ALASTDAY

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แม่ครับ : 13 100%

คำค้น : แม่ครับ คุณพ่ออยูไหน 13

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 724

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2562 14:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แม่ครับ : 13 100%
แบบอักษร



“ผมผิดหวังในตัวคุณมาก คุณมันเลว”ร่างเล็กก้าวเท้าหนีร่างสูงเรื่อย พยายามสร้างความห่างจากปีศาจข้างหน้าให้ไกลมากที่สุด เสียงร้องไห้ปานขาดใจดังระรื่นสร้างความเจ็บปวดให้แก่ทั้งสอง อาคมค่อยๆเดินเข้าร่างเล็กยิ่งเขาพยายามเข้าหาคนนั้นยิ่งห่างไกล

“เกมส์ พี่ขอโทษ ได้โปรดยกโทษให้พี่สักครั้งเถอะ”เสียงอ้อนวอนดังขึ้นเสียงร่างสูงไม่ได้แสดงถึงอำนาจที่ทุกคนกลัวแต่มันแสดงถึงอ่อนแอที่เขาอดกลั้นไว้มานาน ร่างเล็กส่ายหน้าไปมาน้ำตาเพิ่มพูนจนใบหน้าขาวนวลแปลผันเป็นสีแดงก่ำหยดน้ำใสเลอะไปทั่วแก้มใส



ตุ้บบบ



“เกมส์ พี่ขอร้องเป็นครั้งสุดท้าย ได้โปรดให้อภัยพี่ พี่สัญญ.....”ร่างสูงคุกเข่าลงต่อหน้าเกมส์ที่ร่ำร้องไห้ เขาผิดหวังในตัวร่างสูงเป็นอย่างมาก อาคมพูดไม่ทันจบร่างเล็กตะโกนด่าทอออกมาทันที คนที่เคยทำผิดยังไงก็ทำผิดตลอดชีวิตคนพวกนี้ไม่ก็ไม่มีทางสำนึกผิดหรอก เสียงแตกร้าวของหัวใจดังขึ้นเรื่อยดังจนร่างสูงกลัวว่ามันจะพังทลายลงมาตอนนั้นเขาจะเป็นยังไงเป็นคนไร้วิญญาณใช่ไม

“ถ้าผมให้อภัยพี่ก็ได้”

“งั้นเรามาอยู่ด้วยกัน พ่อแม่ลูก”อาคมยกยิ้มกว้างนี้เขาไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่นิดว่าใบหน้าของเขาดูเจ็บปวดแค่ไหน

“ผมให้อภัยเพราะผมรักพี่ พี่จะได้เลิกตอแยผมสักที พี่ควรจะได้รับของพี่คืน แต่สิ่งนั้นไม่ใช่ผม”อาคมหน้าเสียทันที น้ำตาก่อตัวเร็วทันทีน้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมา ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน แววตาอ้อนวอนไม่ได้ทำให้เกมส์ใจอ่อนแม้แต่นิด

“พี่ควรเลี้ยงมาเฟียต่อ ส่วนผมจะไปตามทางของผม ขอให้โชคดี”เกมส์พูดทิ้งท้ายแววตาเจ็บปวดและชิงชังผสมผสานกันสองขาเรียวเดินไปหยิบกระเป๋าเป้ก่อนจะเดินไปหาลูกชายที่นอนหลับปากบางจุ๊บอำลาลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย อาคมได้แต่มองตามละห้อยร่างกายไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่กระดิกนิ้วยังไม่มีแรงเขยื้อน เสียงพูดพึมพำร้องขอให้เขากลับมาแต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย ร่างเล็กมุงหน้าไปยังประตูนั้นเป็นสิ่งที่อาคมกลัวมากที่สุด ในใจพยายามร้องขอให้เกมส์อย่าเดินออกไปจากที่แห่งนี้อย่าก้าวข้ามประตูบานนั้นแต่มันเป็นแค่ความคิดไม่สามารถสื่อสารให้เขารู้แม้แต่นิด




ปังงง



เฮือกกกก



ร่างสูงสะดุ้งตื่นมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวงมือกุมอกข้างซ้ายเสียงหัวใจเต้นระรั่วจากนั้นเขาเอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียงสายตามองนาฬิกาบ่งบอกว่าเวลาตอนนี้คือตีห้าเกือบหกโมง ร่างสูงคิดว่าถ้าจะนอนคงมีแต่ฝันร้ายเข้ามารังควาน เขาเลยตัดสินใจลุกไปล้างหน้าแปรงฟันเตรียมตัววิ่งออกกำลังกายยามบางที่มันอาจช่วยให้ลืมคนนั้นได้สักพักหนึ่ง



ทางด้านขอองเกมส์



เกมส์เหม่อมองดูท้องฟ้ายามเช้าตั้งแต่เกมส์มาอยู่ที่นี้เขาไม่รู้สึกว่าตัวเองได้เริ่มต้นใหม่สักครั้งมีแต่จะจมลงสู่เหวเลื่อยๆ เขาอยากรู้คนทางนั้นจะตามหาเขาไหมหรือเขากำลังมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่น วันวานที่มีความสุขแต่ทำไมตอนนี้มันทุกข์ราวไปหมดนะ

