valen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชีวิตเด็กม.ปลายที่แสนธรรมดา45

ชื่อตอน : ชีวิตเด็กม.ปลายที่แสนธรรมดา45

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2562 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชีวิตเด็กม.ปลายที่แสนธรรมดา45
แบบอักษร

“จะกลับนี้เลยจริง ๆ หรอ”มิดไนท์มองเด็กสาวที่นั่งแพคหนังสือเรียนปีที่แล้วใส่กระเป๋าแล้วถามออกมาเสียงอ้อน

“พี่ไนท์”วีนัสเหล่ตามองมิดไนท์ที่ยังคงนอนเปลือยอยู่บนที่นอน คนรักถามประโยคนี้กับเธอมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ถามจนเธอเริ่มจะขี้เกียจตอบ

“กลับพรุ่งนี้ได้มั้ย”มิดไนท์ขยับตัวมานอนปลายเตียง ผ้าห่มที่เริ่มหล่นไปกองอยู่กับเตียงทำเอาวีนัสแอบใจหายวาบ ต่อให้เห็นกันมาจนหมด จับกันมาทุกส่วนแล้วแต่ก็ใช่ว่าเธอจะสตรองจนสามารถมองคนแก้ผ้าได้โดยไม่มีความเขินอาย

“พี่ไนท์ห่มผ้าดี ๆ ดิ”วีนัสบอกออกมาแล้วหันกลับมาเก็บของเข้ากระเป๋าต่อนิ่ง ๆ

“รออีกแค่วันเดียวเองนะครับ”

“หนูจะไม่ตอบแล้วนะ ถ้าเสร็จช้าหนูจะเรียกแท๊กซี่แล้วไปเอง”วีนัสขู่ออกมาหน่อยเพราะมิดไนท์บอกว่าจะไปส่งเธอที่ป้ายรถแต่ป่านนี้ยังไม่ลุกออกมาอาบน้ำแต่งตัวเลย

“โว๊ะ!!! เบื่อเมีย”มิดไนท์บ่นออกมาแล้วลุกไปห้องน้ำโดยที่ไม่คิดจะหยิบกางเกงหรืออะไรมาสวมซักชิ้นอย่างต้องการแกล้งเด็กสาวคืน

“ไอ้พี่ไนท์!!”วีนัสร้องออกมาไม่รู้ว่าเพราะเขินแทนคนหน้าด้านที่แก้ผ้าเดินหรือว่าเขินที่ถูกเรียกว่าเมียกันแน่


“ถึงแล้วโทรบอกด้วย”

“คอยรับสายพี่ด้วย”มิดไนท์กำชับวีนัสอีกรอบ

“พี่ไนท์ หนูแค่กลับบ้านไม่ได้ไปรบ”วีนัสมองมานิ่ง ๆ กับท่าทีที่เป็นห่วงจนเวอร์วัง

“ชิ เบื่อแฟนไม่รักงั้นไปเลยไปไม่คุยด้วยแล้ว”วีนัสถอนหายใจส่ายหน้ามองคนที่หน้าตาออกจะหล่อเท่ กับมาดนิ่ง ๆ ที่ทุกคนเห็นแต่ใครจะรู้ว่าข้างใจฟรุ้งฟริ้งแค่ไหน วีนัสก็อดรู้สึกดีไม่ได้เมื่อคิดว่าจะมีแค่เธอคนเดียวที่เห็นพี่ไนท์คนคูลในลุคนี้

“ไปละนะไปมหาลัยแล้วทักมาบอกด้วยล่ะ”วีนัสจูบลงที่ปากเชิด ๆ ของคนรักเบา ๆ แล้วรีบผละออกเปิดประตูรถแล้ววิ่งขึ้นรถบัสทันที



ปุป

วีนัสเข้ามาถึงโรงแรมก็ตีตรงขึ้นมาห้องนอนทันทียังไม่ได้เข้าไปถามหาใครทั้งนั้น วีนัสปลดเป้ใบหนาที่เต็มไปด้วยหนังสือลงแล้วพาร่างเล็ก ๆ มาทิ้งลงกับที่นอนนุ่มที่นาน ๆ ทีเธอจะกลับมานอน วีนัสจัดการส่งไลน์ไปรายงานตัวกับมิดไนท์และโทรบอกพ่อเรียบร้อยแล้วว่าตัวเองมาถึงแล้วแต่ขอนอนพักก่อนแล้วจะลงไปหาอีกที


