เขียน'สือ

ยินดีต้อนรับ 'ซือซือ' ที่น่ารักของเราทุกคน #ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนทุกรูปแบบนะคะ #ด้วยรัก

เขยช่างไฟสะใภ้ช่างยนต์ #47

ชื่อตอน : เขยช่างไฟสะใภ้ช่างยนต์ #47

คำค้น : พอร์ชโซ่ วายเด็กช่าง เขียนสือ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.8k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2562 22:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขยช่างไฟสะใภ้ช่างยนต์ #47
แบบอักษร

เขยช่างไฟสะใภ้ช่างยนต์

{47}



            “ประจวบฯ ใช่ไหม?”


            “ถ้าเอาแบบเจาะจงก็ปราณบุรี” พอร์ชที่กำลังนั่งแต่งหล่อให้ไอ้แมนลูกรักอยู่ตรงส่วนอู่กับทีมช่างในร้านเงยขึ้นมาตอบคนรักที่ชะโงกหน้าออกมาจากห้องนั่งเล่น หลังจากที่เจ้าตัวพาลูกชายหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวเข้าไปนอนกลางวันเพราะเล่นกันจนหมดแรงเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว วันพฤหัสฯอย่างนี้พวกเขามีเรียนแค่ช่วงเช้า บ่ายนี้โซ่เลยมีเวลาว่างพอที่จะจัดของเตรียมไปทะเลในวันพรุ่งนี้ที่ทั้งสองคนพร้อมใจพากันโดดเรียนเป็นครั้งแรก


            “ออกไปซื้อของนะ” บอกกล่าวพร้อมทั้งขออนุญาตไปในตัวเพื่อความสงบสุขของครอบครัว เพราะโซ่รู้สึกว่าช่วงนี้คนรักจะออกอาการหวงแหนตนเองเป็นพิเศษ ชนิดที่ว่าตามติดยิ่งกว่าเงา จะเป็นเพราะว่าเจ้าตัวมีเรื่องกับเด็กต่างแผนกก็ไม่ใช่เพราะพอร์ชเป็นมาก่อนหน้านั้น


สำคัญคือ*…ออร่าความผัวมันแรงเกินไป*

น้องโซ่เลยรู้สึกเกรงใจไอ้พี่พอร์ชเป็นพิเศษ

            “ที่ไหน?” ไม่ได้จับผิดแค่อยากรู้ทุกความเคลื่อนไหวของคนรักเท่านั้น


            “ห้าง…” บอกถึงปลายทางที่อยู่ไม่ไกล สามารถเดินไปได้อย่างง่ายดาย


            “ไอ้สองแสบล่ะ?”


            “หลับสนิททั้งสองตัวเลย”


            “นั่งรอก่อน เสร็จตรงนี้แล้วจะพาไป”


            เมื่อคนรักว่าอย่างนั้นโซ่เองก็พร้อมที่จะทำตาม ทิ้งตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้เหล็กตัวเล็กที่อยู่ใกล้กันกับพอร์ช เพราะว่าวันนี้โซ่อารมณ์ดีเกินกว่าที่จะเก็บเอาความจู้จี้ของคนรักมาใส่ใจ


            “จะไปซื้ออะไร” นั่งไปได้สักพักพอร์ชก็เอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งเพราะทั้งอู่ตอนนี้เหลือเพียงแค่เขาสองคน ส่วนช่างคนอื่นออกไปช่วยกันยกรถข้างนอกเพื่อเตรียมขนส่ง


            “อยากได้ครีมกันแดดให้น้องซน” ความจริงของเขากับพอร์ชก็ยังมีอยู่ แถมเยอะด้วยเพราะเพิ่งจะซื้อมาใหม่ แต่โซ่ก็อยากจะได้กันแดดสูตรอ่อนโยนสำหรับเด็กให้จอมซนมากกว่าถึงเจ้าแสบเล็กของเขาจะตัวใหญ่โตเกินเด็กแปดขวบทั่วไปเยอะก็เถอะ


            “มึงจะเสียใจไหมถ้าลูกไม่ได้อยู่กับเรา” คราวนี้ไม่ใช่แค่ทิ้งประแจในมือ แต่พอร์ชหมุนตัวหันมาจ้องหน้าสบตากับคนรักอย่างจริงจัง


