โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่13-1 จากไป

คำค้น : พันธะแห่งมังกร นิยายเกาหลี แฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 975

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2562 14:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่13-1 จากไป
แบบอักษร

ปลายฤดูใบไม้ผลิ ช่วงเวลาที่จะเริ่มเข้าสู่ฤดูร้อน อากาศอบอุ่นจนทำให้รู้สึกสงสัยว่าดวงอาทิตย์จะไม่ยอมตกจากท้องฟ้าจริงๆ หรือ ถึงแม้จะเป็นฤดูร้อนจริงๆ แต่หากมีมังกรไฟอยู่ข้างๆ ความร้อนนั้นก็ยิ่งร้อนจนทนแทบไม่ไหว

แม้จะไม่ชอบความร้อนเอามากๆ แต่ริกซ์ไม่กล้าบ่นเพลซันที่กำลังร่วมรักกันอยู่ ทำได้แค่เพียงหายใจเข้าออกอย่างเงียบๆ เท่านั้น เพลซันปัดเส้นผมของหญิงสาวที่ติดอยู่บนหน้าผากเพราะเหงื่อให้ เธอถูกรวบข้อมือเอาไว้ ก่อนที่จะได้รับจูบจากเขา เธอทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากออกมาว่า

“เพลซัน... มันร้อนเกินไปค่ะ”

“ร้อนเหรอ”

เพลซันหยุดเค้นคลึงร่างกายท่อนบนของริกซ์และก้มลงมองเธอ เพราะกำลังแบ่งบันความร้อนอยู่ แน่นอนว่ายังไงก็ต้องร้อนอยู่แล้ว

“เจ้าพูดจาน่ารักแบบนี้ได้ด้วยรึ”

คำที่เพิ่งจะพูดไปเมื่อครู่คงจะถูกใจ เพลซันจึงใช้มือที่เคยจับแขนของริกซ์ไปจับที่คางของเธอ ไม่รู้ว่าเพลซันจะทำอะไรต่อ แต่ตอนนี้ริกซ์กำลังกังวลเหมือนตัวเองโดนลวกตรงเยื่อบางๆ ภายในปาก เขามองใบหน้าที่แดงขึ้น และขณะที่กำลังเตรียมตัวเธอก็หลับตาแน่น แต่เพลซันกลับลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“อะไรน่ะ บาดเจ็บอีกแล้วเหรอ”

เพลซันทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ตอนที่เขาเสยผมตัวเองอย่างแรงนั้นริกซ์ก็ถอนหายใจออกมาและลูบร่องรอยตรงข้อมือเบาๆ แขนที่เพลซันเคยจับนั้นแดงขึ้นจนเป็นรอยนิ้วมือ

เพลซันกระชากมือนั้นมาดูและเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิดอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ออกแรงจับที่มือเลยแท้ๆ เขาได้แต่อึดอัดใจว่าตัวเองจะต้องลดพลังลงถึงแค่ไหน เธอถึงจะไม่บาดเจ็บ

หากลองออกแรงตามนิสัยของเขา ร่างกายของริกซ์ก็จะฟกช้ำได้ในชั่วพริบตาเดียว หากขบเม้มที่คอเบาๆ ก็จะมีแผลขึ้นมา มนุษย์คนนี้มีร่างกายที่บอบบางถึงขนาดที่แค่เขี้ยวเฉียดผ่านไปก็เลือดไหลแล้ว และหากออกแรงลูบเพียงเล็กน้อยก็เหมือนจะแตกสลาย สิ่งนั้นมันช่างน่าหงุดหงิดจริงๆ

“คือว่า... เหมือนความร้อนจะรุนแรงเกินไปน่ะค่ะ...”

ริกซ์ตอบออกไปทั้งที่หอบหายใจอยู่

หรือที่พลังของเขาแข็งแกร่งขึ้นจะเป็นเพราะฤดูร้อน บางทีเพราะพลังอันแข็งแกร่งของเขาอาจจะทำให้ฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนมาถึงเร็วขึ้นก็ได้ อย่างไรเสียด้วยร่างกายของมนุษย์นั้นคงจะทนทานพลังของเพลซันในตอนนี้ได้ยาก

“อะไรกัน แค่นั้นก็โดนลวกแล้วเหรอ น่าหงุดหงิดเสียจริง”