“วีนัส วีนัสตื่นเย็นแล้ว”วีนัสดันหัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นแม่และพ่อตัวเองที่เดินเข้ามาปลุกก็กระเถิบเข้ามานอนหนุนลงบนตัก

“งืมมมแม่พ่อ พี่ซุสล่ะ”วีนัสเข้ามานอนซุกกอดเอวคนเป็นแม่แล้วถูหน้าไปกับท้องน้อย ๆ อย่างงัวเงีย

“พี่เค้าก็อยู่โรงแรมเค้าสิ ลงไปกินข้าวกัน”ลินเดียร์ลูบหัวลูกสาวเบา ๆ อย่างคิดถึง

“หนูอยากคุยกับพ่อแม่ก่อนอ่ะ เราคุยกันก่อนได้มั้ย”วีนัสพลิกตัวขึ้นมานั่งมองผู้ใหญ่ทั้งดี ๆ แล้วถามออกมาเสียงอ่อยอย่างกังวลใจ

“จะคุยเรื่องอะไร”องอาจถามลูกสาวที่เหมือนจะต้องการคุยด้วยอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

“คือหนูมีแฟนแล้วนะ”วีนัสที่นั่งคิดรวบรวมความกล้า เรียบเรียงประโยคให้สวยหรูมาตั้งแต่อยู่บนรถ แต่พอมาถึงสถานการณ์จริงคำพูดและใจที่เตรียมมานั้นมันหายไปจนหมด เหลือเพียงแต่หัวที่ว่างเปล่าจนเธอต้องตัดสินใจยิงลูกโทษออกไปตรง ๆ แทน

วีนัสนั่งก้มหน้านิ่ง ๆ กำมือแน่นอย่างรอฟังคำตอบและรอดูอาการพ่อแม่อย่างเครียด ๆ แต่เมื่อเห็นว่าทั้งคู่เงียบนิ่งก็ตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าทั้งคู่นั่งมองกลับมายิ้ม ๆ

“อื้อ/จ่ะ”องอาจและลินเดียร์ตอบกลับสั้น ๆ จนวีนัสเองก็ทำอะไรต่อไม่ถูก

“พ่อแม่ไม่โกรธอะไรหนูใช่มั้ย”วีนัสเขยิบเข้ามาใกล้เล็กน้อยแล้วถามออกมา

“วีนัส หนูลืมอะไรไปมั้ย?”ลินเดียร์ถามออกมาเสียงอ่อนโยน มือก็ดึงมือลูกสาวมาลูบไปมา

“พ่อแม่มีเฟสเรา คิดว่าพ่อแม่จะไม่เห็นรูปที่เราโพสเพื่อนเราแท็กมาบ้างเลยหรอ”องอาจหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นหน้าช็อค ๆ ของวีนัส

“...หนู ลืมไปเลย ก็หนูไม่เห็นพ่อแม่ถามอะไร”วีนัสถามออกมาเสียงละล่ำละลักบอกความรู้สึกที่มีมาไม่ได้ว่ามันเพราะดีใจ ตื่นเต้น หรืออะไร รู้เพียงแค่ว่าความรู้สึกหนักอึ้งที่มีมาตลอดนั้นมันหายไปแล้ว

“พ่อแม่เชื่อในการตัดสินใจของเรา แม่เชื่อว่าหนูเลือกดีพอแล้ว”ลินเดียร์บอกออกมายิ้ม ๆ

“พ่อควรขอบใจไอ้หนุ่มนั้นด้วยซ้ำที่สามารถสอนลูกสาวพ่อจนได้เกรดดีขึ้นขนาดนี้ สามารถเลี้ยงลูกสาวพ่อได้ สามารถทนความเอาแต่ใจของลูกสาวพ่อได้ พ่อกับแม่ไม่ว่าอะไรหรอก พ่อแม่ไม่ใช่คนแก่หัวโบราณขนาดที่จะห้ามลูกมีแฟนนะ”องอาจดึงวีนัสเข้ามากอดลูบลงที่หลังเล็กเบา ๆ

เค้าสองคนเห็นรูปที่เพื่อนลูกสาวแท็กเข้ามาในเฟสบุ๊คตลอด ไม่ว่าจะเป็นรูปที่พวกเธอนั่งติวด้วยกัน กินด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน มันทำให้เค้าสองคนรู้สึกว่าพวกเค้าคิดถูกที่ยอมปล่อยให้ลูกสาวคนนี้ได้ลองออกไปผจญโลกข้างนอก ออกไปจากกรอบเพราะพวกเค้ารู้ว่าเด็กสาวคนนี้จะไม่ทำให้ผิดหวัง

