ้นเลียชิมน้ำหวานที่ออกมาตามร่อง


“อ๊ะ ฮ้า!!”


ยิ่งได้ยิงเสียงของเธอเขาก็เร่งจังหวะของลิ้นให้เร็วขึ้น ร่างบางบิดเร่าจนที่นอนยับยู่ยี่ไปเสียหมด ปลายเท้าจิกเกร็งจนภาคย์รู้สึกถึงความบีบแน่นตรงช่วงหัวไหล่ของเขา


“อึก! ฮึก! อ่า!!!”


กายสาวกระตุกเกร็งพร้อมกับปลดปล่อยของเหลวใสออกมา หญิงสาวพ่นลมหายใจหอบๆได้ไม่นานริมฝีปากของเธอก็ถูกช่วงชิงโดยเขาอีกครั้ง ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้ามาหยอกล้อกับลิ้นของเธออย่างชำนาญอยู่นานกว่าจะผละออก ตอนนี้ตัวตนของเขากำลังพร้อมได้ที่ เขาสวมเกราะป้องกันก่อนจะใช้มันสัมผัสไปรอบๆกลางกายของเธอจากนั้นจึงค่อยๆดันมันเข้าไป


“อะ อ๊าา”


“อ่าห์ โอววว ฮึกก”


“พี่ภาคย์ ขาา”


ภาคย์ยิ้มแล้วลูบปอยผมที่ปกปิดใบหน้าของเธอออก ทั้งสองสูดโกยอากาศยามเช้าเข้าปอดในณะที่เขาขยับสะโพกรัวถี่ๆเข้าออกตามจังหวะ เสียงใสครวญครางสลับกับเสียงเข้มของเขาจนจับคำไม่ได้


“อื้ม เด็กดีของพี่ อาส์ ใหญ่ไปไหม?” ภาคย์ยกยิ้มเจ้าเล่ห์โดยที่สองมองของเขานวดคลึงทรวงอกอวบนิ่มไปมาช้าๆ


“อ่ะ พี่ภาคย์ บ้า...บ้าที่สุดเลยค่ะ”  อินทุกรยกสองแขนโอบต้นคอแกร่งเอาไว้พลางเชิดหน้าสูดปากจนเกิดเสียง “อุ่น ฮึก อ๊าาา”


กลางกายของเจ้าหล่อนตอดรัดจานชายหนุ่มรู้สึกทรมาน ความคับแน่นภายกำลังเร่งรัดให้เขาปลดปล่อยไวขึ้น แต่ใช่ว่าจะยอมเสียเมื่อไหร่ เขาผ่อนจังหวะลงช้าเพื่อให้เวลาความสุขของทั้งคู่ยังดำเนินไปได้นานๆเสียงเนื้อกระทบกันเป็นช่วงๆสร้างความ ให้คนที่กำลังคุมเกมส์ในตอนนี้เป็นอย่างมาก เมื่อใกล้ถึงฝั่งก็เร่งจังหวะอีกครั้ง สองมือรั้งสะโพกกลมสวยแล้วเลยผมที่กำลังปกปิดใบหน้าให้การมองเห็นชัดเจนขึ้น


เนิ่นนานพอสมควรกว่าที่สังเวียนแห่งรักในยามเช้านี้จะจบลง...


เวลาผ่านไปราวสามชั่วโมง...


แปดนาฬิกาตรง...


ภาคย์สวมเสื้อยืดกางเกงขายาวดูสบายตัวเดินลงมาจากชั้นสองของตัวบ้าน วาณิริณกำลังควบคุมสาวใช้ในบ้านจัดเตรียมอาหารเช้าอยู่ได้เห็นลูกชายตนเองลงมาก็ส่งยิ้มทักทายยามเช้า "วันนี้ทำไมตื่นสายล่ะลูก ปกติเช้ามืดแม่จะเห็นไปออกกำลังกายแล้ว"


ชายหนุ่มยิ้มตอบแม่ของเขา "เมื่อคืนกลับมาดึกน่ะครับ อีกอย่างไออุ่นยังหลับอยู่เลยไม่อยากกวน"


