Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 22 ความรู้สึก (50%)

ชื่อตอน : บทที่ 22 ความรู้สึก (50%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 645

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2562 20:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 22 ความรู้สึก (50%)
แบบอักษร

“ปีหน้าโยนให้สองคนนั้นทำแทน แล้วเราไปที่อื่นกันเถอะ” ใบหน้าที่พึ่งโกนหนวดเคราถูไถไปตามแก้มเนียน กระซิบเสียงทุ้มเย้าหยอก

“ไม่ได้ ถ้าจะไปก็ต้องไปด้วยกันทั้งหมดสิ ถึงยังไงพวกคุณก็อยู่กันแค่สามคนไม่ใช่เหรอ” 

ความโรแมนติคพังครืนชวนให้ทอดถอนใจ ชายหนุ่มผละออกจากผิวนุ่มหันไปพูดกับผู้ติดตามทั้งสอง น้ำเสียงเจือความขบขันอย่างมาก

“ได้ยินรึเปล่า ฉันแตะต้องพวกแกได้ที่ไหน”

เมื่อเห็นว่าด้านหลังยังมียะตีมกับฮาฟิซอยู่ เธอก็แทบจะกัดลิ้นตาย รีบหนีออกจากวงแขนแข็งแรงด้วยใบหน้าแดงก่ำ ถึงอย่างไรก็คงไม่ชินกับการแสดงความใกล้ชิดต่อหน้าผู้อื่น

“ผมอัดเสียงเก็บหลักฐานไว้แล้วนะครับ ถ้าวันไหนโดนทิ้งจะได้ฟ้องร้องถูก” ฮาฟิซพูดติดตลก

“ถ้าแกอยากได้เบอร์ติดต่อกรมแรงงานก็มาเอาได้ที่ฉัน” ยะตีมก็เล่นสนุกกับน้องชายด้วย

“ฉันจะขึ้นให้การเป็นพยานฝ่ายพวกคุณเอง” หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวไหลตามน้ำ หัวเราะเสียงใส ก่อนจะเดินตามฮาฟิซที่กวักมือเรียกไปนั่งที่โต๊ะ

“พวกคนทรยศ” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ริมฝีปากกลับยกยิ้ม เลื่อนเก้าอี้นั่งลงที่ว่างสุดท้าย 

“นี่พวกคุณคิดจะเซอร์ไพรส์กลับเหรอคะ” เธอเท้าคางเอ่ยถามฝาแฝดที่นั่งฝั่งตรงข้าม มิเกลคิดอะไรแบบนี้ด้วยตัวเองไม่ได้แน่

“นายท่านเป็นคนคิดครับ พวกเราแค่หาสถานที่ก็เท่านั้น” ยะตีมตอบ 

“พวกเราคิดว่าคุณอาจจะเบื่อโรงแรม เลยลองหาที่เงียบๆดู” ฮาฟิซสนับสนุน

“สุดท้ายก็ยังเป็นพวกคุณที่จัดการทุกอย่างอยู่ดี มิเกล...คุณยังจะทิ้งยะตีมกับฮาฟิซได้ลงคอเหรอ” หญิงสาวแสร้งทำเป็นส่ายหน้าไม่เข้าใจ

“นี่เธอจะหาเรื่องฉันให้ได้เลยใช่มั้ย” มือหนาเอื้อมไปดึงหางเปียของอีกฝ่ายเบาๆ แต่เพราะความหมั่นไส้จึงกะแรงผิดไปมากโข เลยได้ฝ่ามือเรียวฟาดผั๊วะใส่ไหล่หนาเป็นการตอบแทน

พอทุกคนประจำที่เรียบร้อย พนักงานเสิร์ฟจึงยกอาหารจานแรกเข้ามา ท่ามกลางโต๊ะว่างเปล่านับสิบมีเพียงโต๊ะทำเลดีสุดที่เปิดใช้งาน เมื่อจัดแจงทุกอย่างเสร็จสรรพก็หายเข้าไปหลังประตูอย่างรวดเร็ว  

“พวกคุณอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆเลยเหรอคะ” เธอไม่สนใจคนก่อกวนข้างๆ เป็นฝ่ายเริ่มชวนคุยก่อน

