valen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จำไว้ร่างกายเธอเป็นของฉัน 22

ชื่อตอน : จำไว้ร่างกายเธอเป็นของฉัน 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 940

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2562 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จำไว้ร่างกายเธอเป็นของฉัน 22
แบบอักษร

“ฮึก อะไร เดียร์ไม่ได้ชอบเสือนะ!!”แม้น้ำตาจะไหลอาบแก้มแดง ๆ จนเปียก แม้จะโมโหจนตัวสั่น แต่สิ่งที่ทำได้ก็มีแค่เงยหน้าออกจากเพื่อนที่กอดปลอบอยู่แล้วตะโกนออกไปดัง ๆ แค่นั้น

“พอเลยพวกนาย เดียร์ไปกันเหอะ”เลโอหันไปดุเพื่อนแล้วปีนบันไดลงมาด้านล่าง แล้วดึงเพื่อนที่ยืนร้องไห้อยู่ให้เดินออกไป


บ้านลินเดียร์

“แม่คะพ่อคะ หนูไม่อยากไปโรงเรียนแล้ว!!”ลินเดียร์บอกออกมาเสียงสั่นทันทีที่กลับถึงบ้าน น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง จนคนเป็นพ่อแม่ต้องรีบหันมามองหน้ากันแล้วเข้ามากอดปลอบ

“ทำไมคะไหน หนูบอกแม่หน่อยได้มั้ยคะ”

“เพื่อนที่ห้องล้อว่าหนูชอบเสือ”พ่อกับแม่หันมามองหน้ากันยิ้ม ๆ แล้วนึกภาพเด็กชายที่มักจะเห็นเล่นอยู่กับลูกสาวประจำ

“แล้วหนูชอบเสือมั้ยล่ะครับ”

“ชอบค่ะ”

“เสือใจดี”คำตอบของลูกสาวทำเอาทั้งคู่อดยิ้มขำกับความไม่รู้เรื่องของลูกสาวไม่ได้



ป.4

“เดียร์ เลิกเรียนเราขอคุยด้วยแปปนึงได้มั้ย”เลโอที่นั่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นตาก็จ้องมองไปที่จอมอนิเตอร์ที่หน้าห้องเรียนไปด้วย

“อื้มมีอะไรหรอ คุยตอนนี้เลยได้มั้ย”เลโอหันมามองหน้าเพื่อนที่มองมาอย่างอยากรู้ แล้วพยักหน้ารับ

“เดียร์ชอบเรามั้ย”เลโอถามออกมาเสียงเบา มือกำดินสอในมือแน่นอย่างกลัวคำตอบ

“ชอบสิเสือเป็นเพื่อนเดียร์นี่”ลินเดียร์หันมาตอบเพื่อนยิ้ม ๆ

“เราก็ชอบเดียร์”เลโอหันมามองก็เห็นเพื่อนยิ้มมาอย่างดีใจ

“พ่อเราบอกว่า ถ้าเราชอบเดียร์ และเดียร์ก็ชอบเรา ก็แสดงว่าเราเป็นแฟนกันได้”

“แฟน แฟนคืออะไรหรอ”ลินเดียร์เอียงคอถามอย่างสงสัย ปากเล็กคว่ำลง คิ้วสองคิ้วขมวดเข้าหากันจนเลโออดยิ้มแล้วเอานิ้วมาจิ้มวนคลึงไปมาตรงหัวคิ้วเพื่อนไม่ได้

“พ่อเราบอกว่า แฟนคือคนสองคนที่ชอบกัน”

“นี่สองคนนั้นคุยอะไรกันคะ!!”เสียงคุณครูหน้าห้องดังขึ้น

“ขอโทษครับ/ขอโทษค่ะ”เมื่อเห็นนักเรียนทั้งสองหยุดคุยคุณครูหน้าห้องก็เลิกสนใจ

“งั้นเดียร์กับเสือก็เป็นแฟนกันแล้วใช่มั้ย ดีใจจัง”ลินเดียร์ยิ้มหน้าบานแล้วหันมาถามเลโอเสียงเบาอย่างกลัวว่าจะโดนคุณครูดุอีกครั้ง

“อื้อ”เลโอพยักหน้าที่ขึ้นสีแดงจนรู้สึกร้อนแล้วรีบหันมาสนใจภาพหน้าห้องเรียนต่อ ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะไม่เข้าใจความหมายของคำว่าแฟนดีนักก็ตาม



ม.1

“ฮึก ฮึก พ่อคะ แม่คะตื่นสิ”

“พ่อคะแม่คะ พ่อแม่หลับนานแล้วนะ หนูเหงานะพ่อแม่ตื่นมาคุยกับหนูหน่อยสิ”

“พ่อคะแม่คะถ้าไม่ตื่นขึ้นมาหนูจะโกรธแล้วจริง ๆ นะ!!”

