PUTNISA

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : STOP LOVING YOU 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 98

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2562 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
STOP LOVING YOU 11
แบบอักษร

STOP LOVING YOU 11

            “เราไปแล้วนะบอม”  รัฐที่กำลังจะไปมหาลัยบอกบอมที่รดน้ำต้นไม้อยู่

            “อืม  อย่าทะเลาะกันล่ะ”  บอมบอกยิ้มๆเมื่อคนที่มารับรัฐก็คือพีเพื่อนรักของตน

            บรืน

            บรืน

            เอี๊ยด

            “...”  บอมอึ้งไปเมื่อคนที่มาจอดรถหน้าบ้านเป็นพัฒน์

            “ออกมาคุยกับกู”  พัฒน์ว่า

            “..”

            “หรือจะให้กูเข้าไป”  พัฒน์ว่า

            “ฉันคงให้หนูเข้ามาไม่ได้หรอก”  บอมหันไปมองตามเสียง

            “แม่”

            “มีอะไรกับลูกของน้าเหรอ”  แม่ของรัฐออกมาพูด

            “...”  พัฒน์นิ่งไป

            “แม่ครับ  คือ  คือ”  บอมถึงกับพูดไม่ออกสั่นไปหมด

            “เดี๋ยวแม่รดต่อเอง  เราเข้าไปเถอะ  พึ่งหายไข้”  แม่รัฐบอก  บอมนิ่งแต่พอแม่ของรัฐเดินเข้ามาเอาสายยางออกจากมือก็เงยหน้ามองแม่ด้วยน้ำตาคลอเล็กน้อย

            “แม่จัดการทุกอย่างเอง” บอมซึ้งใจจนไม่รู้จะพูดยังไง

            “ขะ  ขอบคุณครับ”  แม่รัฐยิ้มก่อนจะหันไปมองพัฒน์  พัฒน์มองตามบอมที่เดินเข้าบ้านไป

            “มีอะไรอีกไหม  เอ๊ะ  เหมือนจะอยู่มหาลัยเดียวกับลูกน้านะ”  แม่รัฐว่า

            “ครับ  ผมเป็นรุ่นพี่ต่างคณะของรัฐ”

            “เหรอ  แล้วมีอะไรไหม  รัฐไปมหาลัยแล้ว”  แม่รัฐว่า

            “ผมอยากคุยกับบอม”

            “รู้จักเหรอ  แต่น้าคงให้คุยไม่ได้หรอก  บอมคงไม่อยากคุยกับเราน้าดูจากอาการนะ”  แม่รัฐว่ายิ้มๆ  พัฒน์ดูออกว่าแม่รัฐก็ต้องรู้อะไรเกี่ยวกับเขาและบอม

            “งั้นผมขอตัวครับ”  พัฒน์ว่า

            “คนผิด  ถ้าสำนึกผิดแล้วยอมรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำ  น้าคิดว่าอาจจะได้รับการให้อภัยนะ”  พัฒน์นิ่งไปก่อนจะรีบเดินไปที่รถ

            “เฮ้อ  ยากโว้ย”  พัฒน์ระเบิดอารมณ์ออกมาเมื่ออยู่บนรถ  เขาอยากคุยกับบอมแต่ดูเหมือนเขาจะเข้าผิดวิธีไป  ไหนจะแม่รัฐดูแล้วคงไม่ให้เขาเข้าบ้านได้ง่ายๆแน่ๆ

            “โอเคไหม”  แม่รัฐถามเมื่อเห็นบอมนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

            “ขอบคุณแม่นะครับที่ช่วยผม”

            “คนนี้ซินะ  ที่ทำให้เราป่วย”  แม่รัฐว่า

            “...”