“ใครบอกเรื่องนี้กับเธอ” มิเกลเลิกคิ้วแปลกใจ เขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับหล่อนเสียหน่อย 

“ถ้าไม่โตมาด้วยกันใครจะทนคนอย่างคุณได้” มุมปากปรากฏรอยยิ้ม แต่ก็คงอยู่บนหน้าได้ไม่นานเมื่อได้ยินประโยคหน้าไม่อายถัดมา 

“ทีเธอพึ่งจะรู้จักฉันไม่เท่าไหร่ ยังหลงเสน่ห์มาขอฉันคบเลย” 

ใบหน้าสวยแข็งทื่อ ส้อมและมีดในมือสั่นกึก ตัดสินใจพลาดครั้งเดียวรู้สึกผิดทั้งชีวิตจริงๆ

“พวกผมเป็นเด็กกำพร้าที่นายท่านกาเอลอุปการะเอาไว้ พวกเราถูกส่งไปอยู่โรงเรียนประจำที่อังกฤษเป็นเพื่อนนายท่านครับ” ยะตีมเป็นฝ่ายคลี่คลายสถานการณ์ ถึงอย่างไรหญิงสาวก็รู้เรื่องนี้คร่าวๆอยู่แล้ว

“เขาต้องเคยให้พวกคุณทำอะไรแปลกๆแน่เลย” เธอเหลือบมองคนข้างตัว อยู่มาจนป่านนี้แล้วนิสัยยังแทบรับไม่ได้ ไม่อยากจะนึกถึงตอนที่เขาเป็นวัยรุ่นเลือดร้อน

“คุณนาราให้คำจำกัดความคำว่าแปลกไว้แค่ไหนครับ” ฮาฟิซถามด้วยน้ำเสียงกึ่งขบขัน

“เด็กเรียนแว่นหนาอย่างเธอคงไม่เข้าใจหรอกว่าชีวิตจริงๆมันเป็นยังไง” คนถูกรุมแทรกประโยคขึ้นมา ท่าทางไม่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำแม้แต่น้อย 

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นเด็กเรียน อีกอย่างสายตาฉันปกติดี ไม่สิ...ตาบอดอยู่เรื่องเดียว” 

“เธอดูทำอะไรไม่เป็นนอกจากเรียน” ใครจะกล้าบอกว่าเขาส่งคนไปสืบประวัติหล่อนถึงได้รู้ว่าเป็นนักเรียนทุน และเรียนจบมาด้วยผลการเรียนอันยอดเยี่ยม

“คุณก็ดูทำอะไรไม่เป็นนอกจากก่อเรื่อง” หน้าตาตัวร้ายแบบนี้อาจารย์ต้องปวดหัวตายแน่

“นายท่านเคยโดนพักการเรียนด้วยครับ” ฮาฟิซสนับสนุน

“เขาไปหาเรื่องใครคะ หรือว่าขโมยข้อสอบ”

“คุณทายถูกทั้งคู่ครับ” ผู้ติดตามทั้งสองหลุดหัวเราะออกมา ก่อนที่ผู้เป็นน้องจะให้คำตอบ

“หนังสือหนาปาหัวหมาตายขนาดนั้นใครมันจะไปจำหมด” เจ้าของเรื่องอ้างความชอบธรรมให้ตัวเอง 

“อีกอย่าง ฉันไม่ได้ขโมย แค่ผ่านไปเห็นแล้ว ‘เผลอ’ หยิบติดมือกลับมาก็แค่นั้น”

“ถ้าสมองคุณวางแผนการได้ขนาดนี้ ยังจะกลัวอะไรกับหนังสือเล่มเดียว” เธอนึกทึ่งกับคนตรงหน้า มีเรื่อง ‘ดี’ อะไรบ้างที่เขาทำในชีวิต

“ไอ้ฮาฟิซก็ดูด้วย” ไหนเลยจะยอมโดนด่าคนเดียว ลากผู้สมรู้ร่วมคิดมาให้หมด

“นายท่านสั่งให้ผมช่วยจำนี่ครับ” ผู้ถูกลากมาเกี่ยวแย้งเป็นพัลวัล

หญิงสาวมองยะตีมอย่างฝากความหวัง ท่าทางนิ่งสงบของเขาดูน่าเชื่อถือกว่าคนทั้งหมด

“หึ! แกเป็นคนมาบอกที่ซ่อนข้อสอบไม่ใช่เหรอ” มิเกลอ่านสายตาคาดหวังนั่นออก เขาเต็มใจอย่างยิ่งในการลากทุกคนลงน้ำด้วยกัน