เพลซันคิ้วขมวดตามขนคิ้วหนาๆ นั่น ขณะที่เขาหน้าบึ้งเหมือนโมโหนั้น เขาก็ออกแรงบีบตรงข้อมือที่เขาจับอยู่  ทั้งที่ริกซ์ตั้งใจจะแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรที่โดนเพลซันจับข้อมือเอาไว้ แต่ร่างกายของเธอกลับเริ่มสั่นเทาขึ้น

“ร้อน... ข้าไม่ชอบความร้อนค่ะ... พะ เพลซัน ข้าไม่ชอบ... อย่าทำนะคะ”

“นี่เจ้ากล้าสั่งข้าด้วยเหรอ เงียบซะ! บอกว่าอย่าร้อง! โอ๊ย นี่มันขัดใจข้าจริงๆ”

มังกรไฟหัวเสียยิ่งกว่าเดิมและร่ายมนตร์ออกมา ดูเหมือนเขาจะทำอะไรสักอย่าง แต่สิ่งที่เขาเรียกมานั้นเย็นจนน่าตกใจ เขาช่วยรักษารอยไหม้จางๆ เมื่อครู่ให้ด้วย

ริกซ์ค่อยๆ หยุดสั่น สายลมและพลังเย็นที่เขาเรียกมานั้นช่วยเช็ดเหงื่อให้หญิงสาว เขาพลิกข้อมือหญิงสาวดูทุกซอกทุกมุมว่ามีตรงไหนอีกที่มีรอยแผล ริกซ์รู้ดีว่าเป็นการเสียมารยาท แต่ชั่วขณะหนึ่งเธอก็นึกถึงภาพชีคานซ้อนทับกับเพลซัน

ริกซ์ที่ตรวจดูข้อมือว่าเป็นปกติแล้วหรือยังและถอนหายใจออกมานั้นก็เงยหน้ามองเพลซันด้วยดวงตาชื้นๆ  เพราะมังกรไฟเกลียดความเย็นและความชื้นมากๆ  นี่จึงเป็นสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงเลย เส้นผมของเขาที่เคยเหมือนจะลุกโชนนั้นสงบลงอย่างเยือกเย็นเล็กน้อย แม้กระทั่งบรรยากาศก็ดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“แบบนี้ได้รึยัง”

“ค่ะ... อึก ขอบคุณค่ะ”

“อย่าร้องไห้ได้ไหม มันน่าหงุดหงิด”

ริกซ์เงยหน้ามองเพลซันที่เข้ามาซ้อนทับร่างกายของเธออีกครั้งอย่างสับสน โชคดีที่สีหน้าของเขาที่เพิ่งจะเลียน้ำตาจนแห้งและจูบเธอนั้นผ่อนคลายอยู่ น้ำตาหรือน้ำลายของริกซ์เหมือนจะมีรสหวานที่ทำให้พวกเขาพอใจเป็นอย่างมาก

เพราะความร้อนที่มากจนเกินไปทำให้การกระทำที่หยุดไปได้สักครู่เริ่มใหม่อีกครั้ง อุณหภูมิร่างกายของเพลซันที่เหมือนกับกองไฟนั้นอุ่นขึ้นมากพอสมควร ถึงแม้ปลุกเร้าน้อยกว่าก่อนหน้านี้ แต่ริกซ์ก็รู้สึกอบอุ่นและสบายใจมากกว่าจนน่าขำ นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ร่างกายค่อยๆ ร้อนรุ่มขึ้น และส่งเสียงครางแบบอื่นไปยังเพลซันมากกว่าปกติด้วย

“อืม...”

ริกซ์ใบหน้าที่ร้อนผ่าวขึ้นและกัดปากไว้แน่น เพลซันจึงหยุดสอดแทรกทั้งที่เพิ่งเข้าไปเพียงครึ่งเท่านั้นเอาไว้ เขาทำหน้าหงุดหงิดแบบเดิมนั้นและก้มลงมองริกซ์

“เจ็บเหรอ”

ริกซ์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ เพราะความอุ่นทำให้เธอรู้สึกดีมากๆ แต่เธอกลับรู้สึกอายหากจะบอกออกไปตรงๆ เธอจึงแค่พยักหน้าอย่างเห็นด้วย เพลซันทำหน้าลังเลสักครู่ และเปลี่ยนท่าทางกับมุมอย่างระวังเพื่อจะใช้ทางอื่นในการสอดแทรกเข้าไป

“อ๊ะ! ฮึก!!”

