@Alicorn

รับฟังคำติของรีดเดอร์ทุกคนนะคะ 1 เม้น = 1 ล้านกำลังใจ💓💓 @Alicorn🦄

บทที่ 8. รองเท้าใคร?

ชื่อตอน : บทที่ 8. รองเท้าใคร?

คำค้น : รักแลกเลว,ซอล,คิง,นิยายแอดจ๋า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2562 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8. รองเท้าใคร?
แบบอักษร

​ Bad of love : รักแลกเลว 

Episode 8 รองเท้าใคร?

. . .

มือหนาถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาวกุญแจซอลถนอมการกระทำทุกการกระทำไว้ ไม่ให้คิงได้ร้องโอดโอยหรือเจ็บปวดออกมา

ท่ามกลางความเงียบ

สายตมกริบของคิงยังคงมองกุญแจซอลทุกการกระทำ หลังจบประโยคนั้น ที่กุญแจซอลบอกว่าขยะแขยง เขากับเธอก็ต่างเงียบจนเกิดความเกรงขึ้นมาเท่าตัว กุญแจซอลไม่ปริปากพูดอะไรอีกต่อไป เพียงแต่ทำแผลให้คิงอยู่ ไม่ต่างจากคิงที่ไม่พูดอะไรต่อจากนั้นอีก

ใช่!

เขาผิดอยู่เต็มประตูอันนี้คิงรู้ดี

แต่คิงก็กลับมาในฐานะแฟนตามเดิม บอกให้รู้ว่ายังไงซอลก็ที่หนึ่งเสมอ ความจริงไม่มีใครอยากเป็นที่หนึ่ง สอง หรือ สาม หรอก อยากให้คนรักตนรักเดียวใจเดียวมากกว่า ซึ่งคิงอาจไม่เคยคิดถึงข้อนี้

"อุปกรณ์พวกนี้.. คิงเอาไปทำแผลที่บ้านนะ" กุญแจซอลพูดเฉื่อยชา ใบหน้าหวานนิ่งกึกไม่ยิ้มหรือไม่แสดงท่าทีอันใดออกมามากกว่านี้ แต่เลื่อนกล่องทำแผลมาตรงหน้าคิงแทน

"แต่คิงทำเองไม่สะดวกหรอกนะซอล อีกอย่างคิงทำไมไม่เป็น" คิงปฎิเสธหน้าตาย น้ำเสียงพูดดูเอาอกเอาใจตัวเองเป็นที่สุด

"............." กุญแจซอลถอนหายใจออกเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นพรวด "แล้วแต่ กลับบ้านไปได้แล้ว" แล้วโพล่งคำพูดเย็นชาใส่หน้าคิง ดวงตายังแดงก่ำจากการที่พึ่งร้องไห้มา คิงเงยหน้ามองซอลทันทีที่ประโยคเมื่อกี้จบ 

บทบาทที่คิงไม่เคยเห็น ก็ใช่ว่าซอลจะทำไม่ได้

"ซอล.." น้ำเสียงแผ่วเบาเรียกชื่อผู้หญิงที่ตนบอกหนักบอกหนาว่ารัก วันนี้เขากลับทำเธอเสียใจ

"เรื่องโครงงานวิทยาศาสตร์ที่เราทำคู่กัน ซอลจะเปลี่ยนคู่ให้คิงเอง" ขณะที่มือวนอยู่กับเก็บข้าวของบนโต๊ะ แต่ปากก็พลั้งไปแบบนั้น

หล่อนเองไม่มีเพื่อน? เขาหาสังคมเขาหาคนอื่นไม่เป็น ไม่คุยกับใครๆจนคนอื่นมองว่าหยิ่งยโส มันจะเป็นเรื่องยากแค่ไหน ถ้าหล่อนจะหาเพื่อน?

"ทำไมต้องเปลี่ยน!!" คิงลุกยืนเต็มตัวจ้องมองร่างบางเพื่อเค้นเอาคำตอบ โครงงานวิทย์ที่ครูพึ่งสั่งไม่นานมานี้ ยังไม่ได้เริ่มทำอันนั้นก็ถูก แต่มันก็แน่นอนว่าคิงจะไม่ยอมเปลี่ยนคู่แน่นอน

เหตุผลที่รู้ดี นั่นก็เพราะสาวเจ้าไม่มีเพื่อนสักคน

"ไม่อยากอึดอัด ไม่อยากคู่กับคิงแล้ว ไม่อยากมีปัญหา" ตาหวานก็ไม่ยอมแพ้ จ้องคิงกลับไม่ต่างกัน

"ปัญหาอะไร?" สายตาที่จ้องมองกันพร้อมกับสายธารที่ไหลอาบแก้มนวลอีกครั้งทำให้คิงต้องใช้น้ำเสียงที่อ่อนลง

"ปัญหากับแฟนคิงไง!"