“ผมแค่บังเอิญได้ยินแล้วเอามาบอกต่อต่างหาก” แน่นอนว่าเหยื่อไม่ยอมรับผิด แย้งด้วยสีหน้าตายด้าน

“โรงเรียนคงจุดพลุฉลองตอนที่พวกคุณจบออกมา” เธอกล่าวอย่างปลงๆ ทำงานกันเป็นทีมขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาอยู่กันมาอย่างแน่นแฟ้น...

“แล้วกลับบ้านมาพวกคุณโดนทำโทษอะไรรึเปล่า”

เสียงหัวเราะพลันเงียบลง สองผู้ติดตามพร้อมใจกันจิบไวน์หลบเลี่ยงการตอบคำถาม ผู้เป็นเจ้านายที่กำลังหั่นเนื้อในจานจึงเป็นฝ่ายให้คำตอบด้วยสีหน้าเย็นชา

“ถ้าไม่ได้ทำเงินหายร้อยล้าน ‘เขา’ ไม่มายุ่งเรื่องของฉันหรอก”

บรรยากาศเงียบยิ่งกว่าเดิม สองผู้ติดตามก็ดูวุ่นวายกับการจิบไวน์พลางชมโต๊ะชมเก้าอี้...เธอเองก็สัมผัสถึงความแปลกพิกลนี้ได้ จึงรีบเปลี่ยนหัวข้ออย่างแนบเนียน

“ปีที่แล้วเวลานี้พวกคุณทำอะไรกันอยู่เหรอ”

“น่าจะอยู่ที่โรงแรมครับ” ยะตีมเป็นฝ่ายตอบ ด้วยความซื่อสัตย์จึงลืมสังเกตปฏิกิริยาของผู้เป็นเจ้านาย

“แล้วคุณทำอะไรเหรอ” เธอหันมาเอ่ยถามคนข้างตัวบ้าง ดวงตาแวววาวกระทบแสงกลายเป็นหนามทิ่มแทงวัวสันหลังหวะโดยไม่รู้ตัว

“…” คนถูกถามพยายามเคี้ยวอาหารในปากให้ช้าลงและช้าลง เวลานี้ของปีที่แล้วคงกำลังเริงรักข้ามปีกับนางแบบสาวสวยซักคน 

“ทำงาน” เขาไม่ได้โกหกเสียหน่อย เรื่องบนเตียงก็ถือว่าเป็นงานผ่อนคลายที่สำคัญเรื่องหนึ่งของชีวิต

“อืม...พวกคุณทำงานหนักกันมากเลย”

“พวกนี้หาของขวัญมาให้เธอด้วย ลองดูก่อนสิ” วัวสันหลังหวะไม่รีรอให้มีแมลงหวี่มาตอมแผล รีบโยนไม้ต่อไปเรื่องอื่น ลอบส่งสายตาเย็นเฉียบให้ผู้เห็นเหตุการณ์


____________________________________________________________

สวัสดีวันศุกร์ค่าาาาา เยเย้

ใครจะจองคนไหนรีบจองนะคะ แต่ต้องระวัง ผู้ชายแก๊งนี้เชื่อไม่ได้ซักคนนนนน แต่ก็แอบมีมุมน่ารักน้า ทำมาเซอร์ไพรส์ ส่วนไรท์เบื่อมิเกลมากกก หน้าทน หน้าไม่อาย หลงตัวเองอีกต่างหาก นาราคงอยากกรีดร้องว่านี่ตัดสินใจอะไรลงไป แต่รู้ตัวตอนนี้ก็สายไปแล้วว เฮียแกเกาะแกะไม่ห่างเลย

หลังจากนี้อาจจะมี 'เซอร์ไพรส์'  ไรท์ไม่อยากให้ทุกคนพลาด (ยิ้มอ่อน) อย่าลืมติดตามกันน้าาา

คอมเม้นต์พูดคุยกันเข้ามาได้น้าาาาา เค้ารออยู่~ 

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ จุบ จุบ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น