"จ้ะ น้องยังเด็กอยู่ จะทำอะไรก็ระวังด้วยล่ะ" วาณิริณมองลูกชายอย่างรู้ทัน เชื้อพ่อคงจะแรงไม่แตกต่างกันนักหรอก "ไหนๆก็ลงมาแล้ว แม่จะไปจัดโต๊ะอาหารก่อนวันนี้คุณคิรินกับผู้ใหญ่ฝั่งเขาจะมาเดี๋ยวก็คงถึงแล้วล่ะ ภาคย์อยู่รอรับแขกแทนแม่ก่อนนะ เผื่อเขาจะมาถึงก่อน"


"ครับ" หลังจากที่วาณิริณเดินออกไปจากบริเวณนั้นไม่นานภาคย์ก็เห็นรถสามคันแล่นเข้าตัวบ้านของเขามาพร้อมกัน คันหนึ่งจำได้ว่าเป็นรถของนนท์ธวัชเพื่อซี้ของเขา ส่วนอีกสองคัน...ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใครมา


ภาคย์ยืนมองแขกของบ้านที่กำลังตบเท้าเดินเข้ามาด้วยท่าทีที่สงบ นนท์ธวัชที่ดูออกอาการไม่พอใจแต่ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้มากเพราะเรื่องที่เขามานั้นสำคัญกว่าจะฟาดฟันกับคิรินเหมือนก่อนหน้านี้ เมื่อพวกเขาเข้ามาที่ตัวบ้านแล้วภาคย์ก็ยกมือไหว้ทักทายวินิตราในทันที


หญิงวัยกลางคนรับไหว้ด้วยท่วงท่าที่อ่อนหวาน "ขอโทษนะจ๊ะภาคย์ที่อามารบกวนแต่เช้าเลย เผื่อว่าจะได้เจอไออุ่นด้วย แล้วน้องอยู่ไหนล่ะ"


ภาคย์ยกยิ้มบางๆ "ตอนนี้ยังไม่ตื่นเลยครับ เอาไว้ใกล้ทานข้าวแล้วผมจะไปปลุกน้องเอง เชิญทุกคนที่ห้องรับแขกก่อนนะครับ" ภาคย์มองไปยังคิรินที่สวมชุดสูทสีดำดูน่าเกรงขามสักพัก เขาพาแขกทุกคนมายังห้องรับแขกเพื่อรอที่จะรับประทานอาหารเช้าพร้อมกันด้วย 


นนท์ธวัชนั่งลงข้างๆเพื่อนรักไม่นานก็ถอนหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ "ไม่คิดว่าจะเจอคุณคิรินที่นี่ ถ้ารู้ผมจะได้เตรียมหมายมาด้วย"


คิรินปรายตามองผู้กองหนุ่ม ใบหน้าของเขาไม่สามารถคาดเดาความคิดได้เลย "ผมก็เพิ่งรู้ว่าคนที่แพ้แล้วพาลมันเป็นยังไง ได้ข่าวว่าผู้กองไม่มีปัญญาจะควบคุมผู้ต้องหาจนมีคำสั่งให้ปล่อยตัวหรอครับ?"


"ไอ้คิริน!!"


"พอทั้งคู่นั่นแหละ!! จะมาเถียงตรงนี้" ภาคย์เริ่มรำคาญจึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ไอ้นนท์ กูขอ...อย่าให้ภัทรต้องลำบากใจไปมากกว่านี้เลย"


วินิตรานั่งฟังอยู่สักพักก็พอจะประติดประต่อเรื่องได้บ้าง "ผู้ต้องหาที่ว่านี่หมายถึง... สองแม่ลูกนั่นหรือเปล่าจ๊ะภาคย์" ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วพยักหน้ารับ หญิงวัยกลางคนมีสีหน้าไม่สบายใจขึ้นมาในทันที "แล้วแบบนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ  ลองถ้าพวกเขากล้าทำเรื่องเลวร้ายได้แบบหน้าชื่นตาบานแบบนั้น อาว่าคงตามรังแกไออุ่นไม่หยุดแน่"


"ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะครับ ตอนนี้ผมก็เริ่มหาทางป้องกันเอาไว้บ้างแล้ว" นนท์ธวัชพูดออกมาเพื่อสร้างความมั่นใจให้แก่ทุกคน 


"เฮ่อ ก็หวังว่าวิธีของผู้กองจะกำจัดสัมพเวสีพวกนั้นไปได้นะครับ" คิรินมองไปทางผู้กองหนุ่มแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก "ส่วนเรื่องภัทรไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะดูแลให้เป็นอย่างดี"


เรื่องราวทุกอย่างมันคงยังไม่จบลงง่ายๆแน่...