องอาจและลินเดียร์รับรู้มาตลอดว่าที่ผ่านมาลูกสาวเค้าต้องเจอกับอะไร เมืองนี้ไม่ได้ใหญ่มากนักและคนที่กว้างขวางอย่างเค้ามีหรอที่จะไม่รับรู้ แต่เค้าก็เห็นว่าลูกสาวเองพยายามไม่พูดถึงพยายามหลบหลีกทุกครั้งที่พวกเค้าพยายามถามเลยเลือกที่จะเลิกถามกันไปเองเพราะไม่อยากให้ลูกสาวต้องลำบากใจ

“ขอบคุณนะคะพ่อแม่ รักพ่อแม่จัง”วีนัสเอื้อมแขนมาดึงลินเดียร์เข้ามากอดแน่น

“แต่มีปัญหาอยู่อย่างนึง”ลินเดียร์บอกออกมา วีนัสหันมามองแม่ตนเองนิ่ง ๆ ในเมื่อพ่อแม่เค้ายอมเปิดทางเปิดใจให้แล้วยังจะเหลือปัญหาอะไรอีก

“พี่เราเค้าไม่ชอบ”วีนัสลืม ลืมบุคคลที่หวงเธอมากกว่าพ่อและแม่ไปอย่างสนิทใจ

“พี่เค้าแค่หวงเราน่ะ กลัวว่าไอ้หนุ่มนั้นมาแย่งเราไปจากเค้า นี่ก็เลยงอนไม่ยอมมาหาเรานี่ไง”องอาจบอกกลับมาขำ ๆ เมื่อนึกถึงอาการฮึดฮัดของลูกชายที่อยู่ ๆ ก็เดินเข้ามาบอกพวกเค้าว่าน้องสาวมีแฟนแล้วพร้อมกับยื่นรูปในเฟสน้องสาวให้ดูด้วยอารมณ์หงุดหงิดจนตอนนั้นองอาจเองต้องออกปากปรามลูกชายเรื่องมารยาทเล็กน้อย

“อ่าาาาปัญหาใหญ่ด้วยสินะคะเนี่ย”วีนัสพูดออกมายิ้ม ๆ

“แล้วนี่ไอ้หนุ่มนั้นมันไปไหนทำไมให้เรามาบอกเรื่องแบบนี้คนเดียว”องอาจถามลูกสาวเพราะเค้าคิดว่าคนเป็นลูกผู้ชายสมควรที่จะเป็นฝ่ายเข้ามาหาพ่อแม่แฟนเองมากกว่า

“วันนี้พี่เค้าต้องไปทำเรื่องที่มหาลัยน่ะ ตอนแรกเค้าก็อยากให้รอมาพร้อมเค้าพรุ่งแต่หนูอยากกลับมาเริ่มงาน แล้วอีกอย่างหนูก็ไม่ได้บอกเค้าก่อนว่าจะบอกพ่อแม่เรื่องนี้”วีนัสอธิบายออกมายาวอย่างกลัวว่าพ่อแม่จะมองคนรักไม่ดี

“อื้อแล้วพ่อแม่พี่เค้ารู้มั้ยลูกเค้ามาขโมยลูกสาวแม่ไปน่ะ”คำถามจากลินเดียร์ ทำเอาหน้าวีนัสขึ้นสีแดงก่ำ

“ขโมยอะไรล่ะแม่ก็ รู้ค่ะพี่เค้าเคยพาหนูไปหาแล้ว เค้าสองคนก็ดูโอเคกับหนูดีนะ แต่นาน ๆ ทีจะเจอกันเค้าสองคนดูแลธุรกิจอยู่ฝรั่งเศสน่ะ”วีนัสตอบออกมาทั้งคู่ก็พยักหน้ารับแล้วพูดคุยกันอีกเล็กน้อยแล้วพากันลงมาทานข้าวเย็นกัน วีนัสทานเสร็จก็เดินเข้ามาทักทายป้า ๆ ลุง ๆ ที่คุ้นเคยในห้องอาหารและส่วนอื่นในโรงแรมอีกเล็กน้อย แล้วให้องอาจพาเข้าไปดูไม้ที่จะใช้ทำงานในตัวเมือง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น