            “เรื่องที่ต้องพาจอมซนไปส่งคืนเฮียเซนรึเปล่า?” เอ่ยถามกลับไปด้วยเสียงแผ่วเบา


            “รู้หรอ?” พอร์ชหลุบตาถามด้วยความรู้สึกผิดเพราะความลับที่อยู่ในใจ ความจริงแล้วเขาก็ตั้งใจจะบอกกับคนรักอยู่เหมือนกัน แต่คิดว่ายังไม่ถึงเวลาก็เลยเลือกที่จะเก็บไว้กับตัวก่อน


            ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมามันเป็นอะไรที่แย่มากสำหรับพอร์ชกับการที่ต้องปิดบังและฝืนทำตัวปกติกับคนรักและลูกชายที่ยังคงส่งยิ้มสดใสกลับมาให้เขาทุกครั้งที่เราเล่นสนุกและความสุขด้วยกันตามประสาพ่อๆ ลูกๆ จอมปลอมที่จอมซนอยากให้เป็น


            “อือ...ได้ยินตอนมึงคุยโทรศัพท์ เอาจริงๆ ก็เสียใจ…เสียใจมากจนอยากจะโทรไปขอร้องให้เฮียเซนยกลูกให้ แต่พอลองมาคิดดูอีกที กว่าจะมาถึงวันนี้เฮียเองก็รอมานานเหมือนกันกว่าที่จะได้กอดลูก มันคงจะดีกว่าถ้าจอมซนได้กลับไปอยู่กับพ่อและครอบครัวที่แท้จริงของตัวเอง”


            โซ่เองก็อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวเก็บลูกไว้กับตัวเอง แต่ก็ทำไม่ได้เพราะตนเองเป็นแค่อาและจอมซนเองก็เป็นแค่หลานไม่ใช่ลูกอย่างที่เขาและเจ้าตัวอยากให้เป็น กลับกันพอลองคิดถึงในแง่มุมความเป็นพ่อของพี่ชายที่นั่งนับวันรอเจอลูกมาตลอดชีวิตแล้วก็ต้องยกธงขาวยอมแพ้ให้กับโชคชะตา…เป็นห่าอะไรถึงได้ชอบเล่นกับความรู้สึกคน

            “คิดได้อย่างนี้ก็ดีแล้ว ไอ้แสบมันแค่กลับไปอยู่กับพ่อมัน คิดถึงเมื่อไหร่เดี๋ยวกูจะไปขโมยกลับมาให้ ว่าแต่…ไม่คิดจะร้องไห้เสียใจหน่อยหรอ? กูละอุตส่าห์เตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้กะได้เช็ดน้ำตาเมียเต็มที่” นั่นแหละ…ไอ้พอร์ชก็คือไอ้พอร์ช ยังคงเป็นคนห่ามที่โคตรเกรียนไม่มีหรอกคำสวยหรูไว้ปลอบโยนจะมีก็แต่ความกวนประสาทนี่แหละที่คอยเคียงข้างไม่ไปไหน


            “โทษทีนะน้อง พอดีพี่ไม่อ่อน…เหมือนหมาแถวนี้” โซ่เองก็คงซึมซับความกากเกรียนของคนรักไปพอสมควร ถึงได้หันมายักคิ้วลิ่วตาเกทับกลับไป


            “โด่! พูดงี้ขึ้นเลย…ขึ้นเลย! ถ้าคนอย่างพี่อ่อนน้องมึงคงไม่นอนร้องครางทั้งคืนหรอกครับเมีย!” ลูกผู้ชายต่อให้อยู่ในฐานะคน ‘เกลียมัว’ ก็ฆ่าได้หยามไม่ได้นะเว้ยเฮ้ย!