            “แม่อาบน้ำร้อนมาก่อนนะ  หรือเราจะบอกว่าเดี๋ยวนี้วัยรุ่นก็อาบน้ำร้อนเป็น”  บอมถึงกับหลุดขำเขารู้ว่าแม่รัฐรู้ทันทุกอย่าง 

            “ไม่ใช่ครับ”  บอมบอก  แม่รัฐยิ้มให้

            “แม่ไม่ได้ดูถูกเรื่องรักร่วมเพศหรอกนะ  สมัยนี้แล้ว  แค่วางตัวดีก็เพียงพอแล้ว”  แม่รัฐว่า

            “เรื่องของผมกับพี่บอมคงยากนิดหน่อยครับ”  บอมว่า

            “ไม่ต้องเล่าหรอก  ถ้าไม่อยากเล่า  แต่ถ้ายากมากนักก็ทำให้มันง่ายซิ  เราหนีปัญหาตลอดไม่ได้หรอกนะ”  แม่รัฐว่า

            “ผมทราบครับ”

            “ตอนรัฐอกหักกลับมาแม่ก็ปลอบแบบนี้  ไม่คิดว่าจะได้มาปลอบเราอีกคน”  แม่รัฐบอก

            “ตอนนั้นรัฐเป็นยังไงบ้างครับ”  บอมถาม

            “หนักเลยแหล่ะ  รัฐเป็นคนใจดี  จิตใจอ่อนโยน  การถูกหลักหลังหรือทำให้เสียความรู้สึก  อาการมักจะหนักพอควร  จากที่ร่าเริงก็พูดน้อย  ถามคำตอบคำ  แทบจะไม่มีเพื่อน  ไม่รู้มีไฟเป็นเพื่อนได้ยังไง”  บอมยิ้มเขารู้ว่าครอบครัวรัฐถือว่าเป็นครอบครัวที่อบอุ่นเลยแหล่ะ  เพราะแม่รัฐเล่าเรื่องของรัฐไปด้วยรอยยิ้ม

            “ผมจะลองทำดูนะครับ  แต่คงต้องขอเวลาหน่อย”  บอมว่า

            “ทุกอย่างต้องใช้เวลาทั้งนั้น”  แม่รัฐว่า

            “แล้วคุณแม่ทำอะไรเหรอครับ” บอมถาม

            “แม่เปิดร้านดอกไม้  ไปแต่งตัวซิแม่จะพาไป”  บอมพยักหน้าก่อนจะไปแต่งตัว  แม่ของรัฐเปิดร้านดอกไม้มานานแล้วและนี่คือรายได้ที่หาเข้าบ้านได้  เป็นร้านขนาดกลางแต่ลูกค้าเยอะทั้งลูกค้าประจำและลูกค้าจร  ไหนโรงแรมต่างๆก็เรียกใช้บริการให้ไปจัดงานนอกสถานที่บ้าง  บางทีรัฐก็ไปช่วยบ้าง

            มหาลัย

            “มันจะมาไหม”  พัฒน์เอ่ยถามพี

            “ใคร”  พีถาม

            “ไอ้บอม”  พัฒน์ว่า

            “มันจะมางานรับน้องนะ  แต่เรื่องจะไปกลับไปเรียนต่อที่กรุงเทพ  มันยังคิดอยู่”

            “คิดว่าจะได้ไปง่ายๆ”  พัฒน์ว่า

            “ผมถามจริง  พี่เกลียดอะไรมันวะ”  พีว่า

            “กูชอบ”

            “...”  พีขมวดคิ้ว

            “ชอบแบบไหนวะ”  พีเริ่มหงุดหงิด

            “มึงชอบรัฐแบบไหน  กูคิดว่ากูก็ชอบมันแบบนั้น”

            “...”

            “ตอนที่เห็นรูปมันในใบสมัคร  ก็คิดว่ามันน่าสนใจ  และก็น่าแกล้ง  พออยู่ด้วยแล้วกูคิดว่าใช่”

            “พี่ก็เลยรวบหัวรวบหางมัน”  พีว่า

            “เออ”

            “มีไม่คิดว่ามันจะเกลียดพี่เหรอที่พี่ทำแบบนี้”  พีว่า

            “เกลียดก็เกลียด  แต่กูไม่ให้ไปไหน”  พัฒน์ว่า

            “ชอบก็บอกมันดิ  เล่นทำแบบนี้มันจะไม่อยากอยู่กใล้พี่”  พีว่า

            “เดี๋ยวก็กูทำให้อยากอยู่ด้วยเอง”

            “เรื่องของพี่”  พีว่าก่อนจะลุกจากโต๊ะ

            “จะไปไหน”  พีว่า

            “หารัฐ”