“พ่อแม่จะทิ้งหนูไปจริง ๆ หรอ”เสียงร้องไห้ของเด็กสาวในชุดนักเรียนม.ต้นวัย13สร้างความรู้สึกหดหู่ให้ทุกคนไม่น้อย เด็กน้อยที่เคยร่าเริงวันนี้กลับนั่งร้องไห้จนจะขาดใจ

“พ่อแม่หนูเหนื่อยน่ะ ให้พวกท่านพักเถอะหนูเดียร์”ลุงภาค ลุงแท้ ๆ ของลินเดียร์ดึงเด็กน้อยออกจากร่างไร้วิญญาณของพ่อแม่เบา ๆ

“ลุงคะ พ่อแม่ไม่รักหนูแล้วหรอ ทำไมเค้าถึงทิ้งหนูไปแบบนี้”ลินเดียร์กอดซุกเข้ากับอกลุงตัวเอง

“รักสิครับ พ่อแม่รักหนูมากนะ ตอนนี้พ่อแม่หนูต้องเสียใจมากแน่เลยถ้ายังเห็นหนูร้องไห้อยู่แบบนี้”ภาคลูบหลังหลานสาวเบา ๆ

“พ่อแม่ไม่ได้ทิ้งหนูไปไหนหรอกทั้งสองก็ยังคงมองหนูอยู่ในที่ไหนสักที่แน่ ๆ ลุงมั่นใจเลย และที่สำคัญพ่อแม่ก็ยังคงอยู่ในใจหนูตลอดใช่มั้ยล่ะ หืม?”ลินเดียร์ดันตัวออกมามองหน้าลุงตัวเองแล้วพยักหน้ารับ สองมือปาดเอาน้ำตาออกอย่างลวก ๆ ริมฝีปากเล็กค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ

“พ่อแม่คะหนูรักพ่อแม่นะ พ่อแม่พักกันนะคะ ไว้เราเจอกันใหม่นะคะ ลูกสาวคนนี้เก่งอยู่แล้ว พ่อแม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะ ฝันดีนะคะพ่อฝันดีนะคะแม่ แล้วเจอกันค่ะ”ลินเดียร์สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยายามปั้นยิ้มพูดออกมา เธอเจ็บ เธอเสียใจ แต่เธอก็จำได้ดีว่าพ่อของเธอไม่ชอบเห็นเธอตอนร้องไห้ที่สุด และทุกครั้งที่เธอร้องไห้แม่ของเธอมักจะชอบร้องไห้ตามเธออยู่เสมอ และครั้งนี้เธอจะไม่ร้องอีกเธอจะไม่ทำให้พ่อโกรธ เธอจะไม่ทำให้แม่ต้องร้องไห้กับเธออีก

“ไม่ต้องห่วงนะ เดียวพี่จะดูแลลูกสาวแกให้เอง พักกันเถอะทั้งสองคน”



“หนูเดียร์เดียวเราไปอยู่บ้านลุงมั้ย”ภาคถามหลานสาวหลังจากจัดการพิธีศพทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

“ไม่ดีกว่าค่ะ หนูอยากอยู่บ้าน อย่างน้อยก็รู้สึกว่ายังมีพ่อแม่อยู่ใกล้ ๆ”

“แต่เดียวพวกคนใช้ที่บ้านเราเค้าก็จะออกกันไปแล้วนะ”ภาคบอกอย่างเป็นห่วง เพราะลินเดียร์ยังเด็กเกินกว่าจะอยู่คนเดียวได้แล้วถึงแม้จะมีเงินในบัญชีมากมายแต่เธอก็ยังไม่สามารถเบิกออกมาใช้ได้จนกว่าเธอจะ25บริษัทที่พ่อแม่เธอสร้างขึ้นมาก็ต้องรอเธอ25เช่นกันถึงจะเข้ามาบริหารต่อได้

“ไปเถอะนะ ลุงไม่อยากปล่อยหนูไว้คนเดียว ถ้าหนูเป็นอะไรไปอีกคนลุงคงไม่มีหน้าไปเจอพ่อแม่หนูแน่เลย”

“ค่ะ ก็ได้ค่ะ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น