บ่ายสอง
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 อดีตปราสาทผีสิงที่ไม่เคยเงียบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 อดีตปราสาทผีสิงที่ไม่เคยเงียบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2562 07:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 อดีตปราสาทผีสิงที่ไม่เคยเงียบ
แบบอักษร

เมื่อเกือบหนึ่งร้อยปีก่อนปราสาทหลังงามบนเส้นทางไปยังสุสานร้างเก่าเคยมีเสียงล่ำลือถึงความลึกลับน่าหวาดผวาตามเรื่องเล่าที่พูดกันปากต่อปาก  ทั้งเสียงหวีดร้อง  เสียงพลังงานลึกลับเคลื่อนย้ายสิ่งของ  บางครั้งคนที่อยากลองดีปีนเข้าไปท้าพิสูจน์จู่ๆ สติก็ดับวูบรู้ตัวอีกทีก็มานอนแผ่อยู่กลางถนนหน้าปราสาท  ทว่าผ่านไป 50 ปีปราสาทลึกลับที่ว่ากลับเริ่มมีสิ่งก่อสร้างเพิ่มเติม  และผ่านไปอีก 40 ปีตอนนี้กลิ่นอายของครอบครัวแสนอบอุ่นครอบครัวหนึ่งปกคลุมมันเอาไว้อย่างเข้มข้น...เข้มข้นจนแทบสำลัก

            “ควีน!!  พี่ไม่ได้ทำจริงๆ นะ”  เสียงร้อยโหยหวนของชายหนุ่มคนหนึ่งดังก้องลั่นปราสาท

            “หึ!”  หญิงสาวเจ้าของชื่อเค้นเสียงออกจากลำคอ  ใบหน้าสวยสะกดดั่งสวรรค์ปั้นแต่งเย็นชาจนจับเยือกแข็ง  รูปร่างอรชนอ้อนแอ้นกำลังนั่งคร่อมทับหลังชายโชคร้าย  นิ้วเรียวดั่งลำเทียนจิกกระชากผมคนเบื้องล่างไปเต็มกำ

            “ฟอลแง้นทำแน่ๆ แง้นทำ”  ลีโอเจ็บจี๊ดไปทั้งหนังหัวปากก็โทษน้องชายคนเล็ก  ให้ตายก็ไม่ยอมรับว่าเขาแอบขโมยหนังสือน้องสาวคนรองไปบำเรอเด็กสาวมหาวิทยาลัย  ตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยเอาชนะน้องๆ ได้สักที  ผ่านไป 40 ปีก็ยังแพ้รูดตีคู่สูสีกับพ่อมาร์ก  พูดถึงเรื่องนี้คงต้องเริ่มจากที่ครอบครัวของเขาไม่ปกติ  ไม่ปกติที่ว่านั้นคือครอบครัวเขาเป็น...ปีศาจ

            อาจจะเป็นเรื่องแปลกถ้าเขาไปบอกใครต่อใครว่าตัวเองมีพ่อ 3 คนและมีแม่คนสวยเพียงหนึ่งเดียวในบ้าน  แต่เขากลับชอบมันมากเพราะจนถึงตอนนี้ทั้งเขาและพ่อแม่ต่างก็กลายเป็นคนวัยเดียวกันที่มีใบหน้าหยุดอยู่ที่ 20 กว่าปีของมนุษย์ทั้งๆ ที่เขาอายุได้ 40 ปีแล้ว  ส่วนแม่นั้นยังอ่อนเยาว์ที่ร้อยต้นๆ  ทว่าแก่อมตะแม้หน้าจะวัยใสคือพ่อๆ ของเขาที่ยาวนานถึงหกเจ็ดร้อยปีหรืออาจมากกว่านั้น 

