กำใจ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 350

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2562 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

​ตอนที่ 16

 “ อือ..อ๊ะ..พี่พล..อ๊ะ..ปาล์มเสียว..อึก..อ่า..”  ร่างบางร้องเสียงหวานเวลาที่แกนกายโดนส่วนสั่นไหวในร่างกาย กำพลจับร่างบางเปลี่ยนท่า จนนับไม่ถูก เพราะความที่ตนห่างหายจากเรื่องอย่างว่ามาหลายวัน พอมาเจอสิ่งยั่วยุตรงหน้า ก็อดทนที่จะทำรุนแรงไม่ไหว เขารู้ดีว่าพรุ่งนี้ร่างกายตรงหน้าจะเป็นยังไง และเขาก็จะไม่มีวันปล่อยให้เป็นอะไรแน่ แต่วันนี้เขาก็ไม่ปล่อยให้ร่างบางไปเช่นกัน ร่างกายทังสองกอดรัดกันไม่หยุด ร่างเล็กกระตุกเกร็งปลดปล่อยออกมาไม่รู้กี่น้ำ ไม่พักเหนื่อยร่างแกร่งปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง  สลับเปลี่ยนจังหวะอย่างหื่นกระหาย จนมาช่วงสุดท้ายของเสือร้ายที่จะขย้ำเหยื่อเป็นชิ้นสุดท้ายเข้าปาก กดกระแทกแก่นกายกระหน่ำ พร้อมกับรูดแก่นกายเล็กขึ้นลงไปด้วย


“  อือ..พี่พล..ปาล์มไม่ไหวแล้ว..อ๊ะ..อ่า”  ร่างเล็กครางลั่น ร่างกายกระตุกสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร หลับตานอนหอบเหนื่อยหายใจแทบไม่ทัน


“ ฮึ้มม..ซี้ดดด…ฮ่า” แกนกายใหญ่สอยเข้าออกสักพักก็ปลดปล่อยฉีดน้ำรักเข้าช่องทางของร่างบางจนสะดุ้ง เฮือกเมื่อมีอะไรพุ่งเข้าสู่ร่างกาย  


ร่างกายใหญ่โอบกอดรัดร่างเล็กที่หลับไปแล้วหลังที่ปลดปล่อย กำพลพร่ำจูบใบหน้าหวานที่นอนไม่รู้เรื่องในอกของเขา วันนี้เขามีความสุขที่สุดในรอบหลายปีเลยก็ว่าได้ ทุกอย่างเติมเต็มชีวิตของเขา สายตาคมจ้องมองร่างเล็กตลอดอยากจะจัดฟัดอีกสักรอบ แต่ดูจากร่างที่หลับไม่รู้เรื่องคงต้องห้ามใจเอาไว้ ก่อนจะลุกแล้วอุ้มร่างบางเข้าไปในห้องน้ำ เขาออกไปโทรสั่งให้แม่บ้านเปลี่ยนผ้าปูที่นอน แล้วก็ให้เตรียมยาลดไข้แก้อักเสบ แก้ปวด เตรียมเอาไว้ หลังจากจัดการทุดอย่างพร้อมเขาเข้ามาจับร่างเล็กที่ตอนนี้หมดสภาพ


“ อื้อ..อือ”  ร่างบางส่งเสียงรำคาญเมื่อมีคนเอาน้ำมาโดนตัวเพื่อทำความสะอาด ก่อนจะสะดุ้ง เมื่อกำพลใช้นิ้วแกว่งคว้านช่องทางรักเพื่อเอาน้ำของเขาออก ร่างเล็กซบหน้าลงกับอกแกร่ง กำพลกัดฟันข่มอารมณ์ที่กำลังจะประทุเมื่อได้ยินเสียงหวานร้องมา เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ เขาก็อุ้มปาล์มออกมานอนบนเตียงกว้าง เขาก็พละออกไปจัดการตัวเองก่อนจะมาล้มตัวนั่งข้าง


“  หลับไม่รู้เรื่องเลยนะ..พรุ่งนี้ตื่นมาโวยวายจะจับปล้ำให้ดู”  กำพลกระซิบข้างหูร่างบางจนขยับหนี เพราะเริ่มรู้สึกตัว


“ อื้อ..พี่พล”  


“ ตัวเล็กกินยาก่อนนะแล้วค่อยนอน”  กำพลพยุงร่างบางให้ลุกขึ้นมากินยาทั้งหมดที่เขาเตรียมมา ก่อนจะจับร่างบางทายาให้เสร็จสับ ทั้งแม้ร่างบางจะขัดขืนบ้าง กว่าทุกอย่างจงลงตัวปาไปเกือบตีสาม กำพลขยับเข้ามานอนใกล้ๆพร้อมกับดึงร่างบางที่หลับสนิทเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด จูบซับหน้าผากอย่างทะนุถนอมสุดหัวใจ เปลือกตาเริ่มปิด พรุ่งนี้ไม่ได้เข้าไปทำงานแน่ เขาไม่ลืมส่งข้อความไปสั่งงานพัตรเพื่อให้เข้าประชุมแทนในวันพรุ่งนี้   ก่อนจะนอนหลับไปพร้อมกับร่างบางอย่างมีความสุข


