ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษจบ

คำค้น : ัyaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2564 22:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษจบ
แบบอักษร

ภาพความทรงจำอันแสนจะคิดถึงหวนคืนสู่พื้นที่อันเป็นดั่งจุดเริ่มต้นของทุกอย่างที่ทำให้ชีวิตผมผันเปลี่ยน จากเด็กธรรมดาที่ทำไร่สวน ต้องกลายมาเป็นเด็กที่ขึ้นชื่อว่าวีรบุรุษของเมือง และตอนนี้ผมก็มาอยู่ตรงหน้าห้องแห่งความทรงจำอันล้ำค่าของผม บานประตูไม้อันเก่าตรงหน้าผมที่หากมองด้วยสายตามันก็คงเป็นเพียงไม้ที่ถูกซ่อมมาลายครั้ง แต่หากมองมันด้วยใจมันคือสิ่งที่ปิดกันและรักษาความทรงจำของผมให้คงอยู่ไปตลอด 


"ก๊อก ก๊อก ก๊อก " หลังฝ่ามือสีนวลบรรจงเคาะบานประตูอย่างใจเย็น 


แต่มันก็เป็นไปตามที่ผมคาดเพราะคงไม่มีใครตอบผมกลับมาหรอกครับ


"ปึง" แหะๆแหมก็ไม่มีใครมาเปิดทางเลือกของผมก็ต้องเป็นการเปิดเข้าไปเองอยู่แล้วหนิครับ


"ปี้ ปี้ ปี้ "เอ๊ะ อะไรหว่า ทันทีที่ผมเบิดประตูออกมาก็ต้องพบเจอกับขนนกสีส้มอ่อนที่ปลิ้วว่อนไปทั่วห้องพร้อมกับเจ้าตัวเล็กที่มีจำนวนนับสิบตัว


"เหวอ!!!โร ช่วยพี่ทีสิครับพอดีจู่ๆเจ้าพวกลูกฟีนิกซ์นี่ก็ฟักออกมาจากไข่ที่ถูกเก็บไว้ในพื้นที่ของโรงเรียนแล้วพวกมันก็ไม่ยอมให้พี่กลับบ้านเลยด้วย " ทำไมผมต้องมาเจอภาพอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย ภาพที่คนร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามโดนนกทับเนี่ย แต่จะว่าไปนกพวกนี้ก็ตัวใหญ่เอาเรื่องเลยแหะทั้งที่พึ่งฟักออกมาแท้ๆ


"หืมโรงเรียนเรามีไข่ฟินิกซ์ด้วยหรอครับ" ผมเอ่ยถามออกไปพลางคลายร่างผสานออกก่อนจะเปลี่ยนคุณหญิงให้มาอยู่ในรูปแบบของคทายาวสีดำในมือ 


"เดี๋ยวพี่จะอธิบายให้ฟังเองครับ แต่ตอนนี้ช่วยพี่ทีเถอะครับ" พี่ฮษวด์ดูท่าจะอยู่ในสภาพแย่ๆจริงๆนั่นแหละครับแหม่เสื้อผ้านี่ขาดไปหมดเลย 


ผมที่เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะขำนิด พลันควงคทาในมือออกมาตรงหน้า 


"**​ท่วงท่าแห่งชีวิต จงบังเกิดภาพมายาแห่งความลุ่มหลง ในห้วงของจิตใจ" <span id="redactor-inline-breakpoint"></span>**​คำร่ายที่ถูกเอ่ยออกมาอย่างยิดยาวของผม ทำให้ไม้คทาในมือที่ควงอยู่ค่อยๆมีไอควันสีม่วงเข้มออกมารอบๆตัวของผม  "​จงรับบัญชาเรา ฟีโอเนีย" สิ้นเสียงคทาในมือก็หยุดลงพร้อมกับการกระแทกลงบนพื้นห้อง ทำให้ควันที่อยู่รอบตัวกระจายออกไปเป็นวงกว้างพร้อมกับมีร่างของหญิงสาวเส้นผมสีแดงสดดั่งเปลวเพลิงที่ฉายแววโรสของนัยตาอันแสนน่าเกรงขามอยู่ด้านหลังผม 


จริงๆมันก็คือภาพลวงตาของฟิโอเนียนั่นแหละครับซึ่งก็คงคล้ายๆกับแม่ของพวกฟีนิกซ์ในร่างมนุษย์


