Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ปั่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 809

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2562 21:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปั่น
แบบอักษร

​      รุ่งเช้า

ตำหนักซินหลง

"ซินเออร์ วันนี้พี่จะพาเจ้ากลับไปเยี่ยมท่านพ่อตาดีรึไม่"เฟยเทียนเอ่ยถามขณะที่ทั้งสองกำลังทานอาหารเช้าอยู่ ความจริงเรื่องนี้เป็นแค่ข้ออ้างเพราะที่เขาจะไปก็เพื่อไปถามเรื่องบางอย่างจากพ่อตาของเขาเท่านั้น

"กลับจวนหรือเพคะ เช่นนั้นซินเออร์จะไปเตรียมของท่านพี่รอสักเดี๋ยวนะเพคะ^^"

หมับ!

"เอ๊ะ?"

"เจ้าน่ะหยุดเลย นั่งลงแล้วให้นางกำนัลพวกนี้ไปแทน"เอ่ยเสียงดุ ขืนปล่อนนางไปเดี๋ยวก็ได้เหม่อลอยทำนั่นแตกทำนี่แตก หากได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจะทำอย่างไร

"กะ ก็ได้เพคะ ไม่เห็นต้องทำเสียงดุเลย"เอ่ยเสียงเบาในประโยคหลังแต่มีหรือที่คนอย่าง

เฟยเทียนจะไม่ได้ยิน

"ฮึบ พี่เป็นห่วงเจ้านะ"เข้าอุ้มนางมานั่งบนตักก่อนจะบอกเหตุผลออกไป จากที่กำลังหน้าเง้าหน้างอใบหน้างามพลันปรากฎรอยยิ้มอีกครั้ง

เวลาต่อมา

จวนเสนาบดีหม่า

รถม้าหยุดลงที่หน้าจวนเฟยเทียนลงจากรถม้าก่อนจากนั้นจึงยื่นมือไปรับจิงซินที่ลงมาทีหลัง เขาจับจูงนางเดินเข้าจวนโดยไม่สนใจชาวบ้านที่มามุงดูเลยสักนิด

"อ่าา ถวายพระพรองค์ชายสาม พระชายาเอก^^"ใต้เท้าหม่าเอ่ยขึ้น

"เชิญท่านพ่อตาตามสบายเถิด"

"ขอบพระทัย^^"กล่าวพลางพาทั้งสองคนไปที่ห้องโถง ใต้เท้าหม่ารินน้ำชาให้ทั้งสองก่อนจะหันไปถามบุตรสาวที่นิ่งเงียบมาตลอด

"พระชายาทรงสบายดีรึไม่พ่ะยะค่ะ"เอ่ยถามบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง

"ข้าสบายดี ท่านพ่อพูดกับข้าตามปกติเถิดเจ้าค่ะ" ใต้เท้าหม่าหันไปมองบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นลูกเขยเมื่อเขาพยักหน้าตอบก็เป็นอันตกลง

"ฮ่าๆ ซินเออร์ของพ่อได้ออกเรือนกับคนดีๆพ่อดีใจยิ่งนัก ความจริงเจ้าไม่ต้องขนข้าวของมาให้พ่อมากนักหรอก พ่อแก่แล้วคงไม่ค่อยได้ใช้^^"

"ท่านพ่อตาโปรดอย่าเกรงใจของทั้งหมดนี้ข้าและซินเออร์ตั้งใจมอบให้ท่านโดยเฉพาะ"

"ท่านพ่อใครมาหรือ....เจ้าคะ"หญิงสาวร่างเล็กเอ่ยถามมาแต่ไกลก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นบุรุษรูปงามที่นั่งอยู่ด้านข้างบิดาของนาง

ทั้งเฟยเทียนและจิงซินต่างตกตะลึงเมื่อได้เห็นสตรีตรงหน้า หน้าตาของนางกับจิงซินนั้นเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยนจนแทบบจะเป็นคนๆเดียวกัน

"จะ เจ้าคือ....ไม่ใช่ความฝันเจ้ามีตัวตนอยู่จริงๆ"

จองซินจ้องมองคนตรงหน้าไม่วางตาในขณะที่อีกฝ่ายดูจะไม่ตกใจอะไร

"ซินเออร์ นี่ก็คือหมิงซินน้องสาวฝาแฝดของเจ้าอย่างไรเล่า^^ เมื่อครู่พ่อมัวแต่ดีใจที่เจ้ามาจึงมิทันเอ่ยแนะนำ"ผู้เป็นบิดาเอ่ยแนะนำ เฟยเทียนที่ได้ยินชื่อนี้ก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องได้ทันที

"มะ หมิงเออร์.."จิงซินเอ่ยเรียกเสียงสั่นเครือ แม้จะจำอีกฝ่ายไม่ได้แต่นางก็รู้สึกถึงความสัมพันธ์พี่น้องที่มีต่อกัน

"พี่สาว^^"หมิงซินยิ้มก่อนจะเข้ามาสวมกอดจิงซินเอาไว้ซึ่งจินซินก็กอดตอบน้องสาวฝาแฝดคนนี้ของนางเอาไว้เช่นกัน