หลังจากนั้นไม่นานก็มีสาวใช้เข้ามาเชิญแขกทุกคนร่วมโต๊ะอาหารเช้ากับครอบครัวรัตนโยธิน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูไม่ค่อยจะเป็นกันเองเสียเท่าไหร่นัก นาตยาที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังอะไรก็ยิ้มทักทายทุกคนตามนิสัยของตนเอง หญิงชราดูจะมีความสุขอยู่ไม่น้อยเพราะอายุปูนนี้ก็ไม่คิดว่าจะได้ทันเห็นหลานของเธอเป็นฝั่งเป็นฝา


วินิตราเผยรอยยิ้มอ่อนหวานพลางนึกย้อนไปตอนที่ยังไม่เกิดเรื่องร้ายกับเธอ อัศนัยมักจะพามาพบปะกับครอบครัวนี้อยู่เสมอ "ไม่เจอกันตั้งนาน คุณณิริณยังสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ คุณภาคิณก็ยังดูไม่แก่เลย"


"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ คุณนิตเองก็ไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" วาณิริณรู้สึกยินดีอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยๆวินิตราก็ได้กลับมาใช้ชีวิตกับครอบครัวของเธอได้เสียที


ภาคิณสูดหายใจเข้าช้าๆ "เรื่องมันผ่านไปแล้วเราก็อย่าไปรื้อฟื้นมันเลยนะ ตอนนี้ก็อยู่กับปัจจุบันดีกว่า ทานข้าวกันเถอะ"


อินทุกรที่ตามลงมาทีหลังได้แต่มองบรรยากาศรอบๆ ความรู้สึกอึดอัดเริ่มเกาะกินขึ้นมาบ้างแต่ก็โชคดีที่มีภาคย์อยู่ด้วยจึงคลายความกังวลไปได้มาก เพราะนอกจากนาตยาที่ไม่ได้รับรู้เรื่องราวอะไรก็มีความสุขไปตามประสาคนแก่ อีกทั้งเธอเองก็เพิ่งจะได้เจอกับวินิตราเลยมีอาการเขินแม่ตัวเองเสียอย่างนั้น คงต้องใช้เวลาอีกสักระยะกว่าจะคุ้นชินกับกับสิ่งต่างๆที่เข้ามาในชีวิต


หลังจากเวลาอาหารเช้า...


ภาคย์ยังคงนั่งปรึกษากับนนท์ธวัชด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเช่นเคย ตอนนี้ทุกคนในครอบครัวของเขากำลัวุ่นอยู่กับเรื่องของภัทธิราซึ่งเขาเองก็รู้แล้วผลสรุปจะออกมาในทิศทางไหน อินทุกรที่ได้ยินในเรื่องที่สองหนุ่มกำลังปรึกษากันอยู่ก็พลอยไม่สบายใจไปด้วย


"อุ่นว่าเขาคงยังไม่ทำอะไรตอนนี้หรอกค่ะ อีกอย่างสองคนนั้นก็ยังไม่รู้ว่าคุณแม่ยังไม่ตาย" อินทุกรเสนอความคิดเห็น


"ไม่แน่หรอก ลองถ้าอ่อยจน่านรองออกคำสั่งปล่อยตัวได้สกิลต้องไม่ธรรมดา" นนท์ธวัชตั้งข้อสงสัย "ช่วงนี้ถ้าเห็นตำรวจไปวนเวียนหน้าบ้านน้องไออุ่นก็ไม่ต้องตกใจหรอกนะ"


"ขอบคุณค่ะพี่นนท์" เธอยิ้มแล้วหันไปทางภาคย์ "พี่ภาคย์จะทำยังไงต่อหรอคะ?"


