ดาวผา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปลายฝนต้นหนาว #ตอนที่1

ชื่อตอน : ปลายฝนต้นหนาว #ตอนที่1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 18

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2562 00:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปลายฝนต้นหนาว #ตอนที่1
แบบอักษร

ครืด~ ครืด~ เสียงโทรศัพท์กำลังดังขึ้นท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ มือเรียวยาวสวยของหญิงสาวร่างบางกำลังเอื้อมตัวไปยกขึ้นมาดู ทันทีที่หญิงสาวเห็นข้อความในแอพที่เป็นรูปไฟฟ้านั้น ก็ทำเอาหญิงสาวถึงกับอุทานขึ้นมาก

"ม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยย" หญิงสาวแหกปากร้องดังลั่นบ้านเมื่อข้อความที่ได้รับนั้นมาจากบิดาผู้เป็นที่รักของตน

"ปลายฝนลูกรัก พ่อต้องไปทำงานต่างประเทศอีกหลายปี ลูกไปเรียนที่กรุงเทพฯนะเผื่อจะได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น ออกไปหาประสบการณ์ใหม่ๆบ้างนะลูกพ่อได้สมัครมหาลัยให้ลูกแล้วในคณะที่ปลายฝนอยากเรียนเลย ไปอยู่ที่นั้นรอพ่อสักพัก่อนนะลูกครั้งนี้พ่อตัวไปทำงานนานจริงๆ ส่วนเรื่องเงินพ่อจะส่งให้ทุกเดือนนะลูกรักขาดเหลืออะไรก็บอกพ่อนะเดียวพ่อถึงที่โน้นแล้วพ่อจะโทรหานะ อ่ออีกอย่างพ่อลืมหาที่พักให้อ่ะหาเอาเองแล้วกันนะ To.จากพ่อที่รักลูกมากๆ" ปลายฝนอ่านข้อความอยากช้าๆ แบบใช้ความคิด เดี๋ยวนะ อะไรคือบอกว่ารักฉันแต่บอกให้ฉันหาที่อยู่เอาเอง(?) นี่พ่อจะทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะ พ่อนะพ่อ เจอกันเมื่อไรจะเล่นให้หนักเลย หึ่ยๆๆๆ

.

.

.

.

กรุงเทพมหานคร.....

ก็อย่างที่ทุกคนได้รู้กันไป ฉัน นางสาว สายฝนบูรภา เป็นคนที่โดนพ่อทิ้งค่ะ แง้งงง ตั้งแต่วันนั้นที่พ่อได้ส่งข้อความมาหาฉัน ฉันจึงได้ตัดสินใจมาเรียนที่กรุงเทพฯ แบบที่เลือกไม่ได้ ฉันมากับเพื่อนสนิทของฉันชื่อ ภัทร ผู้ชายที่มีใบหน้าหวานราวกับผู้หญิง มีรูปร่างบอบบาง ผมขาวตาสีฟ้าประกาย ภัทรเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เกิดของฉัน เป็นผู้ชายที่แม้แต่ฉันก็ยังอยากจะยกมดลูกให้ เฮ้อออขนาดผู้ชายยังสวยขนาดนี้ เอามดลูกฉันไปเถอะขอร้องงง

"ภัทร มาเดี๋ยวฉันช่วยยก"

"ไม่! ปลายฝนฉันเป็นผู้ชายนะ ฉันยกเองได้"

ฉันกำลังจะไปยกกระเป๋าช่วยภัทร แต่เจ้าตัวก็ปฎิเสธแล้วอ้างตัวเองเป็นผู้ชาย ทั้งที่กระเป๋าก็ไม่ได้ใหญ่เลยสักนิดแต่ตอนที่ภัทรยกกลับมีอาการมีอาการเซๆ จนฉันอดกลัวว่ามันจะล้มลงไปกองกับพื้นเสียไม่ได้ ฉันกลับภัทรตกลงกันว่าจะมาหาหออยู่ใกล้ๆมหาลัยแต่เรามาช้าไปจนหอแถวนั้นเต็มหมดแล้วฉันเลยได้ออกมาอยู่หอในระแวกมหาลัยแทน แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไกลจากมหาลัยมากอยู่ดี แต่ฉันโอเคกับที่นี้นะสภาพดีราคาก็ถูกอีกด้วยคนในหอนี้ก็หน้ารักกันมาก แถมแถวนี้ยังมีของกินเยอะอีกด้วยเดินไปอีกประมาณ 500 เมตรจะเป็นป้ายรอรถเมล์ตรงข้ามกันเป็นสวนสาธารณะบริกาศข้างหอสงบร่มรื่น เจ้าของหอบอกว่าในหอนี้มีนักศึกษาอยู่เยอะรวมถึงพวกนิสิตแพทย์ด้วยดังนั้นจึงไม่ต้องห่วงในเรื่องของความปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย

"โอเคๆ เป็นผู้ชายมากจ่ะเพื่อน" ฉันได้แต่เดินตามภัทรไปห่างๆ สักพักก็มีเสียงดังขึ้นดัง ตุบ!!!