            “เสื่อมว่ะ! ไม่ไปไหนแล้ว หาซื้อแม่งหน้าบ้านนี่แหละ” ความจริงแล้วห้างที่อยู่หน้าบ้านก็ใช่ว่าจะเล็ก มีข้าวของเครื่องใช้ขายครบทุกอย่าง จะไม่มีก็แค่ร้านอาหารปรุงสุกเพราะอยู่ติดตลาด แถมยังเป็นห้างเจ้าแรกในจังหวัดอีกต่างหาก แต่ที่โซ่เลือกจะไปห้างโน้นก็เพราะอยากเดินทอดน่องดูคนเสียมากกว่า


ก็นะ*…เวลาโรงเรียนเลิกแบบนี้นักเรียนกำลังคึกคัก ถ้าได้ไปเดินเช็คเรตติ้งคงดีไม่น้อย*

            แหม่…คนฮอตอย่างพี่โซ่น่ะถึงจะป่าวประกาศว่ามีสามีเป็นตัวเป็นตนก็ใช่ว่าความนิยมจะลดลง ทุกวันนี้ก็มีสาวน้อยหนุ่มเล็กมากมายพากันส่งข้อความเข้ามาทักทายผ่านทางสื่อสังคมออนไลน์ส่วนตัว เพียงแต่เขาไม่คิดจะเล่นด้วย เพราะพี่โซ่เป็นคนจริง รักใครแล้วรักจริง ไม่มีลับหลัง ไม่มีทิ้งขว้างอย่างแน่นอน…เอาหัวเป็นประกันเลย!


            “พ่อจ๋า~”


            ยังไม่ทันที่โซ่จะได้ออกจากบ้านก็โดนเจ้าเด็กแสบที่คิดว่ากำลังนอนหลับเรียกรั้งไว้ซะก่อน เช่นเดียวกับที่พอร์ชเองก็เดินตามมาสมทบพร้อมกับโทรศัพท์กระเป๋าเงินในมือ


            งานนี้คงไม่พ้นไอ้ตัวพ่อเข้าไป(กวน)ปลุกลูกหรอกนะ โอ้ย*…พี่โซ่ละเพลียเกินจะด่า*

            “ว่า?”


            “พ่อจ๋าจะไปไหน” เอาล่ะ…ใครไม่เคยเจอเด็กแสบตอนงี่เง่าก็จะได้เห็นกันในวันนี้ล่ะ บอกเลยว่าจากประสบการณ์ที่อยู่ด้วยกันมานานนับเดือน ช่วงเวลาที่นรกแตกที่สุดสำหรับโซ่ก็ตอนที่จอมซนงอแงเพราะนอนไม่พอนี่แหละ…ไอ้ห่าพอร์ชหางานให้กูอีกแล้ว!

            “ไปซื้อของหน้าบ้านนี่เอง” ชี้ไม้ชี้มือผ่านกระจกหน้าร้านไปยังห้างที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นเชิงบอกว่าตนเองไม่ได้ไปไหนไกลเลย…ห่างกันแค่เอื้อม!


            “ทำไมไม่รอน้อง ฮึก! พ่อจ๋าจะทิ้งน้องหรอ?” ดราม่าก็มา น้ำตาก็มี…เต็มที่เลยครับลูก!


            “หยุดร้องได้แล้วมาหาพ่อ…เพราะน้องหลับ พ่อเลยไม่ปลุก” คว้าตัวเด็กแสบที่ยืนโงนเงนเพราะกำลังงัวเงียเข้ามากอดปลอบ บอกตรงว่าเจอบ่อย แต่ไม่เคยเบื่อ เพราะอาการงี่เง่าของจอมซนมันดูน่ารักมากกว่าที่จะน่ารำคาญ อีกทั้งท่าทางคำพูดคำจาน่าเอ็นดูนี่มีมาให้ได้เห็นตลอด


            “แต่…น้อง…น้องเสียใจ”


            ฟอด!


            “ไม่เสียใจแล้วครับ รักขนาดนี้ ตื่นแล้วก็ดี จะได้ไปเลือกชุดว่ายน้ำด้วยกันเลย” โอ้ย! โซ่ละอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปหอมแก้มลูกลิงในอ้อมแขนที่ยังนัวเนียเนียนกอดไม่ยอมปล่อย


            “เฮ้ย! ตื่นแล้วก็ไปล้างหน้ากอดเมียกูอยู่ได้ไอ้ห่าเด็กนี่” พอร์ชที่ยืนดูฉากรักระหว่างพ่อลูกอยู่นานก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาแทรกกลางพร้อมกับผลักหัวลูกชายสุดที่รักไปอีกหนึ่งทีแรงๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว เรื่องอ้อนนี่ขอให้บอกไอ้แสบนี่ถนัดนัก