ภาคย์เดินครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะนั่งลงข้างๆเธอ "พี่รู้ว่าอุ่นจะพูดอะไร แต่พี่ปล่อยสองแม่ลูกนั่นเอาไว้ไม่ได้ ถ้ารู้ว่าอานิตยังไม่ตายคงไม่ออกจากคุกมาอยู่เฉยๆแน่" เขาใช้นิ้วเขี่ยไปมาที่แก้มเนียนแล้วส่งยิ้มให้ อินทุกรได้เห็นการแสดงออกเช่นนั้นก็เขินอายจนทำตัวไม่ถูก "อย่าใจออ่อน อย่าสงสาร อุ่นกับทุกคนต้องระวังตัวให้ดีๆ เพราะพี่รู้ส่าพี่คงอยู่ด้วยตลอดเวลาไม่ได้"


"ค่ะ"


อะแฮ่ม...


เสียงกระแอมดังเรียกสองคนที่สนทนากันจนลืมไปว่ามีอีกคนอยู่ "ช่วยสงสารคนอกหักแบบกูด้วยนะ" นนท์ธวัชเอ่ยแซวเพื่อนของเขาที่ดูเหมือนตอนนี้หัวใจจะเบิกบานเสียเหลือเกิน "หวังว่ามึงจะไม่คิดอะไรแผลงๆนะไอ้ภาคย์" 


ภาคย์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป สีหน้านิ่งของเขานี่แหละทำให้นนท์ธวัชรู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อย เพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนรักคนนี้เป็นคนแบบไหน ลองถ้าได้เกลียดใครแล้วก็อย่าหวังจะได้อยู่ร่วมโลกกันอีกเลย นึกย้อนไปเมื่อหลายปีก่อนเคยเกิดเรื่องที่ภัทธิราถูกลูกนักการเมืองลวนลามซึ่งภาคย์ในตอนนั้นไม่ฟังความจากใครทั้งนั้น เล่นเอาไอ้บ้ากามนั้นต้องหยอดข้าวต้มไปหลายวันเลยก็ว่าได้


งานนี้ก็คงมีตายกันไปข้างหนึ่ง....


########


ตลาดนัด...


ยามบ่ายแก่ๆที่กับความวุ่นวายของผู้คนที่กำลังเดินจับจ่ายใช้สอยอยู่ในตลาดแห่งนี้ กันตาและปวันต่างหิ้วของพะรุงพะรังแล้วพากันเดินออกมายังป้ายรถเมล์ท่ามกลางแสงแดดที่เจิดจ้าเป็นที่สุด คนที่ไม่ค่อยได้ออกมาเผชิญโลกกว้างแบบปวันตอนนี้ทั้งตัวของเขาเปียกชุ่มไปเหงื่อไคลที่ไหลออกมา ร้อนจนแทบอยากจะถอดเสื้อทิ้งไปเสียเลยตอนนี้


"แหม ออกมาซื้อของแค่แป็บเดียวแวะไปอาบน้ำที่ไหนมาคะ?" กันตาเอ่ยแซวพลางหัวเราะไปด้วย


ปวันถอนหายใจเหนื่อยแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ปูนเพื่อพักหายใจ "ก็มันร้อนนี่ครับ กันย์ไม่ร้อนบ้างหรอครับ? เดินตัวปลิวเชียว"


กันตานั่งลงข้างๆเขา "ก็กันย์ใช้แบบนี้มาตั้งแต่เกิดแล้วนี่คะ ไม่เห็นจะแปลกอะไรเลย"


ปวันครุ่นคิดตามไม่นานสายตาเขาก็ได้มองไปยังป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้าม คู่รักวัยรุ่นสองคนนั่งสนทนาอย่างมีความสุขแถมผู้หญิงยังนำผ้าเช็ดหน้าของเธอมาเช็ดเหงื่อดูโรแมนติคเหลือเกิน กลับกันกับคนที่อยู่ข้างๆเขาตอนนี้น่ะหรอ? เฮ่อ...อยากมีโอาสแบบนั้นบ้างจริงๆ


"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่พคะ? จะเป็นลมหรือเปล่า?" กันตาเริ่มเป็นห่วงเพราะสีหน้าของเขาดูไม่ค่อยสดใสเหมือนอย่างที่เคย รู้สึกผิดที่พาออกมาลำบากด้วยแบบนี้


"เปล่าหรอกครับ ผมแค่ร้อนเฉยๆ"


