กัณฑ์กนิษฐ์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 10 (3)

คำค้น : กัณฑ์กนิษฐ์,นิยาย,โรแมนติก,ไลต์ออฟเลิฟ,เถื่อน,มหาเศรษฐี,หวานแหวว,หวานซึ้ง,น่ารัก,พระเอก,นางเอก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2562 11:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 (3)
แบบอักษร

​เธอมันเลวโซเฟีย!

ปล.ก่อนจี้ส่งงานเข้าสำนักพิมพ์ จะมีพี่ผู้ช่วยคอยอ่านเช็คคำ เช็คประโยคอีกรอบ ทำแบบนี้มา 7-8 ปีแล้ว ตั้งแต่ส่งนิยายเรื่องแรกเข้าสำนักพิมพ์ นางอ่านฉากนี้ แล้วบ่นจี้ไปสามวันไม่จบ เพราะฉะนั้นขอส่งโอบกอดให้กับทุกคน กระซิกๆ

******************************

บทที่ 10 (3)

                ท่านชายคาร์โลมันหยุดเท้าที่กำลังเดิน หัวใจแปลบปลาบพร้อมกับท้องฟ้าที่มืดครึ้มและเริ่มคำรามร้องเพื่อกู่ก้องประกาศเตือนล่วงหน้าว่าอีกไม่นานจะตกลงมา ชายหนุ่มทาบมือกับแผ่นอกข้างซ้าย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน แต่อาการปวดแปลบในอกเมื่อสักครู่ก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

                   “เกิดอะไรขึ้นครับท่านชาย”

                   “ไม่มีอะไร”

                   ฟาดินสังเกตเห็นความผิดปกตินั้น รีบขยับตัวเข้าไปหาท่านชายคาร์โลมันทันที ชายหนุ่มกล่าวปฏิเสธ แล้วก็ก้าวเดินต่อ เขามาที่ตำหนักขาว เพราะโซเฟียร้องห่มร้องไห้โวยวาย เดือดร้อนคนรับใช้ของโซเฟียต้องไปรายงานฟาดิน

                   เมื่อคนรับใช้ของโซเฟียรายงานมาถึงฟาดิน หน้าที่ของฟาดินก็คือรายงานต่อไปยังท่านชายคาร์โลมัน นางบำเรอโซเฟียกำลังเศร้าโศกเพราะลิฟฟี่มีอาการไม่สู้ดีนัก ถ้าหากโซเฟียโวยวายท่านชายคงไม่สละเวลาไปยังตำหนักขาว

                   แต่เพราะเจ้ากระต่ายน้อยตัวนั้น โซเฟียจึงสามารถเรียกร้องความสนใจจากท่านชายคาร์โลมัน เมื่อชายหนุ่มไปถึงห้องพักของโซเฟีย หญิงสาวก็โผเข้ามากอดรัดท่านชาย ชายหนุ่มไม่ได้กอดตอบ แต่ก็ไม่ได้ผลักไสโซเฟียซึ่งกำลังร้องห่มร้องไห้ออกห่าง

                   “ท่านชายขา ลิฟฟี่เสียแล้วค่ะ”

                   ถ้าหากรู้ว่าลิฟฟี่จะเรียกร้องความสนใจจากท่านชาย ถึงขนาดสามารถดึงตัวท่านมาที่ตำหนักขาวได้ โซเฟียจะไม่ระบายอารมณ์กับลิฟฟี่หนักมือจนมันต้องตายหรอก หญิงสาวร่ำไห้น้ำตานองหน้า ซุกศีรษะเข้าหาแผ่นอกของท่านชายคาร์โลมัน สะอึกสะอื้นปิ่มว่าจะขาดใจ

                   ความต้องการที่แฝงเร้นอยู่ในตัวของสตรีช่างน่ากลัวนัก ภายนอกโซเฟียยังงดงามและไร้เดียงสา แต่ภายในหัวใจของเธอบ่มเพาะความร้ายกาจเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ความชั่วร้ายนั้นหยั่งรากลึกลงไปในหัวใจเธอจนหญิงสาวไม่ต่างจากคนดวงตามืดบอด ที่ทำได้ทุกวิธีเพื่อเรียกร้องความสนใจจากท่านชายคาร์โลมัน

                   โซเฟียขาดสติ เมื่อทราบข่าวการแต่งงานของท่านชายคาร์โลมัน เธอร่ำไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ น้ำตาของเธอตอนนี้ก็ไม่ใช่เพื่อลิฟฟี่ซึ่งเสียไป แต่เพื่อหัวใจที่ปวดหนึบอยู่ใต้อกของหญิงสาวต่างหาก โซเฟียเจ็บเหลือเกิน ทำไมว่าที่พระชายาของท่านชายคาร์โลมันถึงไม่ใช่โซเฟียคนนี้!

                   โทสะทำให้โซเฟียกระทำการรุนแรงต่อลิฟฟี่ แม้คนรับใช้จะพยายามห้ามปราม แต่ก็ไม่สำเร็จ ลิฟฟี่ถูกเหวี่ยงกระเด็นกระแทกกับผนังอยู่หลายครั้ง คนรับใช้ได้แต่น้ำตาคลอด้วยความเศร้าสลด ไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องเยี่ยงสตรีคลั่งรักจนหน้ามืดของโซเฟีย

                   คนรับใช้นั่งก้มหน้าอยู่บริเวณมุมห้อง ไม่กล้าที่จะรายงานท่านชายคาร์โลมัน หากบอกว่าลิฟฟี่ป่วยจนเสียชีวิต ก็เท่ากับเป็นการมุสาต่อท่านชายคาร์โลมัน ภาพความโหดร้ายของโซเฟียยังติดตา แต่ด้วยหน้าที่คนรับใช้ก็ต้องปิดปากให้สนิทที่สุด

                   “เจ้าขาวเป็นอะไร”

                   ท่านชายคาร์โลมันวางมือลงบนไหล่ของโซเฟีย ดันร่างหญิงสาวออกห่างจากตัวเล็กน้อยเพื่อสอบถามเธอถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

                   เจ้าขาว!’

                โซเฟียกรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง ชื่อนี้มะลิหอมเป็นคนตั้งและใช้เรียกลิฟฟี่ และตอนนี้โซเฟียก็แสนจะชิงชังมะลิหอมด้วยเหตุผลที่อีกฝ่ายกำลังจะกลายเป็นพระชายาของท่านชายคาร์โลมัน

                   นังแพศยา!’

                โซเฟียบริภาษมะลิหอมในใจจนนับครั้งไม่ถ้วน น่าจะมากกว่าหนึ่งร้อยครั้ง อาจถึงพันครั้ง และต้องถึงหมื่นครั้งจนได้ เพราะเธอเฝ้าวนเวียนด่าทอมะลิหอมอยู่ในใจแทบไม่หยุดพัก ภาพที่มะลิหอมถูกช้อนอุ้มด้วยวงแขนแข็งแรงของท่านชายคาร์โลมัน ถูกนำมาปะติดปะต่อเพื่อประกอบการด่าทอ

                   มะลิหอมจะต้องตั้งใจอ่อยท่านชายคาร์โลมัน เธอมันโง่ที่เสนอตัวเข้ามาอยู่ในตำหนักขาว และปล่อยให้มะลิหอมอยู่ข้างนอก ใช้ความสวยที่ซ่อนไว้ด้วยความแพศยามักใหญ่ใฝ่สูงล่อลวงจนท่านชายติดกับ ถึงขนาดยอมยกตำแหน่งพระชายาให้

                   “ลิฟฟี่คงมีอาการแผลติดเชื้อค่ะ เพราะถึงแผลข้างนอกจะหายแล้ว แต่ร่างกายข้างในคงยังไม่ดีขึ้นนักค่ะ ท่านชายขา ฉันเสียใจเหลือเกินค่ะ”

                   “ถ้าเจ้าขาวอาการไม่ดีถึงขนาดนั้น ทำไมถึงไม่แจ้งให้สัตวแพทย์ทราบ”

                   โซเฟียถึงกับพูดไม่ออก เธอสามารถแจ้งเรื่องไปที่สัตวแพทย์ผู้ดูแลสัตว์ในปราสาทเวอร์โดซาให้ทราบได้ แต่โซเฟียก็ไม่ได้ทำ นั่นก็เพราะกระต่ายน้อยไม่ได้ป่วยตาย แต่มันช้ำในตายต่างหาก

                   “ฉะ…ฉันตกใจจนคิดไม่ถึงค่ะ”

                   “เป็นความสะเพร่าของเธอด้วยส่วนหนึ่ง เพราะเธอดูแลมันไม่ดี สัตว์ไม่สามารถบอกเธอได้ว่ามันมีอาการไม่สบาย เจ็บป่วย หรือเกิดอะไรขึ้นกับมัน นอกจากเธอซึ่งเป็นคนเลี้ยงต้องคอยสังเกต แต่ในเมื่อเจ้าขาวมันเสียไปแล้ว ฉันก็จะให้คนเอาไปจัดการให้เรียบร้อย”

                   “ฉันคงคิดถึงลิฟฟี่จนนอนไม่หลับแน่ค่ะ”

                   “แล้วเธอก็จะดีขึ้น แล้วเจ้าขาวอยู่ที่ไหน”

                   “เอาลิฟฟี่มาให้ท่านชายสิจ๊ะ”

                   โซเฟียหันไปบอกกับคนรับใช้ ร่างไร้วิญญาณของเจ้ากระต่ายถูกจัดการเช็ดเลือดภายนอกจนสะอาด แล้วห่อหุ้มไว้ด้วยผ้าแสนสวยก่อนจะวางลงในตะกร้าใบเดิมที่ใส่เจ้าขาวมา ท่านชายคาร์โลมันปล่อยมือจากโซเฟีย หันไปรับตะกร้ามาถือไว้ หางตามองเห็นกล่องกระดาษที่จำได้ว่าเป็นกล่องซึ่งมะลิหอมแพ็กของใช้ของเจ้าขาวมาให้โซเฟีย กล่องยังไม่ถูกแกะ แต่ถูกวางอยู่ในมุมที่โซเฟียจัดไว้ดูแลเจ้าขาว อย่างไม่สนใจจะเปิดออกดู โซเฟียยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นหวังให้ท่านชายคาร์โลมันอยู่ที่นี่อีกสักนิดเพื่อปลอบโยนเธอ แต่เมื่อรับเอาตะกร้าที่มีเจ้าขาวอยู่ในนั้นมาแล้ว ท่านชายคาร์โลมันก็เดินออกไปจากห้อง โซเฟียจะถลาตามแต่คนรับใช้ขยับมาดึงมือไว้ เตือนสติทางอ้อมเพราะการทำแบบนั้นอาจจะทำให้ท่านชายมีโทสะ

******************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น