กำพลที่ตื่นก่อนในช่วงสายของวัน เอาแขนหัวเท้าหัวของตัวเองมองร่างบางที่ยังไม่รู้สึกตัว หลังจากที่เขาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เขาโทรไปจัดการบัสเพื่อนตัวแสบของปาล์มที่ทำอะไรไม่คิด เล่นเอายามาให้กินแบบนี้ ถ้าปาล์มเอาไปกินโดยที่เขาไม่อยู่จะทำยังไง แล้วคนคนนี้ก็ไม่รู้อะไรเลย เพื่อนเอาอะไรมาก็ยอมทำตามไปซะหมด ถึงแม้จะรู้จุดประสงค์ของปาล์มที่ทำไปเพราะอะไรก็เถอะ  อดไม่ได้ที่ต้องพูดเรื่องนี้จริง


“  อื้อ..”  ร่างบางเริ่มขยับตัว เมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรกวนที่ใบหู ร่างกายหนักอึ่งแทบจะขยับไม่ได้ ปวดเหมื่อยไปหมด ตากลมกลอกกลิ้งไปมา สายตาเริ่มจับไปที่สายตาคมที่จ้องอยู่ ก่อนจะดันตัวออกเพราะตกใจ


“ อ๊ะ..”  ร่างบางสะดุ้งทันทีที่ขยับตัวก่อนจะหยุดดิ้นไม่กล้าขยับเพราะทนความเจ็บไม่ไหว ใจสั่นไม่หยุดเมื่อนึกเรื่องเมื่อคืนที่ทำอะไรไปบ้าง ไม่แปลกใจที่ตนมานอนตรงนี้ ปากบางเม้มเข้าหากับหลับตาทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดได้


“  หน้าแดงแบบนี้..รู้ตัวแล้วหรือไงว่าเมื่อทำอะไรไปบ้างน่ะ.มันน่านักเชียวใครใช้กินไปขนาดนั้นนะ.ฮึ้มม ”  กำพลพูดเหมือนจะดุ มือหนาลูบไปตามโครงหน้าหวานอย่างปลอบโยน


“  ใครจะไปรู้เล่า..ว่ามันจะเป็นแบบนี้.ท่ารู้ก็ไม่กิน…อื้อออ” กำพลกดจูบไปที่ร่างบางที่เถียงฉอดๆแก้ตัวอย่างน้ำขุ่นๆ ร่างบางยอมรับจูบอย่างไม่ถอยหนี


“ ขอบคุณนะครับที่ตัวเล็กให้พี่ดูแลตัวเล็ก..เจ็บไหม พี่ขอโทษนะครับพี่อดไม่ไหว ตัวเล็กยั่วพี่ทั้งคืนเลยรู้ไหม”  คำพูดขอบคุณที่แสนหวานในตอนแรกกับหายไปด้วยคำหลังที่ร่างแกร่งแกล้งพูด ทำเอาร่างบางแทบจะมุดหนีเข้าไปในผ้าห่ม


“  อื้อ..พี่พลห้ามแซวปาล์มนะ ใครเขาให้มาพูดแบบนี้กัน ออกไปเลยนะ”  กำพลขยับกอดกระชับร่างบางแน่นขึ้นอย่างหลงใหล ยิ่งเห็นคนตรงหน้าเขินอายยิ่งอยากแกล้ง ก่อนจะดึงผ้าห่มออก


“ หลังจากนี้มานอนด้วยกันนะครับ..ตัวเล็กเป็นเมียพี่แล้วนะไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องนอนแยกห้องอีก”  กำพลพูดรวบรัดให้ปาล์มมานอนห้องเขาทันที ร่างบางยกมือลูบใบหน้าคมอย่างน่ารัก


“  ขอบคุณนะครับที่ยอมให้ปาล์มทุกอย่าง ขอบคุณที่รักปาล์ม ปาล์มรักพี่พลนะครับ” ปาล์มไม่ได้ปฏิเสธสิ่งที่กำพลร้องขอ แต่กลับพูดขอบคุณที่ทำให้คนอย่างเขาได้มีวันนี้  กำพลยิ้มให้กับความน่ารักของปาล์ม เขาอยากกับตัวเล็กของตลอดทั้งเวลา 


“ หิวไหม เดี๋ยวพี่ให้แม่บ้านยกข้าวต้มมาให้ วันนี้เรากินข้าวบนนี้แหละ ดีที่กินยาดักไว้ ถ้างั้นต้องเป็นไข้แน่ๆ ลุกไปอาบน้ำไหวไหมครับ”  ร่างบางส่ายหัวไปมาพร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนส่งไปให้กำพลเพียงแค่ยิ้มมุมปากในความน่ารักของคนตรงหน้าก่อนจะอุ้มร่างบางไปอาบน้ำ เสื้อผ้าและของทุกอย่างปาล์มถูกย้ายมาในห้องนี้ทั้งหมดตามคำสั่งของเขา ทุกคนในบ้านในบ้านไม่ได้สงสัยอะไรเพราะรู้อยู่แล้ว ว่าเขาสองเป็นอะไรกัน



สักเม้นให้ไรท์ได้หายคอหายใจ

อยากอ่านต่อ   อย่าเงียบนะคะ

ขอบคุณที่เข้ามาทักทายกัน

และขอบคุณสำหรับกำลังใจกันนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น