"โอ้ย!!!! ใครวะเนี่ย เดินไม่ดูตาม้าตาเรื่อหรือไง ไม่เห็นหรอวะ ว่าคนเดินอยู่ วิ่งชนมาได้้" เสียงภัทรโวยวายขึ้นมาทันที เมื่อก้นตัวเองลงไปนั่งทักทายที่พื้นของหอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"ภัทรๆๆๆ มึงไม่เป็นไรนะ กูบอกแล้วให้กูช่วยยก มึงก็ไม่ยอม เป็นไง เจ็บเลยอ่ะดิมึง" ฉันได้แต่เข้าไปพยุงตัวภัทรขึ้น แล้วถือกระเป๋าแทนภัทร พยายามลูบหลังให้มันใจเย็นลงพร้อมกลับหันไปมองผู้ชายคนที่ชนภัทรจนล้มก่อนจะหันกลับมาสนใจภัทรอีกครั้ง

"เพราะไอ้เหี้ยนั้นแหละแม่ง!! ชนแล้วหนีหรอวะ อย่าให้กูเจอนะมึง กูจะเล่นแม่ง พ่อจะเอาให้ตายคามือเลย" ภัทรก้มหน้าบ่นอุบอิบแล้วปัดนู้นปัดนี้ก่อนจะลุกขึ้นยืน

"ช่างมันเถอะมึง ขึ้นห้องเถอะเนอะกูเหนื่อยแล้ว" ฉันได้แต่เปลี่ยนประเด็น ภัทรถึงมันจะตัวเล็กเหมือนผู้หญิง แต่เรื่องเรื่องปากและวีระกรรมมันเนี่ย อย่าให้พูดเลยมีแต่วีรกรรมแสบๆทั้งนั้นขี้บ่นเหมือนผู้หญิงไม่มีผิด

"เออๆ กูขึ้นห้องก็ได้ว่ะ นี้ถ้าไม่เห็นว่ามึงเหนื่อยนะกูจะวิ่งตามไปกระชากมันมาขอโทษกูเดี๋ยวนี้แหละ" ภัทรพูดแล้วทำถ้าจะวิ่งตามผู้ชายคนนั้นไปจริงๆ

"แหม่ พูดเหมือนมึงจะวิ่งตามเขาทันงั้นแหละขาก็สั้นแค่นี้ตูดมึงอ่ะหายเจ็บยังเหอะแล้วหน้าเขาอ่ะมึงจำได้ไมว่าใครชนมึงแล้วแขนมึงเนี่ยถ้าปล่อยจากกูแล้วก้นมึงคงได้ไปทักทายพื้นที่หออีกรอบแน่" ฉันบ่นภัทรยาวเพราะความหมั่นไส้ปากมัน

"มึงนี้ก็บ่นกูจังว่ะ ทำไมกูจับมึงแค่นี้ไม่ได้รึไงกูอุสายอมตามมึงมาเรียนถึงกรุงเทพเลยนะปลายฝน นอกจากมึงจะไม่ขอบคุณกูแล้วมึงยังมาบ่นกูได้อีกหรอเพื่อนเลว!"

"มึงเข้าใจอะไรผิดรึป่าวภัทรเพื่อนรักไม่ใช่เพราะมึงหรอที่บอกกูว่าจะมากับกูเอง เพราะเหตุผลที่ว่ามึงขาดกูไม่ได้หรอ ถ้าขาดกูแล้วมึงคงได้กลับไปอยู่ต่างประเทศกับมามี้มึงแน่"

"อ้าว เกี่ยวอะไรกับมี้กู กูไม่อยากให้มี้ลำบากมาดูแลกูอีกต่างหากละกูเลยทนอยู่ที่นี้"

"หรอ ถ้างั้นกูโทรบอกมามี้มึงดีกว่าว่ามึงอยากกลับไปอยู่ที่อังกฤษมากๆ กูว่านะมี้มึงคงจ้างคนให้มาดูแลมึงแทนแน่ๆ" ฉันพูดพร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นทำท่าจะโทรจริงๆ