"มาหาข้าเสีย เจ้าพวกลูกปักษาแห่งเพลิง หยุดการกระทำอันเสื่อมเสียที่พวกเจ้ากำลังพึงกระทำอยู่ นั่นมิเหมาะสมกับความหยิ่งผยองของเจ้าที่ควรมี" ผมเอ่ยออกไปตามสิ่งที่แล่นเข้ามาในหัวหรือก็คือคำของฟีโอเนียที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วเพราะนางนั้นคือตำนานเท่านั้นแหละครับ


"ปี้ ปี้" ไม่นานนักเจ้าลูกนกตัวน้อยก็กระพือปีกบินมาหาผมอย่างพร้อมเพรียงกัน 


"เอาหล่ะพี่เล่ามาเลยนะว่าพวกตัวเล็กนี่มาจากไหน" ผมเอ่ยถามออกไปพร้อมกับยืนมือไปไว้ด้านหน้าของตนพร้อมเคาะที่พื้นอีกสองทีเพื่อเรียกต้นไม้มาให้เจ้าพวกนกนี่เกาะไว้    


"อ่าพอดีว่าพี่ดันไปเจอพวกมันที่ยอดหลังคาของโรงเรียนเข้าหน่ะสิมันอยู่ในพื้นที่ที่ทุกคนไม่คิดจะเข้าไปเพราะมันดูไม่มีอะไรที่สุด" พี่ฮาวด์ว่าพลางปัดเนื้อปัดตัว 


"แล้วพี่ไปทำอะไรหล่ะครับ" ผมถามออกไปพลางยิ้มมุมปาก 


"เอ่อ... พี่ พี่แค่ไปสำรวจโรงเรียนเท่านั้นแล้วก็ดันไปเจอเจ้าไข่นี่ที่หลอดไฟเก่าของโรงเรียนหน่ะครับ" ผมก็พอจะรู้แหละครับว่านั่นไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมดของเขา 


"ผมจะไม่ถามก็ได้ครับว่าไปสำรวจทำไม แต่พี่จะเอายังไงกับลูกนกฟินิกซ์พวกนี้หล่ะครับ" ผมเอ่ยถามออกไป


"อ่านั่นสินะ ปล่อยไว้ที่นี่ก็ไม่ได้ด้วย เพราะเด็กๆที่นี่อาจเจออันตรายได้" พี่ฮาวด์เอ่ยก่อนจะทำท่าครุ่นคิด 


"งั้นผมเลี้ยงพวกมันเองก็แล้วกัน หากพวกนี้ไม่ได้เกิดมาจากละอองภูติแปลว่าพวกมันเป็นอสูรจิตบริสุทธิ์ที่ไม่มีคู่แห่งโชคชะตาตอนนี้ " ผมว่าออกไปก่อนจะมองไปยังลูกนกฟินิกซ์ที่กำลังมองผมด้วยตาคมของมัน"ว่าไงพวกนายอยากไปอยู่กับผมมั๊ยหล่ะ" 


"ปี้ ปี้ ปี้" อ่าเสียงขานรับที่ดังออกมาถึงผมจะไม่รู้ว่ามันแปลว่าอะไรก็ตามที แต่ผมก็มีวิธีที่จะให้เราเข้าใจกัน 


"ถ้าพวกนายจะไปอยู่กับผม นี่จะเป็นตัวแทนสัญลักษณ์ว่าพวกนายคือพวกของเรา พวกนายแค่บินมาเกาะตรงไม้เท้านี่ผมจะติดมันไว้ที่คอของพวกนายเอง"ผมว่าออกไปให้พวกมันฟัง


"หืม ทำไมโรถึงเตรียมของพวกนี้มาหล่ะครับ" พี่ฮาวด์ถามผมพลางทำท่าสงสัย


"พี่ผมเป็นเทมเมอร์ ไม่แปลกเปล่าที่จะพกตราประจำตระกูลมาด้วย"ผมว่าออกไปพลางชูกำไลคอรูปพระอาทิจย์สีแสดที่มีมังกรผีเสื้อและคิวปิดอยู่ในดวงอาทิตย์นั้นซึ่งไอกำไลคอเนี่ยสามารถปรับขนาดได้ตลอดเพราะทำมาจากใยของเกร็ดมังกรสกัดเป็นด้าย 


"คราบๆ พี่ว่าครอบครัวเรานอกจากมีพวกสัตว์อสูรจากป่ามรณะแล้วคงไม่พอ คงต้องไปหาจากที่อื่นๆด้วยสิเนี่ย" พี่ฮาวด์ว่าออกมาพลันเดินมาหาผม