            “คิดว่ารัฐจะยอมดีกับมึงไหม”  พัฒน์ถาม

            “ผมทำให้ยอมได้”  พีว่าพร้อมกับยกยิ้มให้พัฒน์  ซึ่งพัฒน์ก็ยิ้มอย่างรู้ทัน

            โรงอาหารคณะบริหาร

            “มาทุกวัน”  ไฟว่า

            “ยุ่ง”  พีว่าก่อนจะมานั่งข้างรัฐ

            “วันนี้ไปส่งที่ร้านแม่นะ”  พีเงยหน้ามองรัฐอย่างงงๆ

            “อยากคืนดีแต่ไม่รู้ว่าแม่รัฐทำอะไรเหรอ”  กรีนว่า

            “ผมไม่เคยบอกเขา”  รัฐว่า

            “แม่เปิดร้านดอกไม้  วันนี้จะไปช่วยแม่เคลียร์บัญชีพร้อมกับเช็กของ”  รัฐบอก

            “อืม  เลิกกี่โมง”  พีถาม

            “สี่โมง”  รัฐบอก

            “เลิกพร้อมกัน  รอที่หน้าคณะ”  พีว่า

            “นี่ผมบอกได้ไหม” ไฟว่า

            “บอกอะไรเหรอ”  รัฐถาม        

            “เดี๋ยวเราบอก  ผมบอกได้ไหม”  ไฟถามกรีน

            “ทำไมถึงอยากบอก”  กรีนถาม

            “เขาจะได้รู้ไง  ผมไม่ได้อยากแสดงความเป็นเจ้าของถึงจะอยาก  แต่ที่บอกเพรากันพวกที่คิดจะเข้าหาพี่ต่างหาก”  กรีนนิ่ง

            “คบกัน”  พีพูดขึ้น  รัฐมองกรีนกับไฟอย่างตกใจกับสิ่งที่พีบอก

            “อืม”  กรีนพยักหน้ารับ

            “เราขอคบเอง”  ไฟว่า

            “ยินดีด้วยนะ”  รัฐว่า

            “เรานี่ จะยินดีกับทุกอย่างเลยหรือไง”  กรีนว่า

            “ก็ผมดีใจ  อย่างน้อยพี่กรีนก็จะมีไฟดูแล”  รัฐว่า

            “ไม่ได้อยากได้เสาไฟมาดูแลสักหน่อย”  กรีนว่า

            “ผมเป็นเสาไฟที่มั่นคง”  ไฟว่า

            “ให้พี่ไปช่วยที่ร้านไหม  วันนี้คงยุ่ง”  กรีนว่า

            “ไม่เป็นไรครับ  เอ่อ  วันนี้แม่พาบอมไปด้วย  แล้วอีกอย่างก็มีพี”  ประโยคหลังรัฐพูดเบาๆ  แต่พีก็ได้ยิน

            “นายใช้ฉันได้ทุกอย่างรัฐ”  พีว่า

            “เอาให้หนักเลย”  ไฟว่า

            “เรื่องไหนดีล่ะที่จะให้เอาให้หนัก”  พีย้อนถาม

            “ไอ้”  ไฟจะเข้าไปหาแต่กรีนยึดข้อมือไว้

            “ระวังปาก” กรีนว่า

            “ผมก็แค่แซว  แหย่เล่น  ทีเรื่องของผมยังแซวกันได้”  พีว่า

            “กินอะไรอีกไหม  เดี๋ยวลุกไปซื้อให้”  พีถามรัฐที่นั่งเงียบ

            “ชาเขียว”

            “อืม”  พีลุกไปซื้อชาเขียวให้รัฐ

            “พี่ขอโทษ”  กรีนว่า

            “ไม่เป็นไรครับ  พีก็แค่กวนพี่กรีนกับไฟ”  รัฐว่า

            “แม่ง”  ไฟหงุดหงิด

            “นายเริ่มก่อน”  กรีนว่า

            “ขอโทษนะรัฐ  ก็อยากเอาคืนให้อ่ะ”  ไฟว่า

            “ขอบใจ  แต่เราไม่ใจอ่อนง่ายๆหรอก”  รัฐว่า  แต่ดูเหมือนไฟกับกรีนจะไม่คิดแบบนั้น  ก็ใจดีแบบนี้จะใจแข็งได้สักกี่น้ำ

            “อ่ะ”