"อย่านะๆ ปลายฝนภัทรยอมแล้วครับอย่าโทรบอกมี้เลยนะ นะภัทรขอละปลายฝนที่รัก" ภัทรพูดพร้อมทำท่าทางอ้อนๆแบบที่ฉันชอบให้มันทำจะมีใครสักกี่คนกันนะที่ได้เห็นท่าทางแบบนี้ของมันภัทรมันไม่ทำให้ใครดูหรอก มันอ้างแต่ว่าไม่เท่มันไม่เท่ เหมือนหน้าตามันเท่มากอ่ะ 

ฉันยิ้มพร้อมกับเก็บโทรศัพท์ลงที่เดิมพร้อมกับเดินไปกดลิฟท์ชั้น 4 เพื่อจะไปที่ห้องภัทรก็ได้แต่ก้มหน้าบ่นอุบอิบคนเดียวแล้วเดินตามฉันมา หอนี้มีแค่5 ชั้นคะชั่นบนสุดเป็นดาดฟ้าพวกเราเลือกที่จะอยู่ชั้น4เพราะด้วยอากาศที่ร้อนโครตๆของประเทศไทยทั้งฝุ่นและมลพิษต่างๆนี้อีก บอกเลยฉันต้องการอากาศลมเย็นๆเป็นที่สุดถ้าฉันอยู่ข้างล่างกันนะฉันอาจจะตายแบบหาสาเหตุไม่ได้ก็ 




ห้อง 401

ตอนนี้พวกเราทั้ง2 คนได้เข้ามาอยู่ในห้องแล้วห้องนี่มีทั้งหมด1 ห้องนอนในห้องนอนมีทั้งหมด2 เตียง มีโต๊ะทำงานตัวยาวอยู่ด้วยคงจะเอาไว้ให้สำหรับ2 คนสินะ มีห้องน้ำอยู่ในตัว มีห้องนั่งเล่นขนาดไม่ใหญ่มาก มีทีวีและโซฟามีห้องครัวขนาดย่อมอยู่ด้วยและมีห้องน้ำอีก1 ห้องตรงห้องนั่งเล่นมีระเบียงหลังห้องยื่นออกไปนิดหน่อยติดแอร์2 ตัว ถือว่าคุ้มมากเลยทีเดียวเหมาะสมกับราคามาก ฉันยิ้มอย่างพึ่งพอใจก่อนจะหันหลังเดินเข้ามาในห้องก็เห็นไอ้ภัทรจับจองเตียงและฝั่งของโต๊ะทำงานเรียบร้อยแล้ว เร็วจริงๆเลยนะ

"ภัทร มึงโอเคป่าวว่ะกับที่นี่" 

"ก็ไม่ได้แย่อะไรนิ กูชอบนะแต่ที่ค่อยชอบบรรยากาศที่เมืองนี่ว่ะ กูอึดอัดคนก็เยอะรถก็เยอะอากาศก็ร้อนอีกต่างหาก" ภัทรพูดพร้อมกับทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหมือนไม่ชอบเอามากๆเลยนะนั้น

"ว่าแต่มึงเหอะปลายฝนอยู่ได้ป่าวว่ะยิ่งไม่ชอบคนเยอะๆอยู่นิมึง"

"อยู่ไม่ได้ก็ต้องอยู่ป่าวละ อีกเดี๋ยวก็ชินมั้ง" ภัทรพยักหน้าให้ก่อนจะเดินไปอาบน้ำทันที เห็นมันบ่นว่าร้อนมาต้องนานแล้ว คงไม่ไหวจริงๆแหละมั้ง พอมันออกมาปุบฉันก็เดินเข้าไปทันที ฉันกับภัทรอยู่ด้วยกันแบบนี้ตั้งแต่เด็กแล้วดั่งนั้นจึงไม่ต้องห่วงเรื่องที่จะนอนห้องเดียวกันเลย เราต่างบริสุทธิ์แถมภัทรนี่ฉันยังคิดเลยว่าชาตินี้มันไม่ได้หรอกเมียนะ แต่จะได้ผัวแทน คิคิ พอฉันเดินออกมาจากห้องน้ำปุ๊บภัทรก็เรียกฉันทันที

"ฝน พ่อมึงโทรมาอ่ะมึงรับสิ" มันพูดพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปทางโทรศัพท์

"เอ้า พ่อโทรมามึงทำไมไม่รับละรอกูทำไม"