“เจ็บขนาดนั้นเลยรึ”

“พะ เพลซัน... ฝั่งนั้นเหมือนจะเจ็บกว่าค่ะ”

“เรื่องมากจริงๆ เลยนะ”

ทั้งที่พูดจาหยาบกระด้างแต่การกระทำกลับอ่อนโยนนั้น สอดกายเข้าไปลึกกว่าเดิมอีกครั้ง และส่ายวนไปมา แต่ยิ่งสอดแทรกเข้าไปลึกมากเท่าไหร่ก็เหมือนจะยังไม่หนำใจ และอาวุธที่เหมือนกับยังเข้าไปได้ไม่หมดนั้นเสียดแทงไปจนถึงด้านใน เนื้อภายในนั้นตอดรัดความแข็งแกร่งของเขา

“อือ อือ...”

“ดีขึ้นไหม”

“เพลซัน มันใหญ่ไปค่ะ...”

ครั้งนี้เขาไม่ได้บ่นเหมือนครั้งอื่นๆ แต่เขากลับปิดปากของริกซ์และจูบอย่างนุ่มนวล เขาดูไม่อารมณ์เสียเลย ราวกับการกระทำนั้นช่วยหยุดความไม่พอใจของเขาได้

สิ่งที่กลืนกินด้วยความฝืนใจนั้นเริ่มขยับอยู่ภายใน ขณะที่ริกซ์เริ่มส่งเสียงครางเบาๆ ออกมา น้ำเสียงก็ค่อยๆ สูงขึ้น เพราะเธอเกาะไหล่ของเขาช่วงหนึ่งแล้วร้องครวญครางออกมา เพลซันตัวสั่นพั่บๆ และค่อยๆ ลดความเร็วในการเคลื่อนไหวลงอย่างช้าๆ ก่อนจะก้มหน้ามองลงมาอีกครั้ง ทั้งที่เขาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดและหรี่ตามอง แต่คราวนี้ไม่ได้ดูน่ากลัวแบบนั้นเลย

“ถ้าแบบนี้จะเจ็บน้อยลงไหม”

กลับกลายเป็นว่ามันเป็นการกระตุ้นอย่างรุนแรงเกินไปเสียอีก

“คะ คราวนี้... ทะ ทำเร็วอีกนิดก็...”

น่าเสียดายที่เพลซันไม่ใช่มังกรที่นุ่มนวลถึงขั้นที่จะเคลื่อนไหวตอบสนองกับคำว่า ‘อีกนิด’  ให้ได้ เพราะความรู้สึกดีที่พลุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่างอย่างน่าหวาดเสียงนั้นทำให้ริกซ์ไม่สามารถเอ่ยคำถัดไปได้ และทำได้แค่เผยเสียงออดอ้อนออกมาเท่านั้น น่าแปลกใจที่ไม่มีความเจ็บปวดเลยจนกระทั่งทุกอย่างจบลง

เพลซันเรียกความเย็นมาอย่างสุดกำลัง แต่ลมหายใจของทั้งคู่ที่พ่นออกมานั้นทำให้อากาศกลับมาอุ่นอีกครั้ง เมื่อเธอลองเอ่ยปากขอนั่นขอนี่ดู เหมือนเขาจะยอมรับคำขอร้องนั้นได้ง่ายขึ้น ถึงแม้จะหงุดหงิดและพูดออกมาราวกับตะคอก แต่การที่เพลซันทำให้ทุกอย่างนั้นคือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

เหมือนเขาจะไม่ชอบความชุ่มชื้นมากนัก หากริกซ์ร้องไห้ มังกรไฟจะหงุดหงิด และหากเปียกเหงื่อ เขาก็จะเช็ดออกให้

เขาพยายามจะป้องกันไม่ให้เธอร้องไห้เมื่อเห็นว่าเรื่องใดจะทำให้เธอร้องไห้ได้ ตอนที่จะมาหาริกซ์ในฤดูร้อน เขาก็จะใส่ใจเรื่องอุณหภูมิร่างกายก่อนเป็นอันดับแรก เวลาที่เขาล่าสัตว์ได้โดยไม่คาดคิด เขาก็นำสัตว์ตัวใหญ่มาให้ด้วย แล้วยังบอกเธอว่าเพราะเธฮร่างกายอ่อนแรงและอ่อนแอมากเกินไป ทำให้บาดเจ็บได้ง่ายและร้องไห้ออกมา ดังนั้นให้กินเยอะๆ จะได้แข็งแรงขึ้น