"บ้าน่าซอล แฟนคิงก็ซอลไง" ใบหน้าคมเบื้อนหน้าหนีไปทางอื่นทันทีแล้วพูด ทว่าหน้าหล่อนิ่งกลับเปลี่ยนเป็นเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อได้ยินคำนี้

"เหรอ? งั้นก็เลิกกันเถอะ.."

"ไม่ซอล!!" พร้อมกับรีบหันมาทำตาลุกวาวใส่กุญแจซอล ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของหล่อน

"..........."

"คิง... คิงผิดคิงยอมรับ คิงมันไม่รู้จักพอคิงมันเลว แต่คนเลวอย่างคิงก็ไม่เคยลืมซอลเลยนะ ว่าคิงรักซอลมากแค่ไหน" คิงพูดเสียงดังฟังชัด และดูท่าทางจะมั่นใจกับคำที่ตัวเองพูดเอามากๆ

แต่หากคงลืมไปอย่างหนึ่ง.. ถ้าไม่เคยลืมว่ารักมากแค่ไหน? ยังจะแอบหักหลังซอลขนาดนี้หรือ?

"รักเหรอคิง คนที่เขารักกันไม่ใช่แบบนี้"

"............"

"เขาไม่ทำกันอย่างนี้" ซึ่งเธอก็ตอกย้ำอยู่ทุกประโยคว่าคนรักกันไม่ทำร้ายจิตใจกันแบบนี้

"คิงขอโทษ คิงผิดจริงๆและคิงจะยอมรับโทษนั้น ขอร้องซอลอย่าเลิกกับคิงเลยนะ... นะครับ คิงขอโทษ" ร่างสูงก้าวเท้าย่างเข้ามาประชิดตัวกุญแจซอลพลางโน้มตัวกอดหล่อนไว้แนบแน่น ซึ่งหล่อนเองก็ไม่ได้ขันขืนหรือผลักเขาออกแต่อย่างใด

"ซอลไม่อยากจะเชื่อคิงอีกแล้ว" 

"คิงผิดคิงยอมรับ คิงยอมทุกอย่าง ยอมทุกอย่างแล้วจริงๆไม่ว่าจะอะไร ขอแค่เพียงซอลอย่าพูดแบบนั้นอีก.." คิงเลือกซุกคอกับบ่าของซอล พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนแรงเต็มที แถมยังแอบร้องไห้เบาๆไร้การสะอึกสะอื้นเพียงปล่อยน้ำตาซึมลงบนบ่าของกุญแจซอลเท่านั้นจนหล่อนเองสัมผัสได้ 

และมันได้ผล!

เมื่อกุญแจซอลใจอ่อนลง ครั้งแรกที่คิงทำผิดหล่อนเองควรให้อภัยเขาเพื่อให้เขาปรับปรุงตัวเอง แต่ก็ยังหนีไม่พ้นความหวาดระแวงอยู่ดี กลัวว่าจะมีแบบนี้อีกครั้ง รู้ไหมว่ามันบีบใจแค่ไหนที่หล่อนเห็นคนที่หล่อนรักหอมแก้มคนอื่นที่มิใช่มารดาหรือตัวหล่อนเอง

"งั้นคิงอย่าทำแบบนี้อีกนะ.. ซอลเจ็บ" หล่อนตอบกลับเสียงเบาก่อนจะยกวงแขนโอบรัดคิงเป็นการกอดตอบ

"ซอล" แน่นอนว่าชายหนุ่มยิ้มแก้มแทบแตก กอดเธอแน่นกว่าเก่าเป็นสองเท่า แอบเช็ดน้ำตาตัวเองกับหัวไหล่มนสองสามที

เขาได้โอกาสจากกุญแจซอล! นั่นถือเป็นเรื่องดี ทั้งสองจะได้ไม่ต้องเลิกคบกัน และจะได้ก้าวสู่ปีที่ห้าที่คบกันไปพร้อมๆกันอีก

"ขอโทษนะครับ แล้วก็ขอบคุณ.. คิงจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว"

"รักษาสัญญาด้วยนะคิง..." หล่อนพูดเตือนอีกครั้ง

"ครับ... แล้ว" คิงผละตัวออกจากอ้อมกอดช้าๆ ทำหน้าลังเลกลัวผิดกลัวถูก จ้องมองดวงตาคู่สวยของกันและกันอยู่ครู่หนึ่ง

" ? "

"จูบได้ไหม?" แล้วเปลี่ยนเป็นคำพูดแทน

"อื้ออออออ" หล่อนยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไรเลยสักนิด แต่ถูกริมฝีปากหยักได้รูปฉกชิมควานหาความหวานจากปากหล่อนเสียก่อน

นาฬิกาเคลื่อนตัวหมุนแบบไม่หยุดพัก สองร่างหนุ่มสาวก็เหมือนกันที่เริ่มบทเพลงร้อนรักกันอยู่ ถัดจากการจูบ ก็คือซอกคอ ไล้ลงต่ำเรื่อยๆจนจบด้วยการหลับนอนอยู่บนเตียงขนาด 3 ฟุตของกุญแจซอล ร่างเปลื่อยเปล่าทั้งคู่นอมกอดกันกลม  สองคนจะไม่ตื่นขึ้นมาอย่างแน่นอนถ้าเกิดว่าไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูนี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