"มึงพูดเหมือนกับกูอยากคุยกับพ่อมึงมากอ่ะ" มันพูดพร้อมเบ้ปากนิดๆ ฉันมองอย่าขำๆก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ดูสายของพ่อที่โทรมา 4สายไม่ได้รับ ฉันหันไปมองภัทรก่อนจะรีบกดโทรกลับหาพ่อทันทีพ่อรับสายอย่างรวดเร็วก่อนจะพูดขึ้น

"ปลายฝนลูกเป็นอะไรรึป่าวลูกทำไมไม่รับสายพ่อรู้ไมว่าพ่อเป็นห่วงหนูขนาดไหนเป็นอะไรรึป่าวลูกมีใครทำอะไรลูกไมบอกพ่อมานะ" พ่อพูดออกมาอย่างเป็นห่วง

"พ่อคะ หนูไม่ได้เป็นอะไรคะพวกหนูสบายดีพอไม่ต้องเป็นห่วงนะ"

"เฮ้ออ แล้วทำไมไม่รับสายพ่อละลูก"

"พอดีหนูอาบน้ำอยู่คะเลยไม่ได้รับแต่ถ้าพ่อเป็นห่วงจริงพ่อก็ไม่ควรสงหนูมาอยู่ที่นี่นิคะ รถก็เยอะคนก็เยอะฝุ่นก็เยอะหนูเดินไปทางไหนก็เจอแต่ที่แปลกๆ" ฉันรีบพูดขึ้นมาทันทีด้วยความน้อยใจและไม่อยากมาสุดๆ

"ก็พ่ออยากให้เราได้ออกมาเจอโลกภายนอกบ้างไงที่นี้เจริญกว่าบ้านเราต้องเยอะ คิดในแง่ดีเนอะ"

"พ่อก็พูดแบบนี้ตลอดอ่ะ แล้วพ่อถึงอังกฤษแล้วหรอคะ"

"ใช่พ่อถึงแล้ว อ้าวแล้วเจ้าภัทรหายไปไหนละทำไมไม่มาคุยกับพ่อบ้างเลย คนแก่ขึ้นถึงนะเนี่ย" พ่อพูดติดตลกพ่อฉันชอบพูดแบบนี้กับภัทรอยู่เรื่อยแหละ ฉันเปิดสแปกเกอร์โฟนและทำการเปิดเสียงจนดัง ก่อนจะเรียกภัทร

"ภัทรพ่อเรียกเนี่ย มาคุยกับพ่อหน่อย" ภัทรสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อฉันเรียกก่อนจะส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ฉัน ฉันจึงทำตาดุๆ เลยถอนหายใจดังพรืด ก่อนจะขยับมาใกล้ๆฉัน

"ส...สวัดดีครับพ่อ"

"สวัดดีครับคนสวยของพ่อเป็นไงบ้างลูกอยู่ที่นั้นสบายดีไม" ภัทรทำหน้าไม่ค่อยพ่อใจนักที่พ่อเรียกต้นว่าคนสวยปกติพ่อก็เรียกแบบนี้อยู่แล้วละนะ

"พ่อ!! ผมหล่อต่างหากละไม่ได้สวย" ภัทรรีบแย้งขึ้น

"ฮ่าๆคนสวยควันออกหูแล้วโอ๋ๆ ไม่หัวร้อนนะคนดีของพ่อ"

"พ่ออย่างแกล้งภัทรสิ คนสวยควันออกหูแล้วเนี่ย"

"ไม่ได้สวยโว้ยยยยยผมหล่อโว้ยพ่อผมหล่อได้ยินไหมลูกพ่อหล่อและเท่ออกจะขนาดนี้จะสวยได้ไง" ฉันกับพ่หัวเราะลั่นที่สามารถแกล้งภัทรได้ ฉันคุยกับพ่ออีกนิดหน่อยก่อนที่พ่อจะวางสายไป ฉันกับภัทรก็ต่างคนต่างจัดของของตัวเองและเตรียมหาชุดนักศึกษาพร้อมกับชุดต่างๆไว้เพื่อสำหรับการเปิดมหาลัยวันแรกของพวกเรา

.

.

.

.

.

       ตอนแรกมาแล้วนะคะ เขียนนิยายครั้งแรกตื่นเต้นมากเลย ตอนนี้ก็จะมาให้เห็นถึงความน่ารักของพวกเขากันนะคะ ความแสบยังไม่ออกแต่ปากนี้เริ่มออกลายมาแล้ว ตอนต่อไปจะเป็นยังไงฝากติดตามและให้กำลังใจเราด้วยน่าาา


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น