            ตั้งแต่เขาเกิดมาปราสาทแห่งนี้ก็ไม่เคยเงียบเหงา  อันที่จริงแล้วมันไม่เคยเงียบเหงาตั้งแต่ก่อนเขาเกิดเสียอีก  พวกพ่อๆ ทั้ง 3 ของเขาเรียกได้ว่าเป็นบุคคลมหัศจรรย์ที่ประหลาดที่สุดในใต้หล้า  พ่อวินเซนต์  พ่ออีธานและพ่อมาร์กเป็นพี่น้องกัน  มีเมียคนเดียวกันคือแม่ลิซ่า  พวกพ่อๆ ห่ำหั่นกันด้วยไหวพริบเชาว์ปัญญาเพื่อกำจัดเวลาอันน่าเบื่อของช่วงชีวิตแสนยาวนาน  ไม่รู้ว่าเพราะอยู่กันนานเกินไปหรือไม่การกลั่นแกล้งกันเองด้วยกลวิธีต่างๆ จึงมักปรากฏขึ้นเสมอ  ขโมยเงิน  ขโมยเหล้า  ถังสี  กองขี้หมาอะไรที่ทำได้พวกเขาไม่เคยเลือกวิธีการ  และการละเล่นนั้นก็ยังส่งต่อมาถึงรุ่นลูกเช่นพวกเขา

            ตั้งแต่อยู่ในท้องจวบจนเกิดมาเป็นพี่ชายคนโตเขาก็ได้ชื่อว่าลีโอเพราะดันทำหน้าเหมือนสิงโตปวดอึ  และคำแรกที่ได้รับทันทีที่เขาออกจากท้องแม่มาสูดอากาศบนโลกคือไอ้ลูกกระแป๋ง  เพียงเท่านี้ก็เห็นได้ชัดถึงจิตใจอันแสนมืดดำของพ่อๆ ทั้ง 3

            ลีโอเจ้าป่าเช่นเขานั้นมีน้องอีก 2 คน  และน้องที่ว่าหนึ่งในนั้นก็คือราชินีของเหล่าพ่อๆ ที่กำลังจิกผมเขาอยู่... 

สำหรับควีนนี่น้องสาวเขาแค่เกิดมาก็สวยหยดย้อยชวนให้ลุ่มหลงเพราะคนปั้นอย่างพ่ออีธานขึ้นชื่อว่าสวยและงดงามที่สุดในบ้าน  ซึ่งเรื่องนี้แม้แต่แม่ของเขายังยอมรับ  แต่สวยแล้วอย่างไร  สวยแล้วจะขายออกหรือในเมื่อเธอดันได้นิสัยพ่อวินเซนต์มาเต็มๆ  เย็นชาจนหนาวสั่น  หน้านิ่งพูดน้อยหอยสังข์  แต่ดันแกล้งคนได้เจ็บแสบที่สุด  และเมื่อไหร่ที่พ่อวินเซนต์และควีนนี่รวมหัวกันสมาชิกคนอื่นๆ ก็ทำได้เพียงแค่ก้มหน้าเดินตกหลุมพรางแบบไม่รู้ตัว

            “ควีน...เดี๋ยวพี่หัวล้าน  พี่ยังต้องหล่อไปอีกหลายร้อยปีนะ”  ลีโอยังดิ้นขลุกขลักอยู่บนพื้นทางเดินเย็นๆ  บริเวณหน้าบ้าน

            “เอาคืนมา”  ควีนนี่พูดสั้นๆ  เธอไม่ได้หลอกง่ายอย่างพ่ออีธานเสียหน่อย  ถูกขโมยเหล้าของสะสมเปลี่ยนถ่ายขวดละล้านเหลือแต่แม่โขงวิสกี้ก็ยังไม่รู้ตัว

            “ได้ๆ”  เขาพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะหยุดชะงักเพราะเสือกยอมรับเองเสียได้ทั้งๆ ที่คิดจะโยนขี้ให้น้องชายคนเล็ก     