สักพักกันตาก็ได้รู้สาเหตุจริงๆเข้าแล้ว เธอลอบมองปวันแต่ก็ทำเฉไฉไปตามประสา...แต่ไม่นานเธอก็มช้ปลายแขนเสื้อคลุมซับไปที่แก้มของเขาช้าๆ เบาๆ แบบนี้ก็ทำให้ปวันสตั้นท์ไปราวๆสิบวินาทีได้ ราวกับว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์แถวนี้คงจะได้ยินคำร้องขอของเขาแน่ๆ เฮ่อ...อย่างน้อยๆก็ดูเหมือนคนที่เพิ่งเริ่มคบหากันจริงๆเสียที


"รถเมล์มาช้าจังเลยนะครับ" ปวันลองหาเรื่องพูดคุยเพื่อที่ไม่ให้บรรยากาศระหว่างเขาและเธอนั้นเงียบเกินไป


กันตาพยักหน้ารับ "เป็นปกติค่ะ รถน่าจะติด" หญิงสาววางถุงสินค้าไว้ที่เก้าอี้ตัวข้างๆ เธอยิ้มให้เขาก่อนจะมองไปยังถนนที่หนาแน่นไปด้วยรถที่สัญจรไปมา "เป็นแบบนี้ก็คิดว่าการมีรถส่วนตัวดีเหมือนกันนะคะ จะได้ไม่ต้องรออะไรนานๆ"


"นั่นสิครับ"


เอี๊ยดดด...


ปี๊น ปี๊นนนน... จู่ๆก็มีรถยนต์คันสีน้ำเงินแล่นเข้ามาจอดตรงหน้าทั้งสองแล้วบีบแตรรถดังสนั่น ผู้คนแถวนั้นต่างพากันมาดูว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น คนในรถลดกระจกลงแล้วมามองยังทั้งสอง ปวันพิจารณาลักษณะของรูปร่างที่ได้เห็นไม่ชัดเจนแต่เขาก็พอจะเดาได้ว่าเป็นใคร


"เอม !!?"


ได้ยินแบบนั้นกันตาก็จ้องไปยังคนที่อยู่ในรถคันตรงหน้าทันที ไม่ผิดแน่...แต่ว่าตอนนี้ถูกจับอยู่นี่นะแล้วทำไมถึงออกมาอยู่ตรงนี้ ประเด็นนั้นไม่สำคัญเท่ากับ..ผู้หญิงคนนั้นรู้ได้ยังไงว่าปวันกับเธออยู่ที่นี่ อัญชนาเหยียดยิ้มไม่นานเธอก็เหยียบคันเร่งจนเกิดเสียงอีกครั้งก่อนจะออกรถไปจากบริเวณนั้นไปอย่างรวดเร็ว


ปวันหุนหันลุกขึ้นมาแล้วเดินออกมาจนติดขอบฟุตบาตมองไปยังรถคันนั้น คิ้วของเขาไหลรวมจนผูกเป็นปมก่อนจะหันไปพูดกับกันตาอย่างเร่งรีบ "เรากลับแท็กซี่กันดีกว่าครับ"


"ค่ะ" กันตาไม่ปฏิเสธ สองหนุ่มสาวรอไม่นานก็ได้รถแท็กซี่แล้วเดินทางกลับบ้านของเธอในทันที 


######


วันต่อมา...


PK AUTO GROUP.....


ภาคย์กับภีมะเดินออกมาจากห้องประชุมพร้อมกันแล้วเดินตรงกลับไปยังห้องทำงานของเขา แม้ว่างานจะเยอะมากแค่ไหนภาคย์ก็ยังคงแยกแยะทุกอย่างออกจากเรื่องส่วนตัวและจัดการเวลาของตัวเองได้เป็นอย่างดี เมื่อมาถึงห้องทำงานของตัวเองแล้วธกฤตก็นำซองเอกสารขนาดพอดีมือส่งให้ในทันที


"ที่คอนโดโทรมาบอกครับ สองแม่ลูกนั่นไม่ยอมย้ายออก จนผู้จัดการคอนโดตอนนี้ยังไม่นอนเพื่ออยู่เคลียร์เรื่องนี้" เลขาหนุ่มมองหน้าเจ้านายตัวเองอย่างพิจารณา "แต่ของที่คุณภาคย์ให้ขนออกมาตอนนี้ก็กองอยู่หน้าคอนโดครับ"