"ไม่ได้เจอกันเสียหลายปี ไม่นึกเลยว่าท่านจะออกเรือนไปกับองค์ชายรูปงามเสียแล้ว"เอ่ยพลางหันไปมองหน้าพี่เขยของตน

"พี่โชคดีที่องค์ชายทรงเลือกพี่เป็น

คู่ชีวิตน่ะ"กล่าวพลางยิ้มอย่างเขินอาย ใช่นางโชคดีจริงๆที่ได้แต่งงานกับคนๆนี้ คนที่นางรักเขาและเขาก็รักนาง

"เช่นนี้นี่เอง^^"

"เจ้าสองคนพี่น้องคงมีเรื่องให้คุยกันมากมาย เช่นนั้นพี่ขอตัวไปคุยกับท่านพ่อตาสักครู่ได้รึไม่"

"เพคะ^^"จิงซินตอบก่อนจะส่งยิ้มให้เขา เฟยเทียนยิ้มรับและพาผู้เป็นพ่อตาออกมาจากตรงนั้น

"องค์ชายทรงมีสิ่งใดรึ?"เอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ข้าสงสัยเรื่องน้องสาวของซินเออร์"เอ่ยตอบตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม

"หมิงเออร์น่ะรึ อืมม เมื่อหลายปีก่อนบุตรีข้าทั้งสองคนถูกจับตัวไปโดยกบฎกลุ่มใดก็ไม่ทราบได้ หมิงเออร์นั้นถูกพวกมันจับขึ้นเรือไปยังที่ซ่องสุมกองกำลังของพวกมัน.."

"ตอนนั้นพวกมันบอกกับข้าว่าหมิงเออร์ของข้าได้ตายไปแล้วเพราะข้าที่ไม่ยอมทำตามที่พวกมันสั่ง มันพยายามบีบให้ข้าเข้าร่วมกับพวกมันโดยใช้ชีวิตของซินเออร์มาขู่"

"แต่ไม่กี่วันจากนั้นก็มีทหารนำตัวซินเออร์มาส่งคืนให้กับข้าราวกับปาฏิหาริย์ ทราบต่อมาว่าองค์ชายสองก็เป็นหนึ่งในเด็กที่พวกมันจับไปพอเหล่าทหารองครักษ์บุกไปช่วยทำให้บุตรสาวข้าพลอยรอดชีวิตไปด้วยช่างโชคดียิ่งนัก"

"แล้วซินเออร์..นางจำเหตุการณ์นี้ได้รึไม่"

เรื่องนี้มีช่องว่างมากเกินไป ทั้งเรื่องก่อนที่ฝาแฝดของภรรเขาจะถูกส่งขึ้นเรือทั้งเรื่องระยะเวลาหลายปีมานี้ นางไปทำอะไร ที่ไหน ทำไมถึงกลับมาตอนนี้?

"ซินเออร์จำไม่ได้หรอกพ่ะยะค่ะ ตอนนั้นพวกมันทำร้ายนางจนอาการสาหัส อึก ตอนที่ทหารนำตัวนางมาส่งร่างของบุตรสาวข้า ฮึก เลอะโลหิตเต็มไปหมด" น้ำตาขอองคนเป็นพ่อร่วงหล่นทันทีเมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์นั้น เขาไม่สามารถช่วยอะไรลูกได้เลย

"แต่ถึงจำไม่ได้บุตรสาวข้าคนนี้ก็มักจะละเมอร้องไห้กลางดึกเพราะเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่เป็นข้าที่สั่งคนในจวนปิดเรื่องนี้ไว้"

"เรื่องร้ายๆเช่นนั้นคงจะดีกว่าหากนางจะลืมไปเสีย"กล่าวพร้อมกับหันมาเผชิญหน้ากับลูกเขยของตน

"ท่านอย่าได้เป็นห่วง ข้าจะไม่บอกเรื่องนี้แก่นาง อีกอย่าตั้งแต่ข้าแต่งกับนางมาข้าดูแลนางอย่างดีมาตลอด ความจริงทุกครั้งที่ข้าอยู่นางก็เลิกนอนละเมอไปแล้ว เรื่องที่ข้าอยากรู้คงมีเพียงเท่านี้ ขอบคุณท่านพ่อตาที่ยอมเล่าความจริงให้ข้าฟัง"

"เรื่องนี้ข้าไว้ใจพระองค์จึงเล่าให้พระองค์ได้ฟัง และหากเป็นดังเช่นที่พระองค์กล่าวมาบิดาอย่างข้าก็สุขใจที่บุตรสาวได้พบคนดีๆ"

"ออกมาเป็นเวลานานแล้วเราเข้าไปดูซินเออร์เถิด"ใต้เท้าหม่าพนักหน้าตอบก่อนทั้งสองจะเดินกลับเข้าไป

"จริงสิข้ามีของจะมอบให้ซินเออร์แทนแม่ของนาง บังเอิญวันนี้แม่ของนางไม่อยู่ คงต้องขอตัวสักครู่"