            “ขอบใจ”  กรีนบอกก่อนจะรับชาเขียวมากิน

            “ขึ้นเรียนกี่โมง”  พีถาม

            “เดี๋ยวก็ขึ้นแล้ว”  รัฐว่า

            “งั้นฉันกลับคณะก่อน  จะไปเตรียมงานรับน้องต่อด้วย”  ไฟว่า

            “อืม”

            “สี่โมงเจอกัน  รอหน้าคณะรู้ไหม”  พีกำชับ

            “อืม”

            “แล้วเจอกันครับ”  พีว่าก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้รัฐหน้าร้อนกับประโยคที่อีกฝ่ายทิ้งเอาไว้ 

            “หน้าแดงทำไม  แล้วบอกว่าจะใจแข็งไง”  ไฟว่า

            “เราชอบคนพูดเพราะเหรอ”  กรีนว่าเพราะสังเกตเห็น

            “คือ เปล่าครับ  แต่ถ้าเป็นพีเวลาเขาพูดเพราะๆมันจะใจเต้นแรงอ่ะครับ” รัฐพูดไปเขินไป

            “กับคนพิเศษเท่านั้นซินะ กับอาการแบบนี้”  กรีนว่า

            “..” รัฐนิ่งไป

            “ขึ้นเรียนดีกว่าครับ  เย็นผมนั่งรอหน้าตกนะครับ”  ไฟบอกกรีน

            “รอทำไม”

            “ผมจะไปกินข้าวเย็นด้วยไง  หรือไม่ได้ครับ”  ไฟถาม

            “ขอคิดดูก่อน”  กรีนว่า

            “ได้ครับ  แล้วเจอกันครับคุณแฟน”  ไฟว่า

            “ไอ้เสาไฟ”  กรีนโวยใส่คนที่วิ่งหนีไปแล้ว  รัฐยิ้มก่อนจะรีบเดินตามให้ทันไฟ

            สี่โมงเย็น

            “มาแล้ว”  ไฟว่า

            “เราไปนะ  แล้วไฟจะรอพี่กรีนใช่ไหม”  รัฐว่า

            “อืม  รอซิ”  ไฟว่า

            “งั้นเราไปนะ  พรุ่งนี้เจอกัน”  รัฐบอกก่อนจะตรงไปที่รถของพีที่จอดรออยู่

            “ถ้ามีคนจะไปช่วยพวกเราเพิ่มจะเป็นไรไหม”  อยู่ๆพีก็พูดขึ้น

            “ใครเหรอ” รัฐถาม  พีมองกระจกหลังทำให้รัฐรู้ว่ามีคนตามมา

            “พี่พัฒน์เหรอ”  รัฐถามออกไป

            “อืม” 

            “แล้วบอมจะไม่เป็นไรเหรอ”  รัฐกลัวบอมจะรู้สึกไม่ดีเพราะความสัมพันธ์ระหว่างบอมและพัฒน์มันยังไม่กระจ่าง

            “กูยกเอง”  พีว่าเมื่อเห็นว่าบอมยกดอกไม้อยู่คนเดียว

            “รัฐเข้าไปช่วยแม่หน่อยซิ  เด็กพึ่งไปพักเที่ยงกัน”  บอมว่า

            “อืม”  รัฐก็รีบเข้าไปช่วยแม่จัดดอกไม้

            หมับ

            “พี่  พัฒน์”  บอมว่าคนที่มาแย่งถังดอกไม้ของเขาเป็นใคร

            “เข้าไปอยู่ในร้าน”  พัฒน์ว่าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเหงื่อซึมและหน้าดูอ่อนล้า

            “...”

            “มีอะไร”  พีที่ออกมายกดอกไม้ที่เหลือถามก็เห็นว่าพัฒน์ยืนอยู่กับบอม

            “เดี๋ยวกูช่วยมึงยก  ไล่เพื่อนมึงเข้าไปข้างใน”  พัฒน์ว่าก่อนจะจัดการแย่งถังดอกไม้จากมือบอมไปถือเอง

            “เข้าไปข้างในมึง  หน้าซีดแล้ว”  พีว่า  บอมก็เข้าไปรับแอร์เย็น

            “พักบ้างนะบอม  มานั่งกินข้าวเลย  แม่ให้เด็กสั่งมาให้แล้ว”  พัฒน์หันไปมองหน้าบอม  ที่หน้าซีดเพราะยังไม่กินข้าวซินะ




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น