            “น้องซนจะงอนคุณป๋าสามนาที…ฮึ่ย!” เด็กแสบเงยหน้าจากแผ่นอกขึ้นมาสบสายตาอันอบอุ่นของพ่อจ๋าสุดที่รัก ก่อนจะหันไปทำแก้มป่องใส่คุณป๋าอย่างงอนๆ


คุณป๋านิสัยไม่ดีชอบแกล้งลูก*…ลูกจะโป้ง!*

            “มึงก็ไปแกล้งมัน” โซ่หันมาบ่นคนรักที่ยืนอยู่ข้างกัน หลังจากที่มองตามเด็กแสบไปจนลับตา


            “แกล้งอะไร กูจริงจังเหอะ เห็นมาหลายคืนแล้ว ตื่นมาทีไรแม่งหันไปกอดกันอยู่สามตัว ปล่อยกูนอนหนาวอยู่คนเดียว…ใช้ได้ที่ไหน” ความจริงแล้วก็ไม่ได้โกรธอย่างที่พูดหรอก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะน้อยใจเบาๆ ตื่นมาเข้าห้องน้ำทีไร ทั้งลูกทั้งเมียหันไปกกกอดกันอยู่สามตัวปล่อยให้เขานอนหง่าวอยู่คนเดียว


            “ไร้สาระ” ไม่ได้ด่านะอุทานพร้อมกับกรอกตาขึ้นฟ้าเฉยๆ


            “ตรงไหน?”


            “ตรงนี้แหละ” ว่าแล้วก็เดินออกจากบ้านไปพร้อมกับจอมซนที่เดินเข้ามาสมทบหลังจากล้างหน้าล้างตาจนกลับมาสดชื่นสดใสเหมือนเดิม ปล่อยให้พอร์ชยืนหูลู่หางตกอยู่ที่เดิมคนเดียว


            จะให้บอกได้ไงว่าหลังจากที่พอร์ชกลับมาจากห้องน้ำและหลับลึกลงไปอีกครั้งนั้นเขาก็หันกลับไปนอนซุกอกเจ้าตัวเหมือนเดิมจนถึงเช้า


ถ้าไอ้หมามันรู้โดนล้ออายตายห่าเลย…เพราะฉะนั้นจงเงียบไว้!

            สุดท้ายพอร์ชก็พามาห้างใหญ่อยู่ดี แต่เป็นคนละสาขากับที่โซ่จะไปในตอนแรก เพราะห้างนั้นอยู่ไม่ไกลจากบ้านสามารถเดินไปได้แบบสบายๆ ส่วนห้างนี้เป็นห้างใหม่ที่อยู่ห่างออกมาแต่มีของให้เลือกเยอะกว่า


            “น้องซนอยากได้ซื้ออันนี้ให้พี่มณี” ยังไม่ทันได้ไปไหนไกลเด็กแสบก็ลากคุณพ่อโดยมีคุณป๋าเดินตามหลัง เข้าไปในเพ็ทช็อปที่อยู่ติดประตูทางเข้าทันทีเมื่อหันไปเห็นกระเป๋าเป้แมวสีสันสดใสตั้งโชว์อยู่ในตู้กระจกหน้าร้านคอยดึงดูดสายตาลูกค้าที่เดินผ่านไปมา


            “มีเงินหรา?” และก็เป็นพอร์ชคนเดิมเพิ่มเติมคือการกวนตีนลูกเอ่ยถามขึ้นมาก่อนเป็นคนแรกด้วยสีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยการล้อเลียน


            “คุณพ่อจ๋า~” เมื่อถูกอริ(ชั่วคราว)ของตนเองทักขึ้นมาอย่างนั้นจอมซนคนแสบก็หันกลับมาช้อนตามองอ้อนพ่อจ๋าสุดที่รักทางด้านทันที


            มาจนถึงป่านนี้แล้วคุณลูกกับคุณป๋าก็ยังไม่ยอมคืนดีกันทำให้คนกลางอย่างโซ่รู้สึกเซ็งเพราะนอกจากจะงอนกันแล้วไอ้สองตัวนี้ก็ยังตีกันมาตลอดทาง แถมยังแหย่กันไม่หยุด คือดูก็รู้ว่าอยากเล่นกันจนใจจะขาดเพราะไม่ได้โกรธกันจริงจังอย่างที่ปากพูด แต่ก็อยากจะเล่นตัว