"เชิญใต้เท้าตามสบาย"

้ห้องโถง

"ท่านพี่.."เอ่ยเรียกเสียงหวานเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามา

เฟยเทียนเดินเข้าไปหานางพลางโอบกอดนางไว้ แต่เหตุใดเขารู้สึกแปลกๆมันไม่มีความรู้สึกป่อนคลายเช่นทุกครั้งเวลาที่ได้กอดเจ้าแมวน้อยของเขา

พลันสายตาเหลือบไปเห็นสตรีอีกคนที่มองมาด้วยแววตาแปลกๆเหมือนกำลังกังวลบางสิ่งอยู่

จุ๊ป

"!!!!"เฟยเทียนรีบผละออกทันทีเมื่อหญิงสาวในอ้อมกอดเขย่งตัวขึ้นมาจุมพิตลงที่สันกราม เขามั่นใจว่าหญิงนางนี้ไม่ใช่เจ้าแววน้อยของเขาแน่ ยิ่งหันไปมองแววตาสั่นระริกของสตรีอีกคนเขายิ่งมั่นใจ

"ซินเออร์!"เขารีบดึงสตรีอีกนางเข้ามากอดไว้ทันที กลิ่นหอมๆนี่แหละไม่ผิดแน่นอนนางคือชายาของเขา แต่นี่มันอะไรกันเหตุใดสองคนนี่จึงสลับตัวกัน?

"ฮึก ทะ ท่านพี่"ร่างเล็กในอ้อมกอดของเขาร้องไห้ออกมา ทั้งดีใจที่เขาจำนางได้ทั้งตกใจที่น้องสาวของนางทำเช่นนั้นกับเขา

"ท่านพี่ เหตุใดไปกอดกับน้องสาวของข้าเช่นนั้นเล่า ไม่รักข้าแล้วรึ"กล่าวพลางทำหน้าเศร้า

เฟยเทียนตวัดสายตามองหมิงซินที่อยู่ในชุดของจิงซินด้วยความไม่พอใจ นางกล้าดีอย่างไรมาทำคนของเขาร้องไห้เช่นนี้!

"เอ่อ นะ นี่มันเรื่องอะไรกันองค์ชาย"

"บอกบุตรสาวท่านด้วยอย่าคิดเล่นอะไรเช่นนี้อีก เพราะครั้งหน้าข้าจะไม่เกรงใจแล้ว!"กล่าวพลางมองไปที่นางด้วยความเกรี้ยวโกรธ

"ขออภัยด้วยเพคะ หมิงเออร์กับพี่ซินเออร์เพียงอยากลองเล่นอะไรกันดูเสียหน่อย ข้าแค่อยากทดสอบว่าพี่เขยจะจำพี่สาวข้าได้รึไม่^^"นางยกยิ้มอย่างไม่รู้สึกผิดใดๆเลยสักนิด

"หมิงเออร์!ต่อไปอย่าได้เล่นอะไรเช่นนี้อีกเข้าใจรึไม่!"ใต้เท้าหม่าตวาดเสียงดัง

"โถ่ท่านพ่อก็ ข้าไม่เล่นอีกเเล้วเจ้าค่ะ^^"

"เอ..แต่เมื่อครู่ดูเหมือนพี่เขาจะจำพี่สาวของข้าไม่ได้นะเจ้าคะ"

"ฮึก ฮืออออ"จิงซินร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เขาจำนางไม่ได้...จริงๆหรือ

"อย่าได้คิดเองเออเองเช่นนี้อีกไม่เช่นนั้นหัวเจ้าจะหลุดจากบ่าไม่รู้ตัว!"

"!!!"หมิงซินชะงักไปเล็กน้อย ดูจากน้ำเสียงและแววตาแล้วเขาทำจริงๆแน่

"เจ้ากับซินเออร์ของข้าไม่เหมือนกันสักนิด อย่าได้คิดมาเทียบกับนางอีก!"เอ่ยพลางกระชับอ้อมกอดเอาไว้แน่น ช่วงนี้คนของเขายิ่งมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ น้องสาวของชายาเขาดูไม่ธรรมดาเลยคงต้องให้คนไปสืบมาเสียแล้ว!

หมิงซินกำหมัดแน่นด้วยความโกรธก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมายิ้มแย้มตามเดิม นางเดินเข้าไปหาจิงซินกำลังจะเอื้มมือไปจับตัวนางแต่

เฟยเทียนกลับถอยหลังหลบอย่างนึกรังเกียจ

"คิกๆข้ารู้อยู่แล้วเพคะว่าไม่อาจเทียบพี่สาวได้^^

ไม่มีหญิงใดมาเทียบชายาเอกแห่งองค์ชายสามได้หรอกเพคะ ต่อให้ภายหน้ามีสนมอีกสักกี่คนก็เทียบไม่ได้"

"!!!"

----------------------------

หลบทรีนของรีดสักแปป ขอตัวต้มน้ำรอมาม่าก่อนนะ😂

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น