“เกมส์จะไปช่วยป้าปลูกดอกไม้ไม่ใช่หรอ”ร่างเล็กหันไปตามเสียงของลุงช้าง

“ครับ เดี๋ยวผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ”เกมส์ยิ้มแต่ใจยังคงร้าว ลุงช้างที่สังเกตหลานตัวเองตั้งแต่กลับจากกรุงเทพหลานมีท่าทีเปลี่ยนไปมาก ชอบเหม่อ บางที่ก็ชอบร้องไห้คนเดียวส่วนมาเฟียเอาแต่พูดถึงคนชื่ออาคม เขาเองก็ไม่แน่ว่าหลานไปเจอพ่อจริงๆของลูกมารึป่าว

“เกมส์ มีอะไรไม่สบายก็บอกลุงนะ ไม่ใช่เก็บไว้คนเดียวครับ”เกมส์เงยหน้ามองผู้เป็นลุง เกมส์ยืนนิ่งเสมือนตัวเองเป็นหินเหงื่อไหลเปียกชุ่มมือไปหมด

“ไว้ตอนเย็นผมจะเล่าให้ฟังนะครับ”เกมส์ยิ้มอ่อนๆให้ลุงก่อนจะเดินลงบันได ผมและป้าพากันไปปลูกดอกกุหลาบที่สวนไม่ห่างจากตัวบ้านเท่าไรนัก ระหว่างที่ปลูกดอกกุหลายป้าเขาก็ถามเรื่องทุกข์สุขบ้างแต่เขาไม่ได้เรื่องพ่อเด็ก

“นี้ครับท่านประธาน”นิลวางซองสีน้ำตาลแล้วกลับไปยืน อาคมมองหน้านิลสายตาเรียบนิ่งจนคนถูกมองขวัญผวาเสียวสันหลังวาบไปหมด



“นายช้าไปสามชั่วโมงห้าสิบห้าสี่สิบสามวินาที”อาคมพูดเสียงราบตามฉบับ นิลบอยากจะบอกเหตุผมที่แท้จริงเขาหาข้อมูลเสร็จตั้งแต่เที่ยงคืนที่ให้ช้าก็เพราะประธานเข้าบริษัทเข้าบริษัทเก้าโมงเกือบสี่โมง แล้วมันเป็นความผิดใครล่ะ

“ครับผมรู้ตัวว่าสาย”

“ฉันจะหักเงินเดือนนายเจ็ดสิบเปอร์เซนต์ที่นายได้ตลอดสามเดือน ออกไปได้แล้ว”นิลหน้าเศร้าจำใจเดินออกจากประตูด้วยความเสียตั้งเจ็ดสิบเปอร์เซนต์ตลอดสามเดือนข้างหน้า แล้วเวลานั้นจะเอาเงินไปเปย์ผู้หญิงยังไงเนี่ย นิลนั่งลงเก้าอี้น้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความเสียใจเขาไม่เคยเสียใจอะไรขนาดนี้แต่ทำไมประธานถึงกับเขาแบบนี้ได้

อาคมมองรูปภาพจากกล้องวงจรปิดร่างเล็กที่กำลังนั่งอ่านหนังสือรอรถทัวร์ข้างๆมีมีเด็กน่ารักเล่นโทรศัพท์แม่อยู่ อาคมรีบเคลียร์เอกสารข้างหน้าหลังจากนั้นก็สั่งให้นิลเตรียมไฟล์บินไปเชียงใหม่แล้วสั่งให้แม่บ้านเตรียมเสื้อผ้าสำหรับไปตามหาร่างเล็ก เขาอยากเจอเกมส์ให้เร็วที่สุดอยากจับเกมส์มาตีก้นสักสองสามทีโทษฐานหนีเขาไปไกลแล้วที่ไปแอบจูบกับคนอื่นอีก หลังจากเสร็จงานอาคมรีบกลับเพนท์เฮ้าส์อาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวขึ้นเครื่องบิน



บรรยากาศที่หวนคิดถึงวันเก่าวัน บรรยากาศมื้อเย็นของครอบครัวของเกมส์ไม่ได้เปลี่ยนไปเว้นแต่หัวใจของเกมส์ที่ตกต่ำขึ้นเรื่อยๆแต่ใบหน้ายังคงแสดงรอยยิ้มให้ผู้คนได้เห็น หลังจากทานข้าวเสร็จเกมส์ก็พาลูกรักไปอาบน้ำอาบท่าส่งลูกเข้านอน ส่วนตนเองก็นั่งอ่านหนังสือหน้าระเบียง



ติ้งงง



WATER WAWA

“มึงทะเลาะกับพี่กูหรอ”




เกมส์หันไปมองโทรศัพท์คู่ใจก่อนจะหยิบขึ้นมาอ่านข้อความของที่ส่งมา แค่ประโยตแรกก็ทำให้เกมส์หยุดชะงักทันที มือวางบนแป้นพิมพ์แต่ก็ไม่ได้เขียนประโยคอะไรต่อไป