"กุญแจซอล!! รองเท้าใครอยู่หน้าบ้าน!!!" สาวเจ้างัวเงียตื่นขึ้นมาจากความเหนื่อยล้า ซึ่งคิงเองก็ลืมตาตื่นขึ้นมาไม่ต่างกัน

"ซวย!" คำสบถของคิงทำกุญแจซอลตาโต

เธอลืมไปเลยหรือนี่?  บ้านหลังนี้แม่ของเธอก็อยู่ด้วย อีกทั้งตอนนี้ยังเป็นเวลาเลิกงานของแม่เธอแล้วอีก รองเท้าหน้าบ้านนั่น

"ซอล! ได้ยินแม่ไหม!!!" ผู้เป็นแม่เคาะประตูแรงๆสองสามที 

เท่าทีหล่อนรู้มา ลูกของหล่อนไม่เคยมัการกระทำที่เสื่อมเสีย และหล่อนก็หวังว่านี้จะไม่ใช่แบบที่หล่อนคิด

แหงละ

รองเท้าเบอร์ 42 นั่นมันของผู้ชายชัดๆ แถมยังเป็นสีดำอีก

"ค่ะแม่!"

"ออกมาคุยกับแม่ก่อน!!"

"ซอลจะนอนแล้วนะคะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยพูดก็ได้นี่คะ" สาวเจ้าตอบเสียงหนักแน่น คว้าชุดนอนในตู้มาใส่ลวกๆ ในขณะที่อีกคนนอนกระดิกเท้าอยู่บนเตียงไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร

"แต่รองเท้านั่นมันของใคร!?"

"คิง..! ใส่เสื้อผ้าสิ กลับไป..." หล่อนไม่ฟังเสียงของผู้เป็นแม่เลยสักนิด กลับกันหล่อนเลือกที่จะหันไปเอ็ดคิงมากกว่าที่ทำท่าไม่เดือดร้อนอะไรแบบนี้

"ไม่กลับ ให้แม่รู้ไปเลยย แล้วเราก็แต่งงานกัน" ตอบพร้อมรอยยิ้มที่แสนสบายไม่เดือดร้อน

คำตอบที่ซอลฟังแล้วชื่นใจอยู่หรอก แต่มันไม่ใช่เวลามาปราบปลื้มอะไรตอนนี้ เมื่อแม่หล่อนจะพังกำแพงเข้ามาให้ได้!

"หลบก่อนแล้วกัน!" 

สุดท้ายคิงก็ยอมจนได้ รีบเก็บเสื้อผ้าที่เกลื่อนเต็มพื้นวิ่งเขาห้องน้ำอย่างไว พร้อมกับซอลที่เปิดประตูทันที

"บอกแม่มาซิ! ว่าหนูพาใครมานอนที่บ้าน!!!" เหมือนเปิดประตูพายุ บุพการีของหล่อนเท้าเอวถาม

"เปล่าค่ะ รองเท้าของเพื่อน ซอลยืมมารองเท้าของซอลหายที่โรงเรียน" อะไรแถได้ก็แถไปก่อน หล่อนในชุดนอนตอนนี้ก็พอทำให้แม่เชื่อได้บ้าง ใบหน้าที่ดูเหน็ดเหนื่อยอีก

"แล้วตอนแม่ไปรับ..."

"ใส่คู่นี้มาค่ะ แม่ไม่ได้สังเกตุซอล" หล่อนตอบหน้านิ่ง หรือที้เรียกว่าโกหกหน้าตาย

"หายจริงเหรอ? แต่แม่เหมือนเห็นระ..."

"หายค่ะ ไม่เชื่อแม่ลงไปดูได้" รองเท้าหายนั้นไม่ใช่ว่าโกหก และมันก็ไม่ได้หาย

ในความซวยยังเหลือความโชคดีอยู่บ้าง

ที่หล่อนวิ่งออกมาจากโรงเรียนด้วยเท้าเปล่า สาเหตุมาจากรองเท้าอยู่บันไดทางที่คิงยืนอยู่ หล่อนเลยไม่อยากไปเอา เลือกที่จะวิ่งลงมาเลยทันทีด้วยบันไดอีกฟาก

"หนูคงไม่ได้ทำให้แม่ผิดหวังใช่ไหม?" 

"ค่ะ"

กุญแจซอลพยายามตอบให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเหมือนมันสำเร็จ เมื่อแม่ของหล่อนยอมเดินกลับไป

โกหกทั้งหมด... 

แม่คงผิดหวังในตัวลูกคนนี้ไปแล้ว

. . .

#จบตอน

คิง!! แม่เรียกกลับบ้าน!!😣😣

@Alicorn🦄

ความคิดเห็น