" ปี้ " ลูกนกฟินิกซ์ตัวแรงบินออกมาเกราะไม้คทาของผมอย่างกล้าๆกลัวๆ 


"ไม่ต้องกลัวหรอก ผมไม่ทำร้ายนายหรอกน่า"ผมว่าพลางเอามืออีกข้างลูบหัวเจ้าลูกนกเบาๆก่อนที่มันจะเอาหัวมาไถกับฝ่ามือผมไปมา "


"มาพี่ช่วย "พี่ฮาวด์ว่าออกมาก่อนจะยื่นมือมาจับไม้คทาที่เป็นที่เกาะของลูกนกฟีนิกซ์ให้ผมจากด้านหลังก็อารมณ์เหมือนสวมกอดเบาๆนั่นแหละครับ 


ผมที่เห็นว่าจะเสียเวลาก็ไม่รีรอที่จะสวมปลอกคอให้กับเจ้าพวกลูกนกนี่ทันที ซึ่งสรุปได้ว่ามีเจ้าพวกนกนี่ถึง17ตัวเลยทีเดียวครับ 


"ฟู่วเยอะเหมือนกันนะเนี่ย" ผมว่าออกไปก่อนจะปาดเหงื่อปนใบหน้าออก 


"ฟึบ" 


"อ๊ะ ทำอะไรเนี่ยพี่ฮาวด์" ผมว่าออกไปเมื่อจู่ๆภาพตรงหน้าของผมก็มืดลง 


"ถึงเวลาเซอร์ไพรส์แล้วครับคนดี"พี่ฮาวด์ว่าขึ้น 


 "หืม เซอร์ไพรส์อะไรครับ ลูกๆรออยู่นะเนี่ยถ้าจะทำอะไรก็รีบๆทำสิครับผมเป็นห่วงลูกแล้ว" ผมว่าออกไปก่อนที่ร่างของผมจะถูกพาไปที่ไหนซักแห่งแต่รู้ว่ามันต้องลงบันไดด้วยเนี่ยแหละ


"พร้อมนะครับ พี่จะนับ1-3แล้วค่อยๆเปิดตาขึ้นนะครับ" พี่ฮาวด์ว่าก่อนจะนำฝ่ามือออกจากใบหน้าของผมโดยที่ผมยังคงหลับตาอยู่ 


"1" เสียงอันทุ้มนุ่มค่อยๆถูกเปล่งออกมาทำให้ใจผมเต้นรัวกับสิ่งที่จะได้พบ


"2"


"3" ทันทีที่สิ้นสุดคำ เปลือกตาของผมก็ค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆ แล้วก็ต้องพบกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างประหลาดใจ 


"เซอร์ไพรส์!!!" เสียงของทุกๆคนดังก้องก่อนจะส่งยิ้มมาให้ผมอย่างมากมาย 


ละอองแสงสีนวลขาวอ่อนที่ลอยอยู่ทั่วโถงของหอระยิบระยับอย่างอบอุ่น พร้อมกับดอกไม้นานาพันธุ์ที่อยู่ทุกที่ของโถง แต่ที่ผมนั้นชอบที่สุดคือภาพจำลองที่ลอยอยู่รอบๆห้องโถงนี้ ภาพพวกนั้นคือความทรงจำของผมกับทุกๆคนที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นภาพที่ผมเข้ามาในหอนี้ครั้งแรก ภาพที่ผมได้ลองสู้ครั้งแรกในการประลอง ภาพที่ผมกำลังหัวเราะ หรือแม้แต่ภาพที่ผมกำลังอยู่ในร่างผสานเพื่อเตรียมรบก็ยังมี มันมีไปยันภาพที่ผมท้องกลมเพราะท้องเจ้าแฝดด้วยครับ ผมที่มองรูปพวกนั้นที่อยู่ทั่วห้องก็ได้แต่เอามือกุมบริเวณปากของตัวเองไว้เพื่อเก็บความตื้นตันที่มีอยู่เต็มอก จนน้ำตาแห่งความปิติของผมนั้นไหลออกมา 


"พี่อาจไม่ใช่คนที่ดีเลิศแต่พีสัญญานะครับว่าจะรักคนดีของพี่และลูกๆไปตลอดชีวิตของพี่" พี่ฮาวด์ว่าออกมาพร้อมกับของในมือที่ยืนมาให้ผม สิ่งที่ยืนมามันคือเค้กที่มีตุ๊กตาน้ำตาลปั้นเป็นรูปของลูกๆที่วิ่งซนและพี่ฮาวด์กับผมกำลังยืนกอดกันอยู่ตรงกลาง ตัวเทียนเทียนที่อยู่รอบๆก็เป็นลายสลักรูปของมาเจนต้า คุณหญิง คิวปิด เดรก และหมาป่าสีนิล "**​HAPPY BIRTH DAY<span id="redactor-inline-breakpoint"> </span>**​คนดีของพี่ "สิ้นคำเอ่ยน้ำตาของผมก็ไหลหนักกว่าเดิม พี่ฮาวด์ที่จำวันเกิดของผมได้ พี่ฮาวด์ที่ยังคงเป็นคนที่เติมเต็มส่วนที่ขาดของผมอยู่ตลอด 