โซ่เลยอยากจะถามว่า*…คุณมึงจะเล่นตัวกันเพื่อ?*

            “น้องซนอยากแก้แค้นป๋าไหม?” โซ่กระซิบเบาๆที่ข้างหูของเด็กแสบเพื่อให้เจ้าตัวได้ยินแค่คนเดียว ส่วนพอร์ชเองก็ไม่ได้สนใจเพราะกำลังดูเบาะนอนกลางวันอันใหม่ให้พี่มณี ส่วนกลางวันก็อย่างที่รู้ๆ กันว่าพี่เขาต้องได้นอนกอดกับพ่อจ๋าบนเตียงเท่านั้นถึงจะหลับสนิท


            “ฮะ” พยักหน้าตอบรับในทันที เรื่องแกล้งคุณป๋าขอให้บอกน้องซนไม่พลาดอยู่แล้ว


            “หายงอนป๋าก่อนสิ” พอได้ยินสิ่งที่พ่อจ๋าบอกเด็กแสบก็เบ้ปากทันที เรื่องอะไรที่น้องซนจะต้องง้อด้วยล่ะ? ไม่เอาหรอก…เชอะ!


            “….”


            “น้องซนรู้ใช่ไหมว่าคุณป๋ารัก?” ก็รู้แหละว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้ แต่เชื่อเถอะว่าไม่เกินความสามารถของโซ่หรอก


            “อือฮึ!” ตอบห้วนไร้ออดอ้อนที่มักจะมาพร้อมกับคำหวานจ้ะจ๋าอย่างทุกทีแบบนี้คืออาการดื้อเงียบของจอมซน


            “รู้ใช่ไหมว่าคุณป๋าชอบให้อ้อน”


            “อือฮึ!”


            “ถ้ารู้แล้วจะมัวรออะไรอีก?” ไม่ได้กดดันนะแค่เผลอทำเสียงเข้มไปนิด


            “…..”


            “เอาน่า…ฝืนใจง้อไปเถอะ”


            “…..”


            “เสียเวลาอ้อนนิดอ้อนหน่อย”


            “…..”


            “ไม่เห็นต้องอายเลย”


            “…..”


            “เงินในกระเป๋าสตางค์ป๋าน่าสนใจกว่าเยอะ”


            “จะซื้ออะไรก็ได้”


            “จะใช้เท่าไหร่ก็ได้”


            “พ่อเองอยากได้กางเกงว่ายน้ำใหม่” มาถึงตรงนี้โซ่ก็ได้แต่แอบยิ้มเบาๆที่มุมปากเมื่อได้เห็นสายตาลังเลของเด็กน้อยที่ดูเหมือนว่ากำลังจะตกหลุมพรางของตนเอง


            “ของน้องซนก็ต้องซื้อใหม่หมดครบชุด”


            “ไหนจะครีมกันแดด ไหนค่าจะขนม ไหนจะแพยางพี่มณี ไหนจะเรือบังคับที่น้องซนอยากได้ไปเล่นที่ทะเลอีกล่ะ? ซื้อหมดนั้นต้องใช้เงินเยอะมากเลยนะ พ่อจ๋าก็ไม่ได้ทำงาน แต่คุณป๋ามีเงินเดือน...เยอะด้วยนะ” หยอดทิ้งท้ายไว้ให้คิดเล่นๆ


            ก่อนจะปิดจ๊อบไซโครได้อย่างสวยงามด้วยประโยคที่ว่า…


            “สำคัญเลยคือ…เงินทั้งหมดในกระเป๋าสตางค์ป๋าต้องเป็นของเรา…โอเคม้ะ?”


            คุณคิดว่าเด็กหัวอ่อน(?)ที่มีพ่อจ๋าเป็นไอดอลอย่างจอมซนนั้นจะทำอย่างไร?


ระหว่าง ‘งอนต่อ’ หรือ ‘ง้อป๋า’

            ถ้าคุณคิดว่าเด็กแสบอย่างจะยอม ‘ง้อป๋า’ ละก็…คุณคิดถูกแล้ว!

            เพราะหลังจากจบสิ้นกระบวนการเกลี้ยกล่อมของโซ่แล้วจอมซนก็…


            “คุณป๋าจ๋า ~”





TBC.

​เบื่อกันแล้วหรือเปล่า? รอกันไม่ไหวแล้วใช่ไหม? เสียใจจัง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}