            “หึ”  รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นบนริมฝีปากอิ่มสวย

            “แต่...แต่พ่อมาร์กกับแง้นช่วยดูต้นทางให้พี่  เธอก็รู้ว่าพี่คนเดียวขโมยของในห้องหนังสือเธอไม่ได้ง่ายๆ ใช่ไหมล่ะ”

            พ่อมาร์กกับแง้นหรือลูกชายคนเล็กของบ้านที่ชื่อจริงๆ ของเขาคือฟอลคอนแอบดูอยู่ไกลๆ สะดุ้งสุดตัว  ทั้งๆ ที่ตั้งใจมาดูหายนะของคนอื่นแล้วทำไมถูกลากลงน้ำไปด้วยเล่า

            “พี่อย่ามาใส่ความกันนะ”  ฟอลคอนเดินอาดๆ พลางถลึงตาใส่พี่ชาย  ขายาวๆ อยู่ในกางเกงขาเดฟขาดๆ  รวมถึงเสื้อยืดสกรีนลายสีเจ็บทว่าเครื่องแต่งกายพวกนี้ไม่อาจลดทอนความหล่อเหลาของฟอลคอนได้เลย  หนุ่มคนเล็กของบ้านมีดวงตาเจ้าเล่ห์คมกริบเหมือนงูพิษ  ปากบางๆ มักยกยิ้มได้กวนโมโหผู้คนที่พบเห็น  เพราะมันดูยิ้มเยาะมากกว่ายิ้มจริงๆ 

            “พ่อไม่รู้เรื่องนะควีน”  มาร์กยังคงเกาะหลังเสาปากก็ตะโกนแก้ตัวกับลูกสาว  เขาเองก็เป็นพ่อคนเล็กของบ้าน  ผมสีเขียวเหลือบเงินยังคงทอประกายรับกับใบหน้าอ่อนใสไร้เดียงสา  ดวงตากลมเหมือนลูกหมายังคงมีแววออดอ้อนแพรวพราวไม่เคยเปลี่ยน  อันที่จริงเขายังดูเหมือนเด็กมัธยมวัยขบเผาะกว่าลูกๆ เสียอีก

            “พ่อเป็นคนอาสาเองนะ!”  ลีโอเถียงกลับ

            “ไม่ใช่!  พ่อแค่ขโมยของพ่อวินเซนต์ไม่ได้ขโมยของควีน”  มาร์กเองก็สู้สุดใจ  เขาไม่ได้รังแกลูกสาวเสียหน่อย

            “อ๋อ”  เสียงรับรู้เย็นเฉียบดังขึ้นจนทุกคนหยุดชะงัก

            “พ่อมาร์กตายแน่”  ฟอลคอนก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ  ในบ้านจะหาเรื่องใครก็ได้ยกเว้นแต่พ่อวินเซนต์ไว้คนหนึ่ง  หากคิดรังแกพ่อวินเซนต์อย่างเดียวที่ควรทำคือห้ามให้พ่อวินเซนต์จับได้อย่างเด็ดขาด  ซึ่งเรื่องนี้ลีโอพยักหน้ายืนยันอีกเสียง  เขายังจำได้ดีถึงตอนที่เขาอายุได้ 1 ขวบ  เขาถูกควีนนี่ที่อยู่ในท้องแม่ปั่นหัวว่าหากพาใครสักคนไปเหยียบขี้หมาตัวเขาเองจะโชคดี  จะพ่ออีธานพ่อมาร์กก็เสร็จเขาทั้งสิ้น  เหยียบแล้วเหยียบอีกก็ยังไม่สงสัย  แต่ทว่าพอเขาอาจหาญใจกล้าพาพ่อวินเซนต์ไปครั้งเดียว  นอกจากพ่อวินเซนต์จะไม่หลงกลแล้ว  ยังจับเขาโยนใส่กองขี้หมาทั้งตัวแบบไม่รู้สึกผิด