WATER WAWA

“กูรู้ไม่งั้นมึงคงไม่หนีมาอยู่เชียงใหม่หรอก”



Gg ‘GAME

“มึงรู้ได้ไง”



เกมส์กัดปากแน่น ดวงตาคมสั่นระริกต่อให้เกมส์ไม่บอกเพื่อนพวกมันก็รู้ ความเสือกมันเร็วกว่าสี่จีอยู่แล้ว ต่อให้โกหกมันก็รู้ว่าผมโกหก



WATER WAWA

“มึงคิดว่ากูโง่ไง น้องผัวมึงนะเว้ย”




ครับ น้องผัวผม ผมต้องจำใจ อ่านดีนะครับว่าจำใจไม่ได้เต็มใจเล่าให้มันฟัง ผมทั้งเล่าน้ำเสียงก็สั่นคลอไปตามอารมณ์ที่อ่อนไหวไร้เรี่ยวแรง ระหว่างเล่าเรื่องระหว่างผมกับพี่เขา ผมได้ยินเสียงเพื่อนสุดที่เลิฟบ่นงึมงำ สุดท้ายแล้วผมก็ถูกพวกมันบ่นว่าเป็นอ่อนแอแทนที่จะทำความเข้าใจกันแต่ดันกลายเป็นว่าผมหนีพี่เขาออกมา ถ้าเอาคำพูดพวกมันมาคิดสักนิดผมก็ผิดที่หนีเขาออกมาโดยไม่ทำความเข้าใจกันเลยสักนิด แต่ยังไงพี่เขาก็ไม่ฟังผมพูดความจริงออกมาสักนิด ผมวางสายกับพวกมันหัวปวดตุบๆไม่ใช่เครียดนะ ปวดหัวเพราะพวกมันนี้แหระ บ่นเป็นแม่เลย ถามว่ายังคิดถึงพี่เขามั้ย ผมบอกได้เต็มปากว่าคิดถึงแล้วอยากเห็นน่าเขา มันเป็นเรื่องปกติระหว่างคู่รักที่เลิกรากันต้องมีคนใดคนหนึ่งยังรักยังคิดถึงอีกฝ่ายนานๆไปความรู้สึกนี้ก็จะละเลื่อนไป พอเจอหน้ากันอีกทีเราทั้งคู่ก็ทำเป็นไม่รู้จักกันอีก



เช้าวันใหม่



ผมรู้สึกงัวเงียขี้เกียจตื่นแต่มันก็ต้องตื่นลูกตัวดีตะโกนเรียกผม สุดท้ายผมก็เป็นฝ่ายแพ้ไม่สามารถนอนต่ออย่างสู่สูคติได้ ผมเดินมาชั้นล่างตามลูกเห็นมาเฟียบอกว่าแขกมาเขาอยากเจอผม ผมลองเดินไปหาเขาด้วยสภาพทุเรศแบบนี้ ทันทีที่ผมจะเดินไปหาแขกสายตาสะดุดกับคนตัวสูงที่นั่งบนโซฟาใหญ่ส่วนปากับลุงนั่งโซฟาข้างคนนั้น

“คุณอาคม”ผมอุทานเบาๆ ทำไมยังต้องตามผมอยู่อีกล่ะ ในกระดาษก็บอกไปแล้วรึไงว่าอยากจะจบความสัมพันธ์ ณ ตอนนั้น

“พี่มารับเรากลับบ้าน”คุณอาคมพูดพลางลุงขึ้นเดินมาหาผม สองขาของผมรู้งานค่อยๆก้าวถอยหลังอีกฝ่าย

“แม่ครับ เรากลับบ้านกันเถอะครับ”ผมหยุดเดินถอยหลังเมื่อมือป้อมๆของลูกดึงชายเสื้อนอนผมไว้พลางพูดยิ้มใส่ราวกับวันนี้เป็นวันพิเศษ ผมไม่รู้จะพูดยังไงไม่รู้จะทำยังไงได้แต่ยืนมองคุณอาคมนิ่งๆอีกฝ่ายเดินมาหาผม แล้วดึงผมไว้เมื่อผมกำลังตั้งท่าจะวิ่งหนีขึ้นห้อง

“เรากลับบ้านเถอะนะ น้ำบอกทุกอย่างให้กับพี่แล้ว”เสียงพี่อาคมอ่อนโยนแฝงปวดร้าวขนาดผมเป็นคนฟังยังรู้หดหู่ตามน้ำเสียงพี่เขาเลย แต่ผม...



“เราจบกันแล้ว”


100%

วันนี้เรียนคณิตตั้งสามชั่วโมงบอกเลย หลับเรียบ

วันพุธไรท์จะอัพแบบร้อยเปอร์เซนต์เพราะไรท์หยุดเรียน

ตอนหน้าจะมาม่าจะจบแล้ว ต่อไปก็แฮปปี้แล้ว

***ขอบคุณนะคะที่ไม่ทิ้งไรท์ไป***

​+แก้ไขคำผิด


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น