เธอร้องไห้ต่อหน้าเพลซันเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ ริกซ์สงสัยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

เพราะเหนื่อยล้ามากขึ้น เธอจึงหลับไปอย่างเหนื่อยอ่อนมากกว่าการที่สลบไปเสียเฉยๆ เหมือนครั้งก่อนๆ เพลซันสำรวจข้อมือและต้นคอของริกซ์ ขณะเดียวกันก็อยู่ข้างเธอจนกว่าจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง บางทีก็อยากจะเขย่าตัวปลุกให้เธอตื่น แต่พอเธอตื่นขึ้นมาแล้วถามว่าปลุกเธอเพราะมีธุระอะไร ก็ไม่ได้รับคำตอบใดๆ จากเขา ริกซ์ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องปลุกคนที่หลับอยู่ให้ตื่นขึ้นด้วย แต่ก็เลิกใส่ใจเรื่องนั้นไปในทันที

ริกซ์ปรับตัวเขากับปราสาทได้เร็วกว่าที่คิดอย่างที่โมร์ฟิสพูด และอดทนใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างดี เอลฟ์ตนนั้นจดจำว่าคาร์ดัมหรือเพลซันนั้นเป็นคนที่มืดมน  แต่ทว่าในที่แห่งนี้คนที่สับสนมากที่สุดเหมือนกับริกซ์คงหนีไม่พ้นชีคาน


* * *


เธอไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องทำ แต่ก็ไม่รู้ว่าฤดูกาลจะผ่านไปไวขนาดนี้ ในฤดูหนาวหรือฤดูใบไม้ผลิเธอยังรู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้ากว่านี้เลย แต่เพราะเป็นฤดูแห่งความร้อนอย่างฤดูร้อน ทำให้รู้สึกถึงตัวตนของชีคานมากขึ้นกว่าเดิม อาจเป็นเพราะความเย็นที่เป็นต้นกำเนิดของมังกรน้ำเงิน เวลาสัมผัสกับอุณหภูมิร่างกายของเขาจะทำให้รู้สึกสดชื่น และเพียงแค่เขาอยู่ข้างๆ เงียบๆ ก็ทำให้รอบข้างเย็นสบายขึ้นแล้ว

เพราะเป็นฤดูร้อนก็เลยเป็นแบบนี้สินะ ทุกครั้งที่มองชีคาน ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอรู้สึกเหมือนตัวเองยินดีมากเสียเหลือเกิน ก็เลยทำให้เธอเขินนิดหน่อย

ถึงแม้จะเป็นยุคที่เวทมนตร์สูญสลายไปแบบนี้ แต่ริกซ์ก็เห็นภาพคนใช้เวทมนตร์กันบ่อยๆ วันหนึ่งของฤดูร้อน แม้ชีคานจะไม่ได้ปลดปล่อยพลังเป็นพิเศษ แต่แค่บรรยากาศรอบตัวที่มีลักษณะพิเศษของเขาก็ทำให้ตัวตนของเขานั้นน่ายินดีมากแล้ว แต่ช่างน่าเสียดายนัก ในเวลาที่เขาใช้เวทมนตร์เพื่อริกซ์นั้น ไม่มีใครเห็นภาพนั้นเลยนอกจากเจ้าตัวเท่านั้น

วันนี้ริกซ์มองดอกไม้น้ำแข็งที่เปล่งประกายอยู่บนฟ้าและถึงกับอุทานออกมา หากจะสร้างสิ่งนี้ขึ้นมาสักอัน ก่อนอื่นต้องรวบรวมเอาความชื้นและก่อนที่ความชื้นนั้นจะแข็งตัว ก็ต้องสร้างให้มันเป็นรูปดอกไม้อันซับซ้อนขึ้นมาให้ได้เสียก่อน จำเป็นจะต้องใช้ลมเพื่อให้มันลอยอยู่บนท้องฟ้า อีกทั้งยังต้องทำให้เย็นอยู่ต่อเนื่องเพื่อรักษารูปทรงของมันด้วย

บริเวณรอบๆ ดอกไม้น้ำแข็งมีหยดน้ำเล็กๆ อาบอยู่ ทำให้สามารถมองเห็นรุ้งกินน้ำปกคลุมอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ และยังมีหลายร้อยตัวเสียด้วย

“ชอบไหม”

“ว้าว! สวยจังเลยค่ะ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น