            “เหล้าฉันโดนลักพาตัวอีกแล้ว!”  วินเซนต์ยังไม่ทันได้ชำระความอีธานก็วิ่งอุ้มขวดเหล้าหน้าตาตื่นออกมา  ใบหน้างดงามของเขาซีดเผือดดูสะเทือนใจอย่างมาก

            ฟอลคอนยิ่งก้าวถอยหลังเร็วขึ้นอีกเพราะคนลักพาตัวถ่ายเหล้าพ่ออีธานก็คือเขานี่แหละ  พอดีเอาไปนั่งซดรูดมะขามเปียกกับเพื่อนเมื่อคืน  เหล่าพ่อๆ และลูกๆ ต่างหยั่งเชิงกันไปมาดูทีท่าว่าใครซัดเปิดก่อนคนนั้นตามจึงไม่ได้สังเกตใบหน้าสมใจของควีนนี่  เธอลุกขึ้นผละออกจากลีโอช้าๆ แล้วเดินไปหลังกรอบประตูบานใหญ่  ตาจ้องมองขาฟอลคอนที่ก้าวถอยหลังไปเรื่อยจนกระทั่งข้อเท้าของน้องชายเกี่ยวโดนเอ็นเส้นบางๆ...

            โครม!!

            กะละมังขนาดใหญ่ที่บรรจุสีทาบ้านเหลืองสดอร่ามตาเต็มเปี่ยมเทสาดลงมาจากเพดานใส่กลุ่มคนดวงซวย  วินเซนต์ที่ได้รับสัญญาณจากลูกสาวคว้าหลังคอมาร์กแล้วจับใบหน้าอ่อนใสกดลงจุ่มสีบนพื้น  ส่วนลีโอที่นอนอยู่ผวาตะครุบชายกางเกงกระชากพ่ออีธานจนลื่นหงายหลังแต่ไม่วายเตะตัดขาฟอลคอนให้หน้าทิ่มลงมา

            เสียงโหวกเหวกโวยวายมาพร้อมกับเสียงตุบตับของมวยวัดซัดกันไม่ลืมหูลืมตา  ลิซ่าที่อยู่ชั้นสองเดินลงมาในมือมีโทรศัพท์ที่บันทึกเบอร์บริษัททำความสะอาดเอาไว้แล้วกดโทรออก  เมื่อยกโทรศัพท์แนบหูเธอก็พูดผ่านตามสายอย่างคุ้นชินและทางนั้นก็ดูจะคุ้นเคยเช่นกัน  “ค่ะ...วันนี้สีทาบ้าน  มาพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ”

            “ใครพาออกไปซื้อสีลูก”  ลิซ่าถามลูกสาวที่กำลังยืนมองพ่อๆ และพี่ๆ ซัดกันนัวบนพื้นที่กระจัดกระจายไปด้วยสี

            “พ่อวินเซนต์ค่ะ”

            “อืม”  คนเป็นแม่รับคำอย่างไม่แปลกใจ  เพราะเป็นเธอที่แอบเอาสีเก่าไปทิ้งและวินเซนต์ก็มักจะเป็นคนพาลูกสาวออกไปซื้อ 

ลิซ่าหญิงสาวที่ยังสวยสดด้วยใบหน้าคนอายุ 20 และอยู่ในแถวบนของห่วงโซ่ครอบครัวปีศาจมองทั้งผัวและลูกกระชับสัมพันธ์กันจนหนำใจก็สั่งไล่ตอนทั้งหมดให้ไปยืนเรียงกันในสวน  เธอเปิดสายยางแล้วเอาน้ำฉีดให้พวกเขาล้างตัวเหมือนอาบน้ำให้เหล่าลูกหมาแสนซน  ทุกๆ ขั้นตอนเธอทำมันอย่างชำนาญมากแน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก 

ครอบครัวปีศาจเล็กๆ ก็เป็นเช่นนี้เกือบทุกวัน  ผ่านไปเกือบร้อยปีก็ยังไม่เห็นมีใครเบื่อสักคน