"ฮึก ขอบคุณนะครับ" ผมว่าออกไปพลางปาดน้ำตาออก 


"อธิฐานแล้วเป่าเค้กเลยสิครับ"พี่ฮาวด์ว่าขึ้น 


"ฟู่ว"ผมที่เห็นดังนั้นก็ไม่รีรอที่จะยื่นใบหน้าเข้าไปเป่าเทียนแต่ละอันให้ดับลง 


"ขอบคุณที่สร้างสิ่งดีๆให้ผมมาโดยตลอดนะครับ"ผมว่าก่อนจะยิ้มนิดๆแล้วหยิบเค้กในมือของอีกฝ่ายไว้ในมือ


"เพื่อโรพี่ทำได้เสมอครับ" 


ผมยื่นเค้กไปฝากเครย์ที่อยู่ไม่ไกลก่อนจะวิ่งโผเข้ากอดร่างของพี่ฮาวด์ไว้แน่น 


"จุ๊บ" ริมฝีปากของผมบรรจงเติมเต็มรสหวานแก่อีกฝ่ายอย่างโหยหาก่อนจะถอยกายออกมาแล้วยิ้มให้อีกฝ่าย


"ของขวัญวันเกิดของผมปีนี้ผมได้รับแล้วนะครับ" ผมว่าออกไปทั้งๆที่ยังยิ้มอยู่ "แต่ปีหน้าสงสัยต้องเพิ่มน้ำตาลปั้นรูปเด็กผู้หญิงอีกสักคนแล้วหล่ะครับ" ว่าจบก็เอามือมากุมท้องของตัวเองพลางลูบเบาๆ 


"อะไรน๊ะ!!! ไม่ได้หลอกพี่ใช่มั๊ยครับคนดี พี่ได้ยินไม่ผิดใช่มั๊ย" พี่ฮาวด์ที่ได้ยินสิ่งที่ผมพูดออกไปตะโกนถามลั่น


"ครับ" ผมก็ทำได้แค่ตอบกลับไปด้วยคำสั้นๆนั่นแหละครับ 


"วู๊ว พวกมึงเมียกูท้องโว้ยยยยย กูจะได้มีลูกสาวแล้ว พวกมึงได้ยินมั๊ย"พี่ฮาวด์ตะโกนดังลั่นพลางวิ่งมายกผมขึ้นก่อนจะหมุนตัวไปรอบๆ


"5555 นี่คือของขวัญที่ผมให้พี่นะครับดูแลเขาให้ดีๆหล่ะครับ"


" ครับ พี่สัญญาว่าจะดูแลสิ่งที่โรมอบให้พี่อย่างดี" 


---------------------------------------------------------------------------------------------------- 

จบแล้วจร้าแบบที่เราพอใจให้จบแบบนี้จริงๆมันเป็นประสบการณ์ที่ดีมากที่เราได้มาแต่งเรื่องนี้ด้วยความฝันอันน้อยนิดของเรา ฝันที่เลือนลางมาก แต่ทุกคนก็ช่วยสร้างและต่อเติมความฝันของเราให้เป็นรูปเป็นร่างได้ ไพร่ชอบเรื่องนี้มาก เรื่องนี้เป็นเหมือนสะพานที่เชื่อมระหว่างไพร่กับรีดเดอร์ทุกคนให้ได้มาอยู่ในโลกเดียวกัน มันวิเศษจนไพร่นั้นแทบไม่อยากแต่งให้เรื่องนี้จบลงเลย  แต่ทุกอย่างย่อมมีเวลาของมันเพราะงั้น ไพร่อยากขอบคุณทุกคนที่ติดตามเรื่องที่ไพร่เขียนไม่ว่าจะเรื่องไหนๆ เพราะไพร่นั้นไม่ได้เป็นนักเขียนมืออาชีพ ไพร่ไม่ใช่คนที่มีวลีที่ดูอ่านแล้วละมุนแต่ทุกคนก็ยังอ่านมาจนถึงตอนจบ ไพร่ขอบคุณทุกคนมากจริงๆ







 ​

ความคิดเห็น