"จะด้านได้อีกสักกี่น้ำ" ภาคย์สบถคำออกมาอย่างหน่ายใจ


"เอาแบบนี้ดีไหมครับพี่ภาคย์ ถ้านิติคอนโคเคลียร์ไม่ได้ก็ให้ห้องนั้นมีเจ้าของใหม่ไปเลย" ภีมะเสนอความคิดเห็น "ผมจะลองให้ภิชาช่วยเรื่องนี้ดู ยัยนั่นแสบพอตัวน่าจะจัดการได้อยู่"


"ก็ดี แต่ฉันก็ไม่อยากให้น้องไปอยู่คนเดียวหรอก อัญชนาเล่ห์เหลี่ยมเยอะ...เดี๋ยวจะโดนทำร้ายเข้า" ภาคย์เองก็อดเป็นห่วงลูกพี่ลูกน้องสาวไม่ได้ แม้จะรู้ถึงระดับความแสบทรวงของภิชาภัสแต่ก็ไม่อยากให้ไปเสี่ยงกับคนแบบอัญชนา


ภีมะยิ้มรับคำญาติหนุ่ม "ไม่เป็นไรหรอกครับ ตอนนี้มีหมวดธาวินคอยติดตามอยู่ อย่างน้อยอัญชนายังไม่เคยเจอภิชาไม่น่าจะมีอะไรหรอกครับ เผลอๆยัยตัวแสบนั่นแหละจะเล่นงานเขาจนหาทางออกจากคอนโดไม่ได้"


"เรื่องคอนโดตรงนี้ช่างมันก่อนเถอะ" ภาคย์ถอนหายใจแล้วแกะซองสีน้ำตาลในมือ ในนั้นเป็นรูปภาพที่เขาให้คนไปสะกดรอยสองแม่ลูกมาตั้งแต่เมื่อวานที่ถูกปล่อยตัว ดูท่าแล้วผู้หญิงคนนี้คงกะเอาคืนให้ครบหมดทุกคนแน่ๆ ดูแต่ละสถานที่ที่ไปมีแต่พื้นที่ที่อินทุกรชอบไปเป็นประจำทั้งนั้น "ธกฤต เข้ามาใกล้สิ"


"ครับคุณภาคย์" ภาคย์บอกสิ่งที่เขาต้องการให้กับเลขาหนุ่มอย่างละเอียด แม้ว่าธกฤตกับภีมะจะไม่ค่อยเห็นด้วยแต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดใจ ธกฤตรับฟังคำสั่งจนครบก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย "ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ"


"จะดีหรอครับพี่ภาคย์!!" ภีมะทักท้วงด้วยความเป็นห่วง


ภาคย์นั่งนิ่งไม่แสดงอาการใดๆ "ฉันคิดดีแล้ว มันจะได้จบๆเรื่องนี้ไปเสียที ฉันเบื่อจะแย่อยู่แล้ว" บรรยากาศในห้องเริ่มปกคลุมไปด้วยความเงียบงัน ภีมะไม่ได้ถามอะไรเขาต่อเพราะต้องเคารพการตัดสินใจของญาติหนุ่มคนนี้


ถ้าไม่หาวิธีทำให้มันจบ ก็คงต้องวนเวียนกันอยู่แบบนี้ไม่จบไม่สิ้นเสียที....


__________________________________________________ 100 % _______________________________________


อาทิตย์หน้า ไรท์จะจัดกิจกรรมแจก E Book พ่อคิณ กับ แม่ณิริณนะคะ... เอาไว้ให้อ่านตอนออฟไลน์ ให้เป็นของขวัญปีใหม่นักอ่านที่สนับสนุนไรท์ทุกท่านเลย จะเริ่มตั้งแต่วันที่ 23 จนถึง 30 นี้ ใครไม่ทันรออีกทีเมษานะจ๊ะ​ (ติดโปรลดราคา จะแจกฟรีได้ต้องรอระบบ ฮือๆ)


มาแล้วฮับ ขออภัยที่มาช้านะคะ

งานรุมไรท์มาก กะจะมาต่อก็ตันไปซะแล้ว หนีหลับก่อนแทบทุกวันเลย งื๊ออออ

เดี๋ยวมาต่อจริงๆ ไรท์สัญญา จุ๊ยๆ

คอมเม้นให้กำลังใจกันด้วยนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น