“โอ๊ะ!  เพื่อนเค้ามา”  เสียงสัญญาณเรียกหน้าบ้านทำให้ฟอนคอนที่กำลังล้างตัวหูผึง  เขาวิ่งไปหน้าบ้านทั้งๆ ที่ทั้งหัวและหน้าเต็มไปด้วยสีเหลือง

“ทำไมมานี่ล่ะโดเบอร์  ลาส”  เขาถามทันทีที่เห็นเพื่อนฝาแฝดยิ้มแฉ่งอยู่หน้าบ้าน  สองฝาแฝดที่ฟอลคอนคบหาตั้งแต่ออกเที่ยวครั้งแรกและถูกคอถูกนิสัยจนกลายเป็นเพื่อนรัก  ตั้งแก๊งซิ่งท่องราตรีรู้ใจกันเพียงแค่มองตา  แน่นอนว่าแฝดคู่นี้ก็เป็นปีศาจ...โดเบอร์และอลาสกัน

“มัดมือชก  ขอนอนด้วยสิที่บ้านไม่มีใครอยู่...เหงาอ่ะ”  ฝาแฝดไม่แปลกใจกับสภาพฟอลคอนเท่าใดนักเพราะตลอด 20 ปีที่คบกันมามีให้เห็นบ่อยครั้งทั้งสีเขียว  สีแดง  สีฟ้าและคราวนี้วนกลับมาสีเหลือง

“ไปนอนคอนโดฉันสิ”  เขาให้เพื่อนเข้าบ้านไม่ได้เพราะเป็นกฎเหล็กของพ่อ

“ไมอ่ะ?”  อลาสกันถามอย่างไม่เข้าใจ  เพราะตั้งแต่คบกันมาเขตที่เขาเข้าใกล้ปราสาทหลังนี้ที่สุดคือประตูรั้ว

“พี่สาวกับแม่สวย  พ่อไม่ให้เข้า”

“แต่ฉันก็ไม่เคยเห็นใครพาผู้หญิงเข้าบ้านนายเหมือนกันนะ”  โดเบอร์ที่เคยมาตั้งเต็นท์ก่อแค้มป์ไฟเล่าเรื่องผีทุกวันศุกร์ตรงหน้าประตูรั้วกับฟอลคอนจับสังเกตได้ถึงเรื่องนี้

“อืม...พ่อก็หล่อเหมือนกัน”  ฟอลคอนแจกแจงเพราะจะพาผู้หญิงหรือผู้ชายเข้าบ้านก็สร้างปัญหาทั้งสิ้น  “เดี๋ยวไปเอาเต็นท์กับของแค้มป์ไฟมาก็ได้  วันนี้รูดมะขามเปียกกันเถอะฉันขโมยเหล้าพ่ออีธานมาตั้งสองขวด”

“โอ้!!”  สองแฝดพยักหน้าจุดพักพิงของพวกเขาคืนนี้ก็คือริมถนนที่แสนว่างเปล่าชิดประตูรั้วปราสาทหลังโต  เหตุที่พวกเขาไม่ยอมไปตั้งแค้มป์ที่อื่นนั้นก็คือเวลาอยากได้อะไรฟอลคอนก็แค่วิ่งไปเอาในบ้าน  ถึงพวกเขาจะเป็นแก๊งแว้นบอยแต่ก็ลูกคุณหนูที่รักสบายเหมือนกันนะ

------

แจ้งผังแบบละเอียดอีกที  เผื่อยังมีคนงง

ชื่อโดเบอฺร์และอลาสกันไรท์โยกมาจากตัวร้ายสายแซ่บจี๊ดเพราะเสียดายชื่อพันธุ์หมาเท่ๆ เดี๋ยวพ่อแม่ 2 แฝดไรท์จะอิงจากนิสัยอลิซาเบธและวิกเตอร์แล้วกันนะคะ  พ่อซาดิสต์แม่บ้